Η θεία στο Κλε_Ιστολόγιο

  Έχω μια θεία, μάλλον έχω πολλές, αλλά θα επικεντρωθώ στην συγκεκριμμένη γιατί υπάρχει λόγος. Βασικά εν τζι εν θκειά μου, εν θκειά του παπά μου, αλλά επειδή έχουν μόνο 10 χρόνια διαφορά φωνάζουμεν την εμείς (τ αέρκια μου) θεία, τζι ο παπάς μου "ρα" (μόριο προσφώνησης, κατάλοιπο της λέξης "κυρά"…για όσους έχουν απορία). Η θεία Π, να την πω έτσι, είναι γύρω στα 70. Ανάγιωσε, εσπούδασε τζαι πάντρεψε τους 3 γιούες της, οι οποίοι εν το Α και το Ω στην ζωή της. Συμπαραστάτης της ο άντρας της, τον οποίον εν έσχει μάλλον σε μεγάλη υπόληψη, γιατί όποτε αναφέρεται στο πρόσωπο του λαλεί με δηκτικό ύφος "τζείνος". 

  Η θεία μου έσχει (έτσι λαλεί) σε μεγάλην υπόληψη την μαμμούλλα μου τζαι, μιαν την άλλη, κατεβαίνει της για καφέ. Στην διάρκεια αυτού του επισκεπτηρίου, σιονώννει ούλλα της τα προΛήματα, της μάνας μου, φουμίζει τους γιούες της τζαι τες νύφες της τζαι κατηγορεί τον ένα τζαι τον άλλο μες το χωρκό. Η μάνα μου σούζει την κκελλέ της εις ένδειξη (τάχα) κατανόησης αλλά και στωικής αν(Τ)οχής. Ο μονόλογος της θείας Π αρκέφκει με το κλασσικό: "Να σου πω ιντα που' παθα να πελλάνεις...", συνεχίζει με το διαχρονικό "εμέναν ο γιός μου..." και καταλήγει στο αμφιλεγόμενο "...τζαι κολάζουμαι τζιολίς" (τούτο μετά από την παράθεση των κουτσομπολιών). Αν πάει η μάνα μου πως εν να σχολιάσει τζαι τζείνη τίποτε, σηκώνεται η θεία τζαι λαλεί της: "Άτε να φύω τζι εγω, να κάμεις τζαι συ τες δουλειές σου" !!!?!!!?!

  Φυσικά γράφω αυτή την ανάρτηση γιατί αυτές είναι οικογενειακές στιγμές, απείρου κάλλους, που θέλω να θυμούμαι. Αλλά έχω τζι άλλο λόγο, πιο σοβαρό: η θεία Π είναι αστείρευτη πηγή λεκτικών μαργαριταριών, τα οποία στην δική μου οικογένεια χαίρουν μεγάλης εκτίμησης! Άμαν βρεθούμεν ούλλοι μαζί μιλούμεν με μαργαριτάρια διαφόρων και δικά μας, σε σημείο που ένας τρίτος εν φκάλλει νόημα! Μια καταγραφή λοιπόν, ενδύκνειται ως ιστορική (όχι απαραίτητα τιμητική) οικογενειακή παρακαταθήκη.

  Και βέβαια θα τα παραθέσω κάτωθι, όπως ειπώθηκαν (σημείωση: μεγάλης σημμασίας είναι και το στοιχείο της υπερβολής, γιατί εξήασα να πω ότι ...όσα συμβαίνουν στην θεία Π, είναι ΠΑΝΤΑ ή ιδιαίτερα, ή πρωτοφανή ή μιά στο εκατομύριο. Οι παρενθέσεις είναι επεξηγηματικές των επίμαχων σημείων):

-Επήα στο καρδιολόγο τζαι είπε μου ότι η καρδία μου εν ένα μυστικό μυστήριο! Ήβρεν μου πρόβλημα στα αιμοΒόρα αγγεία! (αιμοφόρα)

-Επήα στον γυναικολόγο τζαι είπεν μου, μετά συγχωρήσεως, έτσι καθαρό "πράμα", εν εξαναείδε! (εν τζαι φαντάζομαι να χρειάζεται επεξήγηση το... "πράμα"...)

-Εμάς το κολακάσι μας εν μέεελι, έσχεις ιδέα? Μέλι! τρέσχει το ζάχαρις που μέσα! (μμμ ναι ...χωρίς υπερβολή!)

