Ο καπιταλισμός (εξακολουθεί να) γεννά το φασισμό

Η παρουσία του φίρερ του εγχώριου νεοναζιστικού μορφώματος στο δικαστήριο που εκδικάζει κάποια από τα εγκλήματα της συμμορίας του ήταν όπως την περιμέναμε όσοι έχουμε παρακολουθήσει -λίγο ή περισσότερο συστηματικά- την προσωπική του διαδρομή. Μόνο το καλαμπόκι έλειπε…

Λεπτομέρειες για την απολογία του Μιχαλολιάκου μπορείτε να διαβάσετε στο αναλυτικό ρεπορτάζ. To θρασίμι, όπως σωστά χαρακτηρίζεται από το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας, προσπάθησε να δώσει ένα σόου κοινοβουλευτικής νομιμοφροσύνης. Προκειμένου να γλιτώσει το τομάρι του, δε δίστασε (και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει) να αδειάσει (εμμέσως να «δώσει») ακόμα και γκεσέμια του νεοναζισμού. Οι «συναγωνισταί του» είναι αναλώσιμο είδος για τον φιρερίσκο. Φτάνει να σωθεί αυτός.

Αδικα πάσχισε. Το μόνο που κατάφερε ήταν να γίνει καταγέλαστος. Να αποδειχτεί η αθλιότητά του. Ετσι, βαδίζει προς μια καταδίκη που θα είναι ταυτόχρονα και ο απόλυτος εξευτελισμός του.

Η νεοναζιστική συμμορία της ΧΑ τελειώνει. Χρειάζεται, βέβαια, επαγρύπνηση και άσκηση αντιφασιστικής πίεσης, γιατί από τα αστικά δικαστήρια έχουμε δει πολλές «εκπλήξεις», όταν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε «κοινωνικό κενό».

Το τέλος της ΧΑ ως νεοναζιστικού μορφώματος που κάποια στιγμή κατάφερε να είναι το τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα δε σημαίνει, όμως, και το τέλος του φασισμού, ως πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου. Η ίδια η πορεία της ΧΑ, από μια περιθωριακή συμμορία που οργάνωνε σποραδικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες και αριστερούς, μέχρι τα κοινοβουλευτικά έδρανα, είναι διδακτική.

Από τη μια η βαθιά πολιτική κρίση και η απονομιμοποίηση των παραδοσιακών αστικών κομμάτων και από την άλλη το «πουσάρισμα» από τα αστικά μίντια, επέτρεψαν σ' αυτή τη συμμορία να γιγαντωθεί ως μηχανισμός και να κατακτήσει σημαντικά μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη.

Το φαινόμενο, λοιπόν, θα επαναληφθεί. Με άλλη μορφή, με άλλο όνομα, ίδιο όμως στην ουσία του. Γιατί το φασισμό τον γεννά ο καπιταλισμός της κρίσης.

Η καπιταλιστική κρίση σε 3 εικόνες

-Τι θα συνέβαινε εάν μας διέγραφαν το χρέος;

Αποτελεί «απαγορευμένη» λέξη για τους Γερμανούς εταίρους μας, καθώς και την ελπίδα πολλών να μπει η χώρα και πάλι σε ρυθμό ανάπτυξης, βγαίνοντας από το αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας. Ο λόγος για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, στο όνομα της οποίας έχουν συμφωνηθεί μια σειρά από δημοσιονομικά μέτρα μεταξύ του επιτελείου της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών της. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισημαίνουν ότι ακόμα και μια ελάφρυνση χρέους δεν θα ήταν αρκετή για να βγει η χώρα από την κρίση, ζητώντας να ασκηθούν πιέσεις για πλήρη διαγραφή του.

Αν και το τελευταίο σενάριο θεωρείται μη ρεαλιστικό και το πιθανότερο είναι ότι κανένας πολιτικός δεν θα αναλάβει το πολιτικό κόστος να προχωρήσει σε μια τέτοια ενέργεια, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι θα συνέβαινε εάν αυτό γινόταν πραγματικότητα. Ποια θα ήταν η επόμενη ημέρα για μια μη χρεοκοπημένη Ελλάδα; Τι θα συνέβαινε εάν ξυπνούσαμε και το χρέος, ως δια μαγείας, είχε... εξαφανιστεί; Θα μπαίναμε σε ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης ή μέσα σε λίγα χρόνια, συνεχίζοντας την ίδια πορεία, θα είχαμε συσσωρεύσει και άλλο χρέος;

«Τι θα συνέβαινε εάν ξυπνούσαμε και το χρέος, ως δια μαγείας, είχε... εξαφανιστεί;»

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα ποια θα ήταν η επόμενη ημέρα για την Ελλάδα, θα ήταν σημαντικό να εξετάσουμε την ίδια την φύση της κρίσης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Θανάση Μανιάτη από το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, η ελληνική κρίση έχει τρεις κύριες διαστάσεις που αλληλοτροφοδοτούνται. Η πρώτη σχετίζεται με την ανεπαρκή κερδοφορία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, η δεύτερη με την κρίσης υπερσυσσώρευσης και κερδοφορίας του κεφαλαίου της ελληνικής οικονομίας και η τρίτη με την δημοσιονομική κρίση του ελληνικού κράτους.

« Η πρώτη, που εκδηλώθηκε το 2007 έχει να κάνει με την κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και ανεπαρκούς κερδοφορίας στον πυρήνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία) που προκλήθηκε μέσω του μηχανισμού του μαρξικού νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους και διατηρεί την παγκόσμια οικονομία και ιδίως την Ευρωζώνη σε πλήρη στασιμότητα, η δεύτερη με την κρίση υπερσυσσώρευσης και κερδοφορίας του κεφαλαίου της ελληνικής οικονομίας που οφείλεται στον ίδιο μηχανισμό/νόμο. Η τρίτη και πιο ορατή διάσταση έχει να κάνει με τη δημοσιονομική κρίση του ελληνικού κράτους που σοβούσε για κάποια χρόνια (το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ κυμαίνονταν γύρω στο 100% από τις αρχές της δεκαετίας του 1990) και οξύνθηκε ιδιαίτερα από την επίδραση που είχαν οι δύο προηγούμενες πτυχές της κρίσης», εξηγεί.

Ο τρίτος και τελευταίος παράγοντας, αυτός των δημοσιονομικών, είναι εκείνος που ίσως μπορεί να εξηγήσει γιατί η πλήρης διαγραφή του χρέους είναι ένα μη ρεαλιστικό σενάριο και γιατί ένα νέο χρέος θα επιβάρυνε την χώρα λίγα χρόνια μετά.

