-Τι θα συνέβαινε εάν μας διέγραφαν το χρέος;

Αποτελεί «απαγορευμένη» λέξη για τους Γερμανούς εταίρους μας, καθώς και την ελπίδα πολλών να μπει η χώρα και πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης, βγαίνοντας από το αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας. Ο λόγος για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, στο όνομα της οποίας έχουν συμφωνηθεί μια σειρά από δημοσιονομικά μέτρα μεταξύ του επιτελείου της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών της. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισημαίνουν ότι ακόμα και μια ελάφρυνση χρέους δεν θα ήταν αρκετή για να βγει η χώρα από την κρίση, ζητώντας να ασκηθούν πιέσεις για πλήρη διαγραφή του.

Αν και το τελευταίο σενάριο θεωρείται μη ρεαλιστικό και το πιθανότερο είναι ότι κανένας πολιτικός δεν θα αναλάβει το πολιτικό κόστος να προχωρήσει σε μια τέτοια ενέργεια, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι θα συνέβαινε εάν αυτό γινόταν πραγματικότητα. Ποια θα ήταν η επόμενη ημέρα για μια μη χρεοκοπημένη Ελλάδα; Τι θα συνέβαινε εάν ξυπνούσαμε και το χρέος, ως δια μαγείας, είχε... εξαφανιστεί; Θα μπαίναμε σε ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης ή μέσα σε λίγα χρόνια, συνεχίζοντας την ίδια πορεία, θα είχαμε συσσωρεύσει και άλλο χρέος;

«Τι θα συνέβαινε εάν ξυπνούσαμε και το χρέος, ως δια μαγείας, είχε... εξαφανιστεί;»

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα ποια θα ήταν η επόμενη ημέρα για την Ελλάδα, θα ήταν σημαντικό να εξετάσουμε την ίδια την φύση της κρίσης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Θανάση Μανιάτη από το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, η ελληνική κρίση έχει τρεις κύριες διαστάσεις που αλληλοτροφοδοτούνται. Η πρώτη σχετίζεται με την ανεπαρκή κερδοφορία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, η δεύτερη με την κρίσης υπερσυσσώρευσης και κερδοφορίας του κεφαλαίου της ελληνικής οικονομίας και η τρίτη με την δημοσιονομική κρίση του ελληνικού κράτους.

« Η πρώτη, που εκδηλώθηκε το 2007 έχει να κάνει με την κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και ανεπαρκούς κερδοφορίας στον πυρήνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία) που προκλήθηκε μέσω του μηχανισμού του μαρξικού νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους και διατηρεί την παγκόσμια οικονομία και ιδίως την Ευρωζώνη σε πλήρη στασιμότητα, η δεύτερη με την κρίση υπερσυσσώρευσης και κερδοφορίας του κεφαλαίου της ελληνικής οικονομίας που οφείλεται στον ίδιο μηχανισμό/νόμο. Η τρίτη και πιο ορατή διάσταση έχει να κάνει με τη δημοσιονομική κρίση του ελληνικού κράτους που σοβούσε για κάποια χρόνια (το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ κυμαίνονταν γύρω στο 100% από τις αρχές της δεκαετίας του 1990) και οξύνθηκε ιδιαίτερα από την επίδραση που είχαν οι δύο προηγούμενες πτυχές της κρίσης», εξηγεί.

Ο τρίτος και τελευταίος παράγοντας, αυτός των δημοσιονομικών, είναι εκείνος που ίσως μπορεί να εξηγήσει γιατί η πλήρης διαγραφή του χρέους είναι ένα μη ρεαλιστικό σενάριο και γιατί ένα νέο χρέος θα επιβάρυνε την χώρα λίγα χρόνια μετά.

Οι ΗΠΑ, το ΔΝΤ, η Ευρωζώνη και οι πολύπλευροι ανταγωνισμοί

Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζος Ερνεστ, είπε ότι «τόσο οι ηγέτες της Ελλάδας όσο και οι ηγέτες των χωρών της Ευρωζώνης έχουν όλοι δείξει την ισχυρή προτίμησή τους να παραμείνει η Ελλάδα μέρος της νομισματικής τους ένωσης. Υπάρχουν πολλά στοιχεία της κοινής γνώμης που δείχνουν επίσης ότι Ελληνες συμμερίζονται αυτήν την άποψη, πάρα πολύ (...) είναι προς το συμφέρον όλων η Ελλάδα να επανέλθει στο δρόμο της ανάπτυξης και της βιωσιμότητας του χρέους», ηλεκτρονική «Καθημερινή» 2/7/2015,

Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ έδινε στη δημοσιότητα την έκθεσή του για βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, εκτιμώντας ότι δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται μεγάλη αναδιάρθρωση.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα φτάσει στο 149,9% του ΑΕΠ το 2020, αντί για 124% του ΑΕΠ και στο 142,2% του ΑΕΠ το 2022, αντί για 110% του ΑΕΠ όπως εκτιμούσαν το Νοέμβρη του 2012. Στη μελέτη του συνεκτιμά τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, αν ισχύσουν όπως καταλήχθηκε στις συζητήσεις θεσμών - κυβέρνησης δηλαδή 1% του ΑΕΠ για φέτος, 2% το 2016, 3% το 2017, 3,5% το 2018 και όλα τα επόμενα χρόνια και την πρόβλεψή του για την ανάπτυξη που δίνει ύφεση 1,2% του ΑΕΠ για το 2015, ανάπτυξη 2,8% το 2016, 4,4% το 2017 και 4,5% το 2018.

«Το Ταμείο προβλέπει ότι η Ελλάδα θα αντικαθιστά το φθηνό δανεισμό από την Ευρωζώνη με ακριβό δανεισμό από τις αγορές (6,5% επιτόκιο "για τις επόμενες δεκαετίες", όπως σημειώνει). "Δεδομένης της εύθραυστης δυναμικής του χρέους, περαιτέρω παραχωρήσεις είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της βιωσιμότητας του χρέους", σημειώνει και προτείνει:

• Διπλασιασμό της περιόδου χάριτος στα 20 χρόνια (από 10 που είναι τώρα) των δανείων από την Ευρωζώνη.
• Διπλασιασμό του χρόνου αποπληρωμής των δανείων αυτών στα 40 έτη (από 20 που είναι σήμερα).
• Διατήρηση των υφιστάμενων χαμηλών επιτοκίων δανεισμού για τα νέα δάνεια ύψους 51,9 δισ. ευρώ που χρειάζεται η Ελλάδα έως το τέλος του 2018.

Με αυτά τα μέτρα, αν και το χρέος δε θα μειωθεί στα επίπεδα που προέβλεπε η απόφαση του Νοέμβρη του 2012 (124% του ΑΕΠ το 2020 και κάτω του 110% του ΑΕΠ το 2022), οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας θα είναι κατά μέσο όρο στο 10% του ΑΕΠ ετησίως στην περίοδο 2015 - 2045, που διασφαλίζει την εξυπηρέτηση του χρέους. Γι' αυτό και κατά το ΔΝΤ υπάρχουν "μεγάλες πιθανότητες" να είναι βιώσιμο».(«Καθημερινή», 3/7/2015).

Φινλανδοί και Γερμανοί διαφώνησαν με τη δημοσιοποίηση της μελέτης, γιατί εκτιμά ότι χρειάζεται γενναία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, ενώ δεν έχουν συμφωνηθεί τα μέτρα του προγράμματος και βέβαια δεν έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, και λένε ότι θα περιπλέξει τις συζητήσεις για την Ελλάδα. Τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΔΝΤ υποστήριξε ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΔΝΤ.

Η υπόθεση του χρέους...

Το παραμύθι της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Παρουσία του Τσίπρα, αλλά χωρίς τον Πάκη (ήταν στα εγκαίνια) η Κωνσταντοπούλου παρουσίασε τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, που δημιούργησε ως προσωπικό της μαγαζί (με τη συνδρομή και της Σακοράφα, η οποία όμως είναι ευρωβουλευτίνα και δεν μπορεί να παίξει τόσο στο παιχνίδι της εσωτερικής δημοσιότητας).

Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της Επιτροπής; Μόνο τα έξοδα που πληρώνει ο ελληνικός λαός για τον Τουσέν και τους λοιπούς που χρησιμοποιεί η Κωνσταντοπούλου. Γιατί πολιτικά και νομικά το ελληνικό κράτος έχει αναγνωρίσει το σύνολο του χρέους.

Πολιτικά, η αναγνώριση έγινε με τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη. Είχε προηγηθεί, βέβαια, σωρεία δηλώσεων του Τσίπρα και των στελεχών του οικονομικού επιτελείου, με τις οποίες αναγνώριζαν το σύνολο του χρέους και επαναλάμβαναν ότι θεωρούν υποχρέωση του ελληνικού κράτους την αποπληρωμή του. Ο Μπαρουφάκης, μάλιστα, στην πασχαλινή επίσκεψή του στην έδρα του ΔΝΤ, είχε φροντίσει να πει κι εκείνο το περίφημο «στο διηνεκές» (ad infinitum, όπως είναι ο λατινικός όρος του διεθνούς δικαίου). Το ελληνικό κράτος θα πληρώνει τις υποχρεώσεις του στο διηνεκές.

