Klaar...

... voor het stoere weer.

Tien seconden.
Dat is zo'n beetje het record.
Langer blijft zo'n muts niet op het hoofd van de kleine man.

Het KRIEBELT mam.
Hééééél.
Erg.

Jammer voor mam.
Die mutsen van Barts zijn niet alleen heel leuk.
Ook prijzig.
En dan liggen ze maar...

Tijd voor een niet-kriebelende-muts.
Alles uit de winkel wordt afgekeurd door meneer.
Zelf dan maar maken ?

Samen naar de stoffenwinkel.
Voelen.
(Glim)lachende mensen om zoveel standvastigheid.
(nee mam deze kr-ié-buh-l-t)


Tricot kon zijn goedkeuring krijgen.
De vosjesstof had weinig aanbeveling van mijn kant nodig.
Verder gebruikte ik restjes.
Ik stempelde een vos op een stukje leer.
Deze muts maakte ik al eens eerder.
De tutorial vind je hier.


En hoe lang bleef de muts op ?
Zucht...

Voor mijzelf maakte ik een shawl.
Zo'n eindeloze.
Van oude kleding.
Het gehaakte randje vind je hier. 

Heimzee...

 

... of zeemoed.

Aan zee is het goed.
Het geruis van de wind en het water.
Gewoon een beetje voor je uit kijken.
Naar de horizon.
Naar de lucht.
Naar 't kind.
Alle dagelijkse beslommeringen raken op de achtergrond.
Al het moeten -wat ik mijzelf opleg- hoeft niet.
Het was fijn.

En nu ik weer thuis ben, kan ik dat gevoel niet vasthouden.
Ik laat me weer opslokken.
Ho.
Stop.

Ik wil dat niet meer.

Bewustwording is stap 1.

Ik maakte wat van onze vondsten.
Laat het een reminder zijn om mijzelf niet zoveel op te leggen...
Om elke dag even rust te nemen.
Te kijken naar de lucht.
De horizon.
't Kind.

 

 

De schelpen met gaatjes (gemaakt door de boorspons-jaja) zijn zo mooi verweerd.
Ik wilde op het strand al dat ik draad en naald mee had...

Kleine jongens...

... worden groot.

Na de meivakantie ben ik een schoolpleinmoeder geworden.
Funny.
Ik moet er nog aan wennen...
...er zijn geloof ik nog wat schoolpleinmoederspelregels die ik moet doorgronden.

School dus.
De zoon wordt groot.
Dan kan je niet meer in een babykamer slapen.
Eigenlijk slaapt de zoon alleen maar op zijn kamer.
Spelen doet hij beneden.
Maar af en toe trekt hij naar boven.
Even lekker alleen.
Zo herkenbaar.
Zo heel, heel erg herkenbaar...

In de meivakantie had ik eindelijk de rust om mijn plannen uit te werken.
Na de meivakantie was ik blij ik weer naar school kon.
Kon ik weer bijkomen...

Behang: as-creation Artikelnummer 8550-39
Planken:  Lack wandplank IKEA
Plank met opstaand randje: Ribba IKEA
Letters: o.a. Xenos, Kleine Pakhuis, winkeltje dagbesteding, K = zelfgemaakt van vilt
Kastjes: Xenos
Zeedieren: rommelmarkt (de Schleich bultrug kocht ik voor 2,50....woehaaaaa), Action, Schleich
Vuurtoren: gekocht in de vuurtoren van Texel.

  

Kasten: Expedit IKEA
Tak: gevonden in Zweden
Kikkervisjes: bij oma uit de vijver
Vis en bootje: zelfgemaakt

 

Wand boekenrek: gemaakt van pallets
Stoeltje: Jules IKEA
Oude verbandkist: van mijn vader geweest
Oud blik op bureau: van mijn opa geweest
Prikbord: Xenos. Opgeleukt met een oude spijkerbroek. Hieronder wat tips:

  

Kaarten: IKEA
Vosjes: Sil

Zo.
En nu moet zijn kamer nog eigen gemaakt worden.
Want 'die letters moeten maar ergens anders, mama'.
'Hoezo ?'
'Mijn auto's kunnen daar heel goed rijden en dan doen we even een plankje zo en zo. Dan kunnen ze erop en eraf. Is dat een goed idee, mam ?'
Hmmm.
'Ja hoor schat, een heel goed idee', met mijn allerbeste ik-geef-mijn-kind-ruimte-voor-eigen-inbreng-en-dat kan-ik-heel-goed-loslaten-stem.

