Koffer in Berlin - Lifestyle blog

Praca - moje pierwsze wrażenia.

2015-09-10T20:53:00.002+02:00

Prywatność w Internecie.

2015-08-29T16:05:00.003+02:00

Blogowanie na nowo.

2015-08-24T10:15:00.001+02:00

Od dzisiaj zapraszam Was na nową wersję bloga: ALINY.PL

Poczuj rytm! (Albo zgiń).

2015-08-11T11:51:00.001+02:00

Podobno każdy ma poczucie rytmu i co to za bzdura, że ktoś nie ma? Wsłuchaj się w muzykę i zaraz załapiesz! Wiecie, jak bardzo mnie denerwuje, gdy słyszę coś takiego?

Mam przyjaciółkę, która jest muzykiem. Któregoś pięknego dnia wybrałyśmy się na koncert i ona umierała ze śmiechu, widząc, jak kiwam głową. Muzycy skończyli grać, a ja dalej. Ochrona się ze mnie wyśmiewała! Ja się nie przejmowałam. Cóż ja na to poradzę, że w głowie słyszę własną muzykę, która jest niekompatybilna z prezentowaną na scenie? Nawet poradniki rytmu mi nie pomagały. Świat swoje, ja swoje. I tak sobie żyłam przez dwadzieścia lat...

Potem trafiłam do teatru. Oczywiście ja - naiwna, głupia i niewykształcona marzycielka - nie zdawałam sobie sprawy, ze teatr składa się w zasadzie wyłącznie z rytmu. Rytm słów, rytm ruchu, rytm wewnętrzny postaci, a także rytm relacji między aktorami. Postawcie na scenie taką sierotę jak ja i od razu coś się nie zgadza. Bo to na scenie zamiast postaci biega Alina w swoim rytmie, albo nagle tekst leży i kwiczy, bo rytm się nie zgadza, albo w ogóle coś się spieprzy. Bo Alina-aktorka nie jest w stanie pojąć, że inne postacie mają swój rytm i musi to ze sobą jakoś współgrać. (Oczywiście Alina-aktorka nie ma prawa przejąć rytmu innych postaci, co zdarza się jej Niemcowi - akurat z tym Alina nie miała problemu dzięki błogiej nieświadomości istnienia zagadnienia).

W każdym razie w teatrze pieprzyli od rzeczy o tym rytmie, a ja go nie widzę. "Rytmu się nie widzi, jego się czuje!", cóż, ja nie czuję. I nie rozumiem. Gdy słyszę, że go się zrozumieć nie da, trzeba poczuć, popadam w zwątpienie.

W teatrze w końcu przeszłam przez fazę zajęć z rytmu i odrobinę załapałam, o co chodzi. Wprawdzie sama go utrzymać nie potrafię, ale gdy rytm się gdzieś nie zgadza (na scenie, w życiu lub w filmie), zwykle to zauważę. Podobno moje ciało już rozumie ideę rytmu - w każdym razie na scenie udawało mi się stworzyć postacie, których rytm miał sens - ale ja nie do końca. I sądzę, że to jeszcze trochę potrwa.

I pomyśleć, że w przedszkolu miałam rytmikę i gówno mi to dało. Przez sześć lat edukacji miałam muzykę. Gówno dało. Dwa lata w teatrze trochę pomogły, ale tylko trochę.

Myślę, że to w dużej mierze jest mój problem z tańcem. Instynktownie zawsze wiedziałam, że tam chodzi o rytm, a sama nie bardzo wiedziałam, co to jest. No to nie tańczyłam. A teraz wołami mnie nie zaciągniecie, choć - bogowie mi świadkiem - chciałabym. Tylko się boję. Nawet w zaciszu mieszkania, gdy jestem sama. Taniec? Zabijcie mnie... Już chętniej wystukam Wam jakiś rytm...

(W podstawówce nie tańczyłam na akademiach, bo nauczycielka mi nie pozwalała - już wiecie czemu. A kiedyś tańczono makarenę w Krakowie na jakiejś imprezie organizowanej przez RMF FM i dawano za to uczestnikom małe żółte smoki wawelskie - byłam w pierwszym rzędzie i smoka nie dostałam - boli mnie to do dziś).

A teraz mi powiedzcie, jak to u Was jest. I przyjmę z wdzięcznością wszystkie rady, jakie macie. Cobym kiedyś była w stanie zatańczyć na własnym weselu bez ataku paniki i nie zrobiła z siebie ostatniej idiotki.

Miri.

2015-08-08T20:43:00.000+02:00

Na ponad tydzień wyjechałam z moim Niemcem do Polski. Oprócz tego, że oblałam praktyczny egzamin na prawo jazdy na parkowaniu, nie mam nic do powiedzenia w tej kwestii. No, i przywieźliśmy sobie kota. I dziś o tym chcę opowiedzieć. Krótko, bo wciąż się nie ogarnęliśmy po powrocie, a blog zarasta pajęczynami. W najbliższym czasie chyba będzie tu więcej o kotach, bo ja mam kociokwik (o tym też będzie).

Nasz połamaniec i ofiara losu ma na imię Miri. Gdy mieliśmy się zdecydować między dwoma tygryskami, początkowo stawialiśmy na tego drugiego (wg słów moich rodziców najbardziej rozgarniętego z całej trójki kociąt), ale gdy Miri zaczęła kuleć (prawdopodobnie moja mama na niej stanęła...) i zabraliśmy ją do weterynarza, postanowiliśmy, że jeśli jest kotką, weźmiemy właśnie ją. Okazało się, że tak było i od tej pory ta mała ofiara losu stała się członkiem naszej rodziny. Choć już mój ojciec mówił, żebyśmy wzięli tego zdrowego... Tyle że my chcieliśmy tego i po dziewięciu godzinach podróży samochodem Miri trafiła do swojego nowego domu.

Muszę przyznać, że byłam zaskoczona jej reakcją na podróż. Grzecznie spała w transporterze, czasami popłakała, ale potem się uspokajała. Zero histerii i paniki, zero nieprzyjemnych wydzielin (a grozili mi rodzice, oj, grozili... Ale Miri to grzeczny kotek i nic złego się nie stało). W domu zaś z miejsca polubiła swój drapak, zaprzyjaźniła się z nową kuwetą (nawet poczekała, aż pojedziemy na zakupy i kupimy żwirek, zamiast załatwić swoje potrzeby w jakimś innym miejscu - a przecież to było ładne jedenaście godzin!) i poinformowała nas, że wody pić nie zamierza. Tu zaczyna się nasza prywatna batalia, bo ja kotów doić nie zamierzam, a krowiego mleka jej nie dam. Niemniej powoli dochodzimy do porozumienia.

Póki co daje nam w nocy spać i sama idzie w nasze ślady. I jest malutka. Taka drobinka. Nasz mały słodki kotek. I już nie kuleje, a podczas zabaw wyprawia najdziwniejsze akrobacje. Może znajdę jej zatrudnienie w teatrze?

Życie z kotem będzie przygodą. Nie mogę się jej doczekać, choć trochę się boję. Myślę, że mój Niemiec może się pod tym stwierdzeniem podpisać.

(Jedyną prawidłową i dopuszczalną reakcją są zachwyty nad Miri!)

Co czytasz? #1 - slow fashion, minimalizm, dieta i powieści

2015-07-24T12:20:00.000+02:00

Ci, co się znają, zaraz stwierdzą, że mam bloga książkowego, więc co do cholery robię z powyższym tematem tutaj? Ano piszę!

Prawda jest taka, że choć posiadanie dwóch blogów ma swoje zalety, na dłuższą metę męczy. Wytrzymałam z tym kilka lat i powoli skłaniam się do scalenia ich w jednego (przynajmniej w myślach). Moje plany są dość zaawansowane i w zasadzie ich losy się ważą - to wszystko zależy, jaki sukces osiągnę na egzaminie praktycznym na prawo jazdy. Gdy uwolnię się z tego finansowego piekła, studni bez dna i czarnej dziury, będę mogła sobie pozwolić na więcej. Póki co opowiem Wam krótko o książkach, które w ostatnim czasie przeczytałam.

"Wiosenne dziewczęta" Brandon W. Jones

Chciałam je przeczytać, odkąd zobaczyłam je w zapowiedziach (dawno temu). Potem przeczytałam fragment i utwierdziłam się w tym przekonaniu. To historia dziewcząt z Korei Północnej, które znają tylko świat wykreowany przez propagandę państwa. Gdy zostają przerzucone na południe i sprzedane jako prostytutki, nie buntują się ze strachu przed imperialistami. Do czasu.

To książka o przyjaźni, miłości, a także ponurym życiem w Korei Północnej. Sam autor twierdzi, że nie jest ekspertem, ale wydaje mi się, że przedstawił życie w tym kraju w wiarygodny sposób. "Wiosenne dziewczęta" to powieść brutalna (choć czytałam gorsze), smutna i - pod koniec - poruszająca. Trudno się od niej oderwać, jednak ostatecznie pozostawia niezaspokojonym. To może być kwestia warsztatu autora, który ma tendencję do lekko fragmentarycznego traktowania własnej powieści.

"Slow fashion. Modowa rewolucja" Joanna Glogaza

Już chyba każdy o tym pisał... Też zamierzałam (statystykom na pewno dobrze by to zrobiło...), ale potem zmieniłam zdanie.

Muszę przyznać, że to książka niezwykle przydatna i z całą pewnością chciałabym mieć papierową, niemniej mam kilka zastrzeżeń - język autorki jest blogowy, dlatego dłuższe teksty jej (językowo) trochę nie leżą. Widać brak wprawy. Nie jestem też zwolenniczką powtarzania informacji kilka razy w poradnikach - zawsze mi się wydaje, że to zabieg mający na celu zwiększenie objętości książki. Niemniej autorka przedstawiła ruch slow fashion w sposób jasny, wyjaśniła, co on daje i jak wdrożyć go w życie.

Myślę, że to jedna z ważniejszych książek ostatnich lat. I nie tylko dla osób interesujących się modą.

"Francuzki nie tyją" Mireille Guiliano

Bardzo interesujący portret żywieniowy Francuzek (oczywiście z morałem - francuska buntowniczka wyjeżdża do USA, tyje, a potem jest załamana i trafia na doktora Cud, który naprowadza ją na ścieżkę wiodącą ku oświeceniu) wraz ze wskazówkami, jak nieinwazyjnie schudnąć i zacząć żyć zdrowo.

Książkę czytało się bardzo przyjemnie, jest ciekawie napisana i zwyczajnie interesująca, ale trochę kłóci się z moim światopoglądem i podejściem do zdrowego odżywiania. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że ma kilka ciekawych elementów. W każdym razie jeśli chcecie schudnąć lub utrzymać wagę, zajrzyjcie - może znajdziecie jakieś rady dla siebie.

"Minimalizm po polsku" Anna Mularczyk-Meyer

Pamiętam, że ta książka zainspirowała mnie do napisania tekstu (którego nie napisałam), ale ostatecznie nie pamiętam nic z jej treści. Z reguły to o książkach dobrze nie świadczy, choć pamiętam, że czytało się dobrze.

