Εψές την νύχτα έκαμα μια μεγάλη βλακεία...
Αφού ετζοιμήσαμεν τα μωρά, έκατσα λλίον στο ίντερνετ να χαλαρώσω τζαι να πάω για ύπνο. Μόλις άνοιξα τον blogger έδωκα πας σε τουν την
ανάρτηση η οποία περιέχει τζι ένα βίντεο. Είδα το βίντεο, τζι άλλο 2-3, σχετικά. Μόλις ετέλειωνεν το ένα, έβρισκα τζι άλλο που ήθελα να δω. Έτσι, αφού είδα ορισμένα για μωρά που γεννήθηκαν τζαι πεθάναν ύστερα που λλίες ώρες λόγω κάποιας σοβαρής/θανατηφόρας πάθησης, έφτασα τζαι στα μωρά που πεθάναν από κακοποίηση...
Τζαι λέω ότι έκαμα βλακεία γιατί, όσες φορές μου έτυχε να δω τέθκοια βίντεο στο παρελθόν εστοιχειώναν με για μέρες/μήνες/χρόνια... Ο εγκέφαλος μου κάμνει λοκ πάνω στες "γραφικές" εικόνες τζαι βασανίζεται συνέχεια με όλων των ειδών τες ερωτήσεις, που ξεκινούν με το γιατί? Γιατί οι άνθρωποι ναν τόσον κακοί? Γιατί να υποφέρουν τα μωρούθκια? Γιατί τούτοι οι γονιοί να μεν πονούν τα παιθκιά τους? Γιατί εν σταματούν αν δεν τα σκοτώσουν πρώτα? Γιατί κάποιος εν αντιλήφθηκε την κατάστασην εγκαίρως? Γιατί κάποιοι ενώ γνωρίζουν, σιωπούν? Γιατί υπάρχουν οι υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας? Γιατί οι άνθρωποι κάμνουν μωρά, αφού εν τα θέλουν? Γιατί εν τα διούν για υιοθεσία όταν ανακαλύψουν ότι εν τα θέλουν ή ότι τους είναι βάρος ή ότι εν κάμνουν για γονιοί?
Θα σας πω θκυό λόγια για την χειρότερη (που έλαβεν δημοσιότητα) περίπτωση κακοποίησης παιδιού... Τι παιδιού δηλ.? Μιλούμεν για ένα βρέφος
5 μηνών!!! Ίσως να το έσχετε ήδη υπόψη σας... Η
Μπριάνα Λόπεζ, γεννήθηκε στο Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στις 14 Φεβρουαρίου του 2002. Δολοφονήθηκε από τον πατέρα και τον θείο της, στις 19 Ιουλίου του 2002... Στην νεκροψία εφάνηκεν ότι το μωρό εκακοποιείτουν καθ' όλη την διάρκεια της μικρής ζωής του... Ήταν καλυμμένο με σημάθκια τζαι μώλωπες που την κκελλέν ως τα νύσχια των ποθκιών του... Ακόμα τζαι το μικρά του αυτάκια ήταν ολόμαυρα... ... ... ... Έφερεν μώλωπες παλιούς και νέους, ... αιματώματα παλιά και νέα, .... κατάγματα παλιά και νέα... Είχεν, επίσης, κακοποιηθεί... σεξουαλικά, πολλές φορές από τον θείο της και τον ίδιο τον πατέρα της...
Αν δείτε το
βίντεο (που δεν σας το συνιστώ ΚΑΘΟΛΟΥ) θα καταλάβετε ότι τούτο το μικρό μωράκι εχρησιμοποιήτουν συστηματικά σαν "παιχνίδι"/πηγή "ψυχαγωγίας", με τον πιο βάναυσο, σαδιστικό τζι αποτρόπαιο τρόπο. Την νύχτα πριν πεθάνει/δολοφονηθεί, ο πα
τέρας τζι ο θείος της είχαν μεθύσει... Η μη
τέρα(ς) της έππεσε να τζοιμηθεί τζι άφηκεν την μαζί τους (σκέφτου... με 2 μεθυσμένους...). Οι θκυό υπάνθρωποι έριχναν το μωρό ο ένας στον άλλο... κάποιες φορές μάλιστα εχτύπησεν στο ταβάνι... κάποιες άλλες, εν επρολαβαίναν (τάχα) να το πιάσουν τζι έππεφτε χαμαί... Την άλλη μέρα η "μάνα" η οποία, επίσης εκακοποιούσε συχνά το μωρό (αφού εβρεθήκαν πάνω του ίχνη ακκαμαθκιών που τα δόντια της...), είδεν ότι το μωρό εν αντιδρούσε τζι επήραν το στο νοσοκομείο, οπού απλά εδιαγνώστηκεν ο θάνατος του...
Εκαταδικαστήκαν τζι οι τρεις... Επίσης, εκαταδικάστηκεν τζι η γιαγιά τζι ένας άλλος θείος, οι οποίοι ήταν γνώστες της κατάστασης τζαι δεν επροβήκαν σε καμιάν ενέργεια!!! για να γλιτώσουν το μωρό...
Οι αρχικές καταδίκες των "γονιών" τζαι του "θείου" ήταν γελοίες... 18 χρόνια έκαστος... Η Εισαγγελέας, όμως, που άσκησε την δίωξη, αφού αγωνίστηκε για 3 χρόνια, εκατάφερε να αλλάξει την νομοθεσία, να ξαναδικαστεί η υπόθεση τζι έτσι, εφάν τα δύο ανθρωποειδή ισόβια τζι η... "μάνα" (εδώ γελάμε ελεύθερα, κλαίοντας ταυτόχρονα....) 27 χρόνια...
Ο αστυνομικός που ανέλαβεν την υπόθεση, εγύρεψε να έβρει μια φωτογραφία του μωρού, μες το σπίτι τους. Εν ήβρεν ούτε μια!!! Η μόνες φωτογραφίες της Μπριάννα δηλ. ήταν τζείνες που έφκαλεν η αστυνομία ως τεκμήρια, μετά τον θάνατο της. Εν υπήρχε πουθενά το χαμόγελο της, το σώμα της ανέπαφο τζαι τα ματάκια της ανοιχτά... Εχρησιμοποιήσαν μιαν, στην οποία φαίνεται σαν να τζοιμάται, εσβήσαν τους μώλωπες και ο προαναφερθείς αστυνομικός, αλλά κι η προαναφερθείσα Εισαγγελέας, έχουν την στο γραφείο τους κρεμμασμένη, προφάνως για να την θυμούνται, οϊ πως υπήρχε περίπτωση να ξεχάσουν...
Να με συγχωρέσετε για τούτην την ανάρτηση, που είναι τόσο βαριά τζαι καταθλιπτική, επειδή τούτη η περίπτωση κακοποίησης (όπως τζαι πολλές άλλες) θυμίζει μας ότι, ο άνθρωπος είναι ικανός για το μεγαλύτερο κακό. Τούτον το μωρό ας το υιοθετήσουμεν ούλλοι μαζί τζαι ας του δείξουμεν, έστω και τώρα, την αγάπη που δεν έλαβε που τζείνους που έπρεπε... Ας μην επιτρέψουμε, όσον περνά που το σχέρι μας, σε κανέναν να βλάψει τούτο το μωρό ή οποιοδήποτε άλλο, ξανά... Πολλά μωρά ζουν μες τον τρόμο τζι η καθημερινότητα τους είναι μια βασανιστική αναμονή του αναπόφευκτου...
Όποιος γνωρίζει και σιωπά είναι συνένοχος!