Dolfje...

... Weerwolfje.

Als je hier al wat langer meeleest, weet je dat we van lezen houden.
Ik schreef al eens over Krik.
En over Dummie de Mummie.

De boeken van Dolfje Weerwolfje hebben we ook allemaal gelezen.
Vóór Dummie het grootste deel.
Na Dummie vielen we nogal in een gat.

Toch hebben we van het nieuwste boek 'Het Maanmysterie' genoten.

Alle boeken van Dolfje waren leuk.
De maffe vader met zijn gekke hoeden.
Een moeder die een aardig staaltje kan vechten met de bezem.

Neef Leo die zo grappig praat.
Een vampier vriendje.
Een vreselijke buurvrouw Krijt.Maar bovenal veranderen in een weerwolf !
Hoe cool is dát !
Natuurlijk maakte ik ook het een en ander.
Ten tijde van de avondvierdaagse hielden wij een avondvoorleesvierdaagse.
Niek is zo geen wandelaar.
Wij maakten leeskilometers.
Op deze manier mooi opgelost.
Met als beloning een mooie medaille.

 

Ook heb ik een Dolfje gemaakt van vilt.
De armen en benen kunnen bewegen.




















Op Instagram vind je onder #mamamoetzonodigookleukebroodjesmaken de broodjes die ik voor Niek maak.
Natuurlijk ook rondom Dolfje Weerwolfje.
Valentijn de vampier in dit geval.

Op school hadden we toevallig ook het thema over Dolfje.
Op het prikbord een mooi groepswerk.



 

 

 

Olaf...

... en Niek.

 
Niek en Olaf.


Beste vriendjes.
Maatjes.

Op Nieks school was Olaf als raamschildering getekend.
En Niek wist niet wie Olaf was.
Dat kan niet hè.
Dat je kind niet op de hoogte is van de laatste films.
Haha.
Ha.
Laatste ?
Blijkt al een oude film te zijn.
Zoooo 2013.

Maar goed.
Het kind zag de film en was op slag gek op Olaf.
En ik moet zeggen...
Olaf is leuk.

Ik maakte een handpopvariant.
Of de neus er ook af kon.
Toen ie klaar was hè...
Zucht.
Maar het idee was leuk dus...




... dan regel ik dat.
Want Olaf verliest zijn neus nogal eens.




En z'n hoofd.
En de rest.
Of dat ook in losse onderdelen kon.

Há.
Nee.
Punt.

Maar kijk.
Ze zijn lief samen hè.


Als u mij al een poosje kwijt bent...
Instagram is de boosdoener.
U vindt me hier.

Krik...

...Melle en Domper.

Nee, we hebben geen nieuwe huisdieren.
Of... eigenlijk wel.
Een soort van.

Wij, de kleine man en ik, hebben alle 3 de boeken van Krik gelezen.
Hanna Kraan heeft ze geschreven.
Ik was al een grote fan van deze boeken.
Ieder jaar lees ik ze voor aan mijn klas.
En ieder jaar zijn de kinderen 'om'.
Oud-leerlingen die tegen me zeggen 'weet je nog juf, van Krik' !
Dan maakt mijn hart een sprong.

En dan nu.
Onze eigen kleine man is toe aan Krik !
Dat is dubbel genieten !
Hij gaat helemaal op in de verhalen.
Hij wil meer, meer, meer !
Er waren tranen aan het einde van alle 3 de delen,want ach... uit.

We bedachten samen nog een heleboel nieuwe verhalen.
En daar hadden we natuurlijk wel wat voor nodig.
Van vilt heb ik alle 3 de karakters uit het boek gemaakt.

Meet Krik. De adhd eekhoorn.
Ontwapend en ondernemend.




En dan Melle de merel,
Een ijdeltuit die zichzelf erg graag hoort zingen,
maar evengoed een schatje.



