Πηγα και εγώ στην Αρκαδία

Et in Arcadia Ego Πήγα και εγώ στην Αρκαδία ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ Το ταξίδι μου στην Αρκαδία ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Μία δεκοχτούρα στο ΚΤΕΛ Κηφισού μου έδωσε οδηγίες για την περιοχή. Ένα γλυκό μωράκι ,στην πλαστική του κούνια, με χαιρέτησε καθώς έκατσα στο κάθισμα μπροστά στους γονείς του. Ο αμίλητος σοφέρ με βομβάρδισε με τις άγνωστες συνάμα κακόγουστες επιτυχίες του ελληνικού ρεπερτορίου αλλά τίποτα δεν θα μου άλλαζε την απόφαση να απολαύσω το ταξίδι μου. Η θάλασσα με συνόδευσε κρυφά και φανερά, κατά την διάρκεια των τεσσάρων ωρών κάνοντας την διαδρομή μου ευχάριστη .Θαύμασα μία διαφήμιση κολλημένη σε μία πόρτα στον Άγιο Ανδρέα για σπιτίσια αυγά. Η φαντασία μου έπλασε αμέσως μία εικόνα με πολλά καλάθια στο χολ, σαλόνι και κουζίνα με κότες να κακαρίζουν νευρικά επειδή τα πλήθη αργούν να αγοράσουν τα αυγά τους. Τελικά έφτασα στον προορισμό των ολιγοήμερων διακοπών μου. ¨Έτρεξα αμέσως στην ακτή και έκανα το πρώτο μου μπάνιο στην πεντακάθαρη θάλασσα. Ανείπωτη χαρά, μεγάλη χαλάρωση και κυρίως ευχαρίστηση ότι τα κατάφερα. Έφτασα σε ένα πολλά υποσχόμενο μέρος με απίστευτη ομορφιά, ειδικό για πνευματική ξεκούραση και γαστρονομική απόλαυση. Χάρηκα που έφτασα στην δική μου Αρκαδία όπου θα ζούσα μοναδικές εμπειρίες.

Ποιητές σαν το Βιργίλιο και τον Γκαίτε και ζωγράφοι σαν τον Πουσέν και τους Προραφαηλίτες, έχουν καταπιαστεί με την Αρκαδία. Οι περιηγητές δεν μπορούσαν να λάβουν αυτόν τον τίτλο, αυτήν την ιδιότητα, αν δεν εξερευνούσαν την Αρκαδία. Βασιλείς όπως οι Καρλομάγνοι και πάπες και πριγκίπισσες θέλησαν να συσχετιστούν γενεαλογικά Αρκάδες. Άνθρωποι όπως ο Μπάυρον και ο Θερβάντες θυσίασαν τη ζωή τους ή την υγεία τους στην επανάσταση, φλεγόμενοι από ένα και μόνο πάθος: το αρκαδικό ιδεώδες.Et in Arcadia Ego” ζωγράφισε ο Nicolas Poussin τον δέκατο έβδομο αιώνα. Ο πίνακας απεικονίζει μία βρύση με τρείς βοσκούς γύρω και μία μούσα. Στο Λούβρο. Η σκιά ενός βοσκού θυμίζει πολύ τον Χάρο με το δρεπάνι του σε φάση αναμονής. ¨Όμορφη η Αρκαδία ,ιδανική και μοναδική όμως τι κρύβει; Μία υπενθύμιση του τι μας περιμένει στο τέλος; Τι είναι στην πραγματικότητα η Αρκαδία; Μια υπερτιμημένη έννοια στο μυαλό των ποιητών και ζωγράφων του περασμένου αιώνα; Τι αντιπροσωπεύει η Αρκαδία για την ανθρωπότητα; Γνώση, αξιοπιστία, ησυχία, φιλία, οικογένεια, χαρά ,αγάπη ολοκλήρωση ,αθανασία ,αυτογνωσία.

¨Όλοι κάνουμε κάποτε ένα ταξίδι που κρύβει την έκπληξη ανεύρεσης της Αρκαδίας όμως πολλοί διστάζουμε να τον πραγματοποιήσουμε. Διανύουμε άτολμα αυτή την διαδρομή ανήξεροι κρατώντας επιφυλάξεις για το φινάλε. Ελπίζουμε πολλά ;Φτάνουμε στο τέλος και δυστυχώς ανακαλύπτουμε ότι εγκαταλείπουμε αυτό το μάταιο κόσμο χωρίς να έχουμε ερευνήσει την ζωή μας και χωρίς την επίγνωση της Αρκαδίας. Η διαδρομή είναι ευχάριστη αλλά κρύβει δεσμεύσεις, συμβιβασμούς, σχέσεις ανεκπλήρωτου έρωτα, έλλειψη εμπιστοσύνης, στρές, θλίψης, απογοήτευσης, αποτυχημένης επαγγελματικής καριέρας η πιο απλά ανακαλύπτουμε ότι ζούμε χωρίς να βιώσουμε την ομορφιά της ζωής μας; Θέλεις να ζήσεις στην Αρκαδία; Αξίζει ή είναι ανέφικτο όνειρο; Πόσο υπεύθυνα θα την αναλάβεις ή θα την αναβάλεις την διαδικασία ; Είσαι αποτυχημένος επειδή αντιμετώπισες πολλές δυσκολίες που σε λύγησαν; Είσαι αδύναμός ή δεν είχες το κουράγιο να ακολούθησες το όνειρο; Σου φταίνε οι καταστάσεις που εσύ δεν εκπλήρωσες τον προορισμό σου; Η Αρκαδία είναι ο σκοπός σου για την απόλυτη ευτυχία και κυρίως την αυτογνωσία. Πόσο πάλεψες, πόσο διεκδίκησες την δική σου Αρκαδία; Πότε θα ανακαλύψεις ότι η Αρκαδία ήταν δίπλα σου ενώ εσύ την έψαχνες μακριά;