Η μαρξιστική αντίληψη για τις καπιταλιστικές κρίσεις

Η καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε στη χώρα μας αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι του καπιταλιστικού κόσμου, φέρνει στην επιφάνεια μια σειρά θεωρητικά ζητήματα για τον χαρακτήρα των κρίσεων, για το αναπόφευκτο τους, για τον τρόπο ξεπεράσματος από το ίδιο το σύστημα και κυρίως για τη στάση απέναντι της όσων παλεύουν για την επαναστατική ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και την εγκαθίδρυση της νέας κοινωνίας της σοσιαλιστικής.

Δυστυχώς μια πρώτη παρατήρηση είναι πως σε διάφορες πολιτικές δυνάμεις αλλά και μεμονωμένους αγωνιστές της αριστεράς, λείπει η θεωρητική πυξίδα για την αντιμετώπιση της σημερινής κατάστασης. Λείπει δηλαδή η στήριξη στην μαρξιστικολενινιστική θεωρία για τις καπιταλιστικές κρίσεις η οποία στο όνομα του «μεταμοντέρνου» αλλά και της «ενασχόλησης με το καινούργιο», της «πάλης ενάντια στο δογματισμό» κ.α πετιέται «στα αζήτητα»! Και όμως ιστορικά έχει επιβεβαιωθεί όλα αυτά τα χρόνια τόσο μέσα από τις συνηθισμένες κυκλικές κρίσεις του συστήματος όσο και με τις γενικές. Στο παρόν άρθρο θα φέρουμε στην επιφάνεια, μέσα από τα έργα των Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν και Στάλιν, μια σειρά ζητήματα που αφορούν τις καπιταλιστικές κρίσεις, πιστεύοντας ότι αποτελούν αθάνατη θεωρητική κληρονομιά για τους αγωνιστές του σήμερα.

1. Το πρώτο μεγάλο ζήτημα αφορά τις αιτίες των καπιταλιστικών κρίσεων. Σήμερα γίνεται συνειδητή προσπάθεια αυτές να αποκρυφτούν, να εμφανιστούν π.χ ως αιτία της κρίσης τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος. Όμως η κρίση είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αποτέλεσμα της βασικής αντίθεσης, αυτής μεταξύ της κοινωνικής παραγωγής και της καπιταλιστικής ιδιοποίησης. Εδώ να σημειώσουμε ορισμένα γενικότερα ζητήματα: Η κοινωνική παραγωγή δεν είναι παρά το μέσο για να αυξάνει η αξία του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο προσπαθεί να επεκτείνει απεριόριστα την παραγωγή για ν’ αυξήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την υπεραξία, όπως και την αξία του κεφαλαίου (συσσώρευση). Εκείνο που σπρώχνει τους καπιταλιστές να επεκτείνουν την παραγωγή τους και να ανυψώσουν την παραγωγικότητα της εργασίας πάνω στη βάση μιας ανύψωσης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου είναι η πτώση του μέσου ποσοστού του κέρδους, που η ίδια είναι αποτέλεσμα της αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου.

ΠΑΜΕ: Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στην επιχείρηση «Μαρινόπουλος»

Σε ανακοίνωση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου σχετικά με τις εξελίξεις στην επιχείρηση «Μαρινόπουλος ΑΕ» αναφέρονται τα εξής:
______________
«Οι πρόσφατες εξελίξεις στον Μαρινόπουλο δεν πρέπει να εξετάζονται αποκομμένα από τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούν στον κλάδο του Εμπορίου. Οι εξαγορές, οι συγχωνεύσεις, τα κλεισίματα των επιχειρήσεων είναι το αποτέλεσμα της μεγάλης συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στον κλάδο, αποτέλεσμα ενός ισχυρού ανταγωνισμού μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, με θύματα τους χιλιάδες εργαζόμενους του κλάδου, τους αυτοαπασχολούμενους, μικρούς προμηθευτές.

Την ίδια στιγμή που ο Μαρινόπουλος επεξεργάζεται διάφορα σχέδια εξυγίανσης - μεταβίβασης ή πώλησης, έχοντας σε αναμονή και αγωνία τους χιλιάδες εργαζόμενους, ο Βασιλόπουλος απολύει πρωτοπόρους συνδικαλιστές που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, τα "LIDL" προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις συγκυρίες ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά, με καμπανιές που παρουσιάζουν τον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στα καταστήματα ως παράδεισο! Στα "Practiker" η εργοδοσία προκαλεί φέρνοντας πρόταση για συλλογική σύμβαση στα 586+2 ευρώ! Οι εργαζόμενοι στον Βερόπουλο μπροστά στις συμφωνίες με τον Όμιλο "Μετρό" δέχτηκαν τους προηγούμενους μήνες σαρωτικό χτύπημα στα δικαιώματά τους με μειώσεις μισθών ως και 35%, σε ένα χώρο που αρκετοί πλέον εργάζονται ως ενοικιαζόμενοι. Αντίστοιχα στον Καρυπίδη στη Βόρεια Ελλάδα για τους 1.400 εργαζόμενους η καθυστέρηση των δεδουλευμένων φτάνει τους 6 μήνες.

Πικρή εμπειρία υπάρχει από την "Ατλάντικ" των 160 καταστημάτων, που μόλις πριν 5 χρόνια έκλεισε! Λίγο πριν "σκάσει" το κανόνι και πεταχτούν στο δρόμο 4.000 εργαζόμενοι, η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα είχε οξυνθεί στο όνομα της πλάτης που πρέπει να βάλουν όλοι για να σωθεί η εταιρεία, ενώ τα δεδουλευμένα των εργαζομένων συσσωρεύονταν, οι πληρωμές γίνονταν με δωροεπιταγές, η πολυειδικότητα ήταν ο κανόνας.

Στο ίδιο κάδρο

Αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται ιδιαίτερο σχολιασμό σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις με την εταιρεία «Μαρινόπουλος», αυτό είναι η στάση της κυβέρνησης.

Οταν έγινε γνωστή η αίτηση για υπαγωγή της εταιρείας στον πτωχευτικό κώδικα, το υπουργείο Εργασίας εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «παρακολουθεί στενά τις διεργασίες στον κλάδο του λιανικού εμπορίου και ιδιαίτερα στην εταιρεία "Μαρινόπουλος ΑΕ" για την εξεύρεση της προσφορότερης λύσης που θα εξασφαλίζει τη βιωσιμότητά της».

Δηλαδή, η κυβέρνηση παρακολουθεί εδώ και μήνες την «Μαρινόπουλος» να κλείνει καταστήματα και να απολύει, την «Ηλεκτρονική» να βαράει «κανόνι», την πρώην «Αρβανιτίδης» να χρωστάει μισθούς και δώρα, και δεν έχει κάνει το παραμικρό για να προστατέψει τους εργαζόμενους, που όλο αυτό το διάστημα ζουν σε καθεστώς ανασφάλειας και ομηρίας!