'Maar na de foto's...'

Over de orka...

... die een dolfijn werd.

Een verhaaltje.

Er was eens een jongen van bijna 4.
Zijn moeder was te lijmen met een natte vinger.
De jongen kreeg in de gaten dat zijn moeder te lijmen was met een natte vinger.
De jongen vroeg om een orka van stof.
Zijn moeder probeerde hem af te poeieren af te leiden door hem dan zelf de orka te laten tekenen.
De moeder dacht dat hij dat toch nog niet kon.
Boy, she was wrong...


Schoolplaat Koekoek - temidden van sneeuw en ijs

De moeder en de zoon zochten boeken over orka's, walvissen en andere zeezoogdieren op bij de bieb.
Ze lazen de boeken samen.
En toen bleek de orka niet zo snoezig.
Een orka eet zeehonden (ahhh).
Een orka valt ook dolfijnen aan (ahhh in het kwadraat).
Of in groepsverband een walvis (ahhh tot de derde macht).
Verre van snoezig.
Dusss.
Toen werd de orka een dolfijn.

Einde.

Tja...

... wat moet ik hiervan zeggen.
Met een natte vinger te lijmen.

Maar nu ben ik klaar.
Vind ik dan hè.
Oké, de snavel van de kleine blauwe zint me niet.
Gevalletje snel afmaken, zodat kleine man de volgende ochtend blij verrast was...

Vertel me... er zijn toch niet nog meer karakters in het spel ?
Please...

Bedankt voor jullie leuke reacties op mijn vorige post.
Dat doet een moederhart dan weer goed.

Nu wil ik weer lekker zelf dingen maken.
Ik vond het ook wel even lekker makkelijk hoor !
Gewoon namaken wat iemand anders al bedacht had.
Het was ook erg druk de afgelopen tijd.
Thuis, op school en ook in mijn hoofd.
Dan slaat dat creatieve proces een beetje lam.

Maar alles is weer in een rustiger vaarwater.
Laat maar komen die inspiratie !
En de lente ook graag.

Zeg nooit...

... nooit.

Voor je het weet maak je een Angry Bird.
Ja.
Ik ging dat nooit maken.

Ons kind gaat bijvoorbeeld ook nooit met Cars schoenen lopen.
Of met een shirt met Spiderman erop.
Of een rugzak van Bob de Bouwer dragen.
Ik vind dat foei en foei lelijk.
Estetisch totaal niet verantwoord.
Sorry.

Illusie zeg je ?
Oh.

Nou ja, zolang ik nog iets te zeggen heb dan.

Maar goed, die Angry Bird.
Kleine man vindt het gé-wél-díg.
Voordat kleine man er was, ging mijn aanstaande kind:
1. geen tv kijken.
2. geen spelletjes op de computer spelen.
3. alleen maar spelen met speelgoed van natuurlijke materialen.
4. met speelgoed spelen waarbij zijn eigen fantasie gestimuleerd wordt.

Yeah, right.

Principes moet je af en toe bijstellen ben ik achter.
En kijk hoe blij hij is !






De volgende maak ik alleen met de opening aan de achterkant.
Schoonheidsfoutje.
Volgende ?
Typte ik nu zojuist 'volgende' ?
Oh mén.
Zucht.



Gelukkig heb ik ook nog dingen gemaakt waar ik zelf dan weer blij van word.
Het vogeltje is nog in ontwerp.



Pittenzak...

... zonder pitten.

Onze kleine man is fijnmotorisch zijn leeftijd iets vooruit.
Grofmotorisch is hij daarentegen een soort van ehm... koekebakker.
Nu gaan we dus naar fysio.
Want tegenwoordig mag je niet meer jezelf zijn.
En wordt er paniekerig gereageerd als je ergens iets minder sterk in bent.

Wat blijkt...
Grofmotorisch functioneert hij leeftijdsadequaat.
Hij is lang, want lange papa (2 meter).
Het is ook onhandig zo'n lang lijf.

Maar.

Fysiomevrouw zei:
Hij is een denker hè.
Jaaaa !
En dat weerhoudt hem om onbevangen ergens in te stappen hè.
Jaaaa !
En als het niet meteen lukt, geeft hij op.
Jaaaa !
Hij doet iets pas als hij wéét dat hij het kan.
Jaaaa !