En de heerlijke, brommerige pad. Domper.
Man van weinig woorden, met eeuwig commentaar, maar met een goed hart.
Bij domper hoort ook zijn steen.
Met de bordjes 'voor 12 uur niet storen' en 'na 12 uur niet storen'.
En Krik komt nooit storen.
Krik komt altijd alleen maar even wat vertellen.
Geniaal !





Ik raad deze boeken voor jong en oud aan.
Het is zo geen straf om ze (voor) te lezen.
Met stemmetjes natuurlijk.



Wij houden van Krik, Melle en Domper.
Iedereen mag het weten !



En nu zijn we begonnen aan 'De boze heks'.
Ik voel nog wat viltprojectjes aankomen...
Houden jullie ook zo van kinderboeken ?

Diamonds...

... all over the place.

Met Pipowagen aan zee deed ik een swap.
Thema...diamanten.
Het begon allemaal hiermee.

Dit kreeg ik toegestuurd.


Kaarten, stickers, speciaal ontworpen diamantstickers, een stempel -gemaakt door dochter, hoe leuk-, een ketting en armband met een diamanthanger, een fotolijstje, een borduurring met diamant op een stukje Europa, een tasje met zeefdruk, een notitieboekje met zeefdruk, magneten en oorbellen.

Ook nog een diamant van gips.
Die werd direct ingepikt door de kleine man.
(zie al die notitieblaadjes tussen z'n schelpenboek)
De doosjes ook, zie ik...


Het was een feestje om uit te pakken.
Wat een verwennerij niet ?

Dit stuurde ik op:



De hangers, waarmee het allemaal begon, een opvouwbare tas, een telefoonhoes, een broche, een hanger voor het raam (zelf gekocht), een mini prikbord, pannenonderzetters van vilt, een ketting met leren diamant, een sleutelhanger en een vilten tattoo hanger.






































Oja. En dit haalde de swap niet.
Op zich goed gelukt, maar ik wilde er een elastiek aanmaken en die scheurde de achterkant...
Ik gebruikte een houtbrander.
Dat ging prima !
Voor de letters speciale opzetstukjes.
Het was heerlijk om rondom 1 thema te werken.
Maar nu ben ik er dan wel even klaar mee.
Een bijna 5-jarige wil een vissenfeest.
Ik ben wel even zoet...

 

IJsje...

... iemand  ?

Door het warme weer hebben we een heuse Raketverslaving opgelopen.
Toen ik de Mollie Makes (nr. 29) kocht wíst ik meteen dat ik de vilten Raketjes ging maken.
De afgelopen periode ben ik tot weinig gekomen op creatief gebied.
Er is al zoveel moois.
Alles lijkt al eens bedacht en gemaakt...
Het één nog mooier en origineler dan het ander.
Ik heb er een soort van block door gekregen.
Ik verzamel maar ideetjes, ik oh en ah en pin me een slag in de rondte.
En ik kom tot niks...








Om weer lekker bezig te zijn, sta ik mijzelf toe om reproductief bezig te zijn.
Ik hoop dat het me weer in een creatieve flow brengt.
Raketjes uit de Mollie dus.
Je moet ergens beginnen.








































En ik deed wel lekker eigenwijs, door echte ijsstokjes te gebruiken (nou, nou)
Dat is dan de enige creatieve bijdrage aan het geheel.
Maar leuk zijn ze wel.
En lekker.
De echte dan.


 

 

Aan creativiteit geen gebrek bij deze dame.
Ik won een tas gemaakt met haar eigen ontworpen stof.
Hij werd vandaag bezorgd.
De tas is voorbij mooi.
Die gaat veel gedragen worden.
Bedankt Petra !

Hier kun je de filosofie achter het ontwerp lezen.



Foto: Vervlogen dagen

Eén zwaluw...

... maakt nog geen zomer.

Ineens moest er een zwaluw komen.
Ik noem de zwaluw dan maar het vosje of uiltje van de (bijna)zomer...

En wat zag mijn zwaluw ?
Pakketjes voor de goodiebag van Pipowagen aan zee...
Lekker vaag, misschien moet mijn zwaluw een bril...