Μάλιστα, την επόμενη ακριβώς μέρα, κι ενώ η εργοδοσία παρέμενε κρυμμένη από τους εργαζόμενους, ο γγ του υπουργείου ανέλαβε να την εκπροσωπήσει, λέγοντας σε ραδιοφωνικό σταθμό: «Δεν πρέπει να υπάρχει καμία ανησυχία. Η διαδικασία υπαγωγής στο άρθρο 99 δεν έχει να κάνει με πτώχευση, αλλά με προστασία, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε ένα συγκεκριμένο πλάνο»!

Το στέλεχος της κυβέρνησης δεν μπήκε, βέβαια, στον κόπο να εξηγήσει τι θα περιλαμβάνει αυτό το «σχέδιο», στο οποίο αναφέρεται στις ανακοινώσεις της και η εργοδοσία. Αυτό που ενδιαφέρει την κυβέρνηση - και δεν το κρύβει - είναι να κάτσουν οι εργαζόμενοι στα αυγά τους, να παραμείνουν θεατές των εξελίξεων, όσο η εργοδοσία θα κανονίζει στο παρασκήνιο τις δουλειές της.

Η κυβέρνηση λέει ψέματα στους εργαζόμενους ότι δεν πρέπει να ανησυχούν.

Το αυγό έσπασε, το φίδι έρπει στη Γαλλία

Είναι πραγματικά κρίμα που δεν βρίσκεται στη ζωή τούτη την εποχή ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Τώρα που το τέρας του ναζισμού έχει αναγεννηθεί από τις στάχτες του ο πιο προικισμένος αντιφασίστας γραφιάς θα έδινε στις ημέρες μας τρομερό ρεσιτάλ. Κατά το διαδικτυακώς λεγόμενο θα τρόλαρε χωρίς έλεος τους απανταχού φασίστες με το βιτριολικό του χιούμορ χωρίς φυσικά να εξαιρεί τους φασίστες του Euro 2016.

Φαντάζονται τον εαυτό τους μεγάλο

Προφανώς το έχετε αντιληφθεί ότι στα γήπεδα της Γαλλίας παρελαύνει καμαρωτό-καμαρωτό το φίδι (που βγήκε πια από το αυγό του). Η μεγάλη πλάκα είναι ότι τα ερπετά αυτά προέρχονται από σχεδόν όλες τις χώρες. Οσο πιο φτωχές οι χώρες, τόσο πιο πολλά και τα ερπετά. Ξάφνου, όλοι μιλάνε για κάτι μεγάλο. Τη μεγάλη Ρωσία, τη μεγάλη Ουγγαρία, τη μεγάλη Αλβανία, τη μεγάλη Κροατία. Ολοι φαντάζονται τον εαυτό τους γίγαντα. Και προσπαθούν-με τη βία- να κοντύνουν τους άλλους.

Μαύρισαν οι οθόνες των τηλεοράσεων, των υπολογιστών, των τάμπλετ και των κινητών από τα γεροδεμένα παιδιά που επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία την εθνική τους “ανωτερότητα”, δηλαδή τη βαθιά άγνοια και ηλιθιότητά τους. Συγκρούονται στους δρόμους με άλλους που επίσης πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι, οι πιο...υποψιασμένοι από αυτούς μάλιστα βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, ταξίδεψαν στη Γαλλία για να εξάγουν το τεράστιο κόμπλεξ τους.

Τι διάολο γέννησε όλη αυτή την παρακμή που εκφράζεται στο προνομιακό, γι' αυτές τις περιπτώσεις, χώρο των γηπέδων (εξασφαλίζει μαζικότητα, προβολή και ανωνυμία); Μα τι άλλο από τη φτώχεια και τις ανισότητες. Συλλάβετε λίγο τη μεγάλη ευρωπαϊκή εικόνα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων υπάρχει μία οικονομική στασιμότητα και φυσικά τεράστιο χάντικαπ μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Στη χειρότερη βαθιά και εκτεταμένη κρίση, όχι μόνο οικονομική.

Oι 10 «βόμβες» στα εργασιακά που ρίχνουν οι δανειστές

H ΕΝΥΠΕΚΚ σε ανακοίνωση για τα νέα δεδομένα στα εργασιακά αναφέρουν ότι συμφωνα με το τρίτο Μνημόνιο (ν. 4336/2015) η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέλαβε την υποχρέωση να επανεξετάσει το σύνολο των θεσμών της αγοράς εργασίας.

Ειδικότερα η ψηφισμένη διάταξη του άνω νόμου ορίζει (σελ. 1026) ότι: «Έως τον Οκτώβριο του 2015 η κυβέρνηση θα δρομολογήσει διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο.».

Παρακάτω αναφέρεται ότι: «Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τις βέλτιστες πρακτικές στην ΕΕ. Δεν θα πραγματοποιηθεί καμία αλλαγή στο τρέχον πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων πριν από την ολοκλήρωση της επανεξέτασης.» και τέλος ότι: «Για την αποτελεσματική εφαρμογή του προγράμματος μεταρρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένων της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας, της ΕΕΚ και της ανάπτυξης ικανοτήτων του Υπουργείου Εργασίας, οι αρχές θα κάνουν χρήση της τεχνικής βοήθειας, επωφελούμενες μεταξύ άλλων από την εμπειρογνωμοσύνη διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΟΣΑ και η ΔΟΕ.»

Ο δεκάλογος των δανειστών. Τα δέκα (10) μέτρα που απαιτούν

Από τις παραπάνω μνημονιακές δεσμεύσεις, αλλά και από μεταγενέστερα κείμενα των δανειστών στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης, γίνεται σαφές πως οι δανειστές έχουν καταλήξει σε δέκα (10) μέτρα γενικευμένης και καθολικής παρέμβασης στην αγορά εργασίας με στόχο την ολοσχερή ανατροπή όλων όσων ίσχυαν μέχρι τώρα στη χώρα, αναφέρει η ΕΝΥΠΕΚΚ.

Τι δεν λέγεται στα Μ.Μ.Ε.

Μια πολυφωνία που δεν λέει τίποτα!

Τι δε λέγεται στα ΜΜΕ….

Ότι ο όμιλος του ledra Athens ενώ κλείνει το ξενοδοχείο και πετά σαν λεμονόκουπες τους 150 εργαζόμενους είναι ένας από τους αναδόχους του υπό κατασκευή αγωγού TAP, επένδυση γύρω στα 600 εκατομ. μόνο για τον όμιλό τους.

Τι δε λέγεται στα ΜΜΕ

Ότι η «Creta Farms» σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα κλείνει τα υποκαταστήματα της, απολύει του εργαζόμενους αφού πρώτα παίρνει δάνειο 15 εκατομ. από την ευρωπαϊκή τράπεζα, στο όνομα της αέναης ανάπτυξης.