Deze mevrouw snapt ons mannetje.
Joehoe !

Hij heeft wel oefening nodig (evenwicht/ doseren), omdat hij anders het bewegen uit de weg gaat.
Het gaat alleen via een andere weg.
De cognitieve weg en het leren aanvoelen van de beweging.

Nu heeft de fysiomevrouw de meest leuke toestellen en speelmaterialen.
Die hebben de meeste mensen doorgaans niet in huis.
Dus ging ik aan de slag.
Een groot rolkussen (IKEA) wordt 'wiebelkussen' en de pittenzakken die hij vanaf het kussen moet gooien maakte ik zelf.
Alleen niet met pitten.
Maar met rijst.

Hij koos zelf de dieren uit.
En oeps...
Zat er toch nog een vosje bij.

 

Mini...

...pallet.

Onderweg vind je de mooiste dingen.
Gelukkig hadden we de tractor bij ons.
Dat is onze boodschappenwagen.
Handig.

Maar kijk, hoe lief !
Een mini pallet.
En nóg één.
Ahhh.

En aangezien de kruidenrekjes van IKEA áltíjd zijn uitverkocht.
Werden deze mini's verbouwd tot...

... mini pallet boekenrek.

 Boeken worden hier van voor naar achteren en weer terug gelezen.
We krijgen voortdurend een boek onder ons neus geduwd.
'Zullen we samen een boekje lezen ?'
'Mams ?'
'Mamsiepams ?'
Tja.
Dan zeg je geen nee. Oké, soms wel...

De verhalen worden nagespeeld.
Rollen worden verdeeld.
Mamsiepams is al lang weer uit haar rol.
Maar de kleine ijsbeer nog lang niet.
Of Woeste Willem.
Of Leonardo.
Of...

Informatie boeken worden ook verslonden.
Hoe de dingen werken is momenteel favoriet.
Eén nadeel.
Ieder stukje informatie levert meteen weer 10 andere vragen op...

Maar goed.
Opstapje naar een strijkveloursshirt.
Tandwielen.
'Mam, mag ik vandaag mijn tandwielenshirt aan ?'
'Mamsie ?'
'Mamsiepams ?'

Cadzand Bad...

... hebben ze daar geen douche ?
Aldus de zoon.

Ik moet er weer even inkomen.
Maandag zijn we teruggekomen van een heerlijke, zelfs verlengde (voor mij heel wat, ik ben niet zo van het weggaan), vakantie in het Zeeuwse Cadzand.
De vakantie was heerlijk.
Zee, strand.
Dat is eigenlijk voldoende.
En zon.
Dat maakt het wel af.
De drie Z-etten.
Het recept voor een fijne vakantie.
Maar nu.

Dan ben je terug en dan...

...zoveel inspiratie, zoveel zin, zoveel te doen, dat het me verlamt...

Er lag ook nog een berg houtjes op mij te wachten.
Ik had er een knoop (haha #1) van in mijn maag.
Het schuren deed ik voor onze vakantie.
Thuisgekomen moest er worden geboord.
En ik ben er klaar mee.
Letterlijk en figuurlijk.
Ik hak de knoop (haha #2) door.
De lopende bestellingen rond ik af en dan...
... stop ik met het verkopen van de knopen !
Alleen de knopen hoor ! De harthangers, broches en magneten blijven gewoon te koop.
Productiewerk is niet mijn doel.
Ik wil plezier hebben in het maken van dingen.
Nu heb ik weer ruimte om nieuwe ideeën uit te werken !

Zo.

En dan nu de strandvondsten.
In Cadzand en omgeving kun je fossiele haaien -en roggentanden vinden op het strand.
Het leek wel een goudzoekwedstrijd !
Met grote zeven en scheppen stond men op het strand.
Ik speurde gewoon de vloedlijn af.
Of zat in een stroompje in het Zwin.
En vond er een paar.
Voor de foto's heb ik ze aangevuld met vondsten van een jaar of 10 geleden.
Toen waren er veel meer te vinden.

En de brievenbusvondst bij thuiskomst.
Een super fijn pakket dat ik won bij FIEVE.
Zo leuk thuiskomen.
Zo veel fijne dingen erin.

Heel erg bedankt Paddy !

