Ο Μάμμο στο σχολείο!

Το γιούι μου!
Το μικρό μου το αγοράκι!
Που ακόμα θυμίζει παραπάνω μωράκι παρά παιδάκι (φκάλλεις νόημα? :ζ)!
Το χρυσάαααααααααααααφι μου!
Εμεγάλωσεν... τζαι πάει τζαι "χολείο" (=παιδικός σταθμός)...

Μάνι-μάνι... Θκυό χρονών! Τζαι να κρατεί τζαι την τσέντα (τσιάντα κατά τους Λεμεσιανούς, παλάσκα ή μαουλούκα για τους "αρχαίους" παφίτες :Ρ) του τζαι να πηαίνει... "χολείο"...

Πάντως εν επολλοσυγκινήθηκα... Ήταν αναμενόμενο... Σε ούλλα την πρωτιά, επήρεν την η κοράσα. Επήραμεν το βάπτισμα του πυρός σαν γονιοί τζαι τωρά οι συγκινήσεις εν ναιν τόσο καταιγιστικές! Εν πιό ήπιες :)

Την πρώτη μέρα επήρα τον για μιαν ώρα μόνο. Ε! ακριβώς στην ώρα, άρκεψεν να κλαίει τζαι να θέλει την μάμμα του. Έπιασα τον χωρίς να το κάμω θέμα... Άφηκα να περάσουν λλίες ώρες τζαι μετά να του ξαναμιλήσω για το "χολείο". [Ανησύχησα... λαλείς ο Μάμμο να θεωρεί ότι το... χολείο φκαίνει που την χολή? τζαι γι΄αυτό να έκλαιεν? Ναι, μεν γελάς εξέτασα ούλλα τα ενδεχόμενα :Ρ Όφφου! Αλόπως εν θα κάμνει στο σχολείο... Τόσον μαμμόθρεφτος, που ένει...]
Όταν του άνοιξα κουβένταν, όμως, εν ήταν αρνητικός! Ερώτησα τον, "που εν να πάμεν αύριο?" τζι είπεν μου "χολείο". Άρα?...

Την δεύτερη μέρα εστοχεύαμεν στην ανάμιση ώρα. Μπορώ να πω ότι τα καταφέραμεν, διότι άρκεψεν να κλαίει... ακριβώς στην ώρα του! Πάλαι, όμως, ήταν θετικός προς το σχολείο. Ερώτησα τον τι έχει στο σχολείο τζι είπεν μου: κατακύλα, μούνιες, παμπάλα, παιάκια, κακάλα, παινίγια*...

Την τρίτη μέρα εσπάσαμεν το ψυχολογικό φράγμα των 2μιση ωρών, σε παρακαλώ!!! Επήα στες 3 ώρες να τον πιάσω τζι ούτε καν έκλαιε! Ήταν χαρούμενος! Μόλις με είδεν..., εννοείται, εβυζάκωσεν πάνω μου! Στην επιστροφήν ερώτησα τον, πόσον αγαπά την δασκάλα του τζι είπεν μου: "πολύ, πολύ, πολύ!" (κλασσική απάντηση, αλλά αληθινή)!

Θα δείξω αυτοσυγκράτηση, παρόλα ταύτα, διότι... "μηδένα προ του τέλους μα(ή κα)κάριζε"...

Μετά το σχολείο ετραγουδούσε μου: Μούυυυυυνια, Πέεεεεελλα... (εύχομαι να μεν ξηάσει που μπαίνουν οι... τόνοι! :Ρ)

*
κατακύλα = κατρατζύλα/τσουλήθρα
μούνιες = κούνιες
παμπάλα = τραμπάλα
παιάκια = παιδάκια
κακάλα = δασκάλα
παινίγια = παιχνίδια

Μα' ντα κτηνό!

Ρε παιθκιά... Πέτε μου, να χαρείτε! Αλήθκεια όμως, α!

Ειλικρινά...

Έτυχεν σας να πάτε σε κηδεία τζαι να... σhέσετε γέλιο?

Δηλαδή, ό,τι βλέπεις τζι ό,τι ακούεις να σου φαίνεται τραγικά αστείο τζαι να προσπαθείς απεγνωσμένα, να συγκρατηθείς, να μεν φυρτείς που το γέλιο?

Άμαν ρε παιθκιά! Εν τραγική η περίπτωση μου! Εν να γίνω ρεζίλι ανεπανόρθωτα, κάποια στιγμή! Ευτυχώς που, όταν γελώ τρέχουν τα μμάθκια μου, όξα ήταν να με πάρουν χαπάρι... Ως τζαι στην κηδεία του παππού μου? Μα του παππούλλα μου? Εν πάμεν καλάαααα!