-Εκάμαμεν σου φασολάκι φέτος!... ππεεε Εν φορτωμένες οι φασουλιές, αφού συνάω που κάθε φασουλιά μιαν σικλούα κότσιηνη!!!! (το χρώμα της ...σικλούας εν άσχετο ως εμφατικό επιχείρημα, απλά η δική της ήταν κότσιηνη χαχαχα)

-Το πρωί εν τζι ήμουν σπίτι, επήα στο Καρπούρ... (Carefour)

-Τί κάμνεις μάναμου? Παίζεις αρμόΔιο? (αρμόνιο)

-Είσαι εσού το αρμόΝιο πρόσωπο να μου πεις ίντα πον να κάμω? (αρμόδιο)

-Εψές εβαρκούμουν να μαειρέψω! έκαμα τους έΦταΦτα! (έκτακτα)

-Ο οδοντίατρος μου εν ο καλύττερος. Έτσι δουλειά να έσχεις τζαι κάμνεις τα παλλούτζια σου χρυσά. Έκαμεν μου ως τωρά 5 απονεΚρώσεις! (απονευρώσεις)

-Εγώ άμαν μιλούν αγγλικά, καταλάβω τα ούλλα, αλλά εν μπορώ να τα μιλήσω. (το Δημοτικό έφκαλε το με το ζόρι)

-Η αγγόνισσα μου, όϊ πως εν αγγόνισσα μου, αλλά έτσι έξυπνο μωρό εν εξαναείδα! Μπορεί να μεν μιλά, αλλά ούυυυυλλα καταλάβει τα! (σε άλλη περίπτωση εδιατείνετουν ότι η ίδια αγγόνισσα, 6 μηνών έκαμνε προτάσεις, πχ «γιαγιά γάλα»!!!)

-Ο γιός μου έπιαε το μπάρτσιελο με τον καλύτερο βαθμό! Όϊ όπως τους άλλους που τα γοράζουν τα πτυχία! Αφού οι καθηγητές του αγαπούσαν τον πολλά, όπως τον γιο τους! (bachelor)

-Η τάδε εν πολλά άρρωστη, εβάλαν της Νηματοδότη! (βηματοδότη)

-Έχω πρόβλημα με το ΟΔΟφραγμα της μούττης μου! (διάφραγμα!!!) 
-Μα τζείνο το περίπτερο εν ναιν ανοιχτό κοστεΣΣΑράωρο? (κοστετράωρο) 
-Ε, τα πρωινά συνήθως πάω στο σούπερμαρκεΡ... (σουπερμάρκετ).
-Εγώ εν καταλάβω που τουν τα μόπαϊ! (μόπαϊλ)

  Φυσικά, το παρόν, μέλλει εμπλουτισθείναι....

Εν κατακλείδι να πω οτι η θεία Π, είναι κάτι σαν την Μασκότ της οικογένειας. Αγαπούμεν την τζι εκτιμούμεν την, γιατι εν βασανισμένο πλάσμα τζαι κατα βάθος εν καλή. Πρέπει να της αναγνωρίσω το ότι είναι αστείρευτη πηγή γέλιου για μας (με την καλή έννοια). Αμετανόητη δήθεν καλλιεργημένη, δήθεν κοσμοπολίτισσα τζαι δήθεν θρησκευόμενη. Μακάρι ναν καλά να τη ...σχαιρούμαστε!

Χωρίς ...υπερβολή ;p

Ένα παιχνίδι που παίζουμεν με την ευρύτερην οικογένεια (ποιός εν να πει το μιαλλύττερο ψέμα, ένα πράμα). Απαραίτητες προϋποθέσεις: ζωηρή έως καλπάζουσα φαντασία, χρήση αληθοφανών καταστάσεων και η φράση επιβεβαίωσης "χωρίς υπερβολή" πάντα στο τέλος! Ένα μικρό παράδειγμα:

-Το κινητό μου εν τόσον εξελιγμένο, που με το τσίλημα ενός κουμπιού, κάμνει φραπέ ΜΕ παγάκια... Χωρίς υπερβολή! 

-ΧΑ! Το δικό μου κάμνει τζαι σούπαν αυκολέμονη ΜΕ κότα, χωρίς να πατήσω καν κουμπί!... Χωρίς υπερβολή! 

-Το δικο μου το κινητό εν τζι αυτο-κίνητο... Χωρίς υπερβολή!