Κάποτε, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε πολιτικά με την περιβόητη ΕΛΕ (Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), η οποία θα έβρισκε υποτίθεται το τμήμα του χρέους που είναι απεχθές και θα προωθούσε τη διαγραφή του. Αυτό, όμως, κράτησε μέχρι τις εκλογές του 2012. Εκτοτε, το σύνθημα εξαφανίστηκε μαζί με τους «αγανακτισμένους» (ως γνωστόν, αυτό υπήρξε ένα από τα εφευρήματα της «κάτω πλατείας»). Κάποια στιγμή, ο Σταθάκης το είπε ωμά: όσο και να ψάξουμε, δεν πρόκειται να βρούμε πάνω από 5% του χρέους που να μπορεί να θεωρηθεί απεχθές.

Ολοι μαζί οι συριζαίοι, προεδρικοί και αριστεροπλατφορμικοί, συνασπίστηκαν γύρω από το αίτημα για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι ή δεν είναι απεχθές, εμείς θέλουμε να γίνει βιώσιμο και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του, έλεγαν όλοι, από Τσίπρα μέχρι Στρατούλη. Προεξοφλούσαν, μάλιστα, ότι θα πετύχουν τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης, η οποία θα πάρει αποφάσεις όπως συνέβη με τη διάσκεψη του Λονδίνου το 1953, που «κούρεψε» το χρέος της Γερμανίας. Κάτι άλλες γραφικότητες, για ζουρνάδες, νταούλια, λύρες και αγορές που θα χορεύουν πεντοζάλη, δεν τις αναφέρουμε καν.

-Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Πέντες εταιρίες όπως Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco έχουν συγκεντρώσει 439 δισεκατομμύρια δολάρια ρευστότητας. Η Apple θα μπορούσε να εξαγοράσει την Ελλάδα με το τεράστιο πλεόνασμα μετρητών που διαθέτει αναφέρει σε άρθρο του το Bloomberg.

Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι, εάν οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις και οι ευρωπαίοι πολιτικοί είχαν φαντασία, θα μπορούσαν πιθανώς να δημιουργήσουν ένα σχέδιο διάσωσης για την σχεδόν χρεοκοπημένη Ελλάδα με όρους που θα ωφελούσε τους πάντες.

Στο 2012, ένας επενδυτής που συμμετέχει στην γενική συνέλευση της Apple ζήτησε από τον Tim Cook, τον διευθύνοντα σύμβουλο, αν είχε σκεφτεί ποτέ με τα 97 δισεκ. δολάρια πλεονάζουσας ρευστότητας εκείνη την περίοδο να εξαγοράσει την Ελλάδα.

«Έχουμε εξετάσει πολλά πράγματα αλλά όχι την εξαγορά της Ελλάδος» απάντησε ο Cook.
Προφανώς ολόκληρες χώρες δεν μπορούν να αγοραστούν - ούτε καν στα μυθιστορήματα, προφανώς και δεν μπορεί να εξαγοραστεί μια παλαιά δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα.
Τα πράγματα έγιναν λίγο καλύτερα για την Ελλάδα, όταν έλαβε το μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης στην ιστορία της και ιδιώτες πιστωτές συμφώνησαν σε ένα haircut το 2012.
Αλλά η οικονομία της Ελλάδος εξακολουθεί να είναι ασθενής με το χρέος να έχει εκτιναχθεί στο 175% του ΑΕΠ.

Πληρώθηκαν τα 200 εκατ. στο ΔΝΤ

Κατεβλήθη κανονικά σήμερα προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) η δόση των 200 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με δήλωση Ελληνα αξιωματούχου στο πρακτορείο Reuters.

«Έγινε η πληρωμή, τα χρήματα είναι καθ’ οδόν», δήλωσε ο αξιωματούχος, ενώ ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Δημήτρης Μάρδας, σε τηλεοπτικές δηλώσεις του (MEGA), επιβεβαίωσε το γεγονός ότι η δόση πληρώνεται σήμερα, όπως προβλεπόταν. 

Η επόμενη δόση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ύψους 750 εκατ. ευρώ, θα πρέπει να καταβληθεί στις 12 Μαΐου.