Αποκτηνώθηκα... τέλεια... οφφφου!

Η φώτο από αυτό το βλογ: http://angelaspinkyworld.blogspot.com/2011/11/blog-post_09.html

Πρόκειται για την κηδεία... μεγαλοτσιγγάνας!

Προσέξετε λλίον την... πλάσμα οθόνη!

Και το καταπληκτικό σχόλιο του πιο πάνω βλογερ: 

"Θά'θελα να ήξερα... Τι συμπεράσματα θα βγάλουν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος από "τα... κτερίσματα"?"

 :Ρ

Άνοιξεν η τύχη μου!

Να μοιραστώ την χαρά μου?

Είμαι ποτζείν τα πλάσματα (τα άτυχα) που ποττέ εν κερτούν τίποτε, ποττέ. Ποττέ εν εβρίσκουν πάνω που δίευρο χαμαί :(

Αλλά σήμερα...

Ήβρα χαμαί,
μες την στράτα! πιστεύκεις?
χαμαί!
σαν επήαινα με το αυτοκίνητο... Παρολλίον να τα τσιλλήσω!

Ήβρα έναν ζευκάρι ολοτζαίνουρκα Ray-Bans!!!

Τζαι το κυριώττερο? Πάουν μου!!! Εμένα! Που για να έβρω γυαλιά του ήλιου πρέπει να φορήσω τρία καταστήματα γυαλιών! (οϊ εν είμαι ιδιότροπη! απλά, εν κκελλέ τούτη να βρει τζαι γυαλιά?)

Εσκέφτηκα να τα αήκω τζιαμαί να τα έβρει τζείνος που τα έχασε... Μα ώσπου να έρτει να τα γυρέψει εν να τα τσιλλήσει κάποιος άλλος. Η στράτα τζείνη εν ένα δρομούι έξω που το χωρκό, σπίθκια κοντά εν έσχει. Πεζοδρόμια εν έσχει. Που να τα άφηνα? Μες τα χόρτα?

Πάντως εν κρίμα τζείνη που τα έχασε. Λυπούμαι την γιατί έχασα τζι εγώ πολλές φορές γυαλιά...

Αλλά, ση ( ή -υ ή -ι ή -ει ή -οι?)  εν τα προσέχει!

Οι θεωρίες της Γρούτας, Νο1...

Με αφορμή την ανάρτηση της Πρασουλίνας, λαμβάνω την τιμή, να σας ανα-πτυ/πρή-ξω (με) μιάν από τις πολλές μου θεωρίες. Τι ήταν "οι θεωρίες της Ράνιας" μπροστά στις δικές μου? ΜΗΔΕΝ!

Λοιπόν, στην Κύπρο το καλοτζαίρι εν πυρά! (Χαίρω πολύ, Γρούτα μου!)
Μα μιλούμεν για πολλήν πυρά! (Άτε ρε!...)
Μα πάρα πολλή πυρά, που σε συνδυασμό με την υγρασία, δημιουργεί καταστάσεις καύσωνα! (Μα σοβαρά?...)
Τα πλάσματα, δηλ. εμείς, εν μπορούμεν να ανασάνουμεν, οϊ να δουλέψουμεν! (Πε μας την μαλακία που εσκέφτηκες τζαι τούτα ούλλα εν γνωστά...)

ΟΚ! Μπαίνω στο προκείμενο! Παρακαλώ κουρουκλιστείται (= προσδεθείτε, παφίτικη βαριά).

Το δειλινό, που λέτε, ως επί το πλείστον, δροσίζει. Τζι αν δεν δροσίσει πολλά, τουλάχιστον εν καλύτερα που την μέρα, που έσχει τζαι ήλιο/λάλλαρο. Γιατί να διούμεν δικαιώματα στον Κωστάκη τον Κωνσταντίνου, να μας αποκαλεί λαλλαριστές?

Μα κόμα να καταλάβετε? Εννοώ, γιατί να δουλεύκουμεν (ή οτιδήποτε άλλο κάμνουμεν), την μέρα? Να τζοιμούμαστεν την ημέρα, μες τα έαρκοντίσια (αφού αφταίνουμεν τα, που τ' αφταίνουμεν) τζαι να ξυπνούμεν το δείλις να κάμνουμεν τες δουλειές μας!!! Να ζούμεν την νύχτα, όπως του νυχτοπάππαρους ένα πράμα. Να πηαίνουμεν για ύπνο κατά τες 10/11 πμ τζαι να ξυπνούμεν το δειλινό!Ε? ΕΕΕΕ?

