Bir bebekli hayat elimizden tatilimizi alamaz atarının ve birbirimizi gaza getirmenin sonucunda 12.5 aylık minik( artık çok da minik olmadığını dönüşte 2 saat boyunca dizimde uyurken ayaklarını ağzıma sokmasından anladık aslında) yavrumuz kucağımızda, 2 valiz, 1 puset elimizde kendimizi Londra'ya attık.
Attık ama benim yağmuruna çamuruna inat hazırladığım, pullu payetli etekler, dantel kimonolar, bez espadriller, baharlık blazerlarla dolu valizimizle.
Nasıl iyimser bir valiz hazırlamışım hiç kıyamadım kendime, hemen gidip (mecburen) bir yağmurluk bir düzgün ayakkabı filan alayım şuralarda biyerlerde bir oxford street olacaktı dedim. Ama Demir öyle demedi. Meşhuur Primarka adımımızı atar atmaz huysuzlandı ve "Beni buraya sincap besleme vaatleriyle getirdiniz kandırıkçılar" anlamına gelen uzayan ve bitmek bilmeyen nidalarıyla alışveriş turumuzu başlamadan bitirdi.
Can havliyle kendime 8 poundluk dünyanın bu en zavallı yağmurluğunu alabildim buna da şükür diyerek.
İlk gün anladım sevgili okur, bu tatil başka hiçbir tatile benzemeyecekti.
Aşırı akıllı oluyorum bazen, aferin bana<dişlerini sıkan smiley>