-Σήμερα, επέρασα που την σήραγγα (με το 15αρούι αυτοκινητούι μου) με τόσο μεγάλη ταχύτητα, που άψαν αυτόματα τα φώτα την ώρα που έφκαινα που την άλλη... Χωρίς υπερβολή!

-Εγώ με το 10ρουι μου περνώ τη σήραγγα τόσον γλήορα, που εν προλαβαίνουν ν άψουν καν τα φώτα... Χωρίς υπερβολή! 

-Αν δεν κάμνω λάθος τα φώτα τζειν' του αυτοκινήτου εν ναιν αυτόματα, ούτε καν μάνιουαλ... Χωρίς υπερβολή! 

-Πάντως η κόρη μου εμίλησεν πολλά γλήορα! 6 μηνών απάγγελλεν τον εθνικόν ύμνο... Χωρίς υπερβολή! 

-Τι λε ρε! Ο γιος μου 6 μηνών απάγγελλε ούλλον το Άξιον Εστί... Χωρίς υπερβολή!

- Επαρπάτησεν τόσο μιτσής, που εν είσχε παπούτσιν εις το σάϊζ του... Χωρίς υπερβολή! 

- Εμάς η κόρη μας επαρπάτησεν τόσο μιτσιά, που εφόρεν την να ρέξει πουκάτω που το κόφι τέϊπολ χωρίς να σιύψει... Χωρίς υπερβολή! 

-Έχω μια τζιενγκιά πας το ζινίσχι, φακκά μου πας τη ράσιη, πας τα σχέρκα τζαι πας το μιάλο δάκτυλο του ποθκιού... Χωρίς υπερβολή! 

-Ντα τζείνη η τζενγκιά σου φακκά μου τζαι μένα.... Χωρίς υπερβολή!

-Εθκιάβασα το τάδε βιβλίο(500 σελίδες)μέσα σε 3 ώρες... Χωρίς υπερβολή! 

-Το ίδιο βιβλίο εθκιάβασα το 3 φορές μέσα σε 40 λεπτά... Χωρίς υπερβολή! 

-Εν τριλογία τζαι περιμένω, πως τζαι πως, τα άλλα 2 να εκδοθούν, να σπάσω το ρεκόρ μου... Χωρίς υπερβολή!  

-Εγώ εθκιάβασα τα πιλέ τζείνα πον Να εκδοθούν... Χωρίς υπερβολή!  

-Έφαν την σχιστός χαμαί τζι' έλυσε τα μούτρα του... Χωρίς υπερβολή! 

-Ντα ο άλλος εκουτούλησεν τζι έκοπσεν την κκελλέ του... Χωρίς υπερβολή! 

...

ΧΧΕ! Μονόπολη τζαι μαλακίες! 

Να σου μαειρέψω τίποτε άααλλο? ...μάναμου?

Σήμερα, ντηαρ μπλογκ, εμαείρεψα μιαν ωραιότατη μακαρονάδα με τον κεϊμά!

Συνάετε η οικογένεια σιγά-σιγά (με τον νανέ της, σαν τζι εν εκωλοσύρνετουν το αρφάλλι μας χαμαί που την πείνα) τζαι σερβίρω: πρώτα  την αυτής μεγαλειότητα την κοράσα, μετά την αυτού μαμμοθρεφτότητα το γιούι και κατόπιν την αυτού εξοχότητα τον στύλλο του σπιθκιού (τον γνωστόν ΠΧ4) - όταν λέμε στύλλο, μεν φανταστείτε κανένα στύλλο ξύλενο, της ΑΗΚ ας πούμε, αλλά κολώνα χυτή, κουγκρί σόλιτ, με σιδερονεφκιές με ούλλα, επενδυμένη με γρανίτη πρώτης ποιότητας. 

Τα μακαρόνια ήταν άσυλα πας το ψήμα τους και η σάλτσα ήταν πολλά γευσάτη. Τζι αφού κανένας τους (= ο ΠΧ4, γιατί οι άλλοι εν μωρά τζι εν πιάννουνται) εν εφιλοτιμήθηκε να τα φουμίσει, έκαμα εγώ την πρώτη νίξη:

-Ίντα μακαρόνια σου κάμνω, μάναμου?

-Πόοομπα!

-Ε! πε τζαι μιά φορά ότι εν καλό το φαΐ, αφού σ' αρέσκει!