Το ακορντεόν του Κολωνού

Το ακορντεόν του Κολωνού Μπελαβίλας Νίκος JAMES BOSWELL, Σχέδιο όρθιου άντρα που παίζει ακκορντεόν(1942) Ήταν σίγουρο ότι η πρώτη σχολική μέρα των προσφυγόπουλων θα είχε ζόρια. Τα εύκολα λόγια γράφονται σε άρθρα και προκηρύξεις, αλλά όταν ξεκινάς να μιλήσεις με γονείς, δασκάλους, δημάρχους, γονείς προσφυγόπουλων, τότε αντικρίζεις την πραγματική και δύσπιστη κοινωνία. Θες δεν θες. Γιατί χωρίς σχολεία, δήμους που συναινούν, τα παιδιά δεν παν σχολείο, δεν πα' να ’χουν το δικαίωμα. Ούτε με Έλληνες γονείς που κλειδώνουν τις πόρτες με λουκέτα. Χρειάστηκαν έξι μήνες δουλειάς για να καταγραφούν τα παιδιά, να αποκτηθεί η άγνωστη γνώση της εκπαίδευσης διαφορετικών ομάδων, εθνοτήτων, γλωσσών, θρησκειών, ηλικιών σε ανόμοιες συνθήκες. Να οργανωθεί ένα ασφαλές, παιδαγωγικά σωστό σχέδιο. Να βρεθούν χρήματα, οχήματα μεταφοράς, συνοδοί, δάσκαλοι, να γίνουν παντού εμβολιασμοί. Για όλα τα προσφυγόπουλα. Γιατί άλλο είναι μια δεκάδα παιδιά φιλοξενούμενα σε ανοιχτές δομές ή σε αλληλέγγυους στην Αθήνα δίπλα σε δεκάδες σχολεία κι άλλο χίλια παιδιά σε ένα camp δίπλα σε χωριά που δεν έχουν σχολικές αίθουσες. Άλλο είναι η Κόνιτσα, η Μυρσίνη, το Τσεπέλοβο, με τους ξενώνες, τις πολύ καλές συνθήκες, τους ικανούς ανθρώπους και τους φιλικούς δημάρχους, τους εθελοντές δασκάλους. Άλλο είναι το Καρά Τεπέ, ο Ελαιώνας, το Λαύριο, το Σχιστό, τα Διαβατά, τα μεγάλα camps, με τη σημαντική εκπαιδευτική δουλειά που έγινε τόσο καιρό, την ομαλή και σταθερή σχέση ανθρώπων υπηρεσιακών, αυτοδιοικητικών, εθελοντών, τη σταθερή στήριξή τους από τις τοπικές κοινωνίες. Και άλλο το χάος του Κατσικά, του Κουτσόχερου, των κέντρων με τις πολύ κακές συνθήκες και τους πολύ μεγάλους πληθυσμούς. Ετοιμάστηκε το σχέδιο της εκπαίδευσης, επελέγησαν τα πρώτα σχολεία, παράλληλα με την ολοκλήρωση των εμβολιασμών, στήθηκε ένας περίπλοκος μηχανισμός που περιλαμβάνει τρία υπουργεία και δύο διεθνείς οργανισμούς. Με ευκολία; Όχι, το αντίθετο. Xωρίς λάθη; Ούτε. Αντίθετα, με πάρα πολλά. Εντελώς άγνωστο πεδίο, πρωτοφανές για όλους όσοι δουλεύουν σε αυτό. Όμως στην Ελλάδα για να στηθεί ένα τέτοιο θεσμικό - επιχειρησιακό σχέδιο και να εφαρμοστεί, χρειάζονται δυο - τρία χρόνια. Στην περίπτωση των προσφυγόπουλων, κατορθώθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Φτάσαμε στο πρώτο κουδούνι. Το πρόγραμμα προχωράει πόλη - πόλη, σχολείο - σχολείο. Εμβολιασμοί, μεταφορές, συνοδοί, εκπαιδευτικοί. Στόχος να καλυφθούν όλα τα φιλοξενούμενα παιδιά.

Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, στη Θεσσαλονίκη, την Κόνιτσα, στο Λαύριο, στον Ταύρο, στα Πετράλωνα, υποδέχθηκαν τα παιδιά με κεράσματα και εκδηλώσεις. Σε ένα όμως από τα σχολεία, σε μια γειτονιά της Αθήνας, στον Κολωνό, μια ομάδα 10-15 γονέων και ένας ειδοποιημένος κάμεραμαν είχαν ετοιμαστεί να κλειδώσουν το σχολείο. Ο σχολικός διευθυντής, δύο γενναίες εκπαιδευτικοί και οι δάσκαλοι προσπαθούσαν από το πρωί να αντικρούσουν, σε μια ατέρμονη συζήτηση, ανακρίβειες, ψέματα, ανοησίες, όπως “όχι μόνο να βεβαιώσετε ότι είναι εμβολιασμένα, αλλά ότι είναι και υγιή”. Να ηρεμήσουν λίγους φανατικούς που δημιουργούσαν τεχνητό κλίμα μπροστά στην κάμερα, φωνάζοντας ότι τα παιδιά «θα καταστρέψουν τις εικόνες και τα ντουβάρια». Μύριζε Μεσαίωνα, αμορφωσιά και αγριότητα εκείνο το μεσημέρι. Τα παιδιά έμειναν στο λεωφορείο, αναμένοντας για να μην κινδυνεύσουν μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση. Ώσπου από το πουθενά εμφανίστηκε ένας δάσκαλος με ένα ακορντεόν, πήρε μαζί με τις συνοδούς, τα παιδιά από το λεωφορείο και άρχισε να προχωράει μαζί τους προς την πύλη του σχολείου. Δίπλα του ένα παλικάρι και ένας μεσήλικας από τους αλληλέγγυους της περιοχής, εκπαιδευτικοί και εθελοντές φοιτητές των εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τους πρόσφυγες. Τη στιγμή που το χαρούμενο αυτό τσούρμο έμπαινε στο σχολείο υπό τους ήχους αιγαιοπελαγίτικου συρτού, οι άλλοι κατάλαβαν ότι είχαν χάσει! Όχι όλοι. Ένας τους ξεπετάχτηκε από την ομάδα, όρμησε και χτύπησε τον δάσκαλο μουσικό από πίσω, στο κεφάλι. Η στιγμιαία σκηνή που ο ακορντεονίστας χτυπιέται στην είσοδο του σχολείου αποτυπώθηκε στα βίντεο των social media της ίδιας μέρας. Ο δάσκαλος δεν έκανε πίσω. Συνέχισε. Τα παιδιά μπήκαν και ξεκίνησαν τα μαθήματα, όπως και σε όλα τα άλλα σχολεία. Όλη η σύγκρουση των ιδεών του Διαφωτισμού, του ουμανισμού, της ανεκτικότητας, με τις σκοτεινές ιδέες του μίσους και της βίας συμπυκνώθηκε σε ένα περιστατικό εξόχως συμβολικό. Ο φανατισμένος τραμπούκος εναντίον μικρών μαθητών και του δασκάλου τους που παίζει μουσική. Η ιστορία του ρατσιστικού μίσους σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η μάνα μου άγιασε

Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΑΓΙΑΣΕ

Η έκλαμψη ήταν πηγαία και μάλλον ακούστηκε δυνατά μέσα στην εφορία. Μόλις μου είχε αναγγείλει η ξινή (για λόγους υγείας συγγενούς) υπάλληλος ότι η μάνα μου 3 χρόνια από το θάνατό της είχε «κίνηση» για την εν λόγω υπηρεσία!!! Ήξερα εγώ ήταν καλός άνθρωπος αλληλέγγυος και ανιδιοτελής πράγμα σπάνιο στην εποχή μας…… Οι γύρω αφήσανε το φωνακλά νεαρό που ζητούσε το φάκελο πίσω για τον Βούλγαρο που εκπροσωπούσε, η σύμπτυξη των δραστηριοτήτων του με τους Έλληνες συνεργάτες του ενέπιπτε σε άλλη εφορία κατά το εδάφιο… (δεν το συγκράτησα) Εδώ έχουμε περιφορά ιερών λειψάνων ,κάτι σαν την πρόσφατη περιπέτεια της υποτιθέμενης Αγίας Βαρβάρας, εγώ ισχυριζόμουνα με βάσει ληξιαρχεία, δήμους και πρωτοδικεία ότι η μάνα μου εξέπνευσε στον Ευαγγελισμό από 4ετίας και η εφορία την έβγαζε με περσινή κίνηση, ίσως επιχειρηματική.! Δεν πάμε καλά, γύρω χόρευε η φοροδιαφυγή, ο ανείσπρακτος ΦΠΑ, τα διπλά ΑΦΜ, οι τριπλές συναλλαγές, η αποφυγή ανάληψης ελέγχων, η γραφειοκρατία, η έλλειψη ικανών υπαλλήλων για ΣΔΟΕ, το ταμείο χτυπούσε μύγες αντί για πελάτες και το μνημόνιο στην ζωή μας διαφέντευε. Η σύμπτυξη δύο εφοριών μιας νησιώτικης και μιας λιμανίσιας ήταν φαντάζομαι η εμφανιζόμενη «κίνηση» στα φορολογικά πεπραγμένα της Αγίας μανούλας, το ίδιο ανομολόγητα υπέθεσε και η υπάλληλος, αλλά το ρημάδι το κομπιούτερ δεν έδινε πρόσβαση. Αυτή που κάναν το πρόγραμμα σωστά δεν κοιτούν στη τσέπη ή στα μάτια τα ηθικά ή ψυχολογικά προβλήματα της φθαρμένης από το παρελθόν υπηρεσίας. Αν ήμουν γιατρός θάλεγα στον όποιο έφορο πιστοποίησε την αλήθεια των πεπραγμένων από τα δόντια είναι μέσες άκρες μια αντικειμενικότητα, ένα καλό κριτήριο απέναντι στον φορολογούμενο που δεν πρέπει εκ προοιμίου να θεωρείται απατεώνας ή μικροκομπιναδόρος αλλά και ο προγραμματιστής δεν ακούει. Όπως παλιότερα ένα τηλεπαιχνίδι έπρεπε να πάρουμε την βοήθεια του κοινού με τηλέφωνο ,εμείς στην εν εξελίξει περίπτωση έπρεπε να πάρουμε το taxisnet. Ένα, δύο ,τρία τηλέφωνα από την υπάλληλο και πανικός, η καλούμενη υπηρεσία δεν απαντά. Το καταφέρνει και αποκτά τηλεφωνική επαφή ο συμμεριζόμενος διπλανός υπάλληλος που μάλλον ανατρίχιασε από την σκέψη της περιφερόμενης νεκρής από εφορία εις εφορία.

