Pasternak. Pigwa. Tort. I złudzenia.

Nic nie jest tym, czym się zdaje. 

Zima stała się wiosną. 

Śnieg zastygł w dalekich opowieściach. 

Prawo coraz częściej skręca na lewo, 

a w sklepie polskie ryby mają napis "Made in China". 

Na pewno zamienia się w być może,

a teraz w za chwilę.

Chwila staje się wiecznością, 

a wieczność wcale nie uszczęśliwia. 

Pozory mylą, prognozy zawodzą,

a autorytety wprawiają w zakłopotanie. 

Nowa moda jest niczym więcej jak powielaniem starego. 

W sylabach sprawiedliwości od dawna brak miejsca dla niej samej.

Rzeczywistość przestaje być realna, 

a wirtualny świat zasysa życie jak czarna dziura. 

Nic nie jest tym, czym się zdaje.

A już na pewno pasternak nie jest pietruszką, choć bardzo ją przypomina. 

Zdawało mi się, że znajdę czas na ten i wiele innych przepisów.

Zdawało...

Figa z makiem z pasternakiem ...

Z figami poczekam na sezon, ale tort?

Tort z pasternaku nie jest szaleństwem, choć pewnie się zdaje. 

Jest pyszny, zaskakująco pyszny.

W smaku i strukturze mocno przypomina wilgotny tort orzechowy.

Dodatek kandyzowanej pigwy świetnie dotrzymuje towarzystwa blatom nasączanym obficie pigwówką i doskonale ożywia korzenno-orzechowe smaki.  

Poszukajcie pasternaku.

Upieczcie tort. 

Jest pyszny.

I to nie jest złudzenie.

TORT Z PASTERNAKU Z PIGWĄ

/na 8-10 porcji, przepis własny/

Na ciasto

1,5 szklanki mąki

1 szklanka brązowego cukru

2 łyżeczki proszku do pieczenia

1 łyżeczka soli

1 łyżeczka mielonego imbiru

1,5 łyżeczki mielonego cynamonu 

1 łyżeczka gałki muszkatołowej

1 łyżeczka mielonych goździków

3 duże jajka

0,5 szklanki oleju roślinnego 

0,5 szklanki mleka

1 łyżeczka esencji waniliowej

2 szklanki pasternaku startego na tarce z drobnymi oczkami

0,5 szklanki orzechów włoskich

Na masę

1 opakowanie serka mascarpone

1 szklanka śmietany kremówki 30% 

ok. 80-100 ml nalewki z pigwy

8-10 łyżek galaretki z pigwy

4 łyżki kandyzowanej pigwy 

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 180 stopni. W dużej misce mieszamy razem mąkę, cukier, proszek do pieczenia, sól i wszystkie przyprawy. W drugiej misce ubijamy lekko jajka i dodajemy olej, mleko oraz esencję waniliową. Mokre składniki łączymy z suchymi i mieszamy aż wszystko połączy się razem. Na koniec dodajemy tarty pasternak i orzechy i ponownie mieszamy. 

Formę o średnicy 19 cm natłuszczamy lub wykładamy papierem do pieczenia i przelewamy do niej ciasto. Wstawiamy do nagrzanego piekarnika i pieczemy przez ok. 30 minut lub do momentu tzw. suchego patyczka. Upieczone ciasto odstawiamy do całkowitego wystudzenia, a następnie przy pomocy ostrego noża dzielimy na 3 lub 4 blaty. Każdy z blatów nasączamy nalewką z pigwy. 

Kremówkę ubijamy na sztywno i łączymy z serkiem mascarpone mieszając delikatnie, aby powstała gładka masa. Mieszając dodajemy stopniowo kandyzowaną pigwę oraz galaretkę z pigwy zostawiając część do posmarowania blatów. Blaty tortu smarujemy najpierw delikatnie galaretką z pigwy, a następnie masą z mascarpone pamiętając, by zostawić część na posmarowanie wierzchu i boków. Gotowy tort dekorujemy kawałkami kandyzowanej pigwy i chłodzimy przed podaniem, najlepiej przez całą noc.

Biedronko kocham cię! Karmelki z czerwonych pomarańczy z solą morską i tonką. Dla Klaudyny.