"Er ist wieder da"/"On wrócił" Timur Vermes

Hitler zawsze mnie fascynował w związku ze swoją biografią i charyzmą. Ta książka intrygowała mnie od dawna i muszę przyznać, że jest naprawdę dobra. Hitler budzący się w dzisiejszych czasach i zastanawiający się, jak naprawić świat (znowu)? Biorę! Świetna satyra na współczesne społeczeństwo, lekko przerażająca (z powodu głupoty owego społeczeństwa), ale z drugiej strony stawiająca Hitlera w dość pozytywnym świetle. Tak się zastanawiam - kto przepuścił ten tekst?! Że w Niemczech go wydali, wydaje się nieprawdopodobne, ale jego obecność na polskim rynku zdumiewa mnie jeszcze bardziej.

Koniec słaby.

"Pamiętnik księżniczki" Meg Cabot
Nie zwariowałam. Ostatnio naszła mnie ochota na przeczytanie wszystkich tomów i tak też zrobiłam. Mia byłaby genialną bloggerką, aż szkoda, że nie istnieje. Ma taki bloggerski język.

Książki są lekkie, zabawne i infantylne z próbami moralizowania raz za czas (Mia się temu strasznie opiera). Mamy sprzeczności w osobowości bohaterki, straszną fiksację na punkcie miłości i niekonsekwencję niemal we wszystkim. Nie można jednak zapomnieć, że to zdecydowanie pozycja dla dopiero co dojrzewających dziewcząt.

Tematycznie wciąż aktualna, choć technika jest trochę w tyle. Współczesna młodsza młodzież zapewne ze śmiechem reagowałaby na Internet blokujący telefon stacjonarny, czy brak wszechobecnych komórek oraz YouTube'a.

Zawsze lubiłam Meg Cabot. Chyba przywiozę sobie całą kolekcję jej książek.

"Gretchen" einzlkind

To moja osobista perełka w dzisiejszym zestawieniu. Zakochałam się, gdy zobaczyłam ją kiedyś w księgarni, półtora roku temu dostałam od mojego Niemca na Gwiazdkę, ale niedawno przeczytałam. To ostra, bezpardonowa książka o kobiecie z mocno rozbuchanym ego. Powieść napisana cudownym językiem, zabawna i złośliwa. Ironiczna jak cholera. I w zasadzie cała nadaje się do cytowania. Stwierdziłam to, próbując zacytować mojemu Niemcowi kawałek, po czym przeczytałam ciągiem trzy strony i musiałam się powstrzymywać, żeby nie czytać dalej.

Swoją drogą dostałam najlepszą ocenę na zajęciach z tłumaczeń za przekład pierwszych dwóch stron. To było dopiero wyzwanie!

(Autor był łaskaw napisać jeszcze dwie książki - jedna z nich ma wkrótce premierę - i oczywiście muszę je przeczytać - "Gretchen" jest podobno słabsza od "Harolda", który jest pierwszą powieścią einzlkinda. Oczekuję więc czegoś absolutnie genialnego).

Co sądzicie na temat scalenia moich blogów? I co Wy ostatnio przeczytaliście?

Kot w małym mieszkaniu.

2015-07-19T20:12:00.000+02:00

Nie odzywałam się w tym tygodniu. Nie bez powodu, bo byłam bardzo zabiegana, zestresowana, z kilkoma załamaniami nerwowymi i kotem w domu. Ten ostatni etap jutro dobiegnie końca, bo teściowie zabiorą Miau z powrotem, a ja odetchnę z ulgą (nie na długo, bo na początku sierpnia będziemy mieć własnego kota).

Kocham koty i lubię Miau. Niemniej kot, który spędza swoje dnie w domu, raczej nie będzie zachwycony zamknięciem go w dwudziestu czterech metrach kwadratowych - w dodatku bez swojego drapaka. Poza tym nasza przestrzeń jest tak zagospodarowana, że ciężko zdjąć wszystko z mebli, by Miau mógł sobie po nich skakać. Nie przeszkadzało mu to - po prostu pozrzucał, co mu przeszkadzało i miauczał.

Bardzo również upodobał sobie korzystanie z kuwety kilka sekund po jej wyczyszczeniu (nawet jeśli w gruncie rzeczy okazywało się, że nie było w niej wcześniej żadnych nieczystości). Szczególnie mu się to podobało, gdy ja myłam zęby. Nie dawał wciąż w spokoju prysznica bądź skorzystać z toalety, bo chciał nas pilnować. A nasze łóżko okazało się najlepszym drapakiem świata.

Ciągle z pełnym wyrzutów miauczeniem informował, że chce się bawić. Okazało się, że nasze jednopokojowe mieszkanie wcale nie jest za małe na zabawę w berka z kotem, który pląta się pod nogami (ryzyko wybicia sobie zębów - wysokie), ale póki sprawia mu to radość... Czasem można było znaleźć dla siebie chwilę, gdy rzuciło mu się piłkę do golfa, za którą biegał przez minutę - dopóki nie zgubił. Niestety Miau nie rozumiał, że czasem miałam jakieś inne obowiązki - napisać list motywacyjny, czy pojechać na rozmowę kwalifikacyjną. W pierwszym przypadku miauczał, w drugim też miauczał - ale gdy już wróciłam.

W porządku, mimo tego narzekania spędziłam z Miau miłe chwile (mojego Niemca praktycznie w tym czasie w domu nie było, więc...), mogłam się zastanowić co i jak trzeba będzie zrobić, gdy przyjedzie do nas nasz kot (np. uważać, by nie wskoczył na kuchenkę zaraz po tym, jak coś się gotowało - Miau się już oparzył), rozważyć kwestię kuwety (biorąc pod uwagę naszą tendencję do zalewania całej łazienki, gdy bierzemy prysznic, nie jest to do końca optymalne miejsce) oraz kwestię karmienia (Miau nie je suchego i mam wrażenie, że w ogóle nie pije, co z całą pewnością nie może być prawdą) i drapaka.

Podczas gdy ja piszę tego posta, mój Niemiec bawi się z Miau w berka. Dwa słonie w składzie porcelany.

Zdjęć też nie dawał sobie robić. Patrzył z wyrzutem, albo się poruszał (bądź wsadzał nos w obiektyw).

Co jest z tymi sklepami?

2015-07-12T12:25:00.000+02:00

Nie jestem slow, nigdy nie byłam i zapewne jeszcze trochę potrwa, nim uda mi się wejść w ten nurt. Nie jestem też minimalistką. Jestem zwyczajną konsumentką, która wydaje pieniądze z przyjemnością, ale w granicach swoich możliwości finansowych. Dlatego też nie widzicie na moim blogu nieustających hauli (jak ja nie lubię tego słowa!), czy comiesięcznych wishlist. Staram się być świadoma moich wydatków i żyć jakością - nie ilością. Z moim Niemcem bardzo mocno nad tym pracujemy i muszę przyznać, że on również dostrzega zalety takiego nastawienia. Jest jednak jeden problem - w dzisiejszych czasach bardzo o to trudno.

Ostatnio spędziłam kilka godzin w Poznaniu. Akurat zaczął się okres wyprzedażowy, a ja miałam pieniądze, więc pomyślałam, że sobie coś kupię. I tu zaczęły się schody. Miałam dość konkretny plan: konturówka do ust pasująca do mojej szminki Chanel, kupno po raz drugi mojego rozbitego różu z Inglota oraz zakup letniej kurtki/płaszcza. Czegoś cienkiego, co uchroni mnie przed wiatrem w chłodniejsze dni, ładnego, dobrze leżącego oraz z sensownym składem. Chciałam też, by się w jakiś sposób zapinał (bądź miał pasek do przewiązania. I ruszyłam na poszukiwania.

Najpierw TK Maxx. Ludzi prawie nie było, więc w spokoju mogłam sobie wszystko przeglądać. Wiele mi to nie dało, bo nie znalazłam nic, co by mi odpowiadało. Mojego rozmiaru (XS, 34/36) było tyle co kot napłakał, większość rzeczy młodzieżowych z nadrukami (które są zwykle głupie, brzydkie lub całkowicie bezsensowne i szpecące). Krój nie podkreślał sylwetki, a kolor był odpowiedni na wojnę. Może w tych kurtkach zwiększają się szanse przeżycia? Nie wiem, ale ja tego nie potrzebuję. Te ciekawsze rzeczy były niezamykalne, a mi nie zawsze się uśmiecha trzymanie klap płaszcza, żeby nie zmarznąć. W innych sklepach (sieciówkach typu Orsay, Bershka czy Stradivarius oraz innych) również nic nie znalazłam. W sumie tam praktycznie wszystko było z poliestru. Za którym niespecjalnie przepadam (a tym bardziej za cenami ubrań, które powstają z tak taniego matriału - to chyba jakiś żart!). Jedynie Orsay miał coś o odpowiadającym mi kroju, ale wszystko było za duże, a odcień mi nie pasował. W innym kolorze nie było. Pomijając już kwestię składu, bo na nią byłam gotowa przymknąć oko.

Tydzień później znowu byłam w Poznaniu - tym razem z bardziej rozwiniętym planem. Szukałam kaszmirowego swetra. Tutaj długo się nie zastanawiałam - TK Maxx. Gdzie indziej moje szanse nie istniały i doskonale zdawałam sobie z tego sprawę. Składy były tragiczne (w większości wypadków), albo kroje tak brzydkie, że z niesmakiem odkładałam te twory na miejsce.

Te doświadczenia uświadomiły mi dobitnie, jak ciężko jest w dzisiejszych czasach kupić coś sensownego bez wydawania fortuny (w sumie bezsensownego zwykle też). Choć tutaj i cena nie pomagała, bo bez zwracania na nią uwagi i tak nie mogłam nic znaleźć. Jestem autentycznie rozczarowana asortymentem sklepów. I możecie powiedzieć, że już dawno powinnam zdawać sobie z tego sprawę, tyle że ja rzadko kupuję ubrania i wcześniej składy nie miały dla mnie znaczenia (to zaczęło się powoli zmieniać, gdy zmieniło się moje podejście do odżywiania). No i nie kupowałam w sieciówkach, ale małych sklepach w małych miastach - tam zakupy wyglądają trochę inaczej (taniej, bardziej zróżnicowanie i trochę lepszej jakości). Właściwie z jedzeniem jest podobnie - gotowe produkty z dobrym składem występują rzadziej niż yeti.

W każdym razie uznałam, że pora zabrać się porządnie za naukę szycia, by móc spełnić własne wymagania. A w przyszłym tygodniu jadę do Berlina i tam przeczeszę TK Maxx z nadzieją, że coś znajdę i nie będę musiała marznąć w zimie. Mam szczerą nadzieję, że nurt slow fashion zmieni coś w świadomości kupców i producentów, a zakupy nie będą już źródłem frustracji, a czymś przyjemnym.

Rzecz ze zdjęcia została kupiona w second handzie. Nie podoba mi się sama w sobie, ale to stuprocentowy jedwab świetnej jakości o przyjemnym kolorze za trzy złote. Zamierzam kiedyś uszyć z niego bluzkę (to dość długa narzutka, więc materiału wystarczy), ale do tego muszę się najpierw nauczyć porządnie szyć (ich bin dabei!).

Niemniej czy poza sh znacie jakieś inne sposoby na sensowne zakupy ubraniowe? I co sądzicie o tym niedomiarze w nadmiarze, jaki praktykują firmy odzieżowe?