Ειρήσθω εν παρόδω οι 3 κληρονόμοι της μητέρας μου με εκπρόσωπο συμβολαιογράφο εντός εξαμήνου είχαμε εκπληρώσει πλήρως τις υποχρεώσεις μας στο τμήμα κληρονομίας που προφανώς δεν ενημέρωσε το τμήμα εισοδήματος. Έτσι λόγω προγραμματικού αλαλούμ ο πατέρας μου εμφανιζόταν 3 χρόνια χήρος και φέτος ελέω taxisnet παντρεμένος Με την βεβαίωση μεταβολής φυσικού προσώπου ένα Μ1 (αίτηση είναι μην φανταστείτε) και άλλα δύο πιστοποιητικά αύριο θα πάω σε άλλη εφορία να ολοκληρωθεί η ατασθαλία. Να φαίνεται ο παππούς εν χηρεία και να μπορεί στα 89 του να υποβάλει τις φορολογικές του υποχρεώσεις. 5ωρος απασχόληση και 25 ευρώ βενζίνη συν 5 το παρκάρισμα χώρια τα τηλέφωνα. Υγεία νάχουμε να εκσυγχρονιστούμε κάποτε ώστε να μην βασανίζουν οι Κρέοντες τους νεκρούς. ΔΙΟΝΥΣΟΣ 1-6-2015

Ιστορικές αναλογίες και συμβολισμοί

Ιστορικές αναλογίες και συμβολισμοί Ρήγος Άλκης|ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΑΥΓΗ 01.02.2015 ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΡΗΓΟΥ ΟΜΟΤΙΜΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ. Υπάρχουν στην Ιστορία των κοινωνιών κάποιες στιγμές - σταθμοί, που ανατρέπουν παγιωμένες καταστάσεις, κυρίαρχες αντιλήψεις, εξουσιαστικούς "μονόδρομους". Σε τέτοιους σταθμούς στη νεωτερική παγκόσμια Ιστορία η Ελλάδα -παρά την κυρίαρχη ελληνοκεντρική παιδεία που θέλει τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από τη χώρα μας - μέχρι χθες αναφέρονταν μόνο δυο φορές. Η πρώτη αφορά την Επανάσταση του 1821: όταν απέναντι στο όλο σύστημα της Ιεράς Συμμαχίας, την παλινόρθωση του παλιού καθεστώτος των ελέω θεού μοναρχιών και τη φαινομενική συνθλιβή των επαναστατικών ελπίδων και ιδεών που έφερε η Γαλλική Επανάσταση, μια χούφτα Ελλήνων στην άκρη της ευρωπαϊκής ηπείρου ξαναγέννησε την ελπίδα της ελευθερίας των λαών, ξεσηκώνοντας τις εγρήγορες συνειδήσεις παντού του κόσμου, δημιουργώντας ένα τεράστιο κύμα φιλελληνισμού. Η δεύτερη αφορά το 1940: όταν απέναντι στη νικηφόρα επέλαση του φασιστικού άξονα, που είχε ήδη κατακτήσει το σύνολο σχεδόν της γέρικης ηπείρου, η μικρή Ελλάδα ανέτρεψε τη ροή του πολέμου που φαίνονταν χωρίς δυνατότητα αντιστροφής και έφτασε να απελευθερώσει την πρώτη κατεχόμενη πόλη, την Κορυτσά. Το γεγονός δημιούργησε επίσης ένα μεγάλο κύμα φιλελληνισμού παντού στον κόσμο. Ακόμη πιο ουσιαστικό, μετατρέποντας για πρώτη φορά μια στρατιωτική σύγκρουση σε λαϊκό αντιφασιστικό πόλεμο. Ενώ λίγο αργότερα, τον Μάιο του 1941, κόντρα στον ενδοτισμό του κυρίαρχου αστικού πολιτικού κόσμου, την Κυβέρνηση των δοσίλογων, και τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα προς την "Αυτού εξοχότητα τον φύρερ του γερμανικού Ράιχ" το σκίσιμο της σβάστικας που βεβήλωνε την Ακρόπολη αποτέλεσε την πρώτη αντιστασιακή πράξη απέναντι στη "νέα τάξη" του ναζισμού. Και να που σήμερα όλα δείχνουν ότι για τρίτη φορά, στο παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι εμφανίζεται η Ελλάδα ως η χώρα της ελπίδας για την απαρχή μιας πορείας δημοκρατικής ανατροπής του απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού . Ο σχηματισμός, από ένα ανανεωτικό ριζοσπαστικό ενωτικό πολιτικό εγχείρημα, τμημάτων όλων των αριστερών ρευμάτων, για πρώτη φορά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με δημοκρατικές διαδικασίες μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, και μάλιστα σε συνεργασία με ένα μικρό κόμμα λαϊκής Δεξιάς, αποτελεί πρωτοφανέρωτο ιστορικό γεγονός ! Ιστορικό γεγονός που ήδη έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο κύμα διεθνούς αλληλεγγύης και ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική που, όπως και το 1821, βρίσκεται σε αντίστοιχες διεργασίες. Γεγονός που αποδεικνύουν πέραν των ξένων ανταποκριτών, τις δηλώσεις της παγκόσμιας ασυμβίβαστης διανόησης και οι δεκάδες των αριστερών συντρόφων και ηγετών της ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τις σημαίες τους και τα τραγούδια τους, που πλαισίωσαν τον προεκλογικό μας αγώνα - ή με τη γλώσσα του ποιητή, «Έλληνες μες την σκοτεινιά δείχνουν το δρόμο» (Οδυσσέας Ελύτης "Άξιον Εστί")!

