Αριστερά, κρίση & πατριωτισμός

του Καπυμπάρα

Ζούμε σε μια περίοδο που η επίθεση στους όρους ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας, όσον αφορά το εισόδημα, τις εργασιακές σχέσεις και τις κοινωνικές παροχές δεν έχει προηγούμενο. Οι δυνάμεις που καρπώνονται τον πλούτο που παράγει η κοινωνία, προσπαθούν να απαντήσουν στην παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, επιδιώκοντας να αυξήσουν την κερδοφορία τους μειώνοντας το «εργατικό κόστος» και καταλύοντας τους όρους συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργαζομένων.

Με αφορμή την ιδιαίτερη μορφή που έχει λάβει η κρίση, ως κρίση χρέους, η δημόσια συζήτηση υποτάσσεται στην ανάγκη αντιμετώπισης του χρέους και της σωτηρίας της πατρίδας. Έτσι, αυτοί που εφαρμόζουν τις πιο σκληρές ταξικές πολιτικές, που μεταφέρουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, που δεν ευθύνονται γι’ αυτήν, εμφανίζονται να μιλούν στο όνομα του «γενικού συμφέροντος» και παρουσιάζουν τις αντιδράσεις στην πολιτική τους σαν ανώφελες (αφού όλοι μαζί θα βουλιάξουμε) και καταστροφικές για την τύχη του έθνους (δεν θα πάρουμε τη δόση).

Στο σχήμα αυτό είναι αυτοί που κατέχουν μια γενική οπτική της κατάστασης και ξέρουν τι κάνουν, ενώ όσοι αντιδρούν φέρονται να είναι είτε ιδιοτελείς είτε στην καλύτερη περίπτωση αφελείς, συναισθηματικοί και κοντόφθαλμοι, χωρίς συνολική θέαση του προβλήματος και ρεαλιστικό εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.

Παράλληλα, για να επιβληθούν οι επιδιώξεις τους είναι απαραίτητο, για να σωθεί ο λαός από τον ανεύθυνο εαυτό του, να περιοριστεί η δημοκρατία. Η ευθύνη για τις αποφάσεις να περάσει σε μη εκλεγμένα, στεγανά σώματα εντός κι εκτός της χώρας και το πεδίο της θεμιτής δημοκρατικής αντιπαράθεσης να περιοριστεί σε ό,τι περισσεύει από αυτό που θεωρείται αρμοδιότητα των τεχνοκρατών. Άλλωστε, σύμφωνα με το κυρίαρχο ολιγαρχικό στερεότυπο, είναι η υπερβολική δημοκρατία, που επιτρέπει στο λαϊκισμό να θριαμβεύει ενάντια στο δημόσιο συμφέρον, που μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε.

Για την «εθνική δημοκρατία»

του Carl Schmitt

μετάφραση Δημήτρης Δημούλης

H εθνική δημοκρατία. Παρά τις ιδέες της για την ανθρωπότητα και γενικότερα την αδελφοσύνη όλων των λαών, η γαλλική επανάσταση του 1789 προϋπέθεσε το γαλλικό Έθνος ως ιστορικά δεδομένο μέγεθος. Τα Συντάγματά της αποτελούν συνδυασμούς των αρχών του αστικού κράτους δικαίου με τη δημοκρατική αρχή της συντακτικής εξουσίας του λαού (βλ. πιο πάνω παραγρ. 6, σ. 50)2. Τον 19ο αιώνα η εθνική ιδέα οδήγησε σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς και στον εκδημοκρατισμό των κρατών μέσα από την καθολική υποχρέωση στράτευσης και το καθολικό δικαίωμα ψήφου3. Η ουσία της ισότητας, η οποία συναντάται σε όλους αυτούς τους θεσμούς, έγκειται εδώ στο Εθνικόν. Η προϋπόθεση αυτού του είδους δημοκρατίας είναι η εθνική ομοιογένεια.