Πηγή: Καθημερινή

Χωρίς άλλα δικά μας σχόλια...

Επιτροπή νομιμοποίησης του αντιλαϊκού χρέους στις λαϊκές συνειδήσεις

Ολοκληρώνεται σήμερα το απόγευμα, με συνέντευξη Τύπου, η 4ήμερη φιέστα που έστησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στη Βουλή για τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής Επιτροπής με τίτλο «Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους», για να συγκαλυφτούν οι πραγματικές αιτίες δημιουργίας του και να το πληρώσει ο λαός.

Η πρόεδρος της Βουλής, Ζ. Κωνσταντοπούλου, ανοίγοντας τη συζήτηση χαρακτήρισε «ιστορικής σημασίας τη διαδικασία, που σηματοδοτεί την έναρξη της αποπληρωμής μιας πραγματικής οφειλής: Της οφειλής αλήθειας και λογοδοσίας προς τον ελληνικό λαό και την κοινωνία, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε και πώς διογκώθηκε το δημόσιο χρέος». Ως αιτία για τη δημιουργία του χρέους εμφάνισε «πράξεις και παραλείψεις, δανειακές συμβάσεις με λεόντειες ρήτρες και δυσθεώρητα επιτόκια, οικονομικών - διαχειριστικών ενεργειών, αλλά και συμβάσεων διαφθοράς, που εκτίναξαν την οφειλή και που αποτυπώνονται σε πλήθος δικογραφιών, που βρίσκονται στη Βουλή και στη Δικαιοσύνη».

Ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς, Π. Νικολούδης, είπε: «Δεν υπάρχει και νομίζω δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία ότι μία από τις βασικές αν όχι βασικότερη αιτία για την οποία η χώρα αυτή περιήλθε σε αυτή την κατάσταση, τη λεγόμενη κατάσταση της οικονομικής κρίσης, είναι η διαφθορά η οποία εμφανίστηκε ως ενδημικό φαινόμενο σε όλες τις δημόσιες συμβάσεις».

Παίρνοντας τη σκυτάλη ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, επισήμανε ότι το χρέος είναι «πρόβλημα δομικό της Ευρωζώνης» και ότι «σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν ήταν τίποτε παράνομο από όλα αυτά. Ηταν νόμιμος ο τρόπος με τον οποίο παραπλανήθηκαν τα Κοινοβούλια. Οχι μόνο εδώ. Οπότε τι μπορεί να κάνει αυτή η επιτροπή;».

Κακόγουστη φάρσα με στόχο το λαό

Εργαλείο το χρέος (και με τον ΣΥΡΙΖΑ)

«Η χώρα μας είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που από το καλοκαίρι του 2014, όταν και διεκόπη η ροή χρηματοδότησης από τους δανειστές, δεν αναχρηματοδοτεί τα χρέη της, αλλά τα αποπληρώνει από τον προϋπολογισμό της», είπε ο Τσίπρας στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα. Μέσα στον ορυμαγδό της κοινοβουλευτικής κοκορομαχίας, η φράση πέρασε στο ντούκου. Ομως έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία.

Ο Τσίπρας θα ήθελε η Ελλάδα να αποπληρώνει το χρέος της όχι μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά με χρηματοδότηση από τους δανειστές. Δηλαδή, να παίρνει νέα δάνεια για να αποπληρώνει τα παλιά. Αυτοί δεν ήταν, όμως, που έλεγαν –ακόμη και μετά τις εκλογές- ότι δε θέλουν νέα δάνεια, ότι δεν πρόκειται να ξαναπάρουν νέα δάνεια για να αποπληρώσουν τα παλιά;

Υπάρχει, όμως, και άλλη προέκταση. Διαμαρτυρόμενος για το ότι επί σειρά μηνών δε χορηγήθηκαν νέα δάνεια για να αποπληρωθούν οι δόσεις των παλιών, ο Τσίπρας έρχεται να νομιμοποιήσει αυτό που ο ίδιος κατήγγειλε (μέχρι τις εκλογές) ως «αποικία χρέους». Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έρχεται να αποδεχτεί αυτό που κάθε αστική κυβέρνηση αποδέχεται: τη λειτουργία του κρατικού χρέους ως απομύζηση υπεραξίας από το χρηματιστικό κεφάλαιο.