Mały.
Prostokątny.
Owinięty w papierek.
Właściwie nic wielkiego.
Po prostu - cukierek.
Zwykła rzecz, jak wiele.

W kieszeni płaszcza.
Na dnie torebki.
Upchnięty w szufladzie, zapomniany. 
I ten w dłoni, który właśnie trzymasz
i za chwilę rozwiniesz  z papierka.
Jaki jest?

Cukierek.
Właściwie nic wielkiego, a jednak...
Potrafi przełamać lody.
Wymalować najpiękniejszy uśmiech.
Przywrócić nadzieję.
Osłodzić najbardziej gorzkie chwile.

Słodki cudotwórca. 
Jaki lubisz najbardziej?
Twardy z płynnym nadzieniem,
ciągnący jak krówka, czy miękki jak ptasie mleczko, 
owocowy czy czekoladowy?

Karmelek. 
Wybieram karmelek. 
Nie, powinnam się poprawić.
Wybieram cały słój pełen karmelków w kolorowych papierkach.
Domowych.
O smaku czerwonych pomarańczy otulonym słodyczą karmelu i mgiełką aromatu tonki.
Z chrupiącymi kryształkami soli morskiej, która idealnie równoważy emocje 

Domowe karmelki to coś więcej niż gwiazdka z nieba - odległa i niedostępna. 
To marzenie, które się spełnia.
Cudownie pachnie.
Ciągnie jak trzeba.
Rozpływa w ustach.
I smakuje szczęściem.

Cukierki.
Dziecinne marzenie zjadane oczami przez szyby sklepowych wystaw.
O kieszeniach pełnych słodyczy.
O domowej fabryce cukierków.

To nic, że nie jesteś już dzieckiem.
Marzenia się nie starzeją.
Nawet teraz możesz zostać czarodziejem.
Spełnić marzenie i zamienić kuchnię w domową fabrykę cukierków. 
Takie małe, niepozorne, a cieszą bardziej niż największy prezent. 

Domowy chleb.
Domowy ser.
Domowe konfitury.
Domowe cukierki. 
Pomyśl ile szczęścia może pomieścić dom. 
Jak może pięknie pachnieć i jaka niezwykła historia może snuć się przez komin razem z ciepłem, które się z niego wydobywa. 

To może być Twój dom i Twoja historia. 
To mogą być Twoje cukierki.
Pierwsze, a potem kolejne.
A może to będą właśnie karmelki? 

I ja spełniłam swoje marzenie - o czerwonych pomarańczach. 
Wypatrywałam ich od lat. Zupełnie nie rozumiem dlaczego tak trudno je dostać. Niespodziewanie pewne ponure popołudnie zamieniło się w jeden z najszczęśliwszych dni tego roku - Znalazłam! Są! 
Leżą sobie wśród innych owoców w ... Biedronce! 
Cały sklep słyszał mój okrzyk radości. Byłam bliska wycałowania sprzedawcy, gdyby nie to, że był ze mną W. i to na niego spadł deszcz całusów.

Nie, to nie jest wpis reklamowy. Nikt mnie o nic nie prosił, nikt nie zapłacił, nic w zamian nie dostanę. 
Po prostu - kocham Biedronkę za te przepyszne, soczyste, wymarzone czerwone pomarańcze! 
Gdyby nie one, te najpyszniejsze na świecie karmelki nadal pozostałyby tylko marzeniem. 

Karmelki dedykuję Klaudynie - to Ona naprowadziła mnie na właściwy trop, gdy pod koniec roku znów zaczęłam poszukiwania pomarańczy. 
Klaudyna! Wiem, że nie wystarczy jeden, a nawet cały słój karmelków, by zmienić to, co nieodwracalne, ale wierzę, że ta odrobina słodyczy pozwoli choć na chwilę zapomnieć o smutku ....

