wielkanocne pisanki...

Tak, tak wiem za oknem wiosna w rozkwicie, każdy wypatruje słońca i soczystej zieleni przybliżającej do letnich dni i już skrycie, a może wręcz otwarcie marzy o wakacjach, a ja tu Wam pisanki pokazuję. Ale wybaczcie proszę. Poślizg mam spory, a zobowiązałam się zreferować i pokazać to co udało mi się stworzyć przez ostatnie miesiące.
     Niemal w przededniu świątecznych dni - jak zwykle u mnie - postanowiłam zrobić drobne podarki dla bliskich mi osób. Ponieważ dawno nie bawiłam się w decoupage - wybór padł na tę właśnie technikę.
Wszystkie "pisanki" wykonałam techniką serwetkową na styropianowych formach w dwóch wielkościach.
Pokryłam je białą farbą bazową, powycinałam barwne elementy z serwetek, które następnie nakleiłam na formą. Potem zaczęła się zabawa z malowaniem kolorowymi farbami przy pomocy cieniutkiego pędzelka, tapowanie gąbką, a na zakończenie wielokrotne lakierowanie. Nic nie zstąpi prawdziwych pisanek na wydmuszkach, ale te są zdecydowanie trwalsze i łatwiejsze w przechowywaniu, a równie lekkie jak tradycyjne pisanki.

     I tak w efekcie zmagań z materią powstała prawdziwie wielkanocna "pisanka" z sikorką bogatką, baziami i pierwszymi wiosennymi kwiatkami.

Była też pisanka skąpana w gałązkach bzu w lawendowym odcieniu oraz jajeczko różane...

Zrobiłam też jajka z biedronkami dla dzieciaczków, takie troszkę z przymrużeniem oka, ale przecież Wielkanoc to radosny czas. Kto powiedział, że mają być tylko kurczaczki, króliczki, bazie czy obsypane kwieciem gałązki :).

Jajeczka zrobiłam i... rozdałam. Pozostało tylko kilka zdjęć i  kolorowe plamy na spodniach. Taka już moja uroda - bez plamek, przecięć czy zagubień nie może obejść się żadna praca :).

A tu jeszcze do kompletu wiosenny staw z kaczusią w słoiku. Taka mała wielkanocna dekoracja.

Decoupagowe pisanki - hand made by ThimbleLady

chustecznik ze starej fotografii...

Jesień, którą tak bardzo lubię, to poza magicznymi kolorami, lśniącymi kasztanami, czerwoną jarzębiną i dynią pod każdą postacią, to także czas infekcji. Katar to dla mnie jeden z trudniejszych do przejścia objawów przeziębienia. Zatkany nos = niemożność oddychania. Nie znoszę tego. Duszę się, nie mogę spać, a jak już nawet przysnę, to budzę się zmęczona z niedotlenienia. Ale cóż robić, gdy już dopadnie?! Ano trzeba sobie jakoś radzić. Kropelki, maści, parówki z olejkami, no i chusteczki. Tony chusteczek.
Oczywiście nie tylko mnie to dopada - choć to żadna pociecha :).
Ale dlaczego o tym wspominam? Ano dlatego, że potrzebowałam pomysłu na drobny podarek dla kuzynki. Moi bliscy zazwyczaj oczekują ode mnie ręcznie robionych upominków, dlatego z pewnym wyprzedzeniem muszę ogarnąć temat. Lniana torba na zakupy już była, podobnie jak ręcznie zdobione akcesoria kuchenne czy kolorowe poduchy. Co więc zrobić? Ostatecznie to właśnie nabyta infekcja „natchnęła” mnie do działania! Chustecznik zdobiony techniką decoupage! 

Dotychczas zazwyczaj bawiłam się w zdobienie prostokątnych chusteczników. Tym razem jednak, w moim ulubionym sklepie dla hobbistów był jakiś pogrom i na półce pozostał tylko jeden drewniany chustecznik, na dodatek w kształcie kostki. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma!

