Elif Kızın Doğum Hikayesi

Elif kız doğdu doğacak derken 1 haftalık oldu bile. Ama malum artık 2 çocuklu olunca ancak yazabiliyorum.
Bol fotoğraflı doğum hikayemiz başlıyor.

16-06-2011 sabahı erkenden uyandım. Bir gece önce nasıl oldu bilemiyorum deliksiz bir uyku uyudum. Öyle oluncada sabah 6:30 da dinç bir şekilde kalktım, son kontrollerimi yaptım ve bir duş alıp doğruca kuaföre gittim. :)) Kızıma güzle gözükeyim diye. Saat 9 gibi eve geldim ve hepberaber hastaneye doğru yola çıktık.

Yolda Gazihan'a kardeşini almaya gittiğimizi anlatmaya başladım. Hastaneye gittiğimizi doktor amcanın karnımdan Elif'i alacağını bir süre onu kucaklayamayacağımı ve onunda dikkat etmesi gerektiğini anlatırken Gazihan konunun çok başka bir boyutundaydı. Doktor amcanın Elif'i nasıl karnımdan çıkaracağı ile ilgileniyordu. Ve hiç bahsetmediğimiz bir kelimeyi kullanarak bizi şok etti.

- "Anne dr. amca elifi karnından eliyle mi alacak ? "

-"Evet annecim"

-"Hayır kesip alacak"

Ne diyeceğimizi bilemez bi şekilde konuyu değiştirdik. Ve hastaneye ulaştık. Yine Andeva Topçular hastanesinin 5. katının 508 numaralı kapısının önündeydik bundan 3 sene önce olduğu gibi. Elif kızı kucağımız almamıza çok az zaman kalmıştı.

Sevgiliyle kucaklarsın kucaklayamazsın tartışmalarının sonucunda yılın ağırlık kaldırma rekoru da kırılmış oldu.

Bu duruma kıskananlar da oldu :)

Kendimi ünlü biri gibi hissettim o gün. 2 fotoğraf makinası 2 kameraya bol bol poz verdim.

Eğlenceli bekleyiş sonunda hemşire hanım vakit geldi dedi. Ameliyathane'nin kapısına kadar gülücükler saçan ben oğluşu öpüp ameliyathaneye girerken salıverdim tuttuğum gözyaşlarımı.

Ameliyata hazırlanırken de çok heyecanlıydım. Epidurali taktıktan sonra biraz sakinleştirici yapmalarını rica ettim. Gerisini hatırlamıyorum. kendime gelip "bebek çıktı mı?" diye sorduğumda çoktan çıktığını ve kıyafetlerini giydirdiklerini söylediler. İlk çıkış anını görememiştim bu defa. ( saat 11:30 da 3560 gr olarak dünya ya geldi) Çok üzüldüm ama üzüntüm kısa sürdü. Çünkü o sırada pamuk kızımı getirdiler. Öpüştük koklaştık, o ağladı ben ağladım. Yine yoğun duygular hakimdi tüm vücudumda.

Sonrası yine kopuk. Hayal meyal hatırlıyorum. Ben öyle yoğun duygular yaşarken herkes minik kızımla tanışmıtı bile. Abisi bile fotoğrafını çekmek için çabalamış.

Gerçi fotoğrafını çekmeye çalışırken "bunun annesi nerde" diye de sormuş ama. :))

Yine de kanı kaynamış yavrumun başından ayrılmamış kardeşinin.

Ve hiç de hayal meyal olmayan iliklerime kadar hissettiğim buluşmamız.

Bir annenin unutamayacağı andır herhalde yavrusunu kucağına aldığı o an. Dakikalarca bakmak istersin o minik yüzü ve içinden sürekli "bu dünya güzeli benim mi "diye düşünür durursun.

Ve bu mutlu anında tüm sevdiklerin yanındadır.

Kendimi çok özel hissediyorum başta ailem , dostlarım yanımdaydı ve yanımda olamayan ama aklı benimle olan dostlarım... İyi ki varsınız.

Son olarak da Elif kızımın doğum hikayesini film tadında ki versiyonu. (videoyu hazırlayan arkadaşım Canan'a sonsuz teşekkür ederim)