Τι δε λέγεται στα ΜΜΕ

Ότι στην ΕΛΒΟ Θεσσαλονίκης η απληρωσιά πάει σύννεφο εδώ και 4 μήνες. Όπως επίσης ότι η ΕΛΒΟ έχει υψηλού επιπέδου παραγωγικές δυνατότητες και τεχνογνωσία για να καλύψει τις τεράστιες λαϊκές ανάγκες για την κατασκευή λεωφορείων, οχημάτων, στρατιωτικού υλικού κλπ. Ωστόσο δεν θα ειπωθούν ποτέ οι ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά και της σημερινής, που εφαρμόζοντας τις αποφάσεις της ΕΕ για την αμυντική βιομηχανία, συρρικνώνει και απαξιώνει την ΕΛΒΟ καθώς και συνολικά την εγχώρια αμυντική βιομηχανία σε όφελος των πολυεθνικών.

Τι δε λέγεται στα ΜΜΕ

Ότι ο όμιλος Λαυρεντιάδη σταματά τη λειτουργία των λιπασμάτων Καβάλας και βγάζει σε πρόγραμμα διαθεσιμότητας του εργαζόμενους και όλα αυτά για να τους εξαναγκάσει να δεχτούν μειώσεις.

Η ερμηνεία της κρίσης. Υπάρχει διέξοδος; Μια ανάλυση

(Αφιερωμένο σε όσους έχουν εναποθέσει τις ελπίδες για τη ζωή τους και για τη ζωή των παιδιών τους σε μια ανάπτυξη που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ!)

Γράφει ο Προκόπης Κωφός

Αν δώσεις μια αβάσιμη, αναξιόπιστη και παραπλανητική ερμηνεία της σημερινής οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων που εκδηλώνονται ως απόρροια της κρίσης αυτής στις κοινωνίες των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, τότε φυσικά μπορείς να δώσεις και μια εξίσου αβάσιμη, αναξιόπιστη και παραπλανητική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης και των προβλημάτων που έχουν ενσκήψει σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό στις διάφορες χώρες του κόσμου. Αυτό ακριβώς κάνουν και στη χώρα μας τα διάφορα κόμματα, οι διάφοροι οικονομολόγοι, οι «ειδικοί» και οι διάφοροι παράγοντες του ίδιου του συστήματος, παρουσιάζουν διάφορες αβάσιμες και εκτός των πραγματικών δεδομένων ερμηνείες της σημερινής κατάστασης και των προβλημάτων που έχουν ενσκήψει και προτείνουν με βάση αυτές τις «ερμηνείες» εξίσου αβάσιμες και εκτός των πραγματικών δεδομένων λύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Μας είπαν πολλά, πως φταίει ο υπερδανεισμός και το τεράστιο χρέος του κράτους, πως φταίνε οι σπατάλες και η διαφθορά στο δημόσιο τομέα καθώς και οι μίζες που έπαιρναν οι πολιτικοί, πως φταίει το «μεγάλο κράτος» και οι λεγόμενοι «λαθρομετανάστες», πως έφταιξαν οι λάθος πολιτικές που ασκήθηκαν και οι «μεταρρυθμίσεις» που δεν έγιναν στην ώρα τους, η ανικανότητα και η ανεπάρκεια των πολιτικών, η έλλειψη σχεδίου για την ανάπτυξη της χώρας, οι λεγόμενες «νεοφιλελεύθερες» πολιτικές και πως έφταιξαν ακόμα και τα ίδια τα μνημόνια! Μας είπαν ακόμα και καθαρές ανοησίες, πως έφταιξαν οι εργαζόμενοι γιατί λέει κατανάλωναν πάνω από τις δυνάμεις τους, αν είναι δυνατόν!, δεν κατανάλωναν από αυτά που οι ίδιοι είχαν παράγει;, και ακόμα είχαν το θράσος να πουν πως έφταιξαν οι εργαζόμενοι γιατί δεν δούλευαν! Κάποιοι πιο πονηροί μας λένε πως έφταιξαν όλα μαζί τα παραπάνω και κάποιοι κουτοπόνηροι ανάμεσά τους, όχι μόνο λένε, αλλά και πιστεύουν και οι ίδιοι πως πράγματι αυτές είναι οι αιτίες της κρίσης!

Η στατιστική της εξαθλίωσης

Αποκαλυπτικά ερευνητικά ευρήματα για τους άστεγους και φτωχούς της Αθήνας της κρίσης

«Εύχομαι στον θεό να κάνει ζέστη κι όχι κρύο»
(Hasan A., 66 ετών, άστεγος)

Αδιαμφισβήτητο τεκμήριο για την όλο και πιο διογκούμενη πλευρά των τραγικών συνεπειών της συστημικής κρίσης, αυτής των αστέγων, αποτελούν τα ευρήματα της έρευνας στο πλαίσιο του υποπρογράμματος «Street Work», που «έτρεξε» ως μέρος του προγράμματος «Καταπολέμηση της Φτώχειας και της Κοινωνικής Περιθωριοποίησης»*, τα οποία παρουσιάστηκαν πρόσφατα.

Τα βασικά στοιχεία είναι σαφή:

• Μεγάλο ποσοστό οδηγήθηκε στον δρόμο την τελευταία 5ετία (71%) και τον τελευταίο χρόνο το 21,7%. 
• Το 47% δηλώνει ως αιτία που είναι άστεγος, την απώλεια της εργασίας του. 
• Το 62% των αστέγων είναι Έλληνες. 
• Στη συντριπτική τους πλειονότητα (85,4%) είναι άντρες. 
• Το μεγαλύτερο μέρος (57%) των αστέγων ανήκει στη δυναμική ηλικιακή ομάδα 35-55. 
• Το 29% δηλώνει ότι δεν θέλει να μετακινηθεί σε κάποια δομή φιλοξενίας 
• Το 41,2% των αστέγων δηλώνουν ότι κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών, το 7,3% χρήση αλκοόλ και το 2% και των δύο.

Σχεδόν οι μισοί (47%) δούλευαν και έμεναν σε σπίτι πριν μείνουν στον δρόμο. Το 18,4% έμενε με την οικογένειά του, το 17,3%, ζούσε εκτός Αθήνας. Πολύ μικρότερα είναι τα ποσοστά των αστέγων που δήλωσαν ότι βρίσκονταν στην φυλακή ή ότι «δεν έκαναν τίποτα» πριν μείνουν στον δρόμο. Στοιχείο που δείχνει και από αυτήν την πλευρά την άμεση σχέση της κρίσης με
την εξαθλίωση και την απελπισία.

Ωστόσο, ενδιαφέρον παρουσιάζει και το εύρημα για την ποιότητα – ή μάλλον την έλλειψή της… – των υποστηρικτικών δομών.