YouTube challenges

2015-07-07T13:10:00.002+02:00

Chyba nigdy nie powiedziałam, że jestem normalna. A nawet jeśli - na pewno miałam na myśli jakąś specyficzną normalność, ale nie taką ogólną społecznie przyjętą. Gdybym była normalna, nie chciałabym zostać aktorką i nie czułabym się tak dobrze na scenie. A że teatr mi chwilowo nie po drodze, mam własną scenę. Mój kanał na YouTube. Zwykle gdy spotykam się z Kotkiem, nagrywamy parę dziwactw i jest fajnie. Dziś chciałabym Wam zaprezentować dwa z nich (oba nagrane w maju, coś tam jeszcze mamy, ale ostatnio nie miałam czasu na sprawdzenie, co tam nieprzyzwoitego powinnam wyciąć) - Yoga i Chubby Bunny Challenge. Wkrótce nadejdzie też Whisper Challenge i relacja z Wieliczki (o ile cokolwiek nadaje się tam do publikacji). To takie moje małe youtubowe plany.

Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić! Bo my dziwne jesteśmy, jak już powiedziałam.

Miłego tygodnia!

Wishlist - bo najwyższa pora mieć zachcianki.

2015-07-03T10:52:00.002+02:00

Wczoraj miałam po raz drugi teorię na prawo jazdy i pragnę oznajmić, że zdałam! I to z całkiem przyzwoitym wynikiem (72/74). W związku z tym powoli nastawiam się psychicznie na praktyczny (gdzieś za miesiąc) i na te milion rzeczy, które mam przed tym terminem do zrobienia. Może i siedzę całymi dniami w domu, ale okazuje się, że czasu tak naprawdę nie mam... Na szczęście na zachcianki zawsze się jakiś znajdzie! Dlatego prezentuję Wam dzisiaj te najbardziej aktualne.

Moda i uroda

Będąc wczoraj w Poznaniu przymierzyłam w końcu parę zegarków i moim absolutnie wymarzonym jest w tym momencie ten z Fossil (ES3565). Od lat nie nosiłam zegarka, ale ciągle odczuwam taką potrzebę. Nie mogę mieć z jakąś tam ozdobną bransoletką, bo się przekręcają. Potrzebuję porządnej skórzanej, która ani drgnie na moim nadgarstku. I Fossil spełnił moje oczekiwania. Teraz, no, szukam sponsora...

Jeśli się przyznam, że mam w domu trzy pęsetki, uznacie mnie za wariatkę, skoro chcę kolejną? Możecie, nie obrażę się. To i tak nieprawda (przynajmniej nie w tym konkretnym kontekście). Te, które mam, są tak beznadziejne, że dziwi mnie, że można coś takiego produkować. Postanowiłam zatem zapragnąć słynnego Tweezermana, którego miałam sobie kupić po zdanej teorii, ale wymieniłam go na "Wiedźmin: Kompendium o świecie gier". Póki co nie uważam tego za stratę. Ale Tweezerman musi się pojawić w moim życiu!

Kasia poleciła mi pędzle Real Techniques. Głównie niezadowolona z robienia mi makijażu moimi podróbkami EcoTools. Ja je lubię, bo są miziate, ale się zastanowiłam i uznałam, że mimo wszystko nowe by mi nie zaszkodziły. Już parę razy pewnie bym je kupiła, tyle że jak się do tego zabieram, to nie wiem co i jak - to ja, sierota makijażowa. Boję się kupowania pędzli, bo się na tym zwyczajnie nie znam. I tyle. Ale chcę.

Trochę pod wpływem Style Digger, a trochę pod moim własnym zapragnęłam jedwabnych spodni. Mój problem polega na tym, że jeansy zaczęłam nosić dopiero w podstawówce, ale wcześniej ich nienawidziłam. I teraz od dłuższego czasu - jakiegoś roku - też ich nie zakładam (okay, tydzień temu założyłam i są wprawdzie wygodne, ale uświadomiłam sobie, że ja ich naprawdę nie lubię), więc szukam alternatyw. Materiałowe mają swoje zalety, ale generalnie jestem snobką i szukam czegoś z klasą. Dlatego teraz na moim celowniku są czarne jedwabne (niezbyt szerokie, bom mała) spodnie. Jak się nauczę szyć, sama uszyję. To wydaje mi się najsensowniejszym rozwiązaniem.

Do kolekcji szukam też jedwabnej koszuli. Najlepiej jakieś ecru, choć biel w tym wypadku bym zdzierżyła (choć nie lubię). Niekoniecznie klasyczny krój - trochę ekstrawagancji nie zaszkodzi. Wpadam w panikę przed rozmowami kwalifikacyjnymi, bo, no, nie mam czego na siebie założyć. Mam damski garnitur z Zary (który nawet lubię), ale brakuje mi czegoś "pod". Znaczy koszuli jakiejś. Czy innej zdatnej bluzki. Ale tych klasycznych nie lubię - mam wrażenie, że wyglądam w nich tragicznie. W każdym razie od dłuższego czasu szukam...

Jaskółka uraczyła mnie kiedyś próbką tego koktajlu warzywnego z Gaia Creams i muszę przyznać, że pokochałam go miłością namiętną. Gdy tylko będę miała trochę pieniędzy, kupię go. To już postanowione.

Książki

Bez tej kategorii się obejść nie może - ich zawsze chcę najwięcej. Na początek chcę uzupełnić moją (ledwie rozpoczętą) kolekcję książek Małgorzaty Kalemby-Drożdż. Uwielbiam jej bloga i tak jakoś mnie ciągnie w tę stronę. Marzy mi się też "Happy detoks", choć nim kupię, wolałabym przekartkować, by wiedzieć, czy jest to czegoś warte (o to bywa trudno).

Nie możemy zapomnieć o Wiedźminie, który jest na moich wishlistach od niepamiętnych czasów! Wciąż go chcę, choć teraz się zastanawiam nad wydaniem z okładkami z gry, coby pasowało mi do "Sezonu burz". To nie jest jednak jedyny powód - wydanie ze zdjęcia źle się czyta, bo jest tak mocno sklejone, że książki nie da się sensownie otworzyć (czytałam kiedyś pożyczone - dość traumatyczne przeżycie). W każdym razie muszę tego Wiedźmina w końcu uzupełnić!

"Historia krain i miejsc legendarnych" to dla takiej fantastycznej książkowej marzycielki jak ja pozycja obowiązkowa. Nie bez powodu lubię czytać wszelakie mitologie, bestiariusze... To moja bajka. A co za tym idzie, "Greccy bogowie" też będą niezłym uzupełnieniem, bo czytałam, że Parandowski nie podzielił się wszystkimi smaczkami z krainy bogów.

Elektronika

A na koniec kolejna rzecz, która się na moich wishlistach powtarza. Lustrzanka Canona. O ile wcześniej było mi całkiem obojętne, jaką chcę lustrzankę (byle Canona), to teraz doszło jedno wymaganie - ruchomy ekran. Do celów wiadomych. Fotograf ze mnie żaden, ale lubię iść w jakość, więc gdy już coś robię, chcę móc nad tym panować. I kupię! Kiedyś...

I takie tam...

I jeszcze chcę prawo jazdy. Byle szybko. Jak będę je miała, na mojej wishliście pojawi się samochód. Ale to jeszcze nie dzisiaj...

Czy macie jakieś propozycje odnośnie spodni i koszuli dla mnie? Co znajduje się na Waszych listach?

Jak (nie) udzielać pierwszej pomocy.

2015-06-29T20:01:00.000+02:00

Choć bardzo chciałabym Wam dzisiaj przedstawić pełnowartościowy post, niestety nie mogę. Trafiłam do więzienia za złe udzielenie pierwszej pomocy (zawsze mi się wydawało, że w przypadku krwotoku z przedramienia należy założyć opaskę uciskową powyżej rany, ale najwyraźniej twórcy testów na prawo jazdy są innego zdania), ofiara zmarła, a mnie czeka kolejna wizyta przed sądem. Znaczy się... no... w piątek miałam teorię na prawo jazdy (pierwsze podejście od ponad dwóch lat!) i mimo dobrego przygotowania (jaka ja skromna...) nie zdałam. Kolejny termin mam w czwartek, w międzyczasie czeka mnie też wizyta u lekarza i milion rzeczy do załatwienia, więc muszę się uczyć, załatwiać, leczyć i tak dalej...

Mam parę rzeczy, o których chcę Wam opowiedzieć, ale muszą one poczekać przynajmniej do piątku. (Jeśli jednak w czwartek nie zdam, rzucę się pod Berlin-Warszawa-Ekspres i już nic nie napiszę - to chore, żeby egzamin, który kosztuje sam w sobie trzydzieści złotych mnie kosztował dwieście tylko dlatego, że w pobliżu Słubic nie ma żadnego WORD-u! Jakby było mnie stać na jeżdżenie co tydzień do Poznania!). Teraz zrobię dodatkowe sto tysięcy testów z nadzieją, że już nic mnie na teorii nie zaskoczy. Nawet w Wiedźmina nie grałam od dziewięciu dni i w pełni poświęcałam się zachowaniom na drodze i poza nią. Noż cholera!

To tyle. Do zobaczenia w następnym życiu (ze zdaną teorią - dobrze, że teraz jest ona dożywotnia i za pół roku nie muszę znowu przez to przechodzić).

(Jak zdam, kupię sobie w nagrodę zegarek Fossil. Albo przynajmniej pęsetę Tweezerman - to taki mały sneak peek kolejnego posta).

BERLIN: Wegetariańska restauracja wietnamska Cat Tuong

2015-06-16T13:43:00.000+02:00

Pewnego dnia ruszyliśmy z moim Niemcem na podbój Berlina w celu zakupu porządnego fletu. Biegaliśmy godzinami po całym mieście (instrumentu ani widu, ani słychu...) i powoli zaczynałam umierać z głodu. Libańska restauracja przyprawiła mnie o obrzydzenie, na japońską bądź chińską kuchnię nie miałam ochoty (ileż można jeść sushi?), a wszędzie indziej było tylko i wyłącznie mięso. A że ja mięsa nie jem, owe miejsca były z miejsca skreślone. I tak oto zmęczona, głodna, snułam się po Kastanienallee, przyprawiając mojego Niemca o rozstrój nerwowy (zmęczona i głodna Alina to Alina nie do zniesienia), aż po drugiej stronie ulicy, moimi krótkowzrocznymi oczami zobaczyłam coś, co sprawiło, że przebiegłam przez ulicę, nie zważając na samochody, a mój biedny Niemiec omal nie stracił ręki, za którą go ciągnęłam. Zobaczyłam słowo "wegetariański". Zaraz obok "wietnamski". W ten oto sposób mój Niemiec stracił ostatnią nadzieję tego dnia na mięsny posiłek, a ja odkryłam jedno z najfajniejszych miejsc w Berlinie, które nie znajduje się (a raczej nie znajdowało) w żadnych wykazach wegetariańskich restauracji.

Cat Tuong

Cat Tuong to mała rodzinna wietnamska restauracja. Tak mała, że choć ma własne i bardzo ładne logo, nie posiadała nawet strony internetowej czy jakiejkolwiek wzmianki o swoim istnieniu w Google. Ostatnio się to zmieniło, co mnie bardzo cieszy, ale jeszcze w lutym można było o tym pomarzyć. Mimo to strona wciąż pozostawia wiele do życzenia.