Σε σχέση με τη γενική έννοια Λαός, το Έθνος δηλώνει έναν Λαό εξατομικευμένο μέσα από την πολιτική συνείδηση ιδιαιτερότητας. Στην ενότητα του Έθνους και στη συνείδηση αυτής της ενότητας μπορούν να συμβάλλουν διάφορα στοιχεία: κοινή γλώσσα, κοινά ιστορικά πεπρωμένα, παραδόσεις και αναμνήσεις, κοινοί πολιτικοί σκοποί και ελπίδες. Η γλώσσα είναι εδώ ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, ο οποίος όμως δεν είναι καθ' εαυτόν καθοριστικός. Αποφασιστικές είναι ομοιότητες της ιστορικής ζωής, συνειδητή επιδίωξη αυτής της ομοιότητας, μεγάλα γεγονότα και σκοποί. Πραγματικές επαναστάσεις και νικηφόροι πόλεμοι μπορούν να επιτρέψουν την υπέρβαση των γλωσσικών αντιθέσεων και να θεμελιώσουν το αίσθημα κοινής εθνικής ένταξης ακόμη και αν δεν μιλιέται η ίδια γλώσσα.

Αν αντιληφθούμε το Έθνος ως την ουσία της δημοκρατικής ισότητας, τότε προκύπτουν πρακτικές συνέπειες ιδιαίτερου τύπου. Ένα δημοκρατικό κράτος, το οποίο βρίσκει στην εθνική ομοιότητα των πολιτών του τις προϋποθέσεις της δημοκρατίας του, ανταποκρίνεται στην λεγόμενη αρχή των εθνοτήτων, σύμφωνα με την οποία ένα Έθνος σχηματίζει ένα Κράτος, ένα Κράτος περιλαμβάνει ένα Έθνος. Ένα εθνικώς ομοιογενές Κράτος εμφανίζεται έτσι ως κάτι φυσιολογικό. Ένα Κράτος που στερείται αυτής της ομοιογένειας έχει κάτι αφύσικο, κάτι που απειλεί την ειρήνη. Η αρχή των εθνοτήτων γίνεται με τον τρόπο αυτόν η προϋπόθεση της ειρήνης και το «θεμέλιο του διεθνούς δικαίου»4.

Ο γνωστός – Αγνωστος Στρατιώτης

Μέσα στον παραλογισμό της χθεσινής “εθνικής εορτής”,κάπου ανάμεσα στα χημικά και την σκορδαλιά,τις 300(+) προσαγωγες και συλλήψεις,ξεχάσαμε τα γενέθλια του εθνικού μνημείου μας,του “γνωστού-άγνωστου στρατιώτη”…..

Διαβαζω στην wikipedia οτι στις 25 του Μάρτη του 1932 από την τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου γίνονται τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου,που σκοπό έχει να τιμήσει τους πεσόντες εις την μάχη.

Το ανάγλυφο στο μνημείο αναπαριστά ένα νεκρό πολεμιστή γυμνό ξαπλωμένο σε ένα εξόγκωμα του εδάφους, που στο ένα χέρι κρατάει ασπίδα και στο κεφάλι φορά περικεφαλαία. Εκατέρωθεν του μνημείου είναι χαραγμένες οι φράσεις “ΜΙΑ ΚΛΙΝΗ ΚΕΝΗ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΣΤΡΩΜΕΝΗ ΤΩΝ ΑΦΑΝΩΝ” και “ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ”, φράσεις από τον “Επιτάφιο του Περικλή” του Θουκυδίδη.

80 ετών που λέτε ο “άγνωστος” και προς τιμήν του ένα απόσπασμα απο το άρθρο της Ελευθεροτυπίας “Ο γνωστός – Αγνωστος Στρατιώτης” ( δημοσιευμένο στις 22 Μαρτίου 2009 )- ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ελλάς - Ελλήνων - αντιμνημονιακών

Έχει και η ξεφτίλα τα όρια της;

Στην περίπτωση της ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας), μάλλον όχι. Αφού ντύθηκαν ελληνική σημαία στις προηγούμενες κινητοποιήσεις, φαίνεται πως επέλεξαν κάτι ακόμη πιο extreme ακόμη και για τα μέτρα που μας είχανε συνηθίσει. Συνυπογράφουν, λοιπόν, την αυριανή πατριωτική αντιμνημονιακή πορεία, μαζί με τα καλύτερα παιδιά. Ρίξτε μια ματιά:

Ως συνδιοργανωτές αναφέρονται: Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών ΣΠΙΘΑ, Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, KOE, Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο ΕΠΑΜ, Συντονιστική Ομάδα Κινημάτων ΣΟΚ, Αγανακτισμένοι Αποφασισμένοι Έλληνες – Φλόγα Πειραιά- 300 Έλληνες – Δυναμικός Ελληνισμός – Ενωμένοι Αποφασισμένοι – Αγανακτισμένοι Μοτοσυκλετιστές Ελλάδας, Δημοκρατική Αναγέννηση, Πατριωτική Κίνηση Ελλήνων Πολιτών, Δικηγορική Ανανεωτική Παρέμβαση ΔΙ.Α.Π., Act4people. Επίσης δηλώνουν συμμετοχή: Εμπορικός Σύλλογος Πειραιά, Οι Δήμοι: Αγ. Παρασκευής, Νίκαιας, Πεντέλης, Περιστερίου, Ταύρου-Μοσχάτου, Χαλανδρίου., Ένωση Ελλήνων, Δίκτυο Περικλής, Σοσιαλιστική Ανασύνθεση, Σύλλογος Εκτάκτων Διδασκόντων & Ερευνητών Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Αναρωτιόμαστε πια βαθύτερη "κομμουνιστική" ανάγκη έσπρωξε τα παιδιά του Χότζα και του Στάλιν, να υπογράψουν με τους πρώην (;) ΠΑΣΟκους του Δημαρά, τους αγανακτισμένους μοτοσυκλετιστές (!), το Καζάκη αλλά και ένα μάτσο δημάρχους. Μήπως σχετίζεται με τη προσχώρηση ολοένα και περισσότερων αριστερών δυνάμεων στο μπλοκ του εθνοπατριωτισμού, κι έτσι αναγκάζεται η ΚΟΕ σε μεγαλύτερη και σαφέστερη μετατόπιση; Ή αν αρπάξεις το πατριωτικό λάβαρο, αυτή είναι η αναμενόμενη κατάληξη; 

Η δυστυχής πρότερη πολιτική πορεία της ΚΟΕ, μας δείχνει πως σε κρίσιμες περιπτώσεις, όπως η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, έπαιξε το ρόλο τροχιοδεικτικής βολής από δυνάμεις του συστήματος στο πεδίο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και κατόπιν ακολουθούσαν κι άλλοι. Ελπίζουμε αυτή η ιστορία να μην επαναληφθεί.

avanti_maestro

Οι κοινωνικές δυνάμεις της Επανάστασης του 1821 και οι αντιθέσεις τους

του Λέανδρου Μπόλαρη

Παραμονές της 25 Μαρτίου. Πατριωτικές κορώνες από κυβέρνηση-κόμματα κλπ: η “εθνική εορτή” είναι κάτι ιερό που δεν πρέπει να μολύνεται από αποδοκιμασίες, διαμαρτυρίες, γιαουρτώματα. Ολο και κάποιος Παπούλιας θα βρεθεί να μιλήσει για την “εθνική παλιγγενεσία” του PSI...Από την άλλη, και εξίσου προκλητικά, ο εσμός των φασιστοειδών, των χρυσαυγιτών, Καμένων, Καρατζαφερηδων, “πολιτοφυλάκων” στοχικών: “φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους” (Κολοκοτρώνης) και μπόλικη φουστανέλα. Κι η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της που τους στρώνουν το δρόμο μας σείουν την απειλή των “;άκρων” για να μεινουμε σπίτι.