Η εμπέδωση της "κανονικότητας"

Του Β.Δεληπέτρου

Δεν έχουν περάσει ούτε δεκαοκτώ μήνες από τότε που τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Σύριζα γυρνούσαν από κανάλι σε κανάλι και πότε έσκιζαν μνημόνια, πότε υπόσχονταν άλλο τρόπο διακυβέρνησης που θα ξεκινούσε από τη Βουλή η οποία θα αποκτούσε ουσιαστικό ρόλο και πότε… έλυναν όλα τα υπόλοιπα προβλήματα, από την αναδιοργάνωση της υγείας και της παιδείας μέχρι την πάταξη του λαθρεμπορίου.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, έπεσε πολύς θρήνος από τους Μιχελογιαννάκηδες και τους Δημαράδες, προωθήθηκαν με… βαριά καρδιά όμως, τα πάντα όλα που είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενοι και τα αποδέλοιπα που συμφώνησαν οι τωρινοί, από τους Σπίρτζηδες και τους Δρίτσες, παρακολουθήσαμε επιθεωρησιακά νούμερα από τις Θεοπεφτάτου και τις Αυλωνίτου, ο κατά Σημίτη εκσυγχρονισμός απέκτησε νέους θεωρητικούς, τους Δραγασάκηδες και τους Τσακαλώτους, αλλά όλα πηγαίνουν ακριβώς όπως πριν, κατά κρημνόν.

Γιατί η λιτότητα και η ύφεση είναι πάντα εδώ, τους φόρους άμεσους και έμμεσους τους πληρώνουν πάντα οι ίδιοι, αυτοί που δεν έχουν δουλειά, αυτοί που έχουν αλλά έχουν ξεχάσει πότε και πόσα… έναντι εισπράττουν και οι άλλοι που (παρά τις περικοπές) αν σηκωθούν στις μύτες των ποδιών τους βγάζουν την μύτη τους από τη λάσπη.

Η φοροδιαφυγή θα αντιμετωπιστεί κάποτε, αφού καβαντζάρουμε και αυτόν τον κάβο, που είναι ο 37ος ή ο 38ος εάν δεν έχω χάσει το μέτρημα, η φοροαποφυγή ακόμη πιο μετά, αφού καβαντζάρουμε και την δεύτερη αξιολόγηση, και , σύμφωνα με τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες, ακόμη πιο μετά, αφού περάσουμε καμιά εικοσαριά κάβους ακόμα και αφού φορτωθούμε και τις επόμενες αλλαγές στα εργασιακά που έρχονται, θα σημάνει και η ώρα της πάταξης του λαθρεμπορίου που ήταν, λέει, άμεσος στόχος της πρώτης κυβέρνησης Σύριζα.

Ενδιάμεσα, επειδή το κλειδί είναι οι «μεταρρυθμίσεις», ο αυτόματος κόφτης θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας έτοιμος να πέσει όταν αυτοί -που δεν μπορούν να σχεδιάσουν ούτε τα πιο απλά με ορίζοντα διμήνου- δεν θα πιάνουν τους στόχους που όρισαν μια χούφτα τεχνοκράτες που ουδείς γνωρίζει πώς προσλήφτηκαν και μια δράκα «επιτελών» που ουδείς εξέλεξε.

Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου, λοιπόν.

Επειδή το ΚΚΕ δεν ψαρεύει στην αφέλεια…..

Γράφει στο site «Ηλιούπολη για όλους» «o αφελής(;;;) δικηγόρος – συγγραφέας Νίκος Καραβέλος.

«… Τέλος, δεν έχουμε κατοχή ούτε κατά την άποψη των φωτεινών αστέρων της σημερινής ηγεσίας του Κ.Κ.Ε.
Οι κύριοι αυτοί, ερμηνεύοντας τα πάντα εξ αποκαλύψεως, αρνούνται πως η χώρα μας είναι σε κατοχή. Ισχυρίζονται πως αυτό που συμβαίνει είναι έκφραση του καπιταλισμού.
Ουδείς αρνείται ότι τα συμβαίνοντα συνιστούν αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όμως και κατά την περίοδο της Κατοχής οι ναζί εξυπηρετούσαν τον καπιταλισμό.
Αυτό δεν εμπόδισε την τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε. να οργανώσει την αντίσταση, γιατί η Κατοχή, ο θάνατος, η αρπαγή και ο εξευτελισμός συνιστούσαν την ακραία πύκνωση της εκμετάλλευσης.
Αν, επομένως, αναγνώριζαν ότι υφίσταται κατοχή της χώρας μας, όφειλαν να ενώσουν τον λαό και να οργανώσουν τη νέα Εθνική Αντίσταση.
Ας μη γελαστεί κανείς.
Άπαντες είναι αλιείς αφελών. Τίποτε περισσότερο!»

Οφείλουμε λοιπόν σε παλιούς συνοδοιπόρους να πούμε λίγα μόνο λόγια, αποφεύγοντας με πλήρη συνείδηση την αμετροέπεια που δυστυχώς χαρακτηρίζει τον λόγο τους όταν αναφέρονται στο ΚΚΕ. Γιατί τα σχεδόν 100 χρόνια ύπαρξης και δράσης του κόμματος μας, μας δίνουν την πείρα και την δυνατότητα να διακρίνουμε την σφοδρή ακόμη και πολεμική αντιπαράθεση, από την πολιτική χυδαιότητα και την πολιτική ανοησία…

Είναι αλήθεια ότι τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης στην χώρα μας κάποιοι άνθρωποι έχασαν το έδαφος κάτω από τα ποδιά τους, έσβησαν οι βεβαιότητες μιας κοινωνίας που τάχα κουτσά στραβά θα προχωρούσε μπροστά, πιθανά όχι για όλους, αλλά για τους περισσότερους ρε αδελφέ και τουλάχιστον στην «πολιτισμένη» Ευρώπη!!!

Ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση και σκοτείνιασαν οι απίθανες βεβαιότητες που είχαν γεμίσει το μυαλό πολλών και που τους είχαν κάνει να ξεχάσουν τι είναι ο καπιταλισμός και ποιοι οι αδήριτοι και αδυσώπητοι νόμοι του, τι δηλώνει το Ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του, βαθμίδα που εδώ και ένα αιώνα έχει εισέρθει ο καπιταλισμός και που γέννησε τους δυο μεγάλους πολέμους με κύριο θέρετρο τους την γηραιά καπιταλιστική Ευρώπη.

ΓΙΑ ΤΗΝ 48ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ

Τα παιδιά-θαύμτα τα ξέρετε, έτσι δεν είναι; Μιλάμε για τον Μότσαρτ που σε νηπιακή ηλικία συνέθετε μουσικά κομμάτια, τον Νόρμαν Γουάτσάιντ που έπαιξε σε Μουντιάλ στα 17 του και πάει λέγοντας. Στην Ελλάδα είχαμε προ τριακονταετίας και μια νεαρά-θαύμα: Την Άννα Διαμαντοπούλου που διορίστηκε νομάρχης στην ηλικία των 26 ετών, πραγματώνοντας ιδιαίτερα εμφατικά το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου περί περήφανων νιάτων.

