Przepisy na święta

W tym roku (znowu) czasu przed świętami mam jakby coraz mniej...
Jednak na pewno znajdę go tyle, by przygotować moje ulubione świąteczne smakołyki. 
Może i Wam przypadną do gustu i wybierzecie jeden z proponowanych poniżej przepisów?
Polecam i pozdrawiam! 

TRUFLE CZEKOLADOWO-KAWOWE /klik/

Jeden czy dwa? Północ - Południe. Tureckie księżyce.

"Krąg się powiększył. Milczano. Po rzece chodził srebrny dreszcz, po niebie - obłoki. Każda rzecz odmieniała się ciągle. Dach fary raz wyglądał jak ze szkła, raz jak z aksamitu. Miasteczko drzemało wśród swojej zacisznej kotliny, to znów szczerzyło renesansowe attyki w przytomnym i nieprzyjaznym uśmiechu.

Mene odezwała się:

- Księżyc był czerwony, kiedy TAMCI ludzi szli spać. Teraz jest biały. Zupełnie inny. 

Czy też TAMCI wiedzą, jak wygląda biały księżyc?

Jeremi odpowiedział:

- Może w ogóle są dwa księżyce ... Jeden dla TAMTYCH, drugi - tylko dla nas." *

Północ - Południe.

Dwa światy. 

Setki kilometrów.

Tysiące innych spraw. 

A nad tym wszystkim Księżyc. 

Jeden?

Północ.

Tam mieszka.

Nosi w sobie słowa lekkie i piękne jak motyle. 

Wypuszcza je na wolność subtelnie, nieśmiało, jakby to były bańki mydlane, w których ukryła tajemnicę.

Szczęśliwy ten, kto taką bańkę złapie zanim pryśnie.

Szczęśliwe jest Południe, bo ma ich całą kolekcję. 

Południe. 

Pewnego dnia wyrusza na spotkanie Północy. 

Poznaje ją od razu - ciepły uśmiech w laurce cynamonowych piegów. 

To może być tylko Ona. 

Północ z Południem znajdują wspólne słowa, odkrywają te same myśli i są sobie tak samo potrzebne.

Czy widzisz ten sam księżyc?

Czy pokrywa Twoje morze tym samym srebrnym dreszczem, który przeszedł po szumiącej wstążce mojego górskiego strumyka?

A może w ogóle są dwa księżyce . . . 

Jeden dla TAMTYCH, drugi tylko dla nas?

Ten drugi srebrzy się bielą lukru, pod którym chowa najsłodsze wspomnienia z dzieciństwa.

Pachnące niedostępnym rumem i leczącym smutki kakao. 

Ten drugi to uśmiechnięty rogalik ust Babci Pauliny.

Tej z Północy, i tej z Południa.

Tureckie księżyce Babci Pauliny.

Pieczone tylko od święta.

Podkradane ukradkiem przez dziecięce paluszki z nadzieją, że nikt z dorosłych nie zauważy. 

Kakaowa puszystość pełna mielonych orzechów. 

Wilgotna od rumu, który rozgrzewa zmysły i zastyga w grubej warstwie lukru.

Dwa księżyce, dwa światy. 

Dzieciństwo zakradające się w rumowe opary dorosłości.

Dorosłość wędrująca po nitce rumowego zapachu do utraconego dzieciństwa. 

Północ - Południe.

Dwa światy. Dwa księżyce.

Jeden tam wysoko, drugi schwytany w lepkie od lukru palce. 

Tureckie siężyce. 

Historia ich nazwy na zawsze już pozostanie dla Południa tajemnicą, która odeszła wraz z uśmiechem Babci Pauliny. 

Pozostał spisany na kartce przepis, który Południe podarowało Północy. 

W tej samej chwili na niebie Północy i Południa pojawił się ten sam biały księżyc, a za nim kolejny i następne. 

Są smaki, które nie powinny być tajemnicą. 

Teraz i Wy wiecie, jak wyglądają tureckie księżyce, pieczone od święta, gdy Północ spotyka się z Południem.

Występują: 
Północ - Asiejka 
Południe - Anna Maria, czyli ja

Koniecznie wybierzcie się w podróż na Północ, by zobaczyć jak tam (klik) wyglądają tureckie księżyce.