Waarschijnlijk...

... was ik in mijn vorige leven een eekhoorn.
Een eekhoorn verstopt zijn voedsel op verschillende plekken, zodat hij in de winter genoeg te eten heeft. Maar hij vindt niet alles terug, zodat er weer boompjes kunnen groeien.

Tot zover het educatieve deel.

Ik vind ook vaak spullen niet terug (en dan houdt de vergelijking ook op). Ik hamster me een ongeluk.
Oh, misschien was ik ook wel een hamster.
Ik zié ook overal iets in. Mijn kasten puilen uit.
Of een ekster.
De stapels dozen worden hoger en hoger.
En dan ben ik zó blij en verrast als ik weer iets terug vind...

...ik vond namelijk nog wat houtjes. Houtjes waar ik vreselijk op wacht. Het zijn de houtjes die destijds in het bakje 'afgekeurd-voor-knopen-en-hangers-want-niet-mooi-rond-maar-vast-nog-wel-ergens-anders-voor-te-gebruiken' zijn terecht gekomen. En ik vond het bakje ! Joehoe !

En ik bedacht me geen seconde, voordat ze weer zouden verdwijnen...

De houtjes zijn magneetjes geworden met schoolbordverf. De tekst heb ik geschreven met een edding window marker. Je kunt het zo weer afspoelen en er weer iets nieuws op schrijven.

Leuk voor moeder (oma/beppe) dag !
Ze liggen op mijn kraam.

Tsss...

... de jeugd van tegenwoordig.
Geen respect meer...
Er zijn dingen die je niet noemt.
In het bijzijn van een vrouw.
Leeftijd. Ofzo.
Ik noem maar iets.

Zo stond ik vorige week in een telefoonshop om mijn abonnement te verlengen.
De jongeman vertelde van alles over het toestel.
Het kon van dit en het kon van dat. Beste uit de test. Consumentengids. Blabla.
Ik probeerde te luisteren zonder te knipperen. Dat leek mij het beste.
Goed.
En toen zei ik ineens van 'ja, oké, doe maar'.
Hij ging het even regelen.
En toen hè.
Toen maakte hij een fout.
Legitimatie.
Hij zei:
'Goh, je hebt nog een papieren rijbewijs.'
Eh, ja.
'Goh, u (let nu even op... hij ging in 1 ruk van je naar u) heeft al bijna 20 jaar(TWINTIG.Hardop hè) uw rijbewijs !'
Jep, volgend jaar verlengen.
Nâh.
Met andere mensen en alles in de winkel.
Hij keek wel ineens met respect naar zo'n hippe fossiel met zo'n hip nieuw abonnement.
Een abonnement waar ik nog niets aan heb b.t.w.
Want ja, hippe telefoons zijn soms niet meer op voorraad.

En ondertussen is stiekem mijn ego gestreeld hoor, want hij had mij namelijk nooit (let weer op) zo oud (zeer verkeerde woordkeus) geschat. En in het echt heb ik wel gelachen hoor.
Ach. 't Zijn wel schatjes.
De jeugd van tegenwoordig.
Tsss.

Ik maakte vast een hoesje voor mijn toekomstige mobiel.
Inspiratie Eline's kruissteekuil,  omgezet naar een 100%heppie uil.

boys...

...will be boys.

Met de 20 weken echo werd ons verteld dat we een zoon kregen. Huh, ik kreeg toch een meisje ? Ik vroeg 3 x of ze het wel goed had gezien. Ja dat had ze, kijk maar. Ok, ja, dat zag ik zelfs... Goed, ik had even een seconde of wat nodig om mijn verwachingen bij te stellen (denk rokjes, vrolijke kleurtjes, rekken vol kleding in de winkels, samen knutselen, gezellig zus en zo, enz). Maar toen het eenmaal geland was... helemaal leuk (en het maakte ook niet uit, want als het maar gezond is blablabla) !
Jongens zijn maar een klein beetje anders dan meisjes dacht ik nog...
Niet ?
Oh.