Ποιανού ειναι λοιπόν το 1821; δικό τους ή δικό μας; Πριν δώσω απάντηση, την δικιά μου απάντηση τέλος πάντων, χρειάζεται να σκύψουμε στην ίδια την Επανάσταση του 1821. Πρώτα απ' όλα, όσο κι αν φαίνεται περιττό, γιατί ήταν επανάσταση. Αν δεν μιλήσει η Αριστερά για επανάσταση -και γι' αυτήν την επανάσταση- τότε ποιος θα μιλήσει;

Αστοί-Εθνος-Κράτος

Το 1924 ο Γιάννης Κορδάτος κυκλοφορεί την πολύκροτη “Κοινωνική Σημασία της Επαναστάσεως του 1821” (οι αναφορές εδώ γίνονται από την πρώτη έκδοση του βιβλίου) προκαλώντας κυριολεκτικά ένα σκάνδαλο. Σ' αυτό το βιβλίο κάνει μια δουλειά που παραμένει αξεπέραστη σε πολύ βασικά “αγκωνάρια” που αν τα ξεφορτωθούμε, χάνουμε το νήμα. Το πρώτο είναι ότι δεν υπάρχει “τρισχιλιόχρονο ελληνικό έθνος” που κάποια στιγμή αποφάσισε να ξυπνήσει από το “διάλλειμμα της “σκλαβιάς τεσσάρων αιώνων” για να ξαναζωντανέψει τη “Δόξα του Βυζαντίου”.

Και στον ίδιο πρόλογο πετάει περήφανα το γάντι:

Οι παρελάσεις, τα φασιστόμουτρα και η στρουθοκάμηλος

του Κ. Μαραγκού

“Επεισοδιακή ήταν χθες στη Ρόδο η παρέλαση για την επέτειο της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, όπου παρευρέθηκαν ο γ.γ. Νησιωτικής Πολιτικής Δ. Χαλκιώτης ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ο βουλευτής της Ν.Δ. Κ. Καραγκούνης, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ι. Κοραντής και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Μ. Ιατρίδη και Γ. Κασσάρας. Πολίτες αποδοκίμασαν έντονα τους “επισήμους”, έσπασαν τον κλοιό της αστυνομίας και εκσφενδόνισαν προς την εξέδρα των επισήμων αυγά, γιαούρτια και μπουκάλια με νερό, με αποτέλεσμα να διακοπεί η παρέλαση και να τραπούν σε φυγή οι πολιτικοί αφήνοντας στην εξέδρα τους εκπροσώπους της στρατιωτικής ηγεσίας.”

Αυτά κατάλαβε η Αυγή την επόμενη μέρα των γεγονότων της Ρόδου στις 7/3/2012. Μένοντας σ’ αυτό το δημοσίευμα θα πίστευε κανείς ότι πρόκειται για ακόμα μια αντιμνημονιακή διαμαρτυρία που η αριστερά οφείλει να περιθάλψει, όπως έκανε στις πρόσφατες εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, που σύμφωνα με την πλέον διαδεδομένη αριστερή ύστερη αφήγησή τους, θεωρήθηκαν κλιμάκωση της 48ωρης γενικής απεργίας 19-20 Οκτώβρη που υποχρέωσαν τον Παπανδρέου σε άτακτη φυγή. Αλλά μια “νίκη” που παρεμπιπτόντως κανένα δεν απασχόλησε ποιος ήταν ο νικητής. Εκτός και αν ο Παπαδήμος είναι το προϊόν της “νίκης του κινήματος”.

Η αφήγηση αυτή μπορεί να βολεύει την αριστερά όμως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η παρέλαση της Θεσσαλονίκης στις 28 Οκτώβρη δεν διεκόπη από κανένα κίνημα γενικώς, αλλά κυρίως από την οργανωμένη δράση εκατοντάδων παρακρατικών φασιστών που ούρλιαζαν για προδότες, μασόνους και δεν σταμάταγαν να τραγουδάνε στιγμή τη Μακεδονία ξακουστή… μαζί και διάφορα άλλα πατριωτικά και ρατσιστικά άσματα. Αυτά φυσικά δεν τα άκουσε ποτέ η αριστερά γιατί απλά της χάλαγαν το λαϊκό κινηματικό πανηγυράκι και τα άκριτα κομπρεμί με τους κάθε λογής απολίτικους και χειραγωγήσιμους αγανακτισμένους που ονειρεύονται τη μια τεχνοκράτες και την άλλη συνταγματάρχες.