Έτσι... ΕΕΕΕΕΤΣΙ, λέγω, θα μπορούμεν τζι εμείς, οι άμοιροι γονείς/οικογενειάρχες/υποψήφιοι μεσήλικοι/τυραννισμένοι/εργαζόμενοι/κλπ να πούμεν ότι κάμνουμεν... νυχτερινήν ζωή!

Σε περίπτωσην εφαρμογής του... "μέτρου", ισχύουν τα πιο κάτω:

1. Παρακαλούνται οι πρωινοί τύποι, να μην ξυπνούν πριν τα... "χαράματα" και αν ξυπνούν, να κάμνουν ησυχία.
2. Ώρες κοινής ησυχίας θα θεωρούνται οι (πολλά) μικρές ώρες.
3. Όπου κυκλοφοράτε, απαραιτήτως, θα φορείτε κράνος με προβολέα (ναι, όπως τους ανθρακωρύχους).
4. Στην παραλία δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείτε αντηλιακό, αλλά αντί μαγιό προτιμήστε... στολή δύτη, για να αποφύγετε την ψύχρα και τις σκνίπες.
5. Οσόι φκάλλουν βάρδιες κατά την διάρκεια της μέρας (εφημερεύουν), θα πληρώνουνται νυχτέρι.
6. Από καιρού εις καιρόν, κάμνετε τζαι κανένα... "ξενύχτι" για να μαυρίσετε (αλλά όϊ πολλά - μες σας "φάει ο σκότος" μετά) τζαι για φωτοσύνθεση... οι Πρασινάδες :Ρ

Θάλασσααααααααααααααααααααα

Ίντα ωραία ναν πυρά, πολλή πυρά, αλλά να μεν υπάρχει ίχνος υγρασίας! Ξηρή πυρά δηλαδή! Δώστε μου ξερή πυρά και πάρτε με θάλασσα η ώρα 5 το δείλις! Εν θέλω τίποτε άλλον για να είμαι ευτυχισμένη (φτάνει να συνππέφτει με τις μέρες του μήνα που δύναμαι να είμαι ευτυχισμένη - γιατί υπάρχουν τζαι μέρες..., εφτομάες καλύτερα, που είναι φύσει αδύνατον να ευτυχίσω...).

Το μαμμοθρεφτάκι (εν πολλά μιάλη τούτη η λέξη... βαρκ να την γράφω... εν να το κάμω Μάμμο)... Ο Μάμμο, λοιπόν, κραεί τα φτυαράκια του τζαι πάει τζι έρκεται, προσπαθώντας να ανακαλύψει τα πάντα περί άμμου... Πως παθκιέται, πως λουβά, πως βρέσχεται, πως γουναρκάζεται, πως σκάφκεται, πως μυρίζει, πως κολλά παντού και προπάντων... τι γεύσην έσχει...

Η Κοράσα με το Τατσούι (=ο γιός της Τάτσας/αρφής μου) φορούν τα θαλάσσια γυαλλάκια τους τζαι προσπαθούν να ανακαλύψουν τα πάντα περί θαλασσίου ύδατος... Πως τρέσχει, πως εκτοπίζεται, πως πιτσικλιέται, πως δροσίζει, πως μυρίζει, πόσον αλμυρόν ένει και προπάντων... πόσο μπορείς να καταπιείς χωρίς να... λήψει...

Επεράσαμεν τζαι σήμερα ωραία! Εν σου' καμνεν καρκιά να φύεις... Το νερό ήταν στην δέουσα θερμοκρασία τζι ολοκάθαρο/κρύσταλλο. Το αερούδιν ήταν ανάλαφρο τζαι φιλήσυχο. Ο ουρανός γαλανός, χωρίς το ππούσι της υγρασίας. Ο κόσμος αρκετός, αλλά χαλαρωμένος, σχεδόν υποτονικός... Τα αεροπλάνα των Εγγλέζων, άφαντα... Οι θαλάσσιες... μοτόρες, απούσες... Χαρά Θεού... Εγίνηκεν 8 τζι είμασταν ακόμα στην παραλία γιατί ο Μάμμο και οι συν αυτώ, εν εξικολλούσαν που την "κατρατζύλα" (=τσουλήθρα, για τους... εκ "παρισίων").

Έθελα να έχω πάντα την διάθεση που είχα σήμερα... Την διάθεση να παίξω, να πάω, να κάμω, να φκιάσω, να χαρώ πλήρως την χαρά τους... παλιο-περιοδείες γμτ! κόφκουν μου χρόνια που την ζωήν μου :(

Άλλο μια εφτομά μας έμεινε... Πρέπει να φκάλουμεν την χασούρα...Γιατί μετά... τέρμα το διάλειμμα... τα κεφάλια μέσα... :(

Κανεί ολάν!