KARMELKI Z CZERWONYCH POMARAŃCZY Z SOLĄ MORSKĄ I TONKĄ
Blood Orange Caramels with Sea Salt and Tonka

3 szklanki soku z czerwonych pomarańczy, odecedzonego
1 szklanka białego cukru
1 szklanka cukru trzcinowego
 115 gr masła w temperaturze pokojowej
1/3 szklanki śmietany kremówki (użyłam 30%)
szczypta startego ziarna tonki (można pominąć lub zastąpić ekstraktem z wanilii - 1 łyżeczka)
1 szklanka migdałów (pominęłam)
2 łyżeczki soli morskiej w płatkach (użyłam gruboziarnistej)
masło do wysmarowania formy

Kwadratową formę o średnicy 20 cm wyłożyć papierem do pieczenia i lekko natłuścić masłem. Wyciśnięty i odcedzony sok z pomarańczy przelać do rondla z grubym dnem i wstawić na ogień do momentu aż się zagotuje. Ogień zmniejszyć i nadal gotować, aż płyn zredukuje się do 1/3 szklanki (zajmie to ok. 30 minut). 

Zdjąć z ognia, wmieszać oba rodzaje cukru, masło i śmietanę. Ponownie wstawić na duży ogień i cały czas mieszając doprowadzić do zagotowania. W tym momencie zmniejszyć ogień i gotować do momentu aż termometr cukierniczy pokaże temperaturę 120 stopni (trwa to ok. 10-15 minut). Jeśli nie macie termometru cukierniczego, można zanurzyć pół łyżeczki karmelowej masy w szklance lodowato zimnej wody - jeśli masa zastygnie i zamieni się w elastyczną kulkę, jest gotowa). 

Gotową masę zdjąć z ognia, wmieszać tonkę lub ekstrakt wanilii i natychmiast przelać do przygotowanej wcześniej formy i posypać z wierzchu solą morską. Odstawić w chłodne miejsce do zastygnięcia na ok. 2 godziny. Gdy masa stwardnieje przy pomocy ostrego noża można pokroić ją na dowolnej wielkości kawałki i zawinąć w papierki. Jeśli nie planujecie zawijania w papierki, po pokrojeniu karmelki najlepiej rozdzielić, gdyż trzymane w temperaturze pokojowej zaczynają się ze sobą sklejać. 

* przepis, z moimi zmianami,  pochodzi z tej strony - klik

Pani róża i makaroniki. W duecie z Desperate Housewife.

Ktoś mnie niedawno o Was zapytał.

Tak, o Was - o Czytelników bloga.

Kim jesteście?

Czy Was znam?

Co mnie z Wami łączy?

Ależ pytanie, prawda?! 

Bo, czy ja naprawdę wiem, kim jesteście?

Czy my się znamy?

I tak, i nie. 

Większość z Was zna mnie lepiej niż ja znam Was. 

Zaglądacie. 

Przychodzicie w odwiedziny. 

Często zostajecie na dłużej. 

Zasiadacie do stołu, czytacie w moich myślach. 

Odchodzicie i wracacie. 

Wielu z Was przed wyjściem zostawia podarunek. 

To słowa. 

Wasze słowa dla mnie.

Ważne. Ciepłe. Serdeczne. 

Czasem zabawne, czasem zaskakująco szczere. 

A więc poznaję Was po słowach.

Po ukrytych między nimi uczuciach, które z każdą wizytą dopełniają Wasz portret. 

Mimo to, większość z Was pozostaje dla mnie zagadką.

Nie przestajecie mnie intrygować, zadziwiać. 

Im bliżej się poznajemy, tym większą mam ochotę na kolejne spotkanie. 

Zwłaszcza z tymi z Was, którzy odwiedzają mnie cichutko, na paluszkach, by nie zostać zauważonym. 

Rozumiem Was, sama najczęściej tak właśnie odwiedzam innych.  

Nie widzę Was, ale intuicyjnie odczuwam Waszą obecność. 

Właśnie - intuicja.

Ona gra tu niezwykle ważną rolę, choć nie wychodzi na scenę, a pełni wyłącznie funkcję suflera. 

Dotychczas mnie nie zawiodła. 

Nieomylnie rozpoznała Osoby, które stały się częścią mojego życia. 

Gotuję z Wami.

Rozmawiam. 

Zaczynam dzień poranną kawą i oglądaniem zdjęć z końca świat. 

To nic, że jesteście daleko.

To nic, że nie poczuję aromatu kawy zamkniętego w murach pewnego francuskiego mieszkania. 