Prace rozpoczęłam od pomalowania kilku miejsc ciemną, grafitową farbą. Po wyschnięciu jej całość pokryłam białą farbą bazową. Do ozdobienia wybrałam serwetkę z czarno-białym nadrukiem przypominającym stare fotografie. Dzieciaczki w strojach z minionej epoki wyglądają uroczo. Nie są cukierkowe, ale mają w sobie jakiś czar. Szarość starych fotografii podkreśliłam dodatkowo przecierając formę drobnym papierem ściernym, co sprawiło, że spod serwetki wyłoniły się postarzające grafitowe cienie. Po wstępnym lakierowaniu domalowałam drobne kropeczki na górze i przyciemniłam brzegi. 
Na zakończenie dodałam półperełki wokół otworu chustecznika i... podarek gotowy!

chustecznik decoupage - hand made by ThimbleLady

co zrobić z resztek bawełnianych tkanin?

     Pamiętacie moje etui na szydełka, które w ubiegłym roku uszyłam z zalegających skrawków bawełny (tu)? Jak się okazało był to strzał w dziesiątkę. Sprawdza się wyśmienicie. Metalowe i plastikowe szydełka, których mam niezwykle dużo jak na osobę, która dopiero w planach ma naukę szydełkowania, znalazły swoje stałe miejsce w tkaninowym domku. Etui zwinięte w rulon i przewiązane doszytą tasiemką zajmuje niewiele miejsca w szufladzie. Szydełka z kolei nie wypadają i nie haczą. Po rozwinięciu ukazuje się prostokąt z wąskimi, ale wysokimi kieszonkami/przegródkami, w których swobodnie można umieszczać szydełka wg własnego klucza - np wg rozmiaru. No prawie ideał. Prawie, bo przygotowując się do szycia nie wzięłam pod uwagę faktu, że szydełka mogą mieć różną nie tylko grubość ale i długość. Po uszyciu okazało się, że niektóre z tych które posiadam po umieszczeniu w przegródce wpadają w wgłąb, a że przegródka wąska, to trochę trudno je wyjąć. Rozwiązaniem byłoby dodatkowe przeszycie kilka centymetrów powyżej dolnej linii kieszeni, co spłyciłoby nieco kilka przegródek. Ponieważ jednak naukę szydełkowania odłożyłam "na przyszłość", to i głębokość kieszonek obecnie nie spędza mi snu z powiek :). Ale dlaczego o tym wspominam? Ano właśnie...
     Ponieważ moja przygoda z szyciem trwa bezustannie, to i worek z resztkami tkanin staje się coraz większy  (jakoś nie mam serca wyrzucać ich do śmieci). Patchwork, jak wspomniałam wyżej, to dobry sposób na ich zagospodarowanie. Nie jestem mistrzem w tej technice, ale próbuje pomału zgłębiać temat. Dlatego co jakiś czas zaglądam do worka z resztkami i zastanawiam się coby z nich uszyć. Tym razem trafiła się konkretna okazja. Szydełkująca koleżanka szepnęła mimochodem, że potrzebowałaby etui na swoje akcesoria do dziergania. Kolorowe łatki były, sprawdzony już wzór na etui też - wystarczyło więc tylko siąść do maszyny i uszyć. I tak też zrobiłam...

Tym razem wybrałam łatki łączące w sobie biel, róż, szarość i niebieskości. Trafiły się serduszka, kwiatki, kropeczki i paski.
Z wybranych materiałów udało się wyciąć równej szerokości prostokąty, które zeszyłam a następnie usztywniłam flizeliną. Do wewnętrznej warstwy doszyłam kieszeń, którą przestebnowałam tworząc wąskie przegródki. Potem przypięłam tasiemkę do wiązania i połączyłam obie części w całość.