Οι Μανωλάδες γίνονται ΕΟΖ

της Όλγας Καρυώτη

Ή όταν νομιμοποιείται το σύμβολο της εθνικής κυριαρχίας

Μετά τις δηλώσεις του υφυπουργού Οικονομίας της Γερμανίας, Στέφαν Καπφέρερ, σχετικά με την αναγκαιότητα δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ήρθε στην επιφάνεια η προσπάθεια προώθησης τέτοιων εγχειρημάτων που καταβάλλεται εδώ και αρκετό καιρό από διάφορους τοπικούς και περιφερειακούς φορείς, οργανώσεις, διοικητικές αρχές όπως οι Περιφέρειες (με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της Πελοποννήσου), εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια, όπως της Μακεδονίας και της Θράκης κ.ά., και φυσικά το think tank Χρηματοοικονομικό Φόρουμ Θράκης, του οποίου η μελέτη για την υλοποίηση ΕΟΖ στη Θράκη έχει συμπεριληφθεί στον φάκελο του υπουργείου Ανάπτυξης που θα σταλεί για έγκριση στις Βρυξέλλες στις αρχές του 2012. Λέγεται επίσης ότι μετά τη Θράκη θα ακολουθήσουν η Ήπειρος, η Πελοπόννησος, η Θεσσαλία και η Αττική.

Στις ΕΟΖ της Ελλάδας, οι επιχειρήσεις θα απολαμβάνουν μείωση φορολογικών συντελεστών τουλάχιστον κατά 10%. Οι διαδικασίες διαγωνισμών και αδειοδοτήσεων και οι διοικητικές διαδικασίες θα γίνονται σε ρυθμούς εξπρές (fast track) μέσω της δημιουργίας, αποκλειστικά για την ΕΟΖ, ανεξάρτητης διοικητικής αρχής που θα επιβλέπει την ταχεία διεκπεραίωση των διαδικασιών για την υλοποίηση των επενδύσεων, θα λειτουργεί με αποκλειστική ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης και θα αποτελέσει υπόδειγμα για την ελαχιστοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών σε όλη την επικράτεια. Όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς διαβεβαιώνουν ότι δεν θα θιγούν τα εργασιακά δικαιώματα· η ίδρυση ΕΟΖ στη Θράκη υποστηρίζεται με το επιχείρημα των έκτακτων οικονομικών συνθηκών στη χώρα και των συνθηκών αθέμιτου ανταγωνισμού που προκύπτουν λόγω γειτνίασης με τη Βουλγαρία και την Τουρκία, οι οποίες ήδη διαθέτουν ΕΟΖ.

Έλληνας με το μέτρο

Της Άντας Ψαρρά

«Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες» (Πάνος Καμμένος)

«Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;» (Νίκος Χατζηνικολάου) [1]

«Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009[…] Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν» (Μίκης Θεοδωράκης)

Μετά το βαρόμετρο, το θερμόμετρο, το πιεσόμετρο, το βυθόμετρο και το ποτενσιόμετρο, η ελληνική κοινωνία ανακάλυψε και καθιέρωσε το ελληνόμετρο. Το ελληνόμετρο είναι εύχρηστο, φτηνό, αποτελεσματικό και διατίθεται σε διάφορες συσκευασίες. Το Χημείο του Κράτους δεν έχει δώσει ακόμα επίσημα στοιχεία, αλλά είναι βέβαιο, εκ του αποτελέσματος, ότι το ελληνόμετρο περιέχει συντηρητικά και τοξικές ουσίες. 

Η πλούσια παράδοση του χαρακτηρισμού των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους σαν προδότες και ανθέλληνες, αλλά και το ιστορικό υποσυνείδητο του έλληνα ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, βοήθησαν καθοριστικά στην κατασκευή αυτής της σύγχρονης μοντέρνας συσκευής, η οποία δεν χρειάζεται καν οδηγίες χρήσης. Την βάζεις στην πρίζα και μετράς τον διπλανό σου χωρίς καν να χρειάζεται η γνώμη του για τη μέτρηση. Το ελληνόμετρο καθιερώθηκε αρχικά για να μετράει την ελληνικότητα παιδιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς. Με ελληνόμετρο είχε μετρηθεί, για παράδειγμα, ο αριστούχος αλβανός μαθητής Τσενάι, αλλά και πολλοί άλλοι. 