To nic, że gdy gotujemy razem, nie mogę wsadzić widelca w Waszą potrawę. 

To wszystko mogę sobie wyobrazić.

Ale Wy jesteście naprawdę. 

I to jest ważne.

I za to Wam dziękuję!

Choć większości z Was pewnie nigdy nie poznam, namiastką pozostają nasze spotkania w kuchni. 

To wyjątkowe chwile. Osobno, a jednak razem. 

Rozmawiamy o jedzeniu, poznajemy się, odkrywamy podobieństwa, znajdujemy różnice. 

I w tym wszystkim pozostajemy sobą. 

Nic na siłę, na pokaz, nie ma słów  "wypada", "muszę".

Są zbyteczne, przecież łączy nas jedno - ta sama pasja, i to ona pozwala nam się zrozumieć. 

Małgosia. Jedna z Was.

Podziwiam ją za bezpośredniość, za otwartość i poczucie humoru, z jakim opisuje swoje życie jako Desperate Housewife. I za długie listy, jakie do mnie wysyła. Szczere i prawdziwie. Dziś takie listy to rzadkość. 

Dawno temu umówiłyśmy się na wieczorne pieczenie makaroników. Jak to z Małgosią bywa, było niezwykle zabawnie, zwłaszcza kiedy przyznała, że w piekarniku odpadło jej pokrętło do ustawiania temperatury.  Nie muszę chyba wspominać, że dla tych najkapryśniejszych ciasteczek świata, temperatura pieczenia grą rolę kluczową....

Korzystałyśmy z instrukcji obsługi makaroników, którą zamieściłam w tym poście - klik. Wybrałam wersję różaną. Patera makaroników pachniała jak świeżo zerwany bukiet róż. Zamiast barwnika użyłam suszonych wczesnym latem płatków róż, które po zmieleniu dodałam do masy białkowej.

Ucierane z cukrem płatki róż połączyłam z odrobiną mascarpone i lekko doprawiłam kilkoma kroplami soku z cytryny. Powstała wspaniała, aromatyczna masa, którą zlepiłam makaroniki.  Pani róża w takim wydaniu po prostu rozpływała się w ustach. 

MAKARONIKI RÓŻANE - ROSE MACARONS

/na 30 sztuk makaroników - już po sklejeniu/

110 g cukru pudru

60 g migdałów (bez skórki)

60 g białek

40 g cukru kryształu

1 łyżka suszonych płatków róż 

Białka ubić na sztywno, pod koniec ubijania dodając cukier aż do uzyskania gładkiej, lśniącej piany. Migdały, płatki róż i cukier puder zmiksować dokładnie razem w malakserze. Po zmiksowaniu przesiać, większych grudek migdałów nie wsypywać. Ubitą pianę przełożyć do zmielonych migdałów i dokładnie połączyć stosując wskazówki opisane w tym miejscu (klik) . 

Gdy masa jest gotowa, przełożyć ją do rękawa cukierniczego lub szprycy i wyciskać na przygotowaną wcześniej blachę z papierem do pieczenia. Następnie odłożyć na min. 30 minut. 

Piekarnik nagrzać do temperatury 170 stopni. Makaroniki piec przez 10-11 minut. Po wystudzeniu ściągnąć z papieru i odstawić na minimum jeden dzień, by rozmiękły. 

MASA RÓŻANA 

kilka łyżek ucieranych z cukrem płatków róż

odrobina mascarpone

kilka kropel soku z cytryny

Wszystkie składniki połączyć i wymieszać razem. Proporcje i ilość zależą od tego, jak słodka jest konfitura i ile masy chce się uzyskać. Najlepiej kierować się kluczowymi zasadami - na oko i do smaku;)

Gotową masą przekładać makaroniki. Po 1-2 godzinach zmiękną i staną się idealnie mięciutki zachowując lekko chrupką skorupkę. Mniam!

Małgosiu! Dziękuję za wszystko!

Pewnie nikt nie uwierzy, ale rodzaj pieczonych makaroników aż do publikacji posta  trzymałyśmy w tajemnicy.  Sama nie mogę uwierzyć, że obydwie uległyśmy urokowi róży...