Το ανεπανόρθωτο

Σήμερα ήμουν στον αγρό ως το μεσημέρι
και, δες τε, μάζεψα την ανθοδέσμη αυτή,
μονάχη σιγοτραγουδώντας σαν πουλί,
ή μέλισσα μες στο πρωινό του Μάη αγέρι.

Μα τώρα μαραμένη την κρατώ στο χέρι
κι αλήθεια μαραμένη ακόμα πιο πολύ
γιατί σφιχτά μέσα στη χούφτα τη ζεστή
την έκλεινα. Και η νυχτιά λυγμούς θα φέρει
αντί τραγούδια. Τι μου λέτε φίλοι; Πάλι
άλλα λουλούδια να μαζέψω απ' την αρχή;
Οποιος το θέλει ας πάει, εγώ δεν θα το κάνω!

Κουράστηκε η καρδιά κι ορμή δεν έχει άλλη˙
στα χέρια πλήθια οι άλλοτε κομμένοι ανθοί
εκεί νεκροί θα μείνουν ώσπου να πεθάνω.

Elisabeth Barrett Browing