Στο συμβολικό επίπεδο, η πρώτη πράξη του νέου και νεότερου στην Ιστορία μας πρωθυπουργού, να αποτίσει φόρο τιμής στους εκτελεσμένους από τους ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής αγωνιστές της Αριστερής Αντίστασης, συνδέει άρρηκτα το σήμερα με τον μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο . Αποτελεί και μια ηχηρή απάντηση στους νοσταλγούς των φασιστικών ιδεών που ξανασηκώνουν κεφάλι στη χώρα μας και την ήπειρό μας. Υπάρχουν βέβαια και άλλες συμβολικές κινήσεις, που αφορούν όμως την εσωτερική πορεία του κοινωνικού μας σχηματισμού. Ο πολιτικός όρκος του νέου πρωθυπουργού -επίσης για πρώτη φορά στην πολιτική μας ζωή-, που τόσο ξένισε τους υποκριτικούς "ελληνορθόδοξους" αλλά και χαροποίησε τους πραγματικά ορθόδοξους συμπολίτες. Η χωρίς γραβάτα εμφάνιση του ίδιου και μεγάλου μέρους της κυβέρνησης, που τόσο προκάλεσε τον παραδοσιακό καθωσπρεπισμό κάποιων συντηρητικών κύκλων. Η κατάργηση της αυτοτελούς ύπαρξης υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η δημιουργία υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής και τόσα ακόμη μικρότερα, αλλά καθόλου ασήμαντα, στο συμβολικό επίπεδο όπως π.χ. το ξήλωμα των κάγκελων που περικύκλωναν τη Βουλή... Για την Ιστορία, ας θυμίσουμε επίσης δύο συμβολικά γεγονότα που πέρασαν ασχολίαστα στην ανιστόρητη κοινωνική μας πραγματικότητα. Η επιλογή της πλατείας Ομόνοιας για τον χώρο της κεντρικής προεκλογικής μας συγκέντρωσης, πέραν του συμβολισμού του ονόματος, ας θυμίσουμε ότι μετονομάστηκε έτσι από πλατεία Όθωνος το βράδυ της 14ης Οκτωβρίου 1862 από την επαναστατική κυβέρνηση που συγκροτήθηκε μετά τη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε στην έξωση του πρώτου Βαβαρού βασιλιά που μας είχαν επιβάλει οι τότε μεγάλες δυνάμεις. Όπως επίσης η συγκέντρωση πανηγυρισμού της εκλογικής νίκης στα πανεπιστημιακά Προπύλαια, πέραν του σεβασμού και της ανάδειξης του πανεπιστημίου ως χώρου άρρηκτα δεμένου με το πολιτισμικό και πολιτικό γίγνεσθαι της πόλης και της χώρας, ας θυμίσουμε ότι εκεί, στον χώρο του πανεπιστημίου, στις 12 Οκτωβρίου, ημέρα έκρηξης εκείνης της πρώτης αντιδυναστικής πράξης, είχε σχηματιστεί η επαναστατική κυβέρνηση, προς τιμή της "Χρυσής Νεολαίας" των φοιτητών -τον καταλύτη αυτού του αγώνα έξωσης του Όθωνα- η οποία επίσης και μετονόμασε το Οθώνειο Πανεπιστήμιο σε Εθνικό. Και οι συμβολισμοί της νέας ριζικά διάφορης του χθες κυβερνητικής πραγματικότητας συνεχίζονται στον λόγο, στην αισθητική, στα τραγούδια, στις σημαίες, στα σύμβολα μιας άλλης, ανυπότακτης πατρίδας, που ποτέ δεν έπαψε να αγωνίζεται και να θυσιάζεται για Ελευθερία και ουσιαστική Δημοκρατία κι ας μη θέλει να το αποδεχτεί η γραφειοκρατία του... ΚΚΕ. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια υποκειμενική αίσθηση, αλλά για μια νέα, ιστορικών διαστάσεων πραγματικότητα που το βάρος της πέφτει στους ώμους μας. Η ευθύνη μεγάλη! Η ελπίδα μεγάλη! Πολύ περισσότερο όταν για τις δύο άλλες ιστορικές στιγμές που αναφέραμε η κατάληξη ήταν αντίστροφη των ελπίδων που δημιούργησαν...

Η Αρχαία Μακεδονία στο Λούβρο

 

Το Λούβρο υποδέχεται τον Μ. Αλέξανδρο

ΤΕΡΑΣΤΙΑ μπάνερ στην πρόσοψη του Λούβρου προαναγγέλλουν το μεγάλο αφιέρωμα «Στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου-Η Αρχαία Μακεδονία» που εγκαινιάζεται την Πέμπτη στην αίθουσα των περιοδικών εκθέσεων και περιλαμβάνει περίπου 1.000 αντικείμενα, κυρίως από μουσεία της χώρας μας αλλά και από τις συλλογές του γαλλικού μουσείου.

Σε μια περίοδο που η εικόνα της Ελλάδας είναι γκρίζα, ενώ οι Σκοπιανοί συνεχίζουν τη συστηματική παραχάραξη του παρελθόντος, η έκθεση έρχεται να προβάλει τη μακεδονική καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να αποτυπώσει την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας από τον 15ο αιώνα π.Χ. ώς τα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τους επισκέπτες θα υποδέχεται στο Λούβρο το τελευταίο λαμπρό εύρημα της Βεργίνας, το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς, που ανακάλυψε το 2008 στο ιερό της Ευκλείας η καθηγήτρια αρχαιολογίας Χρυσούλα Παλιαδέλλη. Βρέθηκε μαζί με χρυσή οστεοθήκη και υποδεικνύει βασιλική ταφή, πιθανότατα ενός από τους δυο γιους του Μ. Αλεξάνδρου, τους οποίους δολοφόνησε ο Κάσσανδρος για να πάρει το θρόνο.
Σε εννέα ενότητες διαρθρώνεται η έκθεση που περιλαμβάνει πολλούς θησαυρούς από τις ανασκαφές στη Βόρεια Ελλάδα την τελευταία 30ετία, ενώ διατρέχει χρονολογικά την ανάπτυξη του μακεδονικού βασιλείου.

Αναδεικνύει τις συνθήκες που επέτρεψαν στον Μέγα Αλέξανδρο να ξεκινήσει στα 20 χρόνια του την εκστρατεία για την κατάκτηση της Ανατολής, ενώ παράλληλα προσεγγίζει διάφορες όψεις του μακεδονικού πολιτισμού, από την πολιτική οργάνωση και τη θρησκεία ώς την εκπαίδευση, τον αθλητισμό, τη θέση της γυναίκας.
Ενα τεράστιο ψηφιδωτό με το «Κυνήγι των λιονταριών» (325 π.Χ.), πιστό αντίγραφο από το μουσείο της Πέλλας, θα τοποθετηθεί στην είσοδο. Αυτό είναι και το μόνο αντίγραφο, καθώς όλα τα υπόλοιπα έργα είναι αυθεντικά: χρυσές λάρνακες, μαρμάρινα αγάλματα, στέμματα, κοσμήματα, μπρούτζινα γλυπτά, ειδώλια, πολεμικά εξαρτήματα, κεραμικά κτερίσματα, εργαλεία, κ.ά.

Σε περίοπτη θέση θα εκτίθενται οι «Μαγεμένες» ή «Καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης», μια σειρά από αγάλματα της ύστερης ελληνιστικής περιόδου που απεικονίζουν μυθικές μορφές -τον Διόνυσο, τη Μαινάδα, την Αριάδνη, τον Γανυμήδη- και είχαν βρεθεί στην Αρχαία Αγορά της Θεσσαλονίκης τον 19ο αιώνα, ενώ από το 1864 βρίσκονται στο Λούβρο. Θα παρουσιαστούν ταφικά σύνολα από την ανασκαφή του νεκροταφείου στο Αρχοντικό Πέλλας που έφερε στο φως περίπου 1.000 τάφους. Ακόμα, τον μύθο του Μ. Αλεξάνδρου στο πέρασμα των αιώνων ξεδιπλώνουν σημαντικοί πίνακες και γλυπτά από τις συλλογές του Λούβρου.
Ισως δεν είναι ευρύτερα γνωστό ότι Γάλλοι έκαναν ανασκαφές στη Μακεδονία από το 1861 ώς τις αρχές του 20ού αιώνα. Οταν πριν από ενάμιση αιώνα ο αρχαιολόγος και μετέπειτα επιμελητής του Λούβρου Λεόν Οζέ ανακάλυπτε στα Παλατίτσια έναν τάφο και πτέρυγες ανακτόρου, δεν φανταζόταν ότι βρισκόταν στα ίχνη των αρχαίων Αιγών.

Ακολουθώντας τα χνάρια του η διευθύντρια του τμήματος ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του Μουσείου του Λούβρου έβαλε το σπόρο γι' αυτή τη μεγάλη έκθεση, προϋπολογισμού δύο εκατ. ευρώ, που χρηματοδοτεί η γαλλική πλευρά. Την επιστημονική επιμέλεια μοιράζονται επίσης η Πολυξένη Αδάμ-Βελένη,

διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και οι Μαρία Ακαμάτη, Λίλια Αχειλαρά, επικεφαλής της 16ης και της 17ης εφορείας προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων.