W efekcie, po raz kolejny powstał bardzo prosty patchwork. Kto wie może pewnego dnia wzniosę się na wyżyny swoich możliwości i popełnię bardziej skomplikowane patchworkowe dzieło. A tymczasem prezentuję Wam - sympatyczne w swej prostocie, dziewczyńskie etui na szydełka.

Etui na szydełka - made by ThimbleLady

jesienne klimaty...

Za co lubię jesień? Bo, że lubię to wiadomo! Lubię za magię kolorów, za szelest liści pod butami, za cudowne w dotyku kasztany, za grona jarzębiny, za zupę dyniową i placuszki z dyni. Lubię też za kojący zmysły stukot kropli deszczu o szybę i parapet, pod warunkiem oczywiście, że jestem w domu, w ciepełku...
Kasztany zbieram namiętnie i nigdy nie mam ich dość, jedynie rozsądek mnie troszkę powstrzymuje. Rozkładam je po mieszkaniu, w pracy na biurku, chowam po kieszeniach, od kilku lat robię też z nich nalewkę na stawy.
Z kolei jeśli chodzi o dynię to kiedyś jej wręcz nie znosiłam, podobnie zresztą jak szpinaku i zalewajki. Takie moja jedzeniowe traumy. Gdy byłam dzieckiem zostałam zmuszona do zjedzenia szpinakowej papki bez smaku. Brr na samo wspomnienie aż mnie otrząsa. Podobnie miałam z dynią. Mama koleżanki poczęstowała mnie słodko-kwaśną zupą dyniową. Stała nade mną i głosem nieuznającym sprzeciwy zachęcała mnie do jej zjedzenia. Zupa nic a nic mi nie smakowała. Tylko przez grzeczność i trochę ze strachu jej nie wyplułam. Przez lata nie mogłam na te dania patrzeć i nikt żadną siłą nie był w stanie zmusić mnie do ich degustowania. Wszystko się zmieniło gdy dorosłam i sama zaczęłam eksperymentować w kuchni. Dziś zarówno szpinak (najlepiej świeży, a jeśli mrożony to tylko w całych listkach) jak i dynię uwielbiam. Oba dania w wersji na pikantno z czosnkiem, pieprzem cayen, odrobiną kurkumy. Jedynie do zalewajki nie potrafiłam się przekonać i po tej jednej nieudanej próbie nigdy więcej jej nie próbowałam.
Dlatego jeśli słyszę słowo jesień to myślę dynia i kasztany :) Gdy więc tylko lato zaczyna pomaleńku się wycofywać ustępując miejsca jesieni z uwagą wypatruję dyniowych piękności. W tym roku jedną taką spotkałam na swojej drodze do pracy. To była taka niepokorna i ciekawa świata dynka, bo jedną z gałązek wypuściła poza ogrodzenie. Najpierw pojawiły się listki, potem żółty kwiat, a z niego pomaleńku zaczęła wyrastać żółta kuleczka. Gdy mijałam ją w drodze do pracy niemal z każdym dniem była większa i większa. Uśmiechałam się na jej widok. Pewnego dnia już jej nie zobaczyłam. Zapewne wylądowała na czyimś talerzu...

No aż mi się nieco smutno zrobiło. Ale też oczami wyobraźni zobaczyłam parującą na talerzu, pełna smaku i energii dyniowa zupę. Tego już nie dało się powstrzymać :). "Na straganie w dzień targowy" znalazłam dwie wielgachne dynki. Jedna ładniejsza od drugiej. Nabyłam spory kawał tej zielonej i zabrałam się za gotowanie.

Zainspirowana dyniowym dniem w trakcie gotowania zupy ufilcowałam sobie własną, maleńką dynię. Mam nadzieję, że co jak co, ale tej to już mi nikt nie zje... chyba...  ;)

I jeszcze kilka jesiennych kadrów zrobionych zanim mój ukochany aparat fotograficzny padł całkowicie i nieodwracalnie...

Poznańska Cytadela z kasztanowymi alejkami. To tam w tym roku zbierałam wielkie kolczaste kule, z których wyłaniały się cudne kasztany.