Północna Asiejko! Dziękuję za wszystko:* 

TURECKIE KSIĘŻYCE
/z przepisu Babci Pauliny/ 

15 dag masła
15 dag cukru pudru
5 żółtek
5 białek
5 dag gorzkiego kakao
7 dag mąki
10 dag mielonych orzechów
szczypta soli

Lukier
20 dag cukru pudru
ok. 1-2 kieliszki rumu 

Masło utrzeć na puch z cukrem pudrem. Dodawć stopniowo po jednym żółtku nadal ucierając, a następnie dosypywać stopniowo przesiane kakao i mąkę oraz zmielone orzechy.
W osobnym naczyniu ubić na sztywno pianę z białek ze szczyptą soli i delikatnie wymieszać ją z masą kakaową. Wyłożyć na dużą natłuszczoną lub wyłożoną papierem do pieczenia blachę o wymiarach ok. 25 x 38 cm. Piec ok. 15 minut. 
W tym czasie cukier puder utrzeć z rumem na lukier. Gorące ciasto skropić z wierzchu dodatkowo rumem i jeszcze ciepłe polać z wierzchu lukrem. Gdy lukier zacznie delikatnie się zsiadać, przy pomocy okrągłej foremki lub krawędzią niewielkiego kieliszka wycinać księżyce.

* cytat z opowiadania Dwa księżyce Marii Kuncewiczowej

Kilka dni. Kruche. O smaku chałwy.

PIĄTEK:

Poranek w bibliotece, jak zawsze przed weekendem. 

Jesienny spacer ze szkoły z Synkiem, żeby wymienić jeszcze najwięcej słów, uśmiechów, spojrzeń. 

W domu czeka walizka.

Łapczywie otwarta na wszystko co do niej wkładam.

Szykuję miejsce na piernik, ten rodzinny, z historią. 

Starannie owinięty w pergamin pojedzie ze mną daleko, by Ktoś bardzo odległy stał się najbliższy.

Późne popołudnie.

Gorąca linia telefonów.

Wyścig z czasem.

Walka z komunikacją.

Dreszcz emocji, rozgoryczenie, złość. 

Pościg na miarę dobrego filmu akcji. 

Bez powodzenia. 

Do mnie i do mojej walizki nie dołączy Ktoś, z kim tak dobrze się podróżuje. 

Noc.

Zajadam smutek wielką porcją chałwy. 

SOBOTA:

Długo przed świtem odległe Miasto jeszcze śpi. Wita mnie mgłą, deszczem i ponurym mrokiem.

Koła zaspanej walizki stukoczą samotnie po pustych ulicach.

Mijam niewyspanych taksówkarzy i błądzącego kota.

Dopiero w hotelu przypominam sobie znaczenie ciepła. 

Zapadam się w miękkim łóżku.
Parę godzin, a miasto i ja budzimy się w lepszym nastroju. 

Pierwsze promienie słońca i pierwsze uśmiechy.

Znajome twarze i te zupełnie nowe, coraz więcej uśmiechów, słów, radości. 

Najwięcej wtedy, gdy spotykam te Wyjątkowe Osoby. 

To właśnie One zamieniają te dni w czas-nie-do-zapomnienia.

Dużo rozmów. Słów. Mądrych i nie.

Prawd i kłamstw.

Przerysowań i stereotypów.

Rozważań.

Odkryć.

Zachwytów.

Dużo emocji.

Sobota o smaku piernika i nocnej pizzy.

Pełna dźwięków niezwykłej muzyki.

Prostych i szczerych słów.

Sobota. Dobry dzień. 

NIEDZIELA:

Nareszcie się wysypiam.

Nie daję się ponieść porannej gonitwie, by zdążyć tu i tam. 

Długie i leniwe śniadanie.

Obiecany samej sobie spacer do ukochanych miejsc Miasta. 

Poranny rześki chłód.

Miejskie migawki.

Ciepło mijanych kawiarni.

Kłótnie mew.

Bruk ukochanej uliczki. 

Zagadanie w tramwaju. Pogubienie przystanków.

Rozmowy, uśmiechy, postanowienia.

Żal rozstania zmieszany z radością powrotu. 

Nocna podróż pociągiem.

Kolejna chałwa.

PONIEDZIAŁEK:

Zmęczenie, radość, pocałunki, uściski. 

Wielkie litery powitania wypisane niebieską kredą przed wejściem do domu.

Kawa. Dużo kawy.

Popołudniowe rozmowy przerywane natarczywym, niepokojącym wyciem syren. 