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

"Oh mia Patria si bella e pertuta!"

NABUCCO στη Ρώμη 
Στις 12 Μαρτίου, ο Silvio Berlusconi κλήθηκε να αντιμετωπίσει την
πραγματικότητα. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση όπερας, της πιο συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.
Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και
πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και η περίφημη άρια «Va pensiero” τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 –όταν και γράφτηκε η όπερα- ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.
Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο
συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.
Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης.
«Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη
σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε «Oh mia patria,così bella e perduta!». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)
Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis”. Το κοινό άρχισε να φωνάζει «Viva l’Italia!» και «Viva Verdi!». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα –κάποια έγραφαν «Muti, senatore a vita».
Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».

Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium,κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής: [Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]
«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη»
σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω  στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».
[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]
Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».
Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των
σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται. Όλη η Όπερα της Ρώμης σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ’ όψη των πολιτικών.

http://www.youtube.com/embed/G_gmtO6JnRs


"Μπείτε" και απολαύστε ό,τι συνέβη.....

10o ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ. ΑΡ. ΕΓΚΡ.  3562/81/2472/10707/17-11-91 ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΟΛ. ΠΡΩΤ. ΑΘΗΝΩΝ

ΑΧΑΡΝΕΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ 13674 – ΤΗΛ.210 2462701

         

 

         10^Ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΧΑΡΝΕΣ , 20-23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΧΑΡΝΕΣ: Πολιτιστικό επίκεντρο της Αττικής, με τα εγκαίνια του Μουσείου και την πραγματοποίηση του 10^ου Συμποσίου Ιστορίας και Λαογραφίας

 Το πολιτιστικό επίκεντρο της Βορειοανατολικής Αττικής, πρόκειται να αποτελέσουν, μέσα στον Οκτώβριο οι Αχαρνές, όπου, μέσα στον μήνα αυτό, πρόκειται να πραγματοποιηθούν δύο κορυφαία πολιτιστικά γεγονότα. Το πρώτο μεγάλο γεγονός είναι  τα εγκαίνια του Λαογραφικού Μουσείου της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Αχαρνών (ΙΛΕΑ), που έχουν προγραμματισθεί για την Κυριακή, 16 Οκτωβρίου. Το Λαογραφικό Μουσείο της ΙΛΕΑ λειτουργεί από το 1982, οπότε ο Δήμος Αχαρνών παραχώρησε για τη φιλοξενία των εκθεμάτων,  το κτίριο του παλιού       Δημαρχείου. Όμως το 1999 το κτίριο  επλήγη από το σεισμό, με αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρές ζημιές, εξαιτίας των οποίων ανεστάλη η λειτουργία του. Το κτίριο επισκευάσθηκε με πρωτοβουλία της Νομαρχίας Δυτικής Αττικής και του Δήμου Αχαρνών και εν συνεχεία, με δαπάνες της Νομαρχίας, του Δήμου  και της ΙΛΕΑ, δημιουργήθηκε η σύγχρονη μουσειακή υποδομή του, η οποία περιλαμβάνει κλιματισμό, εξαερισμό, συναγερμό, ειδικό φωτισμό, οπτικοακουστικά μέσα και σύγχρονες προθήκες. Την οργάνωση των εκθεμάτων ανέλαβε η καθηγήτρια του Πολυτεχνείου Σόνια Χαραλαμπίδου και οι εξειδικευμένοι συνεργάτες της. Μετά από δύο χρόνια κοπιαστικής δουλειάς, τα εγκαίνια του Μουσείου και η επανέκθεση των συλλογών του θα γίνει την Κυριακή 16 Οκτωβρίου, με μια πανηγυρική τελετή στην οποία έχουν προσκληθεί εκπρόσωποι της Πολιτείας της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης, εκπρόσωποι πολιτιστικών φορέων, τα μέλη της ΙΛΕΑ και φυσικά όλοι οι δημότες των Αχαρνών, οι οποίοι έχουν στηρίξει, όλα αυτά τα χρόνια, το έργο της ΙΛΕΑ, προσφέροντας στο Μουσείο τα πολύτιμα οικογενειακά τους κειμήλια. Το δεύτερο μεγάλο πολιτιστικό γεγονός είναι η πραγματοποίηση του 10^ου Συμποσίου Ιστορίας-Λαογραφίας της Αττικής.

Το 1^ο Συμπόσιο πραγματοποιήθηκε, για πρώτη φορά, το 1988 στις Αχαρνές από την ΙΛΕΑ. Ακολούθησαν οκτώ διοργανώσεις από πολιτιστικούς φορείς της Αττικής, μέχρι πέρσι, που η ΙΛΕΑ, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 χρόνων από την ίδρυσή της και τα εγκαίνια του Λαογραφικού Μουσείου, αποφάσισε την αναβίωση του Συμποσίου με την ίδια θεματολογία. Η έναρξη του τετραήμερου Συμποσίου έχει προγραμματισθεί για την Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου.   Οι εργασίες του θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Αχαρνών, σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα. Στο πρόγραμμα, πέρα από την παρουσίαση των 48 εισηγήσεων, τις οποίες έκανε δεκτές η εξαμελής Επιστημονική Επιτροπή του Συμποσίου, περιλαμβάνεται σειρά παράλληλων εκδηλώσεων. Ειδικότερα στον προθάλαμο της αίθουσας όπου θα διεξαχθεί το Συμπόσιο θα λειτουργήσει, στο τριήμερο, έκθεση παραδοσιακού κεντήματος. Επίσης το πρόγραμμα περιλαμβάνει ξενάγηση των συνέδρων και των υπόλοιπων προσκεκλημένων σε χώρους των Αχαρνών που έχουν αρχαιολογικό και λαογραφικό ενδιαφέρον.

 Τέλος, η λήξη των εργασιών θα συνοδευτεί από χορευτικό παραδοσιακό πρόγραμμα στο οποίο θα συμμετάσχουν διακεκριμένα συγκροτήματα της Αττικής. Το πλήρες πρόγραμμα εργασιών έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Συμποσίου: http://dekatosymposio.blogspot.com/,           

Greek Art in Munich Staatliche Antikensammlungen

Check out this SlideShare Presentation: Ελληνική τέχνη στο Μόναχο. Κρατικές Συλλογές Αρχαιοτήτων.

Greek Art in Munich Staatliche Antikensammlungen

View more webinars from Dennis Labadarios.

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

Στην άγρια εποχή που ζούμε, τη ψεύτικη και με βαθειές ταξικές διακρίσεις οι καθαρές φωνές είναι λίγες και μοναδικές. Οταν μάλιστα στηρίζονται σε δυναμικά πολιτικά έργα.

Η απατεωνιά αυτών που δηλώνουν σήμερα ΠΑΣΟΚ στηρίζεται πάνω στη δική μας ανεκτικότητα.

Χρειάστηκαν καλοκαίρι, κυβερνητικούς συνδικαλιστές ,υποστήριξη 6 συγκροτημάτων τύπου και εφοπλιστών και mudial για να αποδειχθεί ότι υπάρχει και μια ανεξάρτητη βουλευτής γυναίκα του Ελληνικού κοινοβουλίου με ούμπαλα.

Οι διορισμένοι υπάλληλοι του ΅λαού΅΄΄εχουν ακόμα το πάνω χέρι στη Βουλή.

Αρχαία Πέλλα

Check out this SlideShare Presentation:

Αρχαία Πέλλα

View more presentations from adam dim.

Οπα σιναναϊ γιαβρούμ η Τουρκο Ευρωπαϊκή φιλία

Uffizi Gallery 16-18th Century

Check out this SlideShare Presentation: Η καλλιτεχνική κληρονομιά είναι αγαθό του κράτους και όχι όποιου κυβερνά, πρέπει να βρίσκεται στην υπηρεσία της εκπαίδευσης των πολιτών και τέλος είναι πηγή εισοδήματος γιατί ενθαρρύνει τον πολιτιστικό τουρισμό.