Dat vertelt niemand je, hè. Dat jongens totaal, ik herhaal TOTAAL anders zijn dan meisjes *. Geef een meisje een, ik noem even iets normaals als een potlood, en 't kind gaat braaf bloemen tekenen of een lief huisje met zo'n wolkje uit de schoorsteen. Geef een jongen een potlood en er wordt geprobeerd of het potlood blijft hangen in de gaatjes van de sloophoutenkast  en binnen een minuut is de punt afgebroken. Er staat geen streep op papier er zitten trouwens wel gaten in, want kun je nog gaten prikken met een potlood waarvan de punt in een gaatje van de sloophoutenkast zit... (observatie van gisteren)
Ik noem dat slopen, mollen, kapot maken. Ik heb theoriën gelezen die het 'onderzoeken' noemen. Tsss.

Ik ging ergens heen met dit opstapje.

Mijn creativiteit om zaken te herstellen wordt aardig op de proef gesteld.
Zo was daar een lamp. Van Ikea. Met rijstpapier. Altijd handig met een jongen in huis. Daarom zaten er natuurlijk 2 in de doos.Als je zo'n lamp hebt, dan moet je daar met je vinger in porren. En dan scheurt het eerst een beetje. Dan nog een beetje en dan kun je met goed fatsoen de boel niet meer verbloemen.
En dan mag ik er iets van maken. Joehoe !
Ik hou van ons mannetje !

Herkent u de oogjes (even naar beneden scrollen)?

*  Er zullen ongetwijfeld ook meisjes zijn met sloopkwaliteiten, net zo goed als er jongens zullen zijn die de boel niet mollen. Ik bedoel onderzoeken...

 

Als je goed om je heen kijkt...

... zie je nog eens wat.

Sinds de kleine man naar de PSZ gaat, heeft hij het over kaboutertjes en is hij chronisch verkouden. Ik geloofde 'm eerst niet. Levendige fantasie, dacht ik, net z'n moeder.
Maar toen we samen de klimop snoeiden hoorden we geschreeuw en gemopper...

... Na wat speurwerk vonden we dit stel. Ze waren nogal boos, maar tegen de gelukzalige glimlach van de kleine man konden zelfs deze 4 niet op.
Ik zag mogelijkheden... stapels wasgoed weggestreken terwijl ik heerlijk in bad zat ofzo...



Kleine man had andere plannen. Hij hield ze bij zich en was niet van plan ze te delen...


Goed, voordat ik helemaal doorsla...

Gemaakt van wasknijpers gekocht bij Dille en Kamille. Geverfd met acrylverf, beentjes afgezaagd (ahhhh) en een gat geboord voor de armen (stuk chenilledraad met daaromheen een stukje vilt). Kleertjes van vilt maken het af.

Nog steeds kan ik bij velen niet reageren en ik hoor ook, dat niet iedereen hier kan reageren. Sorry ! Ik moet het nog uitzoeken... Ik wacht nog op dé tip. Het heeft niets met het aangevinkte hokje te maken.

Zonnebril op ...

... er zit hier iemand vreselijk te stralen ;-) .
Het is echt ! Vanmiddag lag de Kekmama in de bus. Hier vind je de tutorial.

Vandaag is nog de laatste kans om mee te doen met de give-away !

Ik ga nog even verder met stralen...

... tot morgen !

Eindelijk...

... heeft het noorden ook vakantie ! Ik zeg alleen...pffff.
Voor mijn lieve collegavriendin, waarmee ik 7 jaar samen de groep draaide maakte ik een etui. Ze maakt volgend jaar de overstap naar het VSO. Een tijdperk van intensief samenwerken wordt afgesloten. Ik zag ergens vorig jaar bij Maureen een leuk shirt met 'gelinieerd papier' erop genaaid. Ik was er weg van en heb het ergens in mijn geheugen opgeslagen (ik moest trouwens bijna haar hele blog door om het weer te vinden, wat overigens geen straf was...). Ik kwam de laatste tijd weer wat tegen met dit idee. Onder andere hier en hier en toen was mijn plan geboren. Ik aapte het concept na en vulde het in naar mijn eigen idee. Ik smeerde er een vlek op. Die staat voor de kleine smetjes de afgelopen jaren (denk daarbij ook aan alle administratieve rompslomp... tijd die je liever aan de kinderen wilt besteden zeg maar...) en ik borduurde 'juf is stom lief'. Voor alle keren dat je op z'n zachts gezegd niet een lieve juf wordt genoemd en van alles naar je hoofd krijgt geslingerd (soms letterlijk en gelukkig meestal figuurlijk) en vervolgens na een tijdje weer keihard nodig bent en de allerliefste juf bent...
Ik ga je missen !