Jedzenie

Restauracja oferuje jedzenie wegetariańskie, często również wegańskie i bezglutenowe (w menu piszą, że zawsze można zapytać o dostępność bezglutenowej wersji danej potrawy). Jest to kuchnia południowowietnamska, bazująca na tradycji buddyjskiej - czyli aromatyczna i naturalna. I osobiście dodam, że pyszna. Dość sycąca, choć czasem jedno danie nie wystarcza, by się najeść - niemniej z dwóch wizyt tam tylko raz zdarzyło się, że apetyt nie został zaspokojony.

Zjadłam tam małą zupę z dynią oraz kotlet sojowy w wodorostach z ryżem i warzywami - oba dania były przepyszne.

Z deserów banana w kremie kokosowym z prażonymi orzechami i sezamem oraz mochi z sosem marakujowym - smak banana wciąż wspominam, bo był absolutnie genialny.

Oferują też interesujące napoje - jak napar z limonką, imbirem i trawą cytrynową, czy herbata z chryzantemy (ta ostatnia niespecjalnie mi smakowała).

Wciąż jestem pod wrażeniem, jak smaczne jedzenie oferuje Cat Tuong. I dlatego też tworzę dla Was tego posta - bo każdego z osobna tam nie zaciągnę. Mam więc nadzieję, że zaciągniecie się sami.

Ceny

Jak na Berlin są dość przyjemne. Dania kosztują zasadniczo poniżej dziesięciu euro (dla osób niewtajemniczonych - jedzenie w niemieckich restauracjach to koszt zwykle dwa lub trzy razy wyższy niż w Polsce). Gdy byłam tam za pierwszym razem z moim Niemcem za obiad dla nas obojga z napojami oraz deserem (dla mnie) zapłaciliśmy bodajże 22 euro. Co zaskakuje, bo temu mojemu żarłokowi faktycznie wystarczyła jedna duża zupa (do dziś nie mogę się nadziwić). Biorąc pod uwagę jakość i smak - jest tanio.

Obsługa

Z racji, że to rodzinna firma, do czynienia mamy ciągle z tymi samymi osobami. Co jest jednocześnie dobre i złe. W każdym razie gdy zarezerwowałam stolik (na pół godziny po otwarciu restauracji) i pojawiłam się tam na obiad, okazało się, że ów stolik był zajęty, bo się nie spodziewali, "że ktoś może przyjść". Zatem nie uznali, by zaznaczenie, że jest na niego rezerwacja, było konieczne. Poza tym incydentem obsługa jest sprawna, dania pojawiają się szybko i wszelakie prośby i sugestie są przyjmowane do wiadomości.

Sama restauracja jest wygląda też bardzo ładnie i ma przyjemny, intymny nastrój. Dopóki kogoś nie najdzie ochota na wizytę w toalecie. To jest największa wada tego miejsca (koedukacyjna - co oznacza również pisuar w pobliżu umywalki - i niezbyt elegancka. Zawsze się modlę, by żadnego mężczyzny nie naszła potrzeba, gdy ja się tam wybieram, bo pewnych widoków wolałabym sobie oszczędzić). I chyba jedyna.

Adres i dojazd

Kastanienallee 89
10435 Berlin

U-Bahn: Eberswalderstraße

http://www.cat-tuong.com/

Czy znacie jakieś miejsce w Berlinie godne polecenia? Niekoniecznie kulinarne - jestem otwarta na wszelakie perełki dotyczące jednego z moich najukochańszych miast świata!

Jaka jest rola blogów lifestylowych?

2015-06-09T12:11:00.001+02:00

Zastanawiałam się ostatnio, czemu tak mało bloguję i mam jakąś wewnętrzną blokadę, by obrobić moje filmiki, które chcę wrzucić na YouTube. Te dwa kanały mocno się u mnie ze sobą wiążą, oba prowadzę z miłością, więc zwyczajnie musiałam zauważyć, że coś jest nie tak. I pomógł mi w tym YouTube właśnie, kiedy uświadomiłam sobie, że wszyscy nagrywają o tym samym i tych osób zwyczajnie już nie lubię, bo mnie nudzą. I zadałam sobie pytanie:

Jaką rolę mają blogi lifestylowe?

Z blogami kulinarnymi, książkowymi, parentingowymi, fitnessowymi i tak dalej nie ma problemu - każdy wie, o czym są, czego można się spodziewać. Lifestyle jest jednak tak szeroką kategorią (nie bez powodu zwaną "o wszystkim i o niczym"), że ciężko określić, co mają one przekazać i do czego służyć. Do postawienia sobie tego pytania skłoniła mnie już jakiś czas temu Ula Phelep, oceniając mojego bloga: stwierdziła, że sama nie wiem, o czym piszę. Byłam oburzona, bo wiem doskonale. Piszę o moim stylu życia. Tyle że niekoniecznie powielam inne blogi z tej kategorii, które na siłę starają się być opiniotwórcze i tworzą posty o tym samym. Ja nie próbuję stworzyć konkretnego lifestylu, bądź pomóc moim czytelnikom w kreacji własnego. Ja po prostu przedstawiam mój. Nie próbuję go wcisnąć w ramy oczekiwań innych, bo oszukiwałabym siebie i świat.

Dlaczego wszystkie są takie same?

Kolejne pytanie, które mnie naszło, gdy rozmyślałam nad wieloma kwestiami dotyczącymi blogowania. Bądźmy szczerzy. Naprawdę. Prawie każdy blogger lifestylowy mówi o organizacji czasu, podaje 10 sposobów na..., dąży do jakiegoś chorego ideału siebie, bloga i świata. A to przecież niemożliwe, nierealne. Idealne zdjęcia idealnej rzeczywistości? Oczywiście, bo tego oczekuje czytelnik. Świadomości, że skoro wszyscy bloggerzy potrafią, jemu też się uda bycie idealnym. Gdy zaś doskonały blogger powie, że jednak ma jakieś wady, czytelnik wpada w zachwyt - bo to też człowiek! Niemniej kreacja świata dalej się ciągnie mimo właśnie przeprowadzonej "demaskacji". Sama lubię takie blogi, ale muszę stwierdzić, że powoli mnie to wkurza. Tu już nie chodzi o bloggera i czytelnika, ale o pewien schemat, który gwarantuje popularność. Cóż, w dzisiejszych czasach nie tworzy się już dla przyjemności, ale dla zysku.

Mój własny lifestyle

Kocham mojego bloga. Prowadzę go od lat, chciałabym (jak chyba każdy) na nim zarabiać, ale nie zamierzam powtarzać tego, co robią wszyscy. To mój blog, mój styl życia i moje myślenie. Ten blog jest blogiem lifestylowym, nawet jeśli ktoś próbuje mi wmówić, że jest o nie-wiadomo-czym. Najwidoczniej nie umie czytać ze zrozumieniem, bo to wyraźnie blog lifestylowy - o moim własnym lifestylu, a nie lifestylu odgórnie narzuconym.

I pieprzę to, że nigdy nie będę poprawną i popularną bloggerką, póki jestem szczera ze sobą samą i moimi czytelnikami. W ostatecznym rachunku opłaca się to o wiele bardziej.

Z racji, że zdjęć idealnych robić nie umiem i nie mam lustrzanki, a to w końcu post o lifestylu, potrzebowałam idealnego zdjęcia - powyższe jest autorstwa Jest Rudo.

Prezent urodzinowy od Kasi.

2015-06-02T14:40:00.003+02:00

Choć od moich urodzin minęły już dwa tygodnie, ja jakoś nie zdołałam wyjść z tego etapu. Może dlatego, że prawie bez przerwy gram w Wiedźmina 3: Dziki Gon? Cholera mnie wie. Jednak dziś wyszłam z domu, bo musiałam coś załatwić, moje nowe śliczne skórzane balerinki mnie obtarły we wszystkich możliwych miejscach i cierpię, a dodatkowo osoba, z którą się umówiłam na herbatę (i z powodu tych balerinek nie wróciłam do domu i czekałam na tę osobę dwie godziny) poszła do innej filii kawiarni niż ta, w której się mieliśmy spotkać... W każdym razie siedziałam sobie godzinę na ławce nad Odrą i czytałam Kodeks Drogowy (moja ulubiona książka w ostatnich dniach!) z przerwami na "Francuzki nie tyją" (nie jest aż tak porywająca jak Kodeks, ale też fajna), słońce świeciło mi w plecy, ja pooddychałam świeżym powietrzem, zatankowałam witaminy D, humor mi się poprawił, wróciła energia życiowa i postanowiłam, że dziś nie gram w Wiedźmina, ale napiszę posta na bloga. Nim się zdezaktualizuje, bo dziś mowa o prezentach urodzinowych, które dostałam od Kasi.

Mimo długiego wstępu sam post będzie krótki, bo prezenty mówią same przez się. Pod tą uroczą ceramiczną ważką ukrywa się opakowanie, w którym znajduje się świeca z Green Dragonfly (zdjęcie samej świecy znajdziecie na samym końcu - za nic nie udało mi się zrobić ładnego zdjęcia, choć świeca jest cudowna, pięknie pachnie i strzela jak ognisko dzięki drewnianemu knotowi). Od jakiegoś czasu czytam bloga Trochę Inna Cukiernia i zakochałam się w wielu rzeczach autorki, dlatego też zapragnęłam jej książek (szczególnie tej o chwastach!). Jedną z nich jest najnowszy "Słodki sposób na alergię". Świetne wprowadzenie do tematu alergii u dzieci i samej kwestii odżywiania tychże i bardzo fajne przepisy. Kasia dołączyła mi do tego zestaw magnetycznych zakładek - są uroczo letnie.

Skoro dziś tak o jedzeniu... nie obeszłoby się też bez herbaty (mój ukochany rooibos z owocami jagodowymi - pyszne!) i zupełnie niezdrowe Toffees Milki, które zniknęły, nim na dobre skończyłam robić zdjęcia. A to tylko dlatego że Kasia na Instagramie pokazała zakupy i tam sobie niewinnie leżały, a mnie naszła na nie ochota!

I śliczna kartka ze ślicznymi życzeniami od ślicznej Kasi.

A wiecie co? Byłam o trzynastej na poczcie w moje urodziny, by odebrać Wiedźmina. Obserwowałam status paczki od Kasi, ze Słubic wyszłam o godzinie piętnastej, przy czym po powrocie do domu okazało się, że prezent dotarł na pocztę o czternastej pięćdziesiąt, więc mogłam go jeszcze odebrać! Ale kto by się spodziewał, że paczka będąca w Komornikach o dziewiątej rano dotrze do Słubic jeszcze tego samego dnia? Na pewno nie ja.

A tu na koniec dla tych, którzy o tym jeszcze nie wiedzą, mój urodzinowy vlog w dużej mierze wiedźminowy!

Wiedźmin 3: Dziki Gon - pierwsze wrażenia po 40 godzinach gry...

2015-05-25T21:16:00.000+02:00

Od dnia premiery, gdy o godzinie osiemnastej Wiedźmin się zainstalował, a ja go włączyłam (czyli od pięciu dni i jakiś trzech godzin), grałam (wg stanu pokazanego w GOG Galaxy) 43 godziny i 46 minut. Z wyjęciem dnia dzisiejszego, kiedy to zrobiłam sobie odwyk - po części przymusowy, bo mój Niemiec wyjątkowo ma wolne i uznaliśmy, że zrobimy coś razem. Doszłam więc do wniosku, że po niemal dwóch dobach grania mogę coś powiedzieć o tej grze (kiedy to właśnie ściąga mi się kolejny patch...).