Σήμερα, αφού διήνυσε μία εντυπωσιακή πολιτική πορεία σε Ελλάδα και Ευρώπες, η Άννα "Έχω πάει και Μπόντιμπίλντεμπεργκ" Διαμαντοπούλου είναι μια ανήσυχη παρατηρηρτής των πολιτικών δρώμενων. Βεβαίως, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως εντασσόμενη στη συνέχεια του ως άνω ανδρεϊκού συνθήματος ("Τιμημένα Γηρατειά"), οπότε, εύλογα πιστεύουμε ότι θα επανακάμψει για να συνεχίσει την ευρωπορεία της η δοκιμαζόμενη χώρα μας. Κάτι σαν χρυσή εφεδρεία, να πούμε.

Για να μην ξεχαστεί και τελείως, βέβαια, που και που ξεμυτίζει με καμιά ανάρτηση σε σόσιαλ μίντια, εντασσόμενη στο ρεαλιστικομενουμευρωπαϊκό κλίμα, αυτό κάτω από το οποίο θα τα βρουν (ή τα ΄χουν ήδη βρει) συριζοπασόκοι και πασόκοι. Σε μία εξ αυτών μας λέει, μέσω γλαφυρής αφήγησης με χρήση δραματικού διαλόγου, πόσο κακός είναι ο σοσιαλισμός (ο κανονικός, όχι ο καλός, ο δικός της) που έρχεται σε ρήξη με την Αγορά, το ρεαλισμό, την Κοινή Λογική κ.λπ. Συγκεκριμένα, διεκτραγωδείται η κατάσταση της Βενεζουλελας που ο κόσμος υποφέρει και εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι χωρίς ΕΕ και καπιταλισμό, θα ψάχναμε για λαχανίδες.

Βεβαίως, στο παράδειγμα της Βενεζουέλας έχει και τα δίκια της. Αντί ο συχωρεμένος ο Τσάβες να καταργήσει τη δικτατορία της αστικής τάξης (κοινοβουλευτισμό) το ΄ριξε σε κάτι μεσοβέζικα που, έστω και ως τέτοια, εξασφάλισαν ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για μεγάλο μέρος των πενόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

Νοθείες

Δεν υπάρχει εθνική διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση. Μια διαπίστωση που δεν προκύπτει ως παράγωγο ενός νηπιακού αντισωβινισμού, αλλά ως απόρροια της θέσης, ότι κάθε θεώρηση που προτάσσει την συνισταμένη του έθνους , ως την καθοριστική των ιστορικών, πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων, καταλήγει στην προβολή ενός ηθικοπλαστικού εθνικισμού, που διαιρεί τον κόσμο σε προδότες και πατριώτες.

Δεν υφίσταται παγκόσμιο σχέδιο σκλάβωσης των Ελλήνων. Υπάρχει όμως ως υλικό αποκρυστάλλωμα του διεθνούς συσχετισμού δύναμης, η επιδίωξη των καπιταλιστικών ελίτ, εγχώριων και διεθνών, να κατασκευάζονται τρύπες στην γεωγραφία, μαύρα σημάδια φτώχειας, εξαθλίωσης και φθηνής εργασίας, που επεκτείνονται διαρκώς, πάνω στο ανάγλυφο του παγκόσμιου χάρτη.

Ακριβώς για αυτό πολιτικά εγχειρήματα, ή ακόμη και πολιτικές αναγνώσεις της ιστορικής πραγματικότητας που προβάλλουν την δυνατότητα μιας εθνικής διεξόδου από τον λαβύρινθο της καπιταλιστικής κρίσης, έρχονται σύντομα αντιμέτωπες με ένα αναπόφευκτο ερώτημα:

-Σε ποια ακριβώς πατρίδα αναφέρονται ;
Σε αυτή των φασιστών, των ναζί, της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της διαφθοράς της -που αποτελεί ομογάλακτη εκφορά της- , στην πατρίδα των golden boys, στην πατρίδα των τραπεζιτών, των χρηματιστών, των βολεμένων και σιωπηλών μεσοαστών, στην πατρίδα των αφεντικών ή στην πατρίδα των εργαζόμενων και των ανέργων;

Ακόμη περισσότερο, σε ποιο χρέος αναφέρονται , ποιόν αφορά αυτό το χρέος, τι το καθιστά επονείδιστο και τι όχι;

Τα «τοξικά χρέη» απειλούν ξανά τον παγκόσμιο καπιταλισμό

Πόσο απειλείται αυτό που ονομάζεται «παγκόσμια ανάπτυξη» από τα χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν; Η αναρχία στην παραγωγή, που αποτελεί συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού, καθιστά δύσκολη την πρόβλεψη. Η πραγματικότητα όμως είναι πως τα χρέη τόσο των νοικοκυριών όσο και των καπιταλιστικών επιχειρήσεων παγκόσμια όλο και διογκώνονται. Πράγμα φυσικό, δεδομένου ότι η τεράστια επέκταση του πιστωτικού συστήματος αποτελεί επίσης βασικό χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο των τελευταίων χρόνων αλλά για πάνω από έναν αιώνα.

Οταν το πιστωτικό σύστημα αρχίζει να «στουμπώνει» και τα απλήρωτα δάνεια διογκώνονται, τότε ξεκινά αυτό που ονομάζουν «περιοδική οικονομική κρίση», που δεν οφείλεται στην... οργή του Θεού, αλλά στην ίδια την ουσία του καπιταλιστικού συστήματος. Οι καπιταλιστές παράγουν για να βγάλουν κέρδος, χωρίς να ενδιαφέρονται για την ποσότητα των προϊόντων που μπορούν με τα βαλάντιά τους να αγοράσουν οι καταναλωτές (στην πλειοψηφία τους εργαζόμενοι). Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός ρίχνει μαζί με τις τιμές και τους μισθούς των εργατών τους (προκειμένου το κέρδος να μην πειραχτεί), ή δεν ρίχνει καθόλου τις τιμές (αντίθετα τις ανεβάζει) στους κλάδους που κυριαρχούν τα μονοπώλια. Τα βαλάντια των εργαζόμενων καταναλωτών όλο και μικραίνουν, με αποτέλεσμα τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, δηλαδή το στένεμα των αγορών, την ίδια στιγμή που οι καπιταλιστές -χάρη στο πιστωτικό σύστημα- επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους για να κερδίσουν περισσότερα. Τότε, φτάνει η ώρα της κρίσης που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, καθώς οι καταναλωτές δεν μπορούν ούτε να αγοράσουν ούτε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, ενώ οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις σκάνε σαν φούσκες η μία μετά την άλλη σε ένα καταστροφικό ντόμινο που σταματά μόνο αφού καταστρέψει όσα περισσότερα μπορεί, όπως η φωτιά που καίει και τα τελευταία κλαδιά του δάσους πριν σβήσει, όταν συναντήσει γυμνό χώμα.

