Η ομιλία του Μάκη Παπαδόπουλου
«Ασχολούμαστε σήμερα με το Μάη του '68 όχι μόνο για να αποκαλύψουμε τους μύθους της αστικής προπαγάνδας, που θέλουν να σκεπάσουν την πραγματικότητα, τους μύθους που αρνούνται τον πρωταγωνιστικό ρόλο της εργατικής τάξης, της CGT και του ΓΚΚ στους αγώνες, ενώ την ίδια στιγμή φορτώνουν προκλητικά μόνο σ' αυτούς την αποκλειστική πολιτική ευθύνη για τη γρήγορη εκτόνωση του κινήματος. Τους αστικούς μύθους που προβάλουν με επιμονή δηλωμένους αντικομμουνιστές τυχοδιώκτες, όπως ο Κον Μπεντίτ, ως τους αυθεντικούς επαναστάτες και παρουσιάζουν το Μάη ως απλή φοιτητική εξέγερση.
Ασχολούμαστε με το Μάη του '68, γιατί η αυτοκριτική εξέταση της θετικής πείρας, αλλά και των λαθών, των αδυναμιών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μας κάνει σήμερα πιο δυνατούς, για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, για να φέρουμε πιο γρήγορα το μέλλον, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το σοσιαλισμό.
Ο Μάης απέδειξε ότι η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού οξύνει τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας και τροφοδοτεί αντικειμενικά την αυξανόμενη δυσαρέσκεια της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας, των λαϊκών στρωμάτων. Ανέδειξε ότι καμιά αστική πολιτική, κανένας τεχνολογικός εκσυγχρονισμός την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όπου το σύστημα σαπίζει, δεν μπορεί να συγκαλύψει πλήρως και για πάντα τη διάσταση ανάμεσα στις δυνατότητες να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της κοινωνίας, που αυξάνονται και στη θυσία αυτών των αναγκών στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.
Αντίθετα, όσο προχωρά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στον καπιταλισμό, τόσο αυτή η διάσταση μεγαλώνει, τόσο περισσότερο μπορεί να αναδειχθεί ότι αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί, αλλά αντιστρατεύεται την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της κοινωνίας, που διευρύνονται και μεταβάλλονται.
Όμως, η επιδείνωση της κατάστασης και της δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης δεν οδηγεί αυτόματα στην ωρίμανση της ταξικής συνείδησης των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.