STEROWANIE

Muszę przyznać, że sierota ze mnie straszna, jeśli chodzi o przemieszczanie się za pomocą klawiatury. Już wkurzało mnie to niesamowicie w Zabójcach Królów, którego do dzisiaj nie przeszłam. Oczekiwałam możliwości grania myszą, jaką dawał mi pierwszy Wiedźmin i się rozczarowałam. W Dzikim Gonie już się na to nastawiłam psychicznie i uczyłam się poruszać. Lepiej jeżdżę konno niż chodzę - bo koniem nie zawsze muszę sterować. Tak to już jest, ale to moje problemy.

TRUDNOŚĆ

Ze zdumieniem zauważyłam, że poziom łatwy trzeciej części (i to na początku gry) jest trudniejszy od poziomu średniego w pierwszej (i tu mam na myśli ostatnią walkę). W ogóle lepiej uważać, bo można się wpakować w kłopoty, z których nie można się wydostać, jakimi są np. potwory bądź ludzie będący na o wiele wyższym levelu niż taka ja. Gdy radośnie biegam sobie na pierwszym, a zaatakuje mnie upiór z piętnastego, mam całe dwie sekundy życia. Jest zabawnie. Nie powiem, ile razy uciekałam przed jednym gryfem, który lata sobie nad drogą, którą kilka razy musiałam przejechać. Ten głupek uparł się, że będzie mnie ścigał, a gdy myślałam, że już dał mi spokój i na chwilę wstałam od komputera bez zatrzymania gry - dopadł mnie i zjadł. Cóż, tego błędu już nie powtórzę.

Ale za to walka jest łatwiejsza niż w Zabójcach Królów, gdzie należało wycelować w przeciwnika i dopiero wtedy można było uderzyć. Dziki Gon wraca do początków i można radośnie klikać sobie myszą w powietrze, a Geralt sam znajdzie swojego przeciwnika (tego, który mu się w danym momencie spodoba - niekoniecznie najbliższego) i mu przyłoży. O wiele przyjemniej.

ŚWIAT

Kiedyś świat Wiedźmina pierwszego wydawał mi się duży. Bo biegałam po obrzeżach Wyzimy, samym mieście, bagnach i jeszcze gdzieś tam, ale po dwóch rundkach drogami nauczyłam się całej Wyzimy na pamięć i wiedziałam doskonale, dokąd mam iść, nie patrząc na mapę. To samo z bagnami (które bywały upierdliwe). Mimo to był dla mnie duży (jak się gra przez całe życie w platformówki i nagle przejdzie na RPG to żaden dziw...). Wiedźmin 3 jest gigantyczny. A może udało mi się obiec jedną szóstą tego, co oferują (jeśli mam szczęście...). Poza tym ciągle się tam wszystko zmienia i w miejscu, gdzie było miło i przyjemnie, pojawiają się gniazda potworów. Szczerze mówiąc, boję się jechać do Novigradu, bo po pierwsze jest daleko (wprawdzie można się szybko przemieszczać, ale tylko do miejsc, w których się już było, więc czeka mnie długa droga), a po drugie mam milion rozpoczętych zadań, które muszę ukończyć. I po tych czterdziestu godzinach mam wrażenie, że nie posunęłam się zbytnio naprzód... W pierwszej części miałam już prawie pół gry za sobą po takim czasie. A gram intensywnie. Powinnam się obecnie wybrać na Skellige, ale gra mówi mi, że czeka mnie tam pewna śmierć, bo mam za niski level. Niezbyt doświadczony ze mnie wiedźmin, ale na szczęście mogę wykonać kolejnych sto questów i będzie dobrze. A że Novigrad mam i tak po drodze...

No i nie sposób zabłądzić. Na mapie jest wykropkowana sugerowana trasa. Nie zawsze najkrótsza i najlepsza, ale zgubić się nie sposób. I na mapie informują o zbliżających się zagrożeniach oraz ile kroków zostało do celu.

GDZIE TEN SEKS?

Jak się dowiedziałam o szesnastu godzinach nagrań scen erotycznych, to zaczęłam szukać, gdzie się w tej grze coś dzieje. Ale jakoś ni cholery nie mogłam doprowadzić do stosunku z nikim. Cóż, podrywacz ze mnie nigdy dobry nie był... Gdy już udało mi się czegoś dokonać, to się pozytywnie zdziwiłam. Sceny erotyczne w pierwszej części były takie, że nic widać nie było. Spore pole dla wyobraźni. Ta jedna, którą przeżyłam w Dzikim Gonie, była... cóż, aż tak dużo wyobraźni nie pozostawiała... Moje pierwsze dwie minuty zaliczone. Zostało piętnaście godzin i pięćdziesiąt osiem minut...

ZADANIA

Już wspominałam o tym, że są zadania odpowiednie i nieodpowiednie dla poziomu doświadczenia gracza (i generalnie radzę się tego trzymać - inaczej śmierć będzie szybka) - twórcy informują o tym bardzo dokładnie. Niektóre poboczne zadania ciągną się w nieskończoność - o głównych nie wspominając. Poza tym ciężko się skupić na głównych, jeśli nie można się za nie zabrać, nie osiągnąwszy odpowiedniego poziomu, dlatego leniwi gracze, którzy chcą grę po prostu przejść (a podobno tacy są), nie będą mieli tak miło i uroczo. No i jest tych zadań dużo. Naprawdę dużo. Czasem mam wrażenie, że ta gra nigdy się nie skończy...

A RESZTA JEST...
...na pewno nie milczeniem. Cieszę się, że mimo wysokich wymagań sprzętowych Wiedźmin 3: Dziki Gon działa na moim laptopie. Przez kiepską kartę graficzną mam mało klatek na sekundę w sekwencjach filmowych i nie mogę grać na pełnym ekranie (po kilku godzinach bluzgów przyzwyczaiłam się do tego). Pewnie gdyby się dało, wymieniłabym i kartę graficzną, ale ze zintegrowaną jest problem... Na szczęście RAM mogłam wymienić i grałam na 8 GB, jak sobie producent życzył. Jednak mimo że minimalne jest 6 GB, mam kolegę, u którego działa na 4... Czyli się da. To ta dobra wiadomość. Bywa jednak męcząco i niekoniecznie super ładnie - to ta zła.

Fabuła jest bardzo ciekawa i nie jestem w stanie narzekać. W Wiedźminie się już dawno temu zakochałam, ale Wiedźmina 3 darzę już miłością ogromną, znacznie większą niż jego poprzednika... Wspaniała muzyka, graficznie też jest piękny. Trochę mnie denerwuje, że znane mi rośliny wyglądają nagle zupełnie inaczej i z tym się jeszcze nie oswoiłam. Nawet jeśli jest ładniej (choć potwory są jeszcze bardziej paskudne).

Śmieszny za to jest koń, który znika, gdy wejdę do wody albo wykonam szybką podróż na drugi koniec świata, po czym zagwiżdżę, a on do mnie idzie z odległości dwudziestu kroków. Albo i nie przyjdzie, bo właśnie zajada trawę i mu się nie chce. Albo musi przeskoczyć przez płot, ale nie zrobi tego, póki patrzę.

A ludzie, gdy ich potrącę, obrzucają mnie wyzwiskami, albo pytają, czy jestem pijana. Podoba mi się to, bo gra staje się żywa. Mogłaby być bardziej, gdyby umierali po tym, jak ich stratowałam koniem (co się często zdarza).

Ogólnie jestem uzależniona. I zachwycona. Żaden ze mnie zaawansowany gacz, ale swoje zdanie mam. Ot co.

(Zatem nie spodziewajcie się w najbliższym czasie na blogu zbyt wiele z mojej strony, bo, no wiecie, jestem zajęta. Ratowaniem świata i takim tam. Mordowaniem. Ważnymi rzeczami. Przyjaciele jakoś uczą się akceptować moje nie-bycie, a mój Niemiec chyba się poniekąd oswoił z faktem, że go konsekwentnie ignoruję, gdy wraca do domu, bo akurat jestem zajęta BARDZO WAŻNYM zabijaniem czegoś. Bądź uciekaniem).

Dziś są moje urodziny. I premiera Wiedźmina 3.

2015-05-19T11:05:00.003+02:00

A to tort sprzed paru lat, uparłam się na niebieski sernik.

Dziś są moje urodziny. Dziś staję się stara (choć według niemieckiego prawa moi rodzice powinni się mną jeszcze zajmować i finansować moje życie - w Polsce tak dobrze to nie ma! Jak więc wyjaśnić tę rozbieżność niemieckim urzędnikom?), a moja rodzina powoli zaczyna tyrady, które są zmorami każdej osoby będącej w związku (w sumie ci wolni mają podobnie, ale chyba trochę mniej natarczywie): Kiedy ślub? Kiedy dzieci? Muszę przyznać, że u mnie to póki co były subtelne aluzje.

No dobrze, po dwóch latach związku się zaczęło. Babcia podpytuje, czy moja przyjaciółka planuje ślub, po czym stwierdza, że ona (babcia) jest już stara i na mój nie przyjedzie. Skoro ona z grubej rury, to ja też: Jedyną wymówką, jaką akceptuję, jest śmierć, ale na to też nie pozwalam. I koniec. To jednak nic w porównaniu ze stwierdzeniem, że mój zegar biologiczny tyka i koniecznie muszę urodzić przed trzydziestką, bo później to już za późno... Zostało to powtórzone kilka razy - dla pewności. Babcia jeszcze wcześniej postanowiła się upewnić, czy na pewno o tym myślimy, zadając pytanie: Ale powiedz mi, ty będziesz do dziecka mówiła po polsku, prawda?

W każdym razie sezon na zadawanie kłopotliwych pytań i pierwszy poziom natarczywości został otwarty. Powiedziałam mojemu Niemcowi, że teraz są dość subtelni, ale boję się, co będzie za rok.

Za to w tym roku CD Projekt RED uznali, że po co robić premierę Wiedźmina 3 w lutym, jak na początku planowali, skoro można ją zrobić w moje urodziny? Mój egzemplarz czeka już na poczcie i zaraz się po niego wybieram. Jestem tak nieziemsko podekscytowana! W końcu istniało niebezpieczeństwo, że będę miała grę, ale mój komputer nie będzie w stanie sobie z nią poradzić. Na szczęście mój Niemiec był tak kochany, że po codziennym nudzeniu i obietnicy poproszenia kogoś, by się do tego dołożył, kupił mi odpowiedni RAM. Przy odrobinie szczęścia mój procesor i karta graficzna poradzą sobie z wymaganiami gry. Jeśli nie, to idę kupić czołg do gier. I to tylko - zaznaczam, że tylko - dla Wiedźmina. Nic innego by mnie nie przekonało do grzebania w moim komputerze. Bo ten RAM musiałam sama sobie w laptopie wymienić. Z braku sensownego śrubokręta otwierałam komputer nożem, ale i tak wydostanie stamtąd starego RAM-u i wsadzenie nowego to była zabawa na dwie godziny. Dzisiaj, gdy już wrócę do domu, zacznę wiedźminować. Jeśli pójdzie (stuk, stuk, stuk, tfu, tfu, na psa urok!).