Το ελληνόμετρο χρησιμοποιήθηκε επίσης πρόσφατα εναντίον όλων εκείνων των ιστορικών, διανοουμένων, δημοσιογράφων, πολιτικών, οργανώσεων και πολιτών που τόλμησαν τις τελευταίες δεκαετίες να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις από την τρέχουσα κοινή γνώμη των δελτίων των οκτώ - και όχι μόνο. 

Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα. 

ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Κριτική στις τρέχουσες θέσεις του ΣΥΝ για την ασφάλεια και την εθνική ενότητα

Για μια ακόμη φορά, στις 26 Ιανουαρίου, ο Α. Τσίπρας και οι Θ. Δρίτσας (βουλευτής), Κ. Ήσυχος (ΠΓ του ΣΥΝ), Τ. Μαυρόπουλος (επιτροπή σωμάτων ασφαλείας του ΣΥΝ), συναντήθηκαν με τους εκπροσώπους των ομοσπονδιών των εργαζομένων στα σώματα ασφαλείας. Θέλουμε να θυμίσουμε ότι αντίστοιχη συνάντηση είχε πραγματοποιηθεί στις 11 Ιουνίου του 2011.

Εκεί, επιβεβαίωσαν «τις κοινές αντιλήψεις σε σχέση με τις διεκδικήσεις των ένστολων εργαζομένων, καθώς και τη συμφωνία σε σειρά προτάσεων θεσμικής εξυγίανσης και εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας», σύμφωνα με την εφημερίδα ΑΥΓΗ. Μάλιστα ο πρόεδρος του ΣΥΝ Α. Τσίπρας, πέρα από αυτά, κυρίως διαπίστωσε ότι όλοι εμείς και τα σώματα ασφαλείας «βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά της όχθης, διότι οι εργαζόμενοι στα σώματα ασφαλείας είναι κομμάτι του λαού μας που αγωνιά, διεκδικεί, αγωνίζεται για περισσότερη δημοκρατία για λαϊκή κυριαρχία και για μια άλλη πολιτική, που δεν θα πλήττει τα εργασιακά δικαιώματα και δεν θα εξουθενώνει το λαό μας».

Δε θα πούμε ότι μένουμε έκπληκτοι από τις δηλώσεις αυτές του κυρίου Τσίπρα. Εξάλλου, σχεδόν πανομοιότυπες είχε κάνει και στην προηγούμενη συνάντηση του Ιουνίου του 2011. Δεν μπορούμε όμως και να μην παρατηρήσουμε ότι αυτή η δήλωση, ακόμα κι αν έγινε με την αφέλεια της πίστης ότι τα «ευγενή» σώματα ασφαλείας θα συγκινηθούν και θα επιδείξουν λιγότερο ζήλο στην καταστολή της 48ωρης απεργίας και της μεγάλης μάχης της Κυριακής - ενάντια στην ισοπέδωση, που νομοθετείται από το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ - έχει ήδη αποτύχει. Δεν είχε βοηθήσει καθόλου στο μετριασμό της άγριας καταστολής της 15ης και της 28-29ης Ιουνίου, με τα ΜΑΤ να επιδεικνύουν ιδιαίτερο ζήλο σε βαρβαρότητα και ωμότητα.

Μάλλον όμως, ο σκοπός της συνάντησης δεν ήταν αυτός. Και φαίνεται κάτι τέτοιο από την επιλογή των κύριων θεμάτων της κουβέντας αλλά και τον τρόπο ιεράρχησης που επέλεξαν τα δύο μέρη (το καθένα για δικούς του λόγους).