-Ε! Θέλεις να σου το πω? Αφού τρώεις τζαι σου τζαι ξέρεις!

-Ε! Τόσον κόπο να μαειρέψω, λαλείς να μεν χρειάζομαι λίην επιβεβαίωση, ρε κουμπάρε?

-Καλάν ρε κουμπάρε, άμα εν ναι καλό το φαΐ, εν σου το λαλώ? !!!!! (τζι εν τον κανεί χασκογελά πουκάτω-πουκάτω σαν τα λαλεί :D).

Φυσικά, εγύρισα τζαι είδα τον με το δολοφονικό μου βλέμμα τζι αμέσως εσυνάκτηκε μες την πέτσα του (γελώντας υποδόρια, το κτήνος)! Α, μεν φοάσαι ότι του κόπηκεν η όρεξη! Επιδόθηκε με ζήλο στο καθαρισμό του πιάτου του, ωσάν να ήταν ο υπέρτατος σκοπός της ζωής του! Έφαεν τζαι διπλή μερίδα, όπως πάντα!

Αφού, λοιπόν, έφαεν τζι έσπασε, γυρίζει τζαι τί μου λαλεί(?): "Εν τα μακαρόνια που ήταν τσας ανάλατα, ο κεϊμας ή η αναρή?" Και τότε, δοθείσης της ευκαιρίας, έρκεται από μένα (την υπομονετική, καλόβολη και πειθήνια - λέμεν τώρα - σύζυγο) η πληρωμένη απάντηση: "Μα εν γι' αυτό που ...εν έντζισες πας το φαΐ? Να σου μαειρέψω τίποτε άααλλο? ...μάναμου?"

"ΤΟ" ρεζιλι...

Α μαναμου, μαναμου! Αθυμουμαι την φαση τζαι θελω να γελω τζαι να κλαιω ταυτοχρονα!

Ο αντρουλης μου τζι εγω (που πολλα θα ηθελα να τον αποκαλω αχαπαρο, αλλα εν θελω να πιαω τα copyrights άλλων, γι αυτο θα τον αποκαλω "ΠΧ4" - δηλ. Πεντε Ποντους Παχος Πετσα, κοινως παχύδερμο - εν το χαϊδευτικο του) εγνωριστηκαμεν οταν ημασταν και οι δυο φοιτηται. Αφου εκαμαμεν τα κουμαντα μας με τα πτυχια, επαναπατριστηκαμεν τζαι ελογιαστηκαμεν, ως ειθισται. 