W przeciwieństwie do zeszłorocznych są to miłe urodziny. Bo Wiedźmin, bo jestem w domu (kilka dni w Polsce wzmocniło tęsknotę za naszymi 24m2), rośliny na parapecie rosną, a ja od wczoraj jestem finansowo stabilna i ogromny ciężar spadł mi z serca, duszy i rozumu. W każdym razie będę dziś monotematyczna i moje urodziny nie są w tym (wyjątkowo) najważniejsze. Wiedźmin rządzi.

Modelka do aktów, czyli rozbieranie się dla pieniędzy.

2015-05-11T11:47:00.002+02:00

Zimy wciąż nie było, więc śnieg topnieć nie mógł, ale topniały moje oszczędności, znaczy pieniądze zarobione na naszej bajce bożonarodzeniowej. Ja, finansowy kłębek nerwów, nie wiedziałam, co ze sobą podziać. I tak złapała mnie znajoma i mówi, że ma dla mnie propozycję pracy. Nietypowej i nie jest pewna, czy to coś dla mnie. W końcu wypowiada to na głos, a w mojej głowie ruszają wszystkie trybiki, wyliczenia i inne te rzeczy, które składają się na decyzję. No to pozostało tylko przekonać mojego Niemca. Bo ja byłam na "tak", z mocno ściśniętym gardłem, ale wciąż na "tak".

Mój Niemiec dostał jakąś godzinę na zastanowienie się i wciąż niezadowolony z tego pomysłu - zgodził się. Myślę, że pomogła wizja, że to on będzie musiał płacić cały czynsz. Dodał tylko, że jeśli ja czuję się z tym komfortowo.

Komfortowo? Ja?!

Od zawsze mam problem z nagością. Istnieje wiele czynników, które wywołują we mnie zabójczy niemal stres, ale myśl, że miałabym się rozebrać przed grupą obcych osób plasuje się gdzieś na szczycie piramidy. Z moim Niemcem jestem od dwóch lat, ale dopiero od jakiegoś pół roku nie wpadam w panikę za każdym razem, gdy widzi mnie nago i nawet się z tym oswoiłam i nie próbuję się schować w szafie ze strachu, że przestanie mnie kochać, bo jestem taka brzydka i nieprzyzwoita. I ja mam się czuć komfortowo, pozując nago sześciu osobom, z których pięć jest mężczyznami? Jak to mawia mój znajomy: "Byłam młoda i potrzebowałam tych pieniędzy".

Najpierw było spotkanie zapoznawcze z przedstawicielem grupy. Powiedział, że w zasadzie wszyscy są starzy (jeden z nich nie był, ale był tam z żoną), emeryci i profesjonaliści. Mój Niemiec odetchnął z ulgą i uznał ich za nieszkodliwych. Ja stwierdziłam, że to zrobię. W sumie innego wyjścia nie miałam, czynsz sam się przecież nie zapłaci. W końcu nadszedł pierwszy dzień. Stresujący, ale kieliszek wina mi trochę pomógł. I fakt, że miałam okres, dzięki czemu mogłam zostać przynajmniej trochę ubrana. Oswoiłam się z nimi i minął pierwszy dzień, a potem kolejnych sześć. W tym samym okresie cierpiałam też na moje bóle pleców, przez które ledwo mogłam się znajdować w jakiejkolwiek pozycji poza leżącą (próby, występy i do tego pozowanie - mieszanka wybuchowa dla chorej mnie), ale starali się, by było mi dobrze i jeśli stwierdziłam, że nie mogę dłużej, zmienialiśmy pozycję. Byłam im za to bardzo wdzięczna. Nijak się to miało do pracy w teatrze, gdzie panuje zasada, że nawet gdy umrzesz, musisz grać.

To było dla mnie bardzo interesujące doświadczenie. Nauczyłam się akceptować swoją nagość, odpoczywałam psychicznie od teatru i zmieniłam otoczenie. Nawet się cieszyłam na te środy, bo były zupełnie wyrwane z mojej teatralnej rutyny. Poza tym spojrzałam na to z innej perspektywy. A także na siebie. Na każdym rysunku wyglądałam zupełnie inaczej. Każdy z nich widział mnie inaczej. Na jednych szkicach się zupełnie nie rozpoznawałam, na innych tak. Kiedyś, dawno temu, czytałam "Dziewczynę Ameryki" Meg Cabot i tam był mniej więcej taki tekst: "Piszesz to, co wiesz, a malujesz to, co widzisz. Każde dziecko to wie" - i teraz dogłębnie ten tekst (który tkwił latami w mojej głowie) zrozumiałam. W końcu jabłko jabłku nie równe, a Alina Alinie też nierówna. Nawet jeśli mamy tylko jedno jabłko i tylko jedną Alinę. Inne spojrzenie, inna perspektywa, inny styl rysowania. To trochę jak aktorstwo - stworzysz tylko tyle, ile jesteś w stanie wycisnąć z siebie samego.

W ten oto sposób odkryłam, że sztuka jest tylko jedna, bo wychodzi z jednego miejsca - wnętrza artysty. Pisarstwo, malarstwo, muzyka, aktorstwo...

Kto by pomyślał, czego można się nauczyć, stojąc nago przed grupą mężczyzn (i jedną kobietą)...

Gdzie są Wasze granice? Czy zdobylibyście się na pozowanie nago?

Spacer nad Odrą i pożegnanie z teatrem.

2015-05-07T12:57:00.000+02:00

Siedzę w domu już od miesiąca. Nosi mnie i nie mam co ze sobą zrobić. Siedzenie całymi dniami przed komputerem to katorga. Mam już dość. Domu, siebie, świata. Chcę coś robić, ale powoli zauważam, że brakuje mi motywacji do czegokolwiek. Ledwo staczam się z łóżka każdego dnia. Wczoraj się zwyczajnie wkurzyłam i postanowiłam, że idę biegać - czy mi się to podoba czy nie!

Z tego biegania wiele nie wynikło, bo po czterech i pół kilometra uznałam, że nie dam rady, więc przerzuciłam się na interwały, ale po niecałym kilometrze stwierdziłam, że i tego mi się nie chce. Usiadłam zatem na słupku i wpatrywałam się w Odrę, przeganiając latające dookoła mnie owady. I tak sobie rozmyślałam. O teatrze, o przyszłości, o przyjeździe mojej przyjaciółki w przyszłym miesiącu, o naturze, strefie komfortu, o sobie. Puściłam kilka kaczek na wodzie. Nie wyszłam poza trzy odbicia, a potem skończyły się płaskie kamyki i tyle z tej rozrywki. Zastanawiałam się, czy rośnie tam czosnek niedźwiedzi (w tym roku jakoś zapomniałam kupić). Oglądałam chmury, słońce odbijające się w Odrze... I podjęłam decyzję.

Od mojego postanowienia o zerwaniu z teatrem pojawiłam się tam dobrowolnie trzy razy - by odebrać mojego Niemca, bo mieliśmy jechać do Berlina, na jeden występ (przy czym zostałam wkurzona i poszłam z powrotem do domu) i na jeszcze jeden występ. Do tego dwa razy grałam (po naszej sztuce wielkanocnej), więc być musiałam. Poza tym miałam w sobie ogromną blokadę - od dwóch tygodni próbowałam tam pójść, ale moje ciało odmawiało współpracy. No i wczoraj poszłam biegać, znieczuliłam się i uznałam, że mogę, dam radę. Po bieganiu i spacerze (niemal dwugodzinnym) oraz dmuchaniu w dmuchawce zebrałam się w sobie i zamiast zamknąć się w domu, zrobiłam te parę kroków dalej w stronę teatru. Jestem silna, dam radę, grunt to być pozytywną. W końcu to ja mam z nimi problem, a nie oni ze mną, więc mnie nie zjedzą. Tak sobie myślałam.

Wchodzę do teatru. Mój Niemiec mówił, że robi rybę, więc szukam go w garderobie. Wchodzę tam i oprócz sceny płaczu i złego spojrzenia w moją stronę nie ma nic. Niemca brak. Przynajmniej mojego. Dowiaduję się, że go nie ma. Okay. Idę szukać w piwnicy. Tam też go nie ma. Już chcę na niego czekać i się pojawia. Atmosfera w garderobie jest niefajna, więc idziemy do piwnicy (on ze swoją rybą, ale ostatecznie nie robi z nią nic), po czym wracamy na górę. Zastanawiamy się, jak otworzyć nowy ekspres do kawy (mi się to w końcu udaje) i zaczyna się grupa środowa dla dorosłych. No to idziemy jeszcze wyżej. Przy czym F. na nas wskazuje, żebyśmy poszli za nim i pierwsze słowa, jakie do mnie mówi (poza tym w garderobie, że mojego Niemca nie ma) to:

Nie chcę cię tu.

Nadszedł ten moment, którego bałam się od półtora roku (czyli zanim postanowiłam, że odchodzę, ale po tym gdy z moim Niemcem - po pół roku ścisłej tajemnicy - ujawniliśmy, że jesteśmy razem). I tak się zastanawiam. Czemu? Co zrobiłam? To dlatego że się w ostatnich tygodniach nie pojawiałam? Mój Niemiec patrzy na niego z niedowierzaniem.

I wiecie, co się okazało? Po Nocy Walpurgii pojechałam z moim Niemcem do jego rodziców i zaczęła się tam nasza tradycyjna litania zarzutów pod względem teatru (pierwsze cztery godziny zaliczyliśmy po Bożym Narodzeniu - dziwię się, że oni to wytrzymali). I on opowiedział o tym wczoraj w teatrze, mówiąc, że ja ją zainicjowałam. Co zresztą prawdą nie jest, ale mój Niemiec nigdy nie grzeszył pamięcią absolutną. Ta drobna nieścisłość mi nawet nie przeszkadzała. Nie potrafiłam jednak zrozumieć, dlaczego tak prywatna rozmowa, która mogła wywołać jedynie huragan, w ogóle wyszła na jaw. Ale to nie koniec. F. nie skończył na tym, co mu przeszkadzało. Poszedł dalej. Uznał, że on nie widzi w naszym związku żadnej miłości i że to przeze mnie mój Niemiec jest takim beznadziejnym aktorem. Doszła do tego kolejna tyrada z radami odnośnie związków. I to od ostatniej osoby, która takich rad ma prawo udzielać.

Nawet fakt wyrzucenia mnie z teatru na zawsze i na wieczność (nie dowiedziałam się jednoznacznie, czy w przyszłym miesiącu gram - pewnie jeśli nie znajdą szybko zastępstwa, będę musiała) mnie nie zabolał. Przecież i tak mnie już tam nie było i teraz nie muszę się przynajmniej zmuszać, by w ramach przyzwoitości czasem się pojawiać. To wpieprzanie się w mój związek doprowadziło mnie do rozstroju nerwowego. Nikt mu nie nadał takiego prawa.

Powiedziałam mu to. I wyszłam.

Zdrowe odżywianie nie istnieje?

2015-05-03T19:28:00.002+02:00

W dzisiejszych czasach wszystko jest niezdrowe. Chleba nie wolno dotykać, bo to gluten, bułek, bo gluten i (rzekomo) włosy - wszystko w dodatku jest słodzone białym cukrem, który powinien zginąć. Mięsa nie wolno jeść, ponieważ jest naszpikowane antybiotykami, soja jest GMO, a wszelakie owoce i warzywa pokryte są grubą warstwą trujących środków. Należy za to żywić się spiruliną, jagodami goji, pić zieloną herbatę i sokować. Oczywiście same rośliny oznaczone nalepką BIO. A najlepiej produktami regionalnymi i sezonowymi.