Τελευταία ο Γρούτος τζι εγώ κατορθώνουμεν να μεν τσακωνούμαστεν! "Κατορθώνουμεν" γιατί περί κατορθώματος πρόκειται. Ακόμα τζαι να τσακωθούμεν - έτσι για το action - ύστερα που λλίον (πον να κάτσουν τα νεύρα μας) βρίσκουμεν τα. Εύκολα, πλέον, μπορώ να πω.

Φοούμαι, όμως... Φοούμαι ότι τούτον εν ν΄ αλλάξει... Διότι ώσπου μπαίνει τζείνος πιο βαθκιά στα άδυτα της κλιμακτηρίου τζι εγώ πελαγώνω στις ορμονικές μου διακυμάνσεις... Τέλοσπάντων! Πρέπει να κάμνουμεν πιο πολλήν υπομονή τζαι να δείχνουμεν πιο πολλήν κατανόηση. Μα ακριβώς εν τούτον που φοούμαι... Ποιός έχασεν την υπομονήν για να την έβρω εγώ? Ποιός μπορεί να μου δείξει πως να δείχνω κατανόηση στην... μάππα?

Ναι... Μετά λύπης και μεγάλης αμηχανίας, σας πληροφορώ ότι το 99% των φορών που ετσακκωθήκαμεν... ήταν για την μάππαν!

Για τζείνο το ηλίθιο, ως επί το πλείστον μαυρόασπρον, σφαιρικόν αντικείμενον...

Οϊ μεν πάει ο νους σας στο κακό!
Δεν ετσακωθήκαμεν για το χρώμα και το σχήμα της! Ούτε για το πως γίνεται ένας ώριμος και κατασταλαγμένος (μακράν απέχοντος ηλικιακά από την εφηβείαν) άντρας, να φλέγεται τόσον, από διακαή πόθο για το άθλημα, που να παρακολουθά στην τηλεόραση ακόμα τζαι το ματς Δασάκιν Άχνας - Δόξα Κακοτοπιάς (πουχου)... Ούτε καν για τες αμέτρητες ώρες, που εκατασπατάλησεν στην ζωήν του, αναπτύσσοντας εμπεριστατωμένα και με πλήρην επιχειρηματολογία, τις μεταγραφές κάθε ομάδας (οϊ μόνο της δικής του - που εξάλλου εν ναιν μόνο μια), το μπάτζετ κάθε ομάδας, τες ικανότητες κάθε παίκτη και προπονητή, τις κινήσεις του τελευταίου εντός κι εκτός γηπέδου, το ιατρικόν ιστορικό κάθε παίκτη (και πρώην παίκτη), την ιδιοσυγκρασία και καλήν ή κακήν προαίρεση κάθε διΑτητή ΚΑΙ λάισhμαν...

ΟΥΦΦΦΦΦΦΦΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ

Εμπρός! Βρίστε με!... Καταπιέζω τον... μπλα μπλα μπλα...

Εσείς εν ξέρετε τι πάει να πει να τρέμει η ψυσhή σου κάθε που κοντεύκει το Euro, το Μουντιάλ, το Τσhάμπιονς Λιγκ, το Ουέφα κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ...
ΝΑΙ ΡΕ!... ΚΛΠ!... Γιατί εν ναιν μόνο το ποδόσφαιρο που χρησιμοποιά τζειν το σφαιρικόν αντικείμενο! Ότι παίζεται με μάππαν παρακολουθούμεν το!!! Μιτσιά, μιάλη? Εν μας κόφτει! Τέννις ή Γοτερ Πόλο? Αδιάφορον! Φτάνει ναν η μάππα σφαιρική! Τζαι για να σου το σιουρέψω: το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, που παίζεται με τζειν την μάππαν την πιτακωτή (...καλαμαριστί), εν μας αρέσκει. Τζείνον εν το αναγνωρίζουμεν καν ως άθλημαν!

ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

Γιατί να είμαι τόσον εγωίστρια? Γιατί να τα θέλω ούλλα δικά μου? Εν να μεν του μείνει χρόνος τζαι για μένα? Κάποια στιγμή εν να περισσέψει τζαι κανένα 5λεπτο... Ναι, αλλά... αμέσως αλλάσσει κανάλι... Βάλλει CSI... Πριν περάσει το 5λεπτο ροχχαλίζει... Αν τυχόν τζι εν πυρά τζι εν μπορεί να τζοιμηθεί, εν να φκει έξω, που είμαι εγώ τζαι θκιαβάζω το βιβλιούι μου. Θα μου αρκέψει ότι ούλλη μέρα παλαβώνω πάνω σε ένα βιβλίο τζι εν του διώ σημασία ! ! ! ! !