Uffizi Gallery 16-18th Century

View more presentations from Dennis Labadarios.

Βεργινα, οι βασιλικοι τάφοι

Check out this SlideShare Presentation: Οταν μιλάμε για ελληνικό μακεδονικό πολιτισμό, όσοι ασχολούνται θα πρέπει να ξέρουν τι σημαίνει, ακμή δύναμη, αποδοχή του ωραίου και αληθινού, όπως και της ενότητας μέσα από την ετερότητα.

Βεργινα, οι βασιλικοι τάφοι

View more presentations from Dennis Labadarios.

Οταν οι γλύπτες έχουν κέφι.

Παράξενα γλυπτά από όλο τον πολιτισμένο κόσμο με το βλέμμα και την σύνθεση της Sejtanka.

Weirdest Sculptures & Statues Around The World

View more presentations from sejtanka.

Mουσείο Περγάμου ,νήσος των Μουσείων Βερολίνο

Το Μουσείο αποτελείται από 3 πτέρυγες και εξ αρχής σχεδιάστηκαν εμπνευσμένες από κλασικούς ναούς. Οι δύο παράλληλες χαρακτηρίζονται από Δωρικούς ημικίονες που στηρίζουν ζωφόρο με μετώπες και τρίγλυφα και ένα τριγωνικό αέτωμα στη πρόσοψη.Το κεντρικό τμήμα με αυστηρούς πέτρινους τοίχους στεγάζει τον αναστηλωμένο Βωμό της Περγάμου.

Mουσείο Περγάμου ,νήσος των Μουσείων Βερολίνο

View more documents from Dennis .

Η ζωή μετά το σεισμό στη Λ΄Ακουιλα. Πόνος και Θάρρος

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑΡΡΟΣ

Η ζωή στη Λ΄Άκουιλα σταμάτησε στις 3,32 της Μεγάλης Δευτέρας 6 Απριλίου. Έτσι άρχισε η εβδομάδα των Παθών για τους Καθολικούς, με αγώνα δρόμου για τη διάσωση εκατοντάδων ανθρώπων που σκεπάστηκαν από τα σπίτια τους. Τη Μεγάλη Παρασκευή μετρούσαμε 290 Εσταυρωμένους σε ατέρμονη παλλαϊκή λειτανία προς τα νεκροταφεία της πόλης, ανέτοιμα να δεχτούν τέτοιο κατακλισμό και να θάψουν τόσο πόνο.
Θαυμάζω την ηρεμία των σεισμόπληκτων, το θάρρος τους να αντιμετωπίζουν το θάνατο κατάματα, με φόβο μεν, αλλά και θράσσος υπέρβασης της κατάστασης. Οι οχτώ χιλιάδες διασώστες, επαγγελματίες του Κράτους και ιδιώτες εθελοντές βρήκαν το κατάλληλο έδαφος συνεργασίας με τον πληθυσμό που δέχεται τη βοήθεια δίνοντας τις απαιτούμενες προτεραιότητες στη διάσωση χωρίς γκρίνιες, διαμάχες, εγωισμούς, άχρηστες και αρνητικές στάσεις πρωταγωνισμού. Άλλωστε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η γη με τους κραδασμούς και τις καταχθόνιες βουές της, απειλεί να ξαναθάψει κάθε ανθρώπινη ματαιοδοξία...
Σκληροί κι ευγενικοί ταυτόχρονα άνθρωποι, βουνήσιοι, πειθαρχημένοι στον πολυαίωνο αγώνα τους για επιβίωση σε δύσκολο περιβάλλον... Θα μπορούσα κι εγώ να βρίσκομαι ανάμεσα στους θαμένους τριακόσιους σήμερα, αν ο σεισμός αυτός με έβρισκε σε ένα από τα 10 περίπου παλιά σπίτια του ιστορικού κέντρου, στα οποία έζησα εδώ από το 1980, αρχικά ως φοιτητής, αργότερα ως ενταγμένος πολίτης, έως πρόσφατα, το έτος 2000, που έφτιαξα το δικό μου, καινούργιο και με όλα τα αντισεισμικά πρότυπα. Όντως είναι ελάχιστες οι ζημιές που υπέστη και όλες σε επιφανειακό επίπεδο, στους σοβάδες γύρω από τις κολώνες. Το σπίτι είναι κατοικήσιμο, αν και θα χρειαστεί μικροεπεμβάσεις αισθητικής κυρίως φύσης. Κι όμως, είναι ελάχιστα τα σπίτια εδώ που θα κατοικηθούν εντός των επόμενων εβδομάδων, σχεδόν όλα πρέπει ή να επισκευαστούν σε μεγάλη κλίμακα, ή να γκρεμιστούν και ξαναχτιστούν εξ ολοκλήρου. Οι άστεγοι υπολογίζεται να είναι περίπου 20.000!
Η οικογένειά μου, σύζυγος και δυο κόρες 21 και 15 ετών, τρομοκρατημένη απομακρύνθηκε στα παράλια της Αδριατικής, σε ξενοδοχείο ασφαλές περίπου 100 χιλιόμετρα μακρυά. Εγώ εδώ στην πόλη ασχολούμαι με το συντονισμό πολιτικής προστασίας και είμαι από τους ελάχιστους που διέμειναν μέσα στο σπίτι, παρά την απόφαση του Δημάρχου Μάσσιμο Τσιαλέντε να απομακρύνει με διάταγμα όλους τους κατοίκους από τα σπίτια τους. Γυρίζω σε όλους τους καταυλισμούς των άστεγων, μιλώ με κόσμο, έχω τη δυνατότητα να αναζητήσω συγγενείς και φίλους ανάμεσα σε αυτούς και να ενημερωθώ για όσους χάθηκαν, όπως τα δυο παιδιά και ο πατέρας ενός καλού φίλου δημοσιογράφου και συνεργάτη, Τζουστίνο Παρίσσε, θύματα στο επίκεντρο του σεισμού, την εντελώς κατεστραμένη Όννα. Εντυπωσιάζομαι από την ψυχραιμία, μέσα στη λύπη του, αυτού του κόσμου! Όλοι ενεργοί φρουροί της κατάστασης, κανένας πλιατσικαδόρος δεν τολμά να αντιμετωπίσει την εκδίκησή τους και δεν καταγράφονται γεγονότα κλοπών στα σπαραγμένα σεισμόπληκτα σπίτια.
Εμείς του ΕλληνοΪταλικού Συνδέσμου συλλέγουμε υποψηφιότητες νέων της πληγείσας περιοχής, που επιθυμούν να έρθουν στην Ελλάδα με πρόσκληση του Δημάρχου Αθηναίων κ. Κακλαμάνη και στη συνέχεια άλλων δημοτικών και νομαρχιακών φορέων όλης της ελληνικής επικράτειας που επιθυμούν να συνδράμουν στην ψυχολογική αντιμετώπιση της κρίσης με ανθρωπιστική βοήθεια υποδοχής πληγέντων. Ευάγγελος Αλεξανδρής Τηλ. 00393356797917
ΕΠΕΙΓΟΝ! Σας παρακαλούμε να συνεργαστείτε στενά με τον ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για τους σεισμοπαθείς της πόλης Λ΄Άκουιλα. Επικοινωνείτε με εμάς και ενημερώνεστε τακτικά στην ιστοσελίδα μας, προωθήστε προς κάθε δημοσιογραφική και χρήσιμη κατεύθυνση, Δήμους, Νομαρχίες, πολιτιστικούς συλλόγους, ΚΑΠΗ κ.α. έκκληση βοήθειας για την υποδοχή σεισμόπληκτων στην Ελλάδα, για μικρή παραμονή ψυχολογικής υποστήριξης.