Ale czy te rzeczy, które możemy jeść, są dobre? Czy dieta wykluczająca jest dobra? Każdy dietetyk powie, że ważna jest zbilansowana dieta. My jednak, w dzisiejszych czasach, staramy się stworzyć dietę nowoczesną, zdrową, świadomą. Ja mam jednak wrażenie, że osiągamy dokładnie jej przeciwieństwo.

Sama chciałabym się zdrowo odżywiać. Na co powinnam się zdecydować? Nie jem mięsa od ponad dwóch lat - zrezygnowałam z powodu problemów z brzuchem. Zrobiło mi to dobrze, ale rok później pojawiły się kolejne kłopoty. Wykluczyłam z diety gluten i na krótko mi to pomogło. Potem musiałam się pożegnać z produktami mlecznymi. Przez chwilę było lepiej. Po czym wszystko wróciło. To uświadomiło mi, że mój problem nie leży w diecie. Jem produkty bio, rano piję wodę z cytryną, cukru nie dotykałam od miesięcy, nie jem gotowych produktów, fast foodów nie dotykam nawet kijem (przykładnie spluwam przez lewe ramię, przechodząc obok McDonald'sa). Mam za sobą dni ze spiruliną, jagodami goji i nasionami chia. Zaprzyjaźniłam się z quinoą i kaszą jaglaną. I, szczerze mówiąc, gówno mi to dało. Lubię spirulinę. Jako maseczkę na twarz, nic więcej. Moje odżywianie osoba postronna uznałaby w dużej mierze za bardzo zdrowe - pomijając drobne grzeszki, jak kawałek czekolady, czy margaryna (nigdy nie lubiłam masła). Gdzie więc jest to obiecywane zdrowie?

Ludzki organizm jest tak bardzo złożony, że kawałek bułki nie wpłynie na całe jego funkcjonowanie. Źle działa na nas stres i otoczenie. Najłatwiej jest to sobie kompensować jedzeniem. Jednak rezygnacja z dziesiątek produktów tylko dlatego, że ktoś gdzieś powiedział... jest chora. Moim zdaniem podpada to już pod zaburzenia odżywiania. Jeśli żywię się tylko marchewką wyhodowaną we własnym ogródku, nie będę od tego zdrowsza. Ty też nie. Nikt nie będzie. Ekologia jest modna, ale ostatecznie ma ze zdrowiem niewiele wspólnego.

Spójrzmy na dział owocowo-warzywny w markecie. Tona jedzenia, gdzieś tam są produkty oznaczone BIO. Obok spryskanych wszelakimi truciznami tych "normalnych". Miło się do siebie przytulają i nieświadomie zarażają. Nie wspominając już o tych rzeczach, które trzymane są w niezdrowych plastikowych workach. A gotowe BIO produkty? W składzie znajdują się często rzeczy, które nie są dobrze kojarzone - olej palmowy, cukier (wprawdzie trzcinowy, ale wciąż cukier), zagęszczacze i różne rzeczy, o których nikt nie słyszał - choć również oznaczone BIO. Czy te trzy literki sprawiają, że coś jest zdrowe? Nie.

Mogę długo pisać o zbiorach, transporcie i przechowywaniu produktów, wyrzucaniu do śmieci tych jeszcze pełnowartościowych i wpływie wszystkiego na środowisko naturalne. Nie zrobię tego jednak. Mówiło o tym już wiele osób. Ja chcę Wam tylko uświadomić, że możecie nazywać swoją dietę jak chcecie, ale ona nie jest zdrowa. Wykluczanie czegokolwiek nie jest zdrowe (Nieprawda! - powiecie. - Weganizm jest zdrowy, są badania! Itd. A ja powiem: Ale są też badania, które mówią, że nie jest zdrowy. I kto ma rację?), ale w dzisiejszych czasach spożywanie czegokolwiek wpływa na nasze zdrowie. Zwykle negatywnie. Mimo to wszyscy jakoś się trzymamy.

Zdrowe odżywianie nie istnieje. To tylko slogan, który ma nas zachęcać do spojrzenia na to, co jemy, ale nie możemy dać się zwariować. Nie ma jednej recepty na wszystkie choroby, nie ma jednego sposobu odżywiania dobrego dla wszystkich. Żeby być zdrowym, należy przede wszystkim dobrze czuć się ze sobą samym, a nie płakać nad wypitą szklanką mleka, czy zjedzonym ciastkiem z supermarketu.

Ta bita śmietana ze zdjęcia była pyszna. Ale ni cholery zdrowa. Nie żałuję.

Perfekcyjna znajomość języka.

2015-04-29T14:23:00.001+02:00

Jechałam kiedyś autobusem ze Słubic do Poznania i niedaleko mnie siedziała kobieta, która rozmawiała z kierowcą. Jednym uchem słuchałam tej rozmowy, drugim wypuszczałam, aż dotarła do mnie informacja, że owa kobieta jest kierownikiem jakiegoś niemieckiego hotelu - tutaj na chwilę się zatrzymałam - i powiedziała, że niemiecki zna perfekt.

Każdy ma prawo oceniać się tak, jak tego chce, niemniej tutaj wezbrała się we mnie agresja i niemal siłą musiałam powstrzymać siebie samą przed atakiem słownym bądź wdaniem się w dyskusję. Jestem filologiem, uczę się niemieckiego od tylu lat, że nawet nie potrafię ich policzyć, studiowałam ten język i w zasadzie powinnam znać go na wylot, ale nigdy, przenigdy bym nie powiedziała, że znam go perfekcyjnie. Nie powiedziałabym tego nawet o polskim, który jest moim językiem ojczystym i jestem zdania, że używam go na dość wysokim poziomie poprawności. A przynajmniej większym niż znaczna część społeczeństwa. Dlaczego więc ta kobieta śmie twierdzić, iż opanowała jakiś język na boskim niemal poziomie?

Może bym jej to wybaczyła, gdyby była Niemką. Ale nie, to Polka, dla niej niemiecki to również język obcy. A przecież nie znam ani jednego Niemca, który zasługiwałby na miano osoby, która "niemiecki zna perfekt"! Znam pisarzy, aktorów i reżyserów, którzy popełniają błędy, od których głowa boli. I ja zauważam te błędy - oni nie zdają sobie z nich sprawy. To przecież już przekreśla tę perfekcyjność. Ja zaś bez problemów porozumiewam się po niemiecku na płaszczyźnie językowej, knocąc coś w konstrukcjach gramatycznych, źle odmieniając rzeczowniki (robiłabym to poprawnie, gdybym się kiedykolwiek nauczyła, jaki mają rodzajnik...), nie wspominając o mojej dalekiej od doskonałości wymowie (choć niemal bezbłędnie potrafiłabym zapisać ją fonetycznie - niestety moje narządy mowy nie chcą współpracować). Ja poprawiam Niemców, Niemcy poprawiają mnie. Poprawiam Polaków, Polacy poprawiają mnie. Taka jest kolej rzeczy. I gdzie tu miejsce na perfekcyjną znajomość języka?

Gdy słyszę takie stwierdzenie z czyiś ust odnośnie siebie samego (lub też z cudzych, gdy mówią: "Mieszkasz za granicą, to język pewnie znasz perfekt". Nie, nie znam. Żadnego języka nie da się tak poznać - próbuję wytłumaczyć, bezcelowo), uważam tę osobę z miejsca za głupią i ograniczoną. Jeśli na tak skomplikowanej i żywej płaszczyźnie głosi takie radykalne poglądy, nikt mi nie udowodni, że mam do czynienia z geniuszem otwartym na świat. Znajomości języka nie da się zamknąć w pudełku o wymiarach AxZ, z konkretnymi szufladkami na poszczególne słówka, zagadnienia i zasady. Język to żywa istota, która się rozwija. Mogę zdać maturę na 100%, ale przeciętny Niemiec wyśmieje (zwykle w duchu, bo jest uprzejmy) moje formułki, których wyuczyłam się w szkole i których nikt tak naprawdę nie używa. A matura powiedziała przecież, że lepiej być nie może...

Ukończyłam germanistykę. Mam certyfikat z języka na poziomie C2. Wyższego poziomu nie ma. To tak zwany poziom "równy językowi ojczystemu". Myślę po niemiecku, czasem w nim śnię. Cały dzień go używam - znacznie więcej niż polskiego. Tworzę w sobie postacie, które przedstawiam na scenie - również po niemiecku. Stał się on częścią mnie. Nie muszę się zastanawiać, jak sklecić zdanie i jakiego słowa użyć. Po prostu mówię, myślę i żyję niemieckim. Ale nigdy w życiu bym nie powiedziała, że znam go perfekt. Nie powiedziałabym tego również o moim języku ojczystym i mogę się założyć, że wszystkie Miodki i Bralczyki tego świata również nie popełniłyby tego błędu.

Przecież się nie da. Zwyczajnie się nie da.

FitAlina, czyli czym ostatnio się katuję, coby piękną się stać.

2015-04-25T15:28:00.000+02:00

Od paru dni, czyli bardzo ostatnio, mam coś na kształt "fitness rutyny". Nie sądziłam, że takie rzeczy w mojej rzeczywistości istnieją, ale skoro cuda się zdarzają, to miło jest się podzielić, dlatego też stworzyłam powyższe dzieło sztuki, przedstawiające krzywą mnie w trakcie jogi. Choć na tym rysunku i tak jestem zdecydowanie bardziej wyprostowana niż w rzeczywistości. Erin Motz widoczna na ekranie komputera pokazuje jednak, jak to poprawnie powinno wyglądać.

Wspomniałam wyżej, że ostatnio istnieje w moim życiu coś na kształt rutyny. Polega to na tym, że jeden dzień ćwiczę poniższy zestaw (zaraz do tego dojdziemy), a drugiego dnia leczę się z zaburzeń oddechowych, zakwasów i wszelakich innych bóli, jakich się nabawiłam. Na szczęście żaden z nich to nie jest kontuzja (tę potrafię - dzięki Ewie Chodakowskiej, bo moje bóle w okolicach łopatek to pozostałości po jej skalpelu - rozpoznać na kilometr) tylko jakieś inne widzimisię mojego ciała.

Moimi długoterminowymi celami, jeśli chodzi o sport, są:

poprawa kondycji całego ciała, bo o ile bieganie przychodzi mi bez problemów, to cokolwiek innego (patrz: filmik pierwszy) doprowadza mnie do niewydolności oddechowej, serce dostaje palpitacji, a ja umieram
doprowadzenie moich kończyn do stanu tak gibkiego, bym mogła malować paznokcie u stóp pędzelkiem trzymanym w ustach (albo bym stała się tak kompaktowa, że gdybym chciała, mogłabym zamknąć się w walizce rozmiaru bagażu podręcznego)
pięknie rozwinięte mięśnie brzucha, które przebijałyby się przez (niewielką, lecz istniejącą) warstwę tłuszczu na brzuchu - chcę je zobaczyć!

I poniższy zestaw ma do tego doprowadzić. Zatem zaczynamy.