Σχετικά με το θέμα της καταστολής, από τη μεριά του ΣΥΝ και του Τσίπρα, οι δεσμεύσεις μένουν στο επίπεδο του ευχολογίου, ότι οι εργαζόμενοι στα σώματα ασφαλείας «είναι κομμάτι του λαού και με την πλευρά του λαού και όχι απέναντι». Λαός-αστυνομικοί (και φυσικά ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-Δ κλπ), όλοι ενωμένοι. Από τη μεριά, δε, του Φωτόπουλου (προέδρου της ΠΟΑΣΥ), μένει η διαβεβαίωση ότι «θα πορευθούμε ως συνδικαλιστικό κίνημα μαζί με τους άλλους εργαζόμενους». Φυσικό είναι οι συνδικαλιστές να κάνουν τη δουλειά τους (όπως άλλωστε και η λοιπή συνδικαλιστική γραφειοκρατία) και οι δυνάμεις καταστολής, τη δική τους. Αρκούν γι' αυτό οι κρότου λάμψεις, τα δακρυγόνα και τα χημικά, τα γκλόμπς, και οι εντολές του πολιτικού τους προϊστάμενου, Χρ. Παπουτσή.

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ

Δημοσιεύουμε σήμερα την εργασία του σ.Νίκου Αργυρίου, μέλους της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης, "ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ".

Η εργασία αυτή κατακτάει βαρύνουσα σημασία αν ιδωθεί συσχετιζόμενη με τα τελευταία γεωπολιτικά επεισόδια που διαδραματίζονται στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Τα παιχνίδια πολέμου που στήνουν οι άρχουσες τάξεις στη περιοχή, έχουν και πάντοτε είχαν στο παρελθόν, όπως ξεκάθαρα φανερώνει ο Αργυρίου στην εργασία του, ταξικό και επιθετικά αντεργατικό προσανατολισμό. Ένα εργατικό κίνημα που δεν έχει συναίσθηση της ιστορίας και πολύ περισσότερο του αποτρεπτικού, αντιπολεμικού του ρόλου, δεν μπορεί παρά να ηττηθεί. Μια αριστερά που στο όνομα των πολυποίκιλων "λαϊκών" συμμαχιών, υποτάσσει τις σημαίες της ταξικής αντιπαράθεσης στα ιδεολογήματα της "διάσωσης της πατρίδας" και της εθνικής σωτηρίας, τότε αυτή η αριστερά δεν είναι απλά ακίνδυνη για το πολιτικό σύστημα, μα επικίνδυνη για το μέλλον της εργατικής τάξης.

Ελπίζουμε ότι η μελέτη του Ν.Αργυρίου, μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο, ακριβώς για την αντιστροφή αυτής της κατεύθυνσης.

avanti_maestro

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Αργυρίου Νίκος, Μέλος ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: 1922, ΤΟ ΕΤΟΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΣΤΙΣΜΟΥ

"Μεγάλη Ιδέα". "Η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών". Η εκδοχή, τελικής λύσης του Ανατολικού Ζητήματος, από τον ισχυρό τοπικά ελληνικό καπιταλισμό, με την Νέα Βυζαντινή του Αυτοκρατορία  που έρχεται να κυριαρχήσει στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Πολύτιμη συνεισφορά το έργο του Γ.Λεονταρίτη, που εκτιμά: «Η στρατηγική επιλογή του κορυφαίου πολιτικού της Ελλάδας, του Ελευθέριου Βενιζέλου, υπέρ της εμπλοκής στο πόλεμο εναρμονιζόταν τόσο με το κυρίαρχο διεθνώς πολιτικό πρότυπο του Επεκτατικού Ιμπεριαλισμού, όσο και με την κατά παράδοση αλυτρωτική πολιτική της Ελλάδας». Και παρακάτω: «Δεδομένου μάλιστα ότι η εκ προοιμίου μειονεκτική θέση της Ελλάδας δεν άφηνε παρά στενό περιθώριο στρατηγικών επιλογών, ο Βενιζέλος αναπόφευκτα αντίκρισε τον πόλεμο όχι μόνο ως έσχατο αμυντήριο, αλλά και ως μέσο επιθετικής πολιτικής συντελεστικό στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε μακροχρόνια όμως κλίμακα, δεν διέβλεψε ότι το ίδιο αυτό μέσο-οι διενέξεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καθώς και ολόκληρο το ιμπεριαλιστικό σύστημα-θα γινόταν κατανάγκην σοβαρό πρόσκομμα για τη δική του στρατηγική». Τέλος: «Κοντολογίς, την επεκτατική λογική της πολιτικής του τη συνέλαβε ο Βενιζέλος εν κενώ»[1].