A tu kilka fotek z blokowiska, na którym mieszkam. Jak widać i w takim miejscu jesień potrafi zachwycać...

Pozdrawiam Was jesiennie, słonecznie, kolorowo i dyniowo ;)

skrzyneczka dla Basi.../wood box for Basia...

Kim jest Basia? Otóż Basia jest bardzo rezolutną pięciolatką. Jak niemal każda mała dziewczynka lubi dziewczyńskie gadżety, różowy kolor i odrobinę szaleństwa, no czasem więcej niż odrobinę ;).
Jest przy tym bardzo kreatywna. Uwielbia rysować, projektować ubrania i robić biżuterię z koralików. I właśnie ta ostatnia czynność natchnęła mnie do sprezentowania jej dziewczyńskiej szkatułki na koralikowe precjoza.
W tym celu wybrałam drewnianą skrzyneczkę z czterema przegródkami wewnątrz, którą ozdobiłam techniką decoupage. Całą przemalowałam bazową białą farbą. Wieko ozdobiłam techniką serwetkową. Dziewczynka na serwetce jest tak urocza, że nie chciałam jej "psuć" dodatkowymi zdobieniami, dlatego wokół rysunku zrobiłam jedynie maleńkie szaro-różowe  kropeczki.

Dół na zewnątrz jak i wewnątrz przemalowałam jaśniuteńką różową farbą i ozdobiłam szaro-srebrnymi kropeczkami.Taką samą myszkę jak na wieku wykleiłam również na przedzie dołu.

Na zakończenie krawędzie zewnętrzne przetarłam gąbką zamoczoną w różowej farbie (coś mało to jest jednak widoczne na zdjęciach...). Wszystko utrwaliłam 3 warstwami satynowego lakieru do drewna.
Nie są to wyżyny decoupage-owych możliwości - wręcz można by rzec, że to absolutne podstawy zastosowanej techniki, ale wydaje mi się, że skrzyneczka wygląda całkiem przyzwoicie. W każdym razie Basi na jej widok zaświeciły się oczka, a to chyba najważniejsze :).

Pozdrawiam słonecznie Kochani i życzę cudownego tygodnia.

szkatułka na precjoza - hand made by ThimbleLady

podarek niespodzianka - akcja w dobrej sprawie...

Kontynuując przygodę wspierania akcji w dobrej sprawie, podobnie jak w ubiegłym roku zostałam uwaga, uwaga - jednym ze sponsorów konkursu charytatywnego, którego celem było zebranie funduszy na leczenie maleńkiej Karolinki Sienniak
https://www.facebook.com/1585462315040056/photos/a.1588567581396196.1073741826.1585462315040056/1788503688069250/?type=3
Dopóki łapki i oczy w miarę sprawne to dlaczego nie, choć słowo sponsor brzmi w tej sytuacji nieco zabawnie.
W ramach akcji postanowiłam przygotować dla jednego z uczestników  podarek niespodziankę. Takiego "kota w worku" :) - bowiem osoba wybierająca mój podarek do samego końca - czyli do momentu odebrania przesłanej paczuszki nie miała pojęcia co znajdzie w środku. Odważnie prawda :) Jedyne zdradziłam, że przygotuję podarek dla mamy i dziecka. Na podarek niespodziankę zapisało się kilka osób. Ostatecznego wyboru dokonała organizatorka akcji. I tak dla mamy przygotowałam deseczkę do kuchni, którą ozdobiłam techniką decoupage. Deseczka cebulka z jednej strony jest wolna od malunków co pozwala na wykorzystanie jej w kuchni. Filiżanka z niezapominajkami pokryta jest lakierem dzięki czemu można ją swobodnie myć - no może nie w zmywarce, ale ręczne mycie jej nie zaszkodzi.