Ze zijn onderweg !

Als de zon niet naar mij komt...

... dan haal ik de zon wel in huis.

Of iets wat daarop lijkt.
In ieder geval iets wat mij het lentegevoel gaat geven.
Iets geels.
Iets bloemigs.
Iets...
...voor m'n foon.

Leer aan de buitenkant, wolvilt binnenin.
Volledig handgemaakt.
Het was nogal een werk...
...maar blij maakt het me wel !

Bedankt voor jullie opbeurende reacties op mijn vorige post !

Silhouet versus...

... pastel.

Er moet hoognodig iets Pasigs gebeuren.
Moet ?
Wát moeten ? Van wie ?
Ik geloof dat ik af en toe een beetje wars raak van het online wereldje.
Tijdschriften doen nog een extra duit in het zakje.
De perfecte huizen.
Zelf verbouwd (uiteraard zonder ruzie en na 4 jaar nog steeds geen zwarte vegen op de muur, of butsen in de deurpost).
Tralalala.
Gestylde tafereeltjes (die langer dan 3 seconden staan, want ze worden geen onderdeel van een spel).
Tralalala.

Ik doe ook mee.
Oja.
Ik doe hier ook van van tralalala.
Is niet zo.
Echt.
Het blog heet dan wel 100%heppie.
Maar dat is natuurlijk wishful thinking.

Bent u er nog ?
Bedankt.
Want ik ben niet op mijn Paasbest vandaag.
Ha.
Haha.

Goed.

Dan gaan we nu maar over tot de orde van de dag.
Want ik mág maken, ik mág ontwerpen en ik mág zelf bepalen wat en op welk tijdstip.
Ik hoef me niet te laten leiden door trends, seizoenen, materialen en kleuren.
Ik mág me erdoor laten inspireren en er iets eigens van maken.
Hoe fijn is dát !
Het idee van de oogjes zag ik hier.

 

Kijk hier hangen ze in de tak.
Die maar liefst 9 euro kostte.
Négen euro !
En nu zal ik eens wat laten zien.
Want hierboven is zo'n tralalala plaatje.
Dit hieronder...
...is het echte leven op een zaterdagmorgen.

Op mijn kraam liggen nog Paashangers !

Een cactus...

... kan ik redelijk in leven houden.
Redelijk hè.
Dat is zelfs ook wel eens mis gegaan...

Het is een wonder dat onze zoon zo weelderig tiert.
Ik ben namelijk niet goed met planten.
Teveel water, te weinig, te zonnig, te donker.
Ik heb al heel snel 'huppakee, weg ermee'.
Niets zo mooi als nieuwe plantjes.

Maar toen trouwde ik.
En de man...
... die is van een andere generatie.
Die gooit niets weg.
En hij heeft iets met planten.
Die worden verzorgd.
Ik verdenk hem er ook van dat ie met ze praat.
Maar op deze manier komen maar weinig nieuwe plantjes in huis.
Jammer.
Want niets zo mooi als nieuwe, verse plantjes.

Toen de poster van Kim Welling op de mat viel,
dacht ik ineens aan de cactusjes van vilt die ik vroeger met mijn moeder maakte.
Há.
Dat ging ik maken.
En als je het leuk vindt...
... maak je ze ook.
Ze hoeven geen water.
Slagingskans om ze in leven te houden is 100%.

Benodigdheden:
- diverse tinten groen vilt (of doe eens gek, maak een roze !)
- groen garen
- kleine bloempotjes (ik koos de kleinste maat, doorsnede 4 cm)
- vulling
- steentjes (voor in de vissenkom)
Er zijn tig soorten steentjes moet je weten. Er ging een wereld voor mij open ! Ik bedoel, we hebben een kat. En daarvoor haal ik nooit iets bij de dierenwinkel, want hij krijgt speciaal dieetvoer. De verwarring in de dierenwinkel was groot bij het personeel toen ik om steentjes vroeg:
'Wat voor een steentjes wilt u mevrouw ? Voor uw vogelspin, uw hagedis, uw kameleon, uw vissen, uw.... (echt ieder dier z'n eigen steensoort en dan ook nog in diverse kleuren...) ?'
'Ehhh, nou ik maak cactusjes van vilt en dan wil ik wat steentjes in het potje doen.'
Denk hier dan even hele grote ogen van de verkoper bij.
Maar ik heb steentjes gevonden ! En de man van de dierenwinkel had een goed gespreksonderwerp voor tijdens de lunch...
- stukje karton
- patroon