WTOREK:

Wizyta w Budynku. Czekam na R. 

W jednej z sal miejscowa wokalistka udziela lekcji śpiewu. 

Słyszę młody, donośny głos " Uparcie i skrycie, och życie kocham cię, kocham cię nad życie...".

Ciało przeszywa dreszcz. Głos jest mocny. Niesie się echem po korytarzu i piętrach. 

Wygania obojętność.

Przychodzi R. Zdyszana.

Już czytam z twarzy. Przeczuwam, że...

... syreny.

Spłonął dom przyjaciół.

Nie ma nic. 

Nic. 

Nie ma najważniejszego - zbioru ponad kilku tysięcy książek, które błądziły z Nimi przez lata po Polsce, by w końcu znaleźć swój dom, tu, gdzie już go nie ma....

...nie ma.

Ciszę, upartą i bezradną, przerywa ten sam głos "Uparcie i skrycie, och życie kocham cię, kocham cię nad życie".

Czy to przypadek?

Chcę wrócić do domu. Już, teraz. 

W głowie dudnią te same słowa - życie, życie...

Co w nim ważne, ulotne, co przynosi pocieszenie, co pomaga...

Wszędzie szukam chałwy. Trywialne? 

Może i tak. Ale ja muszę ugryźć życie. Poczuć, że jest namacalne, czasem gorzkie, czasem za słodkie, ale moje. 

Poczuć, że może mieć smak, który przepędza smutek i bezradność. 

Nie mam już chałwy. 

Piekę ciastka, które mają jej smak.

Takie kruche pocieszenie. 

Kilka dni mojego życia, pełne zwykłych i niezwykłych chwil. Teraz wiem, że każda jest ważna.

CIASTECZKA Z TAHINI

1/2 szklanki tahini
100 g masła
1/2 szklanki cukru (w tym 2 łyżeczki cukru z wanilią)
2 szklanki mąki
opcjonalnie 1 łyżka zmielonej kawy
lub garść maku

Masło utrzeć z cukrem i tahini, dodać mąkę wymieszaną z przyprawami - jeśli ich używacie (ja tym razem postawiłam jedynie na smak chałwy), zagnieść ciasto. Formować lekko spłaszczone kulki wielkości orzecha włoskiego.

Ja do formowania użyłam specjalnej drewnianej foremki.  Piec 13 min. w temperaturze 170 stopni - ciasteczka nie powinny się zezłocić, gdy tylko zaczną pękać są dobre.  

* przepis znaleziony u Moniki i Ali - pozdrowienia Dziewczyny:)

Pani róża i makaroniki. W duecie z Desperate Housewife.

Ktoś mnie niedawno o Was zapytał.

Tak, o Was - o Czytelników bloga.

Kim jesteście?

Czy Was znam?

Co mnie z Wami łączy?

Ależ pytanie, prawda?! 

Bo, czy ja naprawdę wiem, kim jesteście?

Czy my się znamy?

I tak, i nie. 

Większość z Was zna mnie lepiej niż ja znam Was. 

Zaglądacie. 

Przychodzicie w odwiedziny. 

Często zostajecie na dłużej. 

Zasiadacie do stołu, czytacie w moich myślach. 

Odchodzicie i wracacie. 

Wielu z Was przed wyjściem zostawia podarunek. 

To słowa. 

Wasze słowa dla mnie.

Ważne. Ciepłe. Serdeczne. 

Czasem zabawne, czasem zaskakująco szczere. 

A więc poznaję Was po słowach.

Po ukrytych między nimi uczuciach, które z każdą wizytą dopełniają Wasz portret. 

Mimo to, większość z Was pozostaje dla mnie zagadką.

Nie przestajecie mnie intrygować, zadziwiać. 

Im bliżej się poznajemy, tym większą mam ochotę na kolejne spotkanie. 

Zwłaszcza z tymi z Was, którzy odwiedzają mnie cichutko, na paluszkach, by nie zostać zauważonym. 

Rozumiem Was, sama najczęściej tak właśnie odwiedzam innych.  

Nie widzę Was, ale intuicyjnie odczuwam Waszą obecność. 

Właśnie - intuicja.

Ona gra tu niezwykle ważną rolę, choć nie wychodzi na scenę, a pełni wyłącznie funkcję suflera. 

Dotychczas mnie nie zawiodła. 

Nieomylnie rozpoznała Osoby, które stały się częścią mojego życia. 

Gotuję z Wami.