Ευχαριστούμε το Δήμαρχο Αθηναίων κ. Κακλαμάνη που έδωσε αμέσως την πρόσκλησή του στην πρώτη ομάδα νέων που προγραμματίζεται να φτάσει στην Αθήνα Μεγάλη Πέμπτη για μια εβδομάδα, φιλοξενούμενοι του Δήμου σε συνεργασία με τον ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ. Αναμένουμε προσκλήσεις και από άλλους ελληνικούς φορείς, ως έμπρακτη συνεισφορά στην ΕλληνοΪταλική αλληλεγγύη. Για κάθε άμεση επικοινωνία από την Λ΄Άκουλα και τους τοπικούς φορείς Πολιτικής Προστασίας επικοινωνείστε στο κινητό του Προέδρου Ευάγγελου Αλεξανδρή στον αριθμό 00393356797917

Η τριλογία των έργων του Γιάννη Στρατή στο Corfu Palace

ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ “Η ΟΙΜΩΓΗ”
Μετά την επιτυχημένη αναδρομική έκθεση του Γιάννη Στρατή, στην
Alex Marathianakis Down Town Art και τις εκθέσεις του στη Νέα Υόρκη, τα πρόσφατα έργα του τα οποία μας μεταφέρουν στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης και στη Βυζαντινή πτώση θα παρουσιαστούν στο Corfu Palace.
Η Enigma Gallery (Λ. Κηφισίας 263 - Κηφισιά - 210 8085745)
http://www.enigmagallery.gr/ enigmart@otenet.gr
και η Ελένα Χειρδάρη σας προσκαλούν στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης ζωγραφικής με τίτλο “Illusions”.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 3 Αυγούστου 2008 και ώρα 20:00 στον εκθεσιακό χώρο του Corfu Palace στη Κέρκυρα.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Αυγούστου 2008.
Στην εν λόγω έκθεση λαμβάνουν επιλεκτικά μέρος εννέα Έλληνες δημιουργοί και συνεργάτες της Enigma Gallery,
ο Δημήτρης Μυταράς, ο Λύσανδρος Μητσοτάκης, ο Γιώργος Σταθόπουλος, ο Γιάννης Κουτσούρης, ο Θεόδωρος Πανταλέων, η Μαρία Ζησιμοπούλου, ο Μανώλης Χάρος, ο Δημήτρης Μηλιώνης και ο Γιάννης Στρατής ,
παρουσιάζουν την τελευταία τους εικαστική κατάθεση, με τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο ο καθένας τους.
“Illusions”. . .
Μια εικαστική πρόταση πολυποίκιλη στη θεματογραφία της και παράλληλα αποδιδόμενη με γραφικά δοσμένους έντονους ρυθμούς από εξπρεσιονιστικά, σουρεαλιστικά και συμβολικά στοιχεία, τα οποία συνθέτουν σε συλλογικό επίπεδο την εκφραστική δύναμη σε κάθε μορφή της Τέχνης.
Έργα που πηγάζουν από έντονο εσωτερικό πάθος και χρώματα τα οποία αποπνέουν και ακουμπούν τις “Παραισθήσεις”, μέσα από την δυναμική γραφή αυτών των καταξιωμένων δημιουργών, για να αποδώσουν την καθαρή αλήθεια στο εικαστικό αποτέλεσμά της, σαγηνεύοντας έτσι ακόμη περισσότερο το μαγευτικό νησί των Φαιάκων.
Η λογοτέχνης Μαρία Τουτζιαράκη αναφέρει για τα έργα του καλλιτέχνη:
Από της Ανατολής τη σιωπή ακούγεται “Η Οιμωγή”.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στη μακραίωνη Ιστορία της αντιμετώπισε πολλούς εχθρούς. Αντιπροσωπευτικά ο ένας εχθρός ήταν το Γεράκι (κάστα Χριστιανών οι οποίοι αποποιήθηκαν το πνεύμα του Δυτικού Πολιτισμού και ασπάστηκαν στον Οθωμανισμό, όπου ήθελαν την πτώση της Αυτοκρατορίας) και ο άλλος εχθρός ήταν ο Σταυροφόρος (οι εκ των ένδον εχθροί, όντας Χριστιανοί ο οποίοι για αιώνες δήλωναν υποταγή στη Θρησκευτική και Πολιτική εξουσία του Βυζαντίου και οι οποίοι στη Σταυροφορία του 1204 κατόρθωσαν να λυγίσουν το Βυζάντιο). Δεν ήταν οι κυριότεροι λόγοι που έπεσε το Βυζάντιο. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διατηρήθηκε επί Αιώνες και ανά τους Αιώνες. Όμως όταν έφτασε η στιγμή της πτώσης της, της Άλωσής της από αλλόθρησκους, από τα βάθη της Ανατολής ακούστηκε η Οιμωγή των Χριστιανών που έβαψαν την γη με το αίμα τους προσπαθώντας να την υπερασπιστούν.
Ο Γιάννης Στρατής μυσταγωγός ενός άλλου Πολιτισμού εντρύφησε στην Ιωνική κουλτούρα - από τα μικρά του χρόνια λόγω Μικρασιατικής καταγωγής - και εμπνέεται από τις παραδόσεις των τόπων αυτών.
Τα έργα που δημιούργησε το “Το Γεράκι”, “Ο Σταυροφόρος” και “Η Οιμωγή” είναι κατ’ επίφαση τρία έργα.
Στην ουσία πρόκειται για ένα έργο – μία τριλογία - του οποίου το θέμα είναι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πώς οδηγήθηκε εκεί? Όχι πάντως από την λογική.
Η σύλληψη καθοδήγησε το χέρι του στην δημιουργία, βούτηξε στο ασυνείδητό του, ενώθηκε με το Σύμπαν, πρώτα είδε με τα μάτια της ψυχής του το θέμα και μετά με την όρασή του.
Το εικαστικό αποτέλεσμα της τριλογίας των έργων του αφήνει έκθαμβο και συγκλονίζει τον θεατή αφού στο “Γεράκι” και στον “Σταυροφόρο” όλα αποτυπώνονται με τέλεια αδαμάντινη καθαρότητα και λάμψη – το ασπρόμαυρο του θέματος δημιουργεί μία απόλυτη ελευθερία και επιθετικότητα στην εκτέλεση – για να φθάσει στην πορφυρή “Οιμωγή”, το αποκορύφωμα του Ανθρώπινου πόνου.
Ο οραματισμός προηγήθηκε του θέματος και αυτό είναι το χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη, οδηγεί την ψυχή του έξω από τα πεπερασμένα στα άδυτα του συλλογικού ασυνειδήτου απ’ όπου συλλαμβάνει την έμπνευση”.
Η Δρ. Ιστορικός της Τέχνης Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν έχει αναφέρει:
(…) Αποκαλυπτικές ενδείξεις της υπέρτατης ενέργειας, κοντολογίς της «αλήθειας», οι μορφές αυτές δείχνουν ότι παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν αλλού, σε άλλα μήκη κύματος, ασύλληπτα από τις ανθρώπινες μας αισθήσεις.
(…)Μορφές αντιπροσωπευτικές ενός μικρόκοσμου, κατ’ εικόνα και ομοίωση του μακρόκοσμου, διαπερασμένες από το ρυθμό του σύμπαντος, μεταγγίζουν και σε εμάς πέρα από ένα συγκεκριμένο ερέθισμα, μια ουσιαστική , αντιδραστική σε κάθε περιγραφή υποβολή από αυτό καθεαυτό το σύμπαν, ή καλύτερα την ιδέα που είναι ενορχηστρωμένη σε αυτό.
Ιδέα που καθώς ενυπάρχει σε όλα δίχως εξαίρεση τα έργα του Στρατή, καταξιώνει το καθένα από αυτά σαν την υπέρτατη επαλήθευση του κατά Πλάτωνα ορισμού της αυθεντικής Τέχνης.
Διαπερασμένες ή καλύτερα ενσαρκωμένες μέσ’ από μιαν αυθεντική πνοή και χαρισματική ενέργεια, οι μορφές του Στρατή ενεργοποιούν μέσα μας πέρα από εικαστικές αισθητικές εντυπώσεις μεγάλες σε εμβέλεια ψυχικές εμπειρίες”.