Ετσι έγινε με την έκρηξη των «τοξικών χρεών» (δηλαδή αυτών που ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν) στα τέλη της περασμένης δεκαετίας, ξεκινώντας από τις οικιστικές «φούσκες» των ΗΠΑ, που μέσω διαφόρων τρόπων «αντασφάλισης» μεταφέρθηκαν και σε άλλες οικονομίες.

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ;

Οι 28 αρχηγοί των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και οι πρόεδροι των θεσμών της ΕΕ, σε κοινό τους ανακοινωθέν για τις φονικές επιθέσεις που σημειώθηκαν στις Βρυξέλλες σημειώνουν ότι «Αυτή η τελευταία επίθεση ενισχύει μόνο την αποφασιστικότητά μας να υπερασπιστούμε τις ευρωπαϊκές αξίες και την ανεκτικότητα από τις επιθέσεις της μισαλλοδοξίας». 

Και σε μια πρώτη εφαρμογή της διαβεβαίωσης για την ενότητα και σταθερότητά τους στον αγώνα κατά του «μίσους, του βίαιου εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας», σύμφωνα με τις πληροφορίες ειδησεογραφικών πρακτορείων Δανία, Σουηδία, Φινλανδία και Γερμανία αυξάνουν την ασφάλεια στα αεροδρόμιά τους, η Βρετανία αποφασίζει να προχωρήσει σε αυξημένους ελέγχους σε κόμβους μεταφορών, η Γερμανία αυξάνει τους ελέγχους στα σύνορα με Βέλγιο, Γαλλία, Ολλανδία και Λουξεμβούργο, ενώ ο γερμανός υπ. Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ υπογραμμίζει σε συνέντευξή του την ανάγκη καλύτερης συνεργασίας των ευρωπαϊκών μυστικών υπηρεσιών ως προς την ανταλλαγή πληροφοριών και ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δηλώνει πως "Βρισκόμαστε σε πόλεμο και απέναντι σε αυτόν τον πόλεμο, χρειάζεται μια κινητοποίηση όλων των αρχών".

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις εμφανίζονται σαν αινίγματα που πρέπει να λυθούν. Πριν μερικά χρόνια ήταν οι εγχώριες αριστερίστικες οργανώσεις ( π.χ. Ερυθρές Ταξιαρχίες σε Ιταλία, 17 Νοέμβρη σε Ελλάδα), στη νέα χιλιετία έγινε εισαγόμενη από τον αραβικό κόσμο, η Αλ Κάιντα ανακηρύχθηκε το απόλυτο κακό για το δυτικό κόσμο μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους, εσχάτως ανακαλύφθηκε η ISIS που αφού τρομοκράτησε με τα γκραν γκινιόλ δημοσιοποιημένα βίντεό της άρχισε να σκορπά τον τρόμο και τον θάνατο στην καρδιά της Ευρώπης.

Και τι μπορούμε να πούμε εμείς οι αδαείς περί την τρομοκρατία, παρά μόνο να επιστρατεύσουμε ό,τι λογική μας έχει διασωθεί για να κατανοήσουμε αυτό το αίνιγμα και να μην αφεθούμε σε αναγνώσεις αστυνομικών ιστοριών. Εκ του αποτελέσματος, ξέρουμε πως κάθε φορά οι τρομοκρατικές επιθέσεις τηλεκατευθύνουν τη σκέψη μας με τη παιδαγωγική εκστρατεία κατήχησής μας για να σκεφτόμαστε ορισμένα πράγματα που συγκλίνουν στην παραδοχή της ενίσχυσης της κατασταλτικής δύναμης του αστικού κράτους με τη συναίνεσή μας.
 
Η τρομοκρατία κρίνεται από τα ίδια τα αποτελέσματά της, να δούμε ποιον ευνοούν αυτά, και να κατανοήσουμε ποιος ασκεί την τρομοκρατία και πως τη χρησιμοποιεί.

Μη τους ακούς πια!

Σου είπαν...

... ένα σωρό μισές αλήθειες, όπως π.χ. ότι είχες υπέρογκα χρέη. Σου απέκρυψαν, όμως, την άλλη μισή, όπως π.χ. ότι όλες οι χώρες του κόσμου έχουν χρέη και, μάλιστα, οι περισσότερες έχουν πολύ μεγαλύτερα από τα δικά σου.

... αμέτρητους σωρούς ψέματα, όπως π.χ. ότι για την καταστροφή σου ευθύνονται οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Σε παραμύθιασαν, δηλαδή, αλλοιώνοντας την αλήθεια που είναι ότι, κατά μέσο όρο, η Ελλάδα είχε λιγώτερους δημοσίους υπαλλήλους από τον μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

... στην αρχή ότι εχθρός σου είναι το υδροκέφαλο κράτος. Μετά έγιναν εχθροί σου οι φορτηγατζήδες. Ύστερα οι λιμενεργάτες. Κατόπιν οι φαρμακοποιοί. Στην πορεία έγιναν εχθροί σου και οι συνταξιούχοι... και οι εκπαιδευτικοί... και οι "αιώνιοι φοιτητές"... Πρόσφατα έγιναν εχθροί σου και οι αγρότες. Όλοι, με την σειρά, ο ένας μετά τον άλλο, έγιναν εχθροί σου με τέτοιον τρόπο ώστε να μη καταλαβαίνεις ότι την ίδια στιγμή γινόσουν κι εσύ εχθρός κάποιων άλλων.

... πως μόνο αυτοί νοιάζονται για σένα. Αυτοί θα σε σώσουν γιατί εσύ δεν ξέρεις πώς να σωθείς. Κι άρχισαν να σε σώζουν... να σε σώζουν... να σε σώζουν... Σε σώζουν έξι χρόνια τώρα αλλά σωσμό δεν έχεις, χωρίς να σου εξηγήσουν ποτέ γιατί αποτυγχάνουν.

... ότι για να δεις άσπρη μέρα πρέπει το δημόσιο να γίνει μικρότερο και λειτουργικώτερο. Και για να το μικρύνουν, άρχισαν να το πουλάνε ή -πες καλύτερα- να το χαρίζουν. Για να μικρύνει το δικό σου δημόσιο, πήρε τις τηλεπικοινωνίες σου το γερμανικό δημόσιο, πήρε τα αεροδρόμιά σου το γερμανικό δημόσιο επίσης, πήρε το μεγαλύτερο λιμάνι σου το κινεζικό δημόσιο...