Skoro obiecałam "kota w worku" to i należało do deseczki dołączyć coś kociego. Padło na kocią torbę. Tradycyjnie na bazę wybrałam mój ulubiony len. Tym razem był to len z domieszką bawełny ze sznurkową aplikacją w naturalnym kolorze. Połączyłam go z drukowaną bawełną. 

Zabawne koty uśmiechają się nie tylko z zewnętrznej strony torby, ale i z jej wnętrza, w które wszyta jest sporej wielkości kieszeń. No i udało mi się zrealizować zadanie - kot w worku jak malowany :)! 

Deseczka i kocia torba dla mamy. A co dla dziecka? A to już w kolejnej odsłonie...

Deseczka kuchenna - cebulka, decoupage + lniana torba na zakupy  - hand made by ThimbleLady

decoupagowy chustecznik dla cioci...

Pastelowo, wiosennie, lekko.
Nieskomplikowana praca decoupage na drewnie. Kwitnące gałązki jabłoni połączone z szarymi kropeczkami na jasnoróżowym tle, satynowa tasiemka, sznurek do sutaszu i maleńki motylek z drewna. To wszystko składa się na prawdziwie wiosenny chustecznik. Prezent dla cioci. Podarek dekoracyjny, ale i użytkowy. Zwykłe białe chusteczki wyglądają w nim zdecydowanie przyjaźniej niż w tekturowym pudełeczku, katar wydaje się być mniej dokuczliwy, a i milej otrzeć uronioną łzę.

Muszę przyznać, że wykonanie tego chustecznika sprawiło mi wiele przyjemności. Dawno nie bawiłam się tak jasnymi kolorami. Cieniowane tło przypominające wiosenne niebo o poranku, szare kropeczki robione patyczkiem do uszu, delikatny kwiatowy nadruk na serwetce. Nic tylko nucić sobie podczas pracy:

 "Świat nie jest taki zły,

Świat nie jest wcale mdły,

Niech no tylko zakwitną jabłonie,

To i milion z nieba kapnie,

I dziewczyna kocha łatwiej,

Jabłonie, kwitnące jabłonie..."

chustecznik - hand made by ThimbleLady

wpis z jęzorem...

...żyrafim jęzorem...
W ubiegłym roku wybrałam się na warsztaty filcowania u prawdziwej mistrzyni tej techniki Beaty Bródki. Tematem zajęć były zwierzaki. Mieliśmy wybrać sobie jakieś zwierzątko i zabrać się do zabawy. Sama nie wiedziałam co chcę robić. Jedna z dziewcząt wybrała zajączka, inna miśka, inna wilka, jeszcze inna głowę jednorożca. Ja za to przez dłuższy czas siedziałam na zajęciach zastanawiając się co właściwie chcę robić. Myślałam, myślałam no i sobie wymyśliłam - ufilcuję głowę pewnej afrykańskiej parzstokopytnej! No i porwałam się z przysłowiową motyką na słońce. No bo co jak co, ale żyrafy to ja spotykam na codzień w drodze do pracy i dokładnie wiem jak one wyglądają :). Stosunkowo mała główka na długiej, smukłej szyi, wydłużona szczęka przeżuwająca zielone liście, małe różki, uszy, czarne oczyska... No i tyle.

Wyszukałam więc jakąś uśmiechniętą żyrafkę w internecie, zrobiłam zdjęcie komórką i wpatrując się w ten mały ekranik zabrałam się z zapałem do pracy. Zapał szybko minął, bo żyrafa okazała się nie lada wyzwaniem. Po niemal 5 godzinach uderzania igiełką w kłębek włóczki, a czasem też i palce powstało takie oto "cóś". Jeszcze bez uszu, długich rzęs i łat na futrze...

Chyba najlepiej określa ją angielskie słowo "creature" ;). Koślawa, z wielkimi wyłupiastymi oczyskami, krągłymi nozdrzami, no i jęzorem różowym i długim.  Czyż nie jest zabawna? 

Pewnego dnia ją dokończę...

głowa żyrafy - hand made by ThimbleLady