Σχεδιαζοντας, λοιπον, τον επικειμενο γαμο επαραθεταμεν ο καθενας τα πραματα που θελουμε τζαι ΔΕΝ θελουμε να συμβουν στο γαμο μας, πχ: 1. ΔΕΝ υπηρχε περιπτωση να χορεψουμεν για να μας κρεμμασουν ρυαλια, 2. ο γαμος θα ήταν απλός τζαι κλειστός (1000 νοματοι στην Κυπρο, εν κλειστος γαμος, εν ναι?), 3. το πατημα του ποθκιου την ωρα του γαμου ήταν μες τα ΔΕΝ (επατησα τον ομως! :) - αν εγινετουν το αντιθετο, ο γαμος θα σταματουσε παραυτα).
Αναμεσα σ' αλλα αθυμουμαστεν τζαι διαφορα επεισοδια, που γαμους γνωστων μας τζι εγελουσαμεν τζαι (γιατι να το κρυψωμεν αλλωστε) επεριπαιζαμεν! Πχ: οταν εβρεθηκε το αντροϋνο μπροστα στην εκκλησια, αντι να φιληθουν, εκουτουλλησεν ο ενας τον αλλο!!! ή αντι να της δοκει την ανθοδεσμη εβασταν την σφιχτα τζι εν την εξαπολα!!! ή επηεν μια κοτζιακαρη να σχαιρετησει το αντροϋνο τζαι εβαλεν τον σταυρο της τζαι επροσκυνησεν το σχερι του γαμπρου!!!
Ολα κανονισμενα λοιπον τζαι ερκεται η Μερααα... Βούρος-βούρος, που το πρωιν (κομμωτηρια, αισθητικους, φωτογραφιες, κακα)!... Παμεν στην εκκλησια, σχεδον, την προκαθορισμενην ωρα (με 15' αξιοπρεπους, ενδεδειγμενης και προσυμφωνημενης καθυστερησης)! Βλεπω τον ΠΧ4 να με περιμενει με την κουστουμια του και τα βγιορα. Βλεπω και τον κοσμο συναμενο, με την προσμονη καρφωμενη στο βλεμμα τους... Αλλα, βλεπω και κατι αλλο στο βλεμμα τους: κατι προσδοκιες ειδα, κατι αξιωσεις κλπ τζαι παθαινω ενα ψιλοαγχος, που εκτροχιαζει τον νου μου απο την προδιαγεγραμμενη και λεπτομερως προσχεδιασμενη πορεια του! Δεν ειχα και τον χρονο να ανακαμψω ρε παιδι μου γιατι τα σκαλια της Εκκλησιας ήταν μονο 5!!! Οποτε, ανεβαινω τον γολγοθα μου με ενα θολωμα μες τον νου μου και πλησιαζω τον λατρεμενο μου ΠΧ4!
Ενδεδειγμενη συμπεριφορα: Ο γαμπρος προσφερει τα βγιορα στην νυφη και αυτη πλησιαζει, και φιλιουνται!
Ρ ε ζ ι λ ι: Ο γαμπρος τεινει τα βγιορα προς την νυφη, αλλα αυτη αντι να τα παρει (τα βγιορα), τεινει το χερι της προς... ΧΕΙΡΑΨΙΑ! Ο γαμπρος, για να εξομαλυνει την κατασταση, το παιρνει (το χερι) και την τραβα προς το μερος του διακριτικα, ενω με το αλλο, προσπαθει (παλι διακριτικα) να της κοττησει την ανθοδεσμη! Η νυφη (τατσιζισσα εκ φυσεως) αρνειται πεισματικα να κοντεψει και σκεφτεται: μα ντα που παθε τζαι κολλησε το τσαϊριν (βγιορα) πανω μου?
Φυσικα, όλα αυτα, εκρατησαν μερικα δευτερολεπτα (που μου φανηκαν αιωνες) τζαι μονο τζεινοι που ηταν πολλα κοντα στη φαση, εκταλαβαν το τζαι πηρεν τους το γελούι (ετσι λαλω τζαι παρηορκουμαι). Ακολουθως, ο ΠΧ4 ειπεν, μεσα που τα δοντια: "μαναμου, συνελθε!" Και αμεσως αρθηκεν η θολουρα μες το νου μου τζαι διεσωσα ο,τι... απεμεινε απο το image!
Ο ΠΧ4 (ονομα τζαι πραμα) ακομα φακκα μου το, τζαι περιπαιζει με! Αλλα, αντικρουω τον, με το να του θυμιζω το... πατημα!

Σιύλλος αν ήταν, ήταν να' σχει τζι έλεος...

Έσχει τζαιρό που έκοψα το... δελτίον ειδήσεων της τηλεόρασης! Εν θέλω να καταθλίβομαι για πράματα που δεν επροκάλεσα τζι ούτε μπορώ ν' αλλάξω. Ενημερώνομαι κυρίως από το διαδίκτυο τζαι που τον περίγυρο (άλλο να σου τα λαλούν τζαι άλλο να τα βλέπεις).

Έλα όμως, που τζαι στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βιντεάκια!... Τί ήθελα και είδα το συγκεκριμμένο! Τωρά είμαι καταδικασμένη να μείνω δια παντός σιοκκαρισμένη! Τζαι είσχε τζαι προειδοποίηση: "ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ!" Αλλά εγώ, ατού ο Γαβρίλης: "μμμ... υπερβολές"! 

Έμαθα το μάθημα μου, όμως:

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΜΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΣΚΛΗΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ!

Που να πάει ο νους μου, ότι το τί επρόκειτου να δω, ήταν να με κάμει να κλαίω απελπισμένα? 

Που να φανταστώ, ότι είναι δυνατό άνθρωπος, να τσιλλίσει με το αυτοκίνητο του ένα μωρό 2 χρονών, περνώντας πάνω στο μικρό του σώμα τζαι με τους 2 τροχούς, τζαι να σηκωθεί να φεί?

Που να διανοηθώ, ότι υπήρχε περίπτωση να περάσουν 17 άνθρωποι, παρπατητοί, δίπλα που το τραυματισμένο μωρό, σε απόσταση 1,5 - 3 μέτρα τζαι κανένας να μεν το βοηθήσει?