Maak de onderdelen dicht met de festonsteek, of een steek naar keuze.
Vul je cactus en maak 'm helemaal dicht.
Laat onderaan een stuk draad hangen, die haal je door het gat onderin het potje.

Steek het draadje door het karton en maak er een knoop in.
Vul nu het potje met steentjes.
Je kunt de cactus gebruiken als speldenkussen, maar ook gewoon voor de sier neerzetten.  

En adem...

... weer in.

Zo.
Druk gehad.
Nu heb ik weer tijd om te ademen.


Tussendoor had ik tijd voor kleine projectjes.
Om even tot mijzelf komen.
Dat heeft me op de been gehouden.
Mijn inspiratie haalde ik van Pinterest.

Broches.
Alweer.
Maar 't werkt zo fijn.
Een kind uit mijn klas zei: 'dit vind ik wel de mooiste tot nu toe, juf'.
Dat doet me echt wat.

Want hij meent het...

Ik gebruikte 29 mm stofknopen van Prym.
En wolvilt.
Dat koop ik hier.

Ze liggen op mijn kraam.
Samen met de uilenbroches...

Zeg nooit...

... nooit.

Voor je het weet maak je een Angry Bird.
Ja.
Ik ging dat nooit maken.

Ons kind gaat bijvoorbeeld ook nooit met Cars schoenen lopen.
Of met een shirt met Spiderman erop.
Of een rugzak van Bob de Bouwer dragen.
Ik vind dat foei en foei lelijk.
Estetisch totaal niet verantwoord.
Sorry.

Illusie zeg je ?
Oh.

Nou ja, zolang ik nog iets te zeggen heb dan.

Maar goed, die Angry Bird.
Kleine man vindt het gé-wél-díg.
Voordat kleine man er was, ging mijn aanstaande kind:
1. geen tv kijken.
2. geen spelletjes op de computer spelen.
3. alleen maar spelen met speelgoed van natuurlijke materialen.
4. met speelgoed spelen waarbij zijn eigen fantasie gestimuleerd wordt.

Yeah, right.

Principes moet je af en toe bijstellen ben ik achter.
En kijk hoe blij hij is !






De volgende maak ik alleen met de opening aan de achterkant.
Schoonheidsfoutje.
Volgende ?
Typte ik nu zojuist 'volgende' ?
Oh mén.
Zucht.



Gelukkig heb ik ook nog dingen gemaakt waar ik zelf dan weer blij van word.
Het vogeltje is nog in ontwerp.



Mini's...

... op je boezem.

Momenteel heb ik de behoefte om klein te werken.
Met vilt, draad en naald.
Puur, langzaam en lekker priegelen.
Het vosje, dat ik ruilde met Sil, zorgt voor de inspiratie.

Ik merk dat kinderen het erg leuk vinden wanneer ik een broche draag.
Het zorgt vaak voor leuke opmerkingen.
Discussies over wat het voorstelt.
Kinderen zijn eerlijk.
'Juf ,heb je de hanger weer om die eigenlijk een snor is en waarvan wij vinden dat het 2 klompjes zijn ?'
Of
"Is het écht een vos ? Ik vind het een uil !' (sorry Sil)
Jep, zo eerlijk dus.
En ondertussen er direct achteraan: 'Maak je er ook 1 voor mij ?' of 'Wanneer ga je die met ons maken ?'
Ze zijn lief.
Die kinderen...