Rozmawiam. 

Zaczynam dzień poranną kawą i oglądaniem zdjęć z końca świat. 

To nic, że jesteście daleko.

To nic, że nie poczuję aromatu kawy zamkniętego w murach pewnego francuskiego mieszkania. 

To nic, że gdy gotujemy razem, nie mogę wsadzić widelca w Waszą potrawę. 

To wszystko mogę sobie wyobrazić.

Ale Wy jesteście naprawdę. 

I to jest ważne.

I za to Wam dziękuję!

Choć większości z Was pewnie nigdy nie poznam, namiastką pozostają nasze spotkania w kuchni. 

To wyjątkowe chwile. Osobno, a jednak razem. 

Rozmawiamy o jedzeniu, poznajemy się, odkrywamy podobieństwa, znajdujemy różnice. 

I w tym wszystkim pozostajemy sobą. 

Nic na siłę, na pokaz, nie ma słów  "wypada", "muszę".

Są zbyteczne, przecież łączy nas jedno - ta sama pasja, i to ona pozwala nam się zrozumieć. 

Małgosia. Jedna z Was.

Podziwiam ją za bezpośredniość, za otwartość i poczucie humoru, z jakim opisuje swoje życie jako Desperate Housewife. I za długie listy, jakie do mnie wysyła. Szczere i prawdziwie. Dziś takie listy to rzadkość. 

Dawno temu umówiłyśmy się na wieczorne pieczenie makaroników. Jak to z Małgosią bywa, było niezwykle zabawnie, zwłaszcza kiedy przyznała, że w piekarniku odpadło jej pokrętło do ustawiania temperatury.  Nie muszę chyba wspominać, że dla tych najkapryśniejszych ciasteczek świata, temperatura pieczenia grą rolę kluczową....

Korzystałyśmy z instrukcji obsługi makaroników, którą zamieściłam w tym poście - klik. Wybrałam wersję różaną. Patera makaroników pachniała jak świeżo zerwany bukiet róż. Zamiast barwnika użyłam suszonych wczesnym latem płatków róż, które po zmieleniu dodałam do masy białkowej.

Ucierane z cukrem płatki róż połączyłam z odrobiną mascarpone i lekko doprawiłam kilkoma kroplami soku z cytryny. Powstała wspaniała, aromatyczna masa, którą zlepiłam makaroniki.  Pani róża w takim wydaniu po prostu rozpływała się w ustach. 

MAKARONIKI RÓŻANE - ROSE MACARONS

/na 30 sztuk makaroników - już po sklejeniu/

110 g cukru pudru

60 g migdałów (bez skórki)

60 g białek

40 g cukru kryształu

1 łyżka suszonych płatków róż 

Białka ubić na sztywno, pod koniec ubijania dodając cukier aż do uzyskania gładkiej, lśniącej piany. Migdały, płatki róż i cukier puder zmiksować dokładnie razem w malakserze. Po zmiksowaniu przesiać, większych grudek migdałów nie wsypywać. Ubitą pianę przełożyć do zmielonych migdałów i dokładnie połączyć stosując wskazówki opisane w tym miejscu (klik) . 

Gdy masa jest gotowa, przełożyć ją do rękawa cukierniczego lub szprycy i wyciskać na przygotowaną wcześniej blachę z papierem do pieczenia. Następnie odłożyć na min. 30 minut. 

Piekarnik nagrzać do temperatury 170 stopni. Makaroniki piec przez 10-11 minut. Po wystudzeniu ściągnąć z papieru i odstawić na minimum jeden dzień, by rozmiękły. 

MASA RÓŻANA 

kilka łyżek ucieranych z cukrem płatków róż

odrobina mascarpone

kilka kropel soku z cytryny

Wszystkie składniki połączyć i wymieszać razem. Proporcje i ilość zależą od tego, jak słodka jest konfitura i ile masy chce się uzyskać. Najlepiej kierować się kluczowymi zasadami - na oko i do smaku;)

Gotową masą przekładać makaroniki. Po 1-2 godzinach zmiękną i staną się idealnie mięciutki zachowując lekko chrupką skorupkę. Mniam!

Małgosiu! Dziękuję za wszystko!

Pewnie nikt nie uwierzy, ale rodzaj pieczonych makaroników aż do publikacji posta  trzymałyśmy w tajemnicy.  Sama nie mogę uwierzyć, że obydwie uległyśmy urokowi róży...