Που να πάει ο νους μου ότι ήταν να περάσει τζι άλλον αυτοκίνητο, του οποίου ο σιυλλόστραος οδηγός, ήταν να τσιλλίσει επίσης, το ποούι του καϋμένου του μωρού?

Που να  σκεφτώ, ότι όταν, εν τέλει, κάποιος εφιλοτιμήθηκε - με το πάααασον του - να πάει να  δει ίντα πο σχει τζειν το κακομάζαλο, μικροσκοπικό πλάσμα του Θεού τζι εν απλούμενο μες την στράτα, ήταν να προσπαθήσει να το σηκώσει τζαι μετά να το αήκει να ππέσει χαμαί, όπως την μάππα?

Που να πάρω χαπάρι, ότι επεράσαν τζαι 10' που γίναν τούτα ούλλα, για να φανεί η μάνα του (να το γυρέψει επιτέλους) τζαι να το πάρει νοσοκομείο?

Πάει το μωρούι! Επέθανε τελικά! Τζαι καλά έκαμε!... τί την ήθελεν έτσι ζωή? Ανάμεσα σε έτσι "ανθρώπους"? 

Ίσως στην Κίνα, η ανθρώπινη ζωή τζαι δη της γεναίκας, να είναι υποτιμημένη, αλλά ΟΪ ΤΖΙ ΕΤΣΙ! Σιύλλος αν ήταν, ήταν να' σχει τζι έλεος...

 
Τούτο εν το βίντεο, αλλά καλλίττερα να μεν το δείτε...

Ποιός το παραλάλησε του Καντάφι...

Επήεν τζι ο Καντάφι... οικογενειακώς!

Τόσα χρόνια ο κόσμος ούλος να διερωτάται: πως ένα κράτος την σήμμερον ημέρα, ανέχεται να διοικείται από ένα υπερφίαλο δικτάτορα? Και ξαφνικά.... εξυπνήσαν τζαι φέραν τα πάνω-κάτω! Πολλή αφύπνιση έππεσεν τελευταία σε τουν τον κόσμο! Καλώς! (αν είναι όντως αυθόρμητη εξέγερση του λαϊκού αισθήματος - θέλω να πιστεύκω ότι ήταν όντως έτσι)...

Ε! ΟΚ! ανατρέψαν τον, ετζυνηήσαν τον τζι επιάαν τον! Όσην αγανάκτηση τζαι να είχαν, όσον καταπιεσμένοι τζαι να ένιωθαν, όσα απωθημένα τζαι να τους εδημιούργησεν αυτός, ο άλλωτε κραταιός "ηγέτης", ήταν ανάγκη να τον βασανίζουν και μετά θάνατον? Που την στιγμή που φκαίην η ψυσhή του, ποιός ο λόγος να σέρνουν ένα νεκρό κουφάρι μες τους δρόμους τζαι να χαριεντίζουνται με αυτήν τους την βαρβαρότητα? Ποιάν ικανοποιήση τους έδωκεν αυτή η νεκροσυλία?

Είναι δύσκολο για ανθρώπους σαν εμένα, που δεν έζησαν τα γεγονότα του '74, να καταλάβουμε αυτή την κτηνωδία. Αν ρωτήσεις, όμως, ανθρώπους που έζησαν την κτηνωδία του πολέμου, θα σου απαντήσουν ότι:

Η βία φέρνει βία!

Ο πόλεμος αποκτηνώνει τον άνθρωπο!

Η "Ειρήνη" πατά επί πτωμάτων!

Ατε να εις! ιστολογουμεν τζιολας!

Εκαταντησε μας μανια η ιστολογια... Αραγε ελλείψη ουσιαστικης επικοινωνιας προκυπτει μας η ιστολογια? 
Διοτι, αλλο να επικοινωνεις με το άλλον κατα προσωπο, τζι άλλο να επικοινωνεις με αγνωστους, κατα τροπον απροσωπο!

Ισως, ομως, να ειναι μια αναγκη (οχι επικοινωνιας) ψυχοθεραπειας! Φκαλλεις τα σωψυχα σου, που δεν ενδιαφερουν τους δικους σου, γιατι λαλεις τους τα ωραιοποιημενα, οπως συνηθιζεις, τζι εν εχουν ακσιον! 

Ενω αν τα πεις, οπως ερκουνται στο νου σου (σε ενα ιστολογιο πχ), τοτε καμνεις προσωπικη ψυχαναλυση... γλιτωνεις τζαι το πιλιεττουι...