Πάνω που τελειώνω την σελίδα (τζαι βάλλω την σημάϊ) για να το κλείσω, να του... δόκω σημασία... έχει πια κοιμηθεί...

ΑΠΟΝΗ ΖΩΗ!
ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΕΣ... ΤΗΝ ΜΑΠΠΑΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΣΗ...

Παπουτσόσυκα!

Παπουτσόσυκα? 
ΠαπουΤΣΟσυκα???!!!
Παπουτσόσυκα! παπουτσόσυκα! παπουτσόσυκα! παπουστόσυκα! παπουΤΣσόσυκα παπουτσόσυκααααααααα!
...Παπουτσό-συκα!  
Πα-πουτσόσυκα...! ...Πα-πουτσό-συκα...!!


ΥΓ1: Πόσα παπουτσόσυκα εν το όριο πριν την δυσκοιλιότητα? Α?
ΥΓ2: Άκουσα για κάποιον που έφαεν 50 τζι εβάλαν τον χειρουργείο για να του τα φκάλουν!!! Ήταν παπάς τζι έκαμνε... νηστεία...
ΥΓ3: Post-άρα, ξέρω ότι ετρέξαν τα σάλια σου! Ννα! Κιάς τουν την κούππα να μεν τρέξουν πας το Keyboard! Εν να φάω τζαι για σένα! ΟΚ? Να φάς εσούνι τα μισά τζι εγιώ τα παραπάνω :Ρ

Facts

Για όσο μεινίσκουν τα πιθάρκα τζαι τα υπόλοιπα πατσιαρίσια στοιβασμένα στο διπλανόν οικόπεδο, εγώ θα πηαίννω τουαλέττα τζαι θα λαώνομαι ανά πεντάλεπτο, γιατί θα μου έρκουνται εικόνες φανταστικές, από φίθκια τα οποία πετάσσουνται που μες την τουαλέττα τζι ακκάνουν μου τον κ@λο μου...

Για όσον επικρατεί η οικονομική κρίση, εγώ θα πεθυμώ φαγιά σε ταβέρνες τζι εστιατόρια, αλλά θα μαειρεύκω πεισματικά ό,τι έχω έσσω...

Για όσον είμαι άνεργη τζαι δεν αντικαθιστώ κανέναν στα δημόσια σχολεία (πρρρρρ), εγώ ΔΕΝ θα βλέπω βιτρίνες καταστημάτων, για να μεν θέλω τίποτε...

Για όσον τζαιρό αρνείται ο Γρούτος να πάει σε οδοντίατρο, θα τρέμω στην σκέψη ότι θα αναγκαστώ, κάποια στιγμή, να τον φιλήσω σαν φορεί μασέλλα...

Για όσο διαρκέσει η νηπιακή ηλικία του μαμμόθρεφτου, θα χρειάζομαι ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ διακοπές, αλλά θα σφίξω τα δόντια (τα ζωνάρκα εν ήδη σφικτά) τζαι θα αντέξω χωρίς...

Για όσο χρειαστεί η κοράσα να μάθει να συγυρίζει, θα με πιάννει ο πέλλαρος, αλλά θα συγκραθκιούμαι να μεν την πατσαρκάσω...

Για όσα χρόνια εν να είμαι γειτόνισσα με την γείτα, θα παρακαλώ τον Θεόν να μεν με φέρνει στα όρια μου για να μεν την πιάω τζαι να την πασπαλιάω, αλλά θα κρύφκω να περάσουμεν...

Για όσον διάστημα έχω τα μαλλιά μου κοντά, θα σκέφτομαι: "λαλείς να τα μακρύνω?", αλλά κάθε μήνα θα πηαίννω να τα ππαλιάζω, γιατι έτσι μου αρέσκει...

Για όσα χρόνια θα ζήσω ακόμα θα έχω τα νεύρα μου 500%, θα προσπαθώ να συγκραθκιούμαι, αλλά εν θα τα πολλοκαταφέρνω...

Για όσο ζήσω θα καταπιέζομαι με τον ένα τρόπον ή τον άλλο, αλλά θα σκέφτομαι πόσα έχω, που με κάμνουν να σχαίρουμαι τζαι ότι άλλοι εν έχουν στον ήλιο μοίρα τζαι θα νιώθω ευγνώμων...