Uwielbiam pięciominutowe zestawy z Blogilates. To jedyny kanał na YouTube, który do mnie przemawia pod względem sportu. Ćwiczenia Cassey Ho są diabelnie skuteczne i piekielnie mordercze. Pięć minut. Tylko pięć minut, w trakcie i po których się umiera. A przynajmniej ja umieram. To genialne kardio. Krótkie, ale intensywne. W każdym razie żadna wymówka, że się nie ma czasu (pięć minut znajdzie każdy), nie działa w przypadku tych ćwiczeń.

Druga pięciominutówka, tym razem na mięśnie brzucha. Robię ją po kardio i jeszcze nie udało mi się przejść całości bez przerwy. Muszę wypróbować w odwrotnej kolejności. Od zawsze mam problemy z nogami i tutaj dają mi mocno w kość. Świetne dwa w jednym. (A jeśli interesują Was nogi czy coś innego - i to się u Cassey znajdzie).

Mój trening kończę jogą, która wprawdzie też trochę ode mnie wymaga (nie jestem szczególnie giętka), ale pozwala mi się po poprzednich dziesięciu minutach w jakiś sposób zrelaksować. Oddech się uspokaja, mięśnie trochę rozluźniają. Ogromnie Wam polecam zestawy stworzone przez Erin Motz. Nie lubię większości internetowych kursów jogi, ale ta jedna kobieta zdobyła moje serce. Oprócz powyższego wyzwania ma ona również własny kanał, gdzie można znaleźć więcej ćwiczeń (ostatnio pojawił się zestaw na kaca!). Ja wczoraj oficjalnie ukończyłam te trzydzieści dni (które robię od stycznia...), więc polecam Wam z czystym sumieniem. Świetne rozwiązanie dla początkujących.

Muszę się przyznać, że jestem okropnie leniwa i o systematyczności nie ma u mnie mowy. Mam nadzieję, że te ostatnie dni, które tak ładnie sobie skonstruowałam, zostaną ze mną na dłużej.

Jak wygląda Wasza aktywność fizyczna? Ćwiczycie (jeśli tak, to co i jak?), czy jesteście raczej typowymi kanapowcami?

Na tym rysunku mam outfit jak Kim Kolwiek...

Projekt Sakura 2015 i pszczoły

2015-04-22T19:27:00.000+02:00

Wracałam właśnie z Finanzamtu, gdy niedaleko przystanku tramwajowego natknęłam się na pięknie ukwiecone drzewa. Zachwycił mnie ten widok, więc uzbrojona w telefon weszłam między pszczoły. I właśnie te owady sprawiły, że mój zachwyt się pogłębił i bardzo chciałam zrobić im zdjęcie. W końcu są takie pracowite! Tyle się mówi o ich wymieraniu, a po obejrzeniu "Filmu o pszczołach" wpadam wręcz w panikę na myśl, że to się dzieje naprawdę. I nie tylko dlatego, że uwielbiam miód. Tego samego dnia, po południu, trafiłam przypadkiem na Projekt Sakura organizowany przez Klaudynę z bloga Ziołowy Zakątek. Z miejsca postanowiłam wziąć udział.

W niedzielę pojechałam z moim Niemcem do jego dziadków i na chwilę wstąpiliśmy do ich ogródka działkowego, by zobaczyć, jak mają się rośliny, podlać je i przez kilka minut powygrzewać się w słońcu. Tam też pojawiło się drzewo, które szeptało: Chodź, zrób mi zdjęcie, Projekt czeka... I zrobiłam. Narzekając na oślepiające słońce, które z jakiejś przyczyny świeciło ze wszystkich stron. W końcu udało mi się czegoś dokonać.

W ramach Projektu można opublikować tylko trzy zdjęcia - nie trzeba być geniuszem, by się doliczyć czterech w tym poście. Nie przejmujcie się. Jako projektowe traktuję te niedzielne, a pszczoły... są na deser, bo nie potrafiłam się bez nich obejść. Może za dziesięć lat już w ogóle ich nie będzie i będę moim dzieciom pokazywać to zdjęcie, opowiadając o miodzie, którego nigdy nie spróbują? Niech zatem pozostanie tu, na blogu, dla potomnych.

Do Projektu Sakura można się zgłaszać jeszcze przez cztery dni, do 26. kwietnia!

TAG jedzenie!

2015-04-21T20:50:00.001+02:00

Nim wrzucę Was na głęboką wodę mojego arcyprzeintelektualizowanego blogowania zarówno stylowego jak i życiowego (znaczy wrzucę jakiś post z non-sensem na tematy nie-poważne), które nastąpi (tak mówi mi cała lista tematów na posty, którą któregoś pięknego dnia zrobiłam - większość postów już w połowie istnieje - często tej zdjęciowej lub myślowej...) w bliżej nieokreślonym czasie, pragnę Was zaprosić do obejrzenia mojego najnowszego filmiku. Ostatni chyba pojawił się w styczniu i to byli ulubieńcy roku poprzedniego... YouTuberka ze mnie jak z koziej dupy trąba (tak mawiała jedna z moich przyjaciółek - kontekstu nie znam, ale ze mną i YouTubem nie miał nic wspólnego). Oto dowód. Ale zdjęcie ładne. Podobno nie da się ładnie sfotografować owsianki. Ja potrafię! Tylko kadr jakiś nie taki...

No dobrze.

Dziś porozmawiamy o jedzeniu.

Miłego oglądania!

Jestem egoistką, bo jestem człowiekiem.

2015-04-16T19:33:00.002+02:00

Kiedyś gdzieś (tak, bardzo precyzyjnie się wyrażam...) przeczytałam, że wszyscy są egoistami. Czy im się to podoba czy nie. Trochę to kontrowersyjne. Bo co jeśli ktoś robi wszystko dla innych? Czy taka Matka Teresa też jest egoistką? Czy wszyscy święci tego świata to egoiści?

Ano tak.

Osoba, która napisała ten tekst, argumentowała to w następujący sposób: Osoby, które robią coś dla innych, nie robią tego z czysto altruistycznych pobudek. Robią to dla własnych profitów. Niekoniecznie materialnych. Jedni dadzą żebrakowi dwa złote, bo to uspokaja ich sumienie i mogą sobie powiedzieć, że zrobili coś dobrego, choć ów żebrak ich brzydzi i za nic nie daliby mu się dotknąć - nawet jeśli najdelikatniejsze objęcie wystarczyłoby mu za milion dolarów. Dali jednak pieniądze, więc "obowiązek" został spełniony, plus sto punktów do dobroci dodane, a samopoczucie nagle robi się lepsze. Gdyby nie czynnik własnego ja, ego, nie spełniliby dobrego uczynku. Bo po co? Inni zaś robią dużo dla innych, bo chcą trafić do nieba. Człowiek sam cenzuruje sobie własne potrzeby, bo tego domaga się społeczeństwo. Braku egoizmu. Dlatego tłumaczymy sobie całe dobro, które robimy, działalnością na rzecz drugiego człowieka. Bzdura. Milioner nie finansuje instytucji charytatywnych, bo ma pieniądze i może. Nie. Robi to dla dobrego PR-u firmy, czyli siebie.

Ja pomagam, gdy mam wybitnie dobry humor lub widzę w tym jakiś (choćby nędzny i niesprecyzowany) cel. W zasadzie jedynym, co mnie jakoś wewnętrznie porusza, jest nędza zwierząt, ale nie na tyle, by robić regularny przelew na rzecz jakiegoś schroniska. Żebrakowi bułki nie kupię, bo za te pieniądze wolę kupić sobie cukierka. Zdecydowanie bardziej poprawi mi humor. A że w niebo nie wierzę, nie wierzę również w takie długoterminowe inwestycje.

W związku jest tak samo. Kocham mojego Niemca, więc staram się, by było mu dobrze, ale nigdy kosztem własnego dobra. W końcu jestem najważniejszą osobą w moim życiu. Mój Niemiec jest zaś nieustannie napędzany wyrzutami sumienia i poczuciem, że nie jest wystarczająco wartościowy, więc jest typowym dupowłazem i zrobi dla obcej osoby więcej, niż to absolutnie konieczne, zapominając z miejsca o sobie samym, o mnie, o świecie... Poprawia mu to samopoczucie, choć nie podnosi poczucia własnej wartości. Z drugiej jednak strony zdaje sobie sprawę ze swojego dziwnie ukierunkowanego egoizmu - byciem na każde zawołanie innych osób jest dla niego karą, pokutą za złe myśli i chęci. Oczywiście w jego mniemaniu.

Jestem egoistką. Egocentryczką. Moje ego jest wielkości Słońca. Nie lubię siebie samej, ale spróbuj mi tylko jakoś zaszkodzić, podkopać pewność siebie, a zgniotę Cię - choćby tylko w myślach - jak robaka. Bo to mi dobrze zrobi. Tak, przyznaję się. Jeśli jednak Cię lubię, to uczynię dla Ciebie wiele, ponieważ taki już mój urok. Pomoc przyjaciołom sprawia mi ogromną przyjemność.

A Ty? Przyznasz się do bycia egoistą? Co kieruje Twoimi altruistycznymi decyzjami i zachowaniami?

PS Zgadzam się z tym twierdzeniem, choć taka straszna to ja znowu nie jestem... Po prostu cenię sobie siebie. I uważam to za dobre podejście do życia.

Internetowe przyjaźnie

2015-04-15T13:30:00.000+02:00

Jeszcze dziesięć lat temu, gdy zaczęłam moją przygodę z blogowaniem, nie było mowy o czymś takim jak "przyjaźń internetowa". W końcu to oczywiste, że po drugiej stronie czają się pedofile i nikomu nie można ufać. Ale nawet nastolatka zdaje sobie sprawę, że istnieją pewne kategorie, które pozwalają danej osobie zaufać (a przynajmniej jej płci i wiekowi). Dzięki temu wiedziałam, że w tej części blogosfery, w której się w danym czasie poruszałam, przyjaźń może zaistnieć, ponieważ pedofilia nie sięga aż tak daleko. W wieku piętnastu lat nawiązałam w Internecie pierwsze przyjaźnie. Nie wszystkie przetrwały - ba! przetrwała tylko jedna, która pojawiła się, gdy ja byłam już w liceum. Potem zamknęłam tamten okres w moim blogowaniu i powoli ruszyłam do świata blogowania tematycznego. I tutaj poznałam kolejne osoby - wiąże mnie z nimi sympatia, z niektórymi przyjaźń. W dzisiejszych czasach lepiej wiesz, z kim masz do czynienia. Ale mi to i tak nigdy szczególnie nie przeszkadzało.

Tak, blogowanie zmieniło we mnie podejście do przyjaźni. Czy to nie dziwne, że z dziesiątek przyjaciół, których zyskałam w życiu, najlepiej mają się ci, których poznałam wirtualnie? Nie odtrącam tych "realnych", oczywiście, że nie. Niemniej Internet wywołuje we mnie inne emocje, tworzy inne więzi. Dziwne, ale prawdziwe. W końcu prędzej czy później spotykam tych "internetowych" na żywo i wiecie co? Jeszcze nigdy się nie rozczarowałam.

Dziś chcę podziękować. Moim Kasiom, Giom, Elfom i Jaskółkom za to, że są, że wzbogacają moje życie rozmową, wywołują uśmiech na twarzy i są sobą.