Ιστορικά, από την εποχή ακόμη που το καπιταλιστικό σύστημα έκανε τα πρώτα του βήματα, το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του χρησιμοποίησαν το λεγόμενο δημόσιο χρέος για να ξεζουμίζουν την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους. Ο Μαρξ αναφέρεται ως εξής σ’ αυτή την τάση, στον πρώτο τόμο του μνημειώδους έργου του «Το Κεφάλαιο»:

«Το σύστημα της δημόσιας πίστης, δηλ. των κρατικών χρεών, που τις αρχές του τις ανακαλύπτουμε κιόλας στο μεσαίωνα στη Γένουα και στη Βενετία, διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη στη διάρκεια της περιόδου της μανιφακτούρας. Το αποικιακό σύστημα με το θαλάσσιο εμπόριό του και με τους εμπορικούς του πολέμους του χρησίμευσε σαν θερμοκήπιο. Ετσι στέριωσε πρώτα στην Ολλανδία. Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή» (Το Κεφάλαιο, τόμος Α, σελ. 778, η έμφαση δική μας).

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας χρησιμοποιείται από το χρηματιστικό κεφάλαιο για να αποκομίζει υπερκέρδη, ενώ κατά την περίοδο των Μνημονίων χρησιμοποιήθηκε επιπλέον ως εργαλείο για την προώθηση της βίαιης κινεζοποίησης της εργαζόμενης κοινωνίας. Παρά την κινεζοποίηση, όμως, το δημόσιο χρέος παραμένει σε υψηλά επίπεδα και θα εξακολουθήσει να παραμένει. Αλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα έδωσε διαβεβαιώσεις ότι θα είναι συνεπέστατος στην αποπληρωμή όλων των δόσεων προς τους ιμπεριαλιστές δανειστές, εγκατέλειψε με τον πιο επίσημο τρόπο την προεκλογική του θέση για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» (πάνω από 50%, όπως έλεγε ο Τσίπρας) και για ριζική αλλαγή των όρων αποπληρωμής του υπόλοιπου χρέους (moratorium στην αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων και ρύθμιση των τοκοχρεολυτικών δόσεων με «ρήτρα ανάπτυξης»).

Το παραμυθάκι περί "κρίσης χρέους"

Από το cogito ergo sum

Σε τούτο το ιστολόγιο επιμένουμε, από την πρώτη στιγμή, να υποστηρίζουμε ότι η διεθνής καπιταλιστική κρίση, την οποία βιώνουμε, είναι κρίση προερχόμενη από υπερυσσώρευση κεφαλαίων και όχι κρίση χρέους, όπως διατείνονται "έγκυροι" μουμουεδοαναλυτές και ανεγκέφαλα παπαγαλάκια. Βέβαια, η επιμονή μας οφείλεται στην γνώση η οποία προέρχεται από τις εμπεριστατωμένες μαρξικές αναλύσεις και, συνεπώς, θα μπορούσε κάποιος να την αποδώσει σε κάποιο "κόλλημά" μας. Όμως, έρχεται το ίδιο το αστικό σύστημα να επιβεβαιώσει την ορθότητα των ισχυρισμών μας κι ας δούμε πώς.

Οι εκθέσεις τού ΟΟΣΑ διαπιστώνουν σαφώς την ύπαρξη αυξημένων ρίσκων και αβεβαιοτήτων στην ευρωζώνη, λόγω της αδυναμίας της πολιτικής διαχείρισης να δώσει λύσεις στην βύθιση των οικονομικών τής ευρωζώνης σε ύφεση. Παράλληλα, ο ΟΟΣΑ διαπιστώνει ότι η ύφεση εξαπλώνεται και στις θεωρούμενες ως μη ευάλωτες χώρες αλλά και ότι οι δημοσιονομικές αστοχίες δεν είναι η μόνη κινητήρια δύναμη στην εξάπλωση της κρίσης.

Εγκόσμια και… παραδείσια!

Δια χειρός Αλιθέρση

Ποιοι επιθυμούν διακαώς την ψήφιση της λεγόμενης «δανειακής σύμβασης»;

Οι τραπεζίτες ναι!

Οι καναλάρχες ναι!

Οι έχοντες και κατέχοντες ναι!

Οι Ευρωπαίοι «εταίροι» εναγωνίως  ναι!

Οι Αμερικάνοι «σύμμαχοι» επίσης ναι!

Το ΠΑΣΟΚ ναι!

Η ΝΔ ναι!

Οι… δορυφορίσκοι  τους ναι!

Η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ…  έχουν μέρες να εκφραστούν!

Τι τους βιάζει όλους αυτούς και κάνουν αγώνα δρόμου για την ψήφισή της;