Φασισμός και καπιταλιστική δημοκρατία

γράφει, ο Χρήστος Μιάμης

Ο χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης , όπως και της Νομισματικής Ένωσης ως ενός διττού μηχανισμού γεωπολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης αποκαλύπτεται ημέρα με την ημέρα. Ακόμη και ο πιο φανατικός θιασώτης, άσχετος από πολιτική, οικονομία και ιστορία, οπαδός του “Μένουμε Ευρώπη” , κατανοεί ότι οι εσωτερικές αντιφάσεις της ΕΕ σε συνδυασμό με τις πιέσεις του διεθνούς περιβάλλοντος ως απόρροια των παγκόσμιου ανταγωνισμού των δυνάμεων του κεφαλαίου, οδηγούν στην μετάλλαξη, αποσάθρωση ή ακόμη και διάλυση αυτής της ένωσης. Η μόνη ιλαρή παραφωνία παραμένει η ελληνική κυβέρνηση, όπου ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε εκκωφαντική πορεία αποσύνθεσης, εμμονικά ζητάει περισσότερη Ευρώπη, ψέγοντας μάλιστα τον Ν. Κάμερον που ζήτησε και έλαβε ειδικό καθεστώς στην σχέση της Μεγάλης Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε τι μεταφράζεται όμως η περισσότερη Ευρώπη που αποζητά η ελληνική κυβέρνηση; Πως αντιμετωπίζει η Ευρώπη το δημοκρατικό κεκτημένο της οποίας επικαλείται διαρκώς η ελληνική κυβέρνηση, τα γεωπολιτικά και οικονομικά ζητήματα που έχουν ανακύψει ως δυναμικές ενδημικές εκφράσεις της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού ;

Στο εσωτερικό των χωρών που βρίσκονται στην δίνη της καπιταλιστικής κρίσης, προκρίνει την διαρκή και ολοένα και βαθύτερη συντριβή του κόσμου της εργασίας, την διαρκή και εκτατικότερη ισχυροποίηση του κράτους ως ενός καταπιεστικού φορολογικού και κατασταλτικού οργανισμού, την εξαΰλωση κάθε κοινωνικής παροχής, την ατελεύτητη υποβάθμιση της αξίας της εργατικής δύναμης, την ασύδοτη λειτουργία των καπιταλιστικών ελίτ, την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών που στην πραγματικότητα είναι ειδικές ζώνες προλεταριοποίησης μέσα στις ήδη εξαθλιωμένες πόλεις, την χωρίς τέλος φτωχοποίηση του εγχώριου εργατικού δυναμικού κατασκευάζοντας τεχνητούς εμφυλίους μεταξύ των απόκληρων του καπιταλισμού, γηγενών και μεταναστών.

Ενώ ταυτόχρονα, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ -και την Ελλάδα στον βαθμό που αναλογεί στο επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού- εξαπέλυσαν επί εικοσαετία σταυροφορίες "απελευθέρωσης" στην Μέση Ανατολή χρηματοδοτώντας την ανατροπή των καθεστώτων που υπήρχαν, τώρα δρέποντας του καρπούς αυτών των επιλογών, αντιμετωπίζουν τα ρεύματα των προσφύγων ως μίασμα για τις δυτικές κοινωνίες. Γιατί άραγε ;

Γιατί η επιδίωξη είναι να παραμείνουν εκεί, φθηνό κρέας στους πολέμους των καπιταλιστικών ελίτ, άβουλοι χρήστες των οπλικών συστημάτων του δυτικού πολιτισμού, μαζικό εργατικό δυναμικό που στην ώρα της ανοικοδόμησης θα χτίσει την ανάπτυξη εγχώριων και διεθνών οικονομικών συμφερόντων.

Η υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, η πτώση των τιμών τους και η διεθνής οικονομική επιβράδυνση

Σύμφωνα με άρθρο του Shuaihua Wallace Cheng στο «Ρόιτερς» που αναδημοσίευσε η «Καθημερινή» στις 27/9/2015, «η Κίνα ξεφεύγει από τις μεγάλες κρίσεις επί δύο δεκαετίες. Ισως, όμως, τελειώνουν οι καλές εποχές. Μία από τις κυριότερες αιτίες είναι η πλεονάζουσα παραγωγική δυνατότητα, που δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά σε τομείς όπως το σιδηρομετάλλευμα, ο χάλυβας, το γυαλί, το τσιμέντο, το αλουμίνιο, τα φωτοβολταϊκά και ο εξοπλισμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας υπερέβη προσφάτως το 30%. Αυτό, όμως, είναι το όριο το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε πτωχεύσεις εταιρειών που έχουν δανειστεί και στη συνέχεια είδαν τα κέρδη τους να μειώνονται ραγδαία. Σύμφωνα με την Ενωση Σιδήρου και Χάλυβα της Κίνας, το πλεόνασμα προσφοράς έχει συμπιέσει τόσο πολύ τις τιμές του χάλυβα ώστε τα κέρδη από την παραγωγή ενός τόνου δεν φτάνουν για την αγορά ενός παγωτού. Η παραγωγή έφτασε σε τέτοια επίπεδα εξαιτίας ενός θηριώδους ανταγωνισμού μεταξύ τοπικών αρχών. Προκειμένου να επιτύχουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι τοπικές αρχές προσφέρουν στις επιχειρήσεις επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και δωρεάν χρήση κρατικής γης. Επιπλέον διευκολύνουν τις επιχειρήσεις να διασφαλίσουν φθηνά δάνεια από κρατικές τράπεζες, μειώνοντας τεχνηέντως το κόστος της παραγωγής.

Η πλεονασματική παραγωγή αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κινεζικής οικονομίας καθώς έχει οδηγήσει τις επιχειρήσεις να δανείζονται για να αποπληρώνουν άλλα δάνεια. Το 2014, τα κινεζικά χαλυβουργεία άντλησαν δάνεια ύψους 489 δισ. δολαρίων».

Πλούσιο απόθεμα και χαμηλή ανάπτυξη
Είναι γεγονός ότι η οικονομία της Κίνας βρίσκεται σε επιβράδυνση, αν και με τους μεγαλύτερους ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ στον κόσμο, λίγο κάτω από το 7%. Ο τομέας που συμβάλλει περισσότερο στην επιβράδυνση της οικονομίας είναι αυτός των κατασκευών και της αγοράς στέγης, με αποτέλεσμα να μειώνεται σημαντικά η ζήτηση σε όλους τους εξαρτημένους από αυτόν κλάδους, από τις επιπλώσεις, μέχρι τις βιομηχανίες τσιμέντου και χάλυβα. Ο κλάδος της στέγης αντιπροσωπεύει το 25% του κινεζικού ΑΕΠ (μαζί, βεβαίως, με όλες τις βιομηχανίες που σχετίζονται με τη στέγη). Αυτό δείχνει και την αλληλεπίδραση των κλάδων.