Ενα αστέρι από ασημόχαρτο- Μάνος Ελευθερίου.

Ένα αστέρι από ασημόχαρτο
του Μάνου Ελευθερίου
στον μικρό Θοδωρή Ντούμα

Μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου

που είναι από χιόνι και λησμονιά

που είναι δική μας κι είναι δική σου

κι όλου του κόσμου του περασμένου

κι εκείνου που θα ‘ρθει μες στο χιονιά*

έξω απ’ τα κάγκελα που κρύβουν κήπους

που έχουν τα δέντρα τους πράσινους ήχους
κι έχουν για φύλλα τους παλιά φεγγάρια
κι έχουν για φρούτα μαργαριτάρια*

μπροστά στην Πύλη που μπαινοβγαίνουν

χιλιάδες άνθρωποι κι όλο πηγαίνουν
-τι να γυρεύουν;- και είναι ξένοι
κι όλοι τους άγνωστοι, ταξιδεμένοι*

έξω απ’ τα κάγκελα (λοιπόν) σ’ ένα δρομάκι

κάποιος ζητιάνος μ’ ένα πιατάκι

κατάχαμα κάθεται κι όλο ζητά

να ελεηθεί μ’ ένα αστεράκι*

που το υποσχέθηκε σ’ ένα παιδάκι

και τον προσμένει κάτω στη Γη

γιατί δεν είχε άλλο παιχνίδι

και μόνο αυτό ζητά και θέλει

να τα’ αγκαλιάσει να κοιμηθεί.*

Τα πράγματα έγιναν όλα μια νύχτα

μ’ άγριες βροντές και με βροχή

και σαν πατέρας, σαν παλικάριε

κείνος έσκυψε στο μαξιλάρι

για να του πει ένα παραμύθι

και πως δεν πρέπει να φοβηθεί

απ’ τις βροντές έξω απ’ το σπίτι*

και για να πάψει το κλάμα απόψε

χαϊδεύοντάς του τα μαλλιά

του υποσχέθηκε να πάει να φέρει

ένα αστεράκι σ’ ένα πανέρι

και να κοιμάται μ’ αυτό αγκαλιά.*

Παιδί μικρό και πάει σχολείο

δευτέρα τάξη Δημοτικού

κι έτσι όπως κάθεται σ’ ένα θρανίο

όλο χαράζει ένα αστεράκι

για να θυμίζει σε κάθε παιδάκι

της γης τα μυστήρια και τ’ ουρανού.*

Κι όταν στο σπίτι του επιστρέφει

μια έγνοια μόνο το τυραννά

και σ’ όλα τα φύλλα μες στα βιβλία

και σε τετράδια και σε χαρτιά

το αστέρι εκείνο ζωγραφίζει

που τον υποσχέθηκαν κάποια βραδιά.

Δεν τρώει πολύ και δεν κοιμάται.

Το αστέρι μόνο συλλογάται.*

Διαβάζει λίγο κι αδυνατίζει

και μες στο νου του αυτό γυρίζει

πως πιάνεται άραγε ένα αστέρι

και πως μπορεί κανείς ν’ ανέβει

τόσο ψηλά να το κρατήσει

και τέτοιο φως να κατακτήσει.*

Κι ένα βραδάκι παίρνει μια απόχη

και πάει κρυφά στον ταρσανάκι

όλο θαρρεί πως θα ψαρέψει

το αστέρι που έχει μες στη σκέψη.*

Μα τ’ άστρα είναι καθρεφτισμένα

κι όλο γλιστρούν μες στα νεράκι

όλο γλιστρούν κι όλο του φεύγουν

κι αυτό, θαρρεί, το κοροϊδεύουν

και δεν το παίρνουν στα σοβαρά.*

Είδε κι απόειδε ο πατέρας

κι ένα θλιμμένο πρωινό

έγινε, λες, καπνός κι αέρας

και ξεκινά να βρει τ’ αστέρι

μες στο μεγάλο ουρανό.*

Λίγες ελιές πήρε μαζί του

λίγο ψωμάκι και νερό

και της γυναίκας του τα λόγια

να ‘χει ελπίδες στο Θεό.*

Ποτάμια πέρασε και δάση

κι είδε θηρία και βουνά

κι είδε πουλιά σ’ ένα δεντράκι

που μίλαγαν ανθρωπινά

κι εκείνα ρώτησε ο καημένος

πως πάει κανείς στον ουρανό.*

«Θέλω να βρω ένα αστέρι»,

λέει«και βιάζομαι, ανυπομονώ,

γιατί έχω άρρωστο στο σπίτι

ένα καλό μικρό παιδί

που βλέπει τον Αποσπερίτη

κι εγώ του το ‘χω υποσχεθεί

πως θα του πάω ένα αστέρι

μέσα σ’ ένα χρυσό πανέρι

και δεν το νοιάζει τίποτ’ άλλο

ούτε παιχνίδια, ούτε σπουδή.

Δεν τρώει πια και δεν κοιμάται.

Το αστέρι μόνο συλλογάται».*

Και τα πουλιά του δείξαν δρόμους

πως πάει κανείς στον ουρανό.

Και πέρασε λαούς και κόσμους

κι ηύρε ένα γυάλινο βουνό*

κι είδε την Πύλη, επιτέλους,

που μόνο οι δίκαιοι περνούν

και βρήκε δυο σκοπούς αγγέλους

και το τι θέλει τον ρωτούν*

κι αυτός εξήγησε τι θέλει

και του είπαν: «Μείνε στη γωνιά.

Ίσως βρεθεί κάποιος να ξέρει!».

Κι άρχισε πια τη ζητιανιά.*

Με το πιατάκι του απλωμένο

πέρασε χρόνια και καιρούς

ζητώντας το άστρο απ’ όσους μπαίναν

ακόμα κι απ’ τους κηπουρούς*

που νύχτα - μέρα μπαινοβγαίναν

εφέρνοντας σπόρους, βιαστικοί,

για να ‘χουν συντροφιές τα κρίνα

οι δυόσμοι κι οι βασιλικοί*

φασκομηλιές και χαμομήλια

φλισκούνια, δάφνες και μυρτιές

και τα τετράφυλλα τριφύλλια

κι όσα έχουν άνθος τις φωτιές.*

Κι από ’κει πάνω βλέπει τ’ άστρα

σαν χρυσοκέντητα καρφιά

να ’ναι ποτάμια τα τοπάζια

κι οι πέρλες, τα μαργαριτάρια,

λες κι οι σοφοί κι οι διαβασμένοι

κι όλου του κόσμου οι μαγεμένοι

φτιάξαν αυτή τη ζωγραφιά.*

Και λέει: «Θε μου, εγώ ζητάω

ένα άστρο τόσο δα μικρό

να το ’χει φυλαχτό μια μάνα

και το παιδί μου σα γιατρό!».*

Περάσαν χρόνια κι άλλα χρόνια

κι είχαν αλλάξει όλα στη Γη

ώσπου μια μέρα μια βρυσούλα

(ξαδέλφη που ήταν με την Πούλια)

και τον λυπόταν να υποφέρει

έσκυψε να του ψιθυρίσει
πως βρίσκει κάποιος ένα αστέρι
με την απλή τη συνταγή.

Σοφή, παλιά και πρακτική:
μόνο με χαρτοκοπτική!*

«Θα πας», του λέει, «ν’ αγοράσεις

χαρτόνι άσπρο και χοντρό

και πάνω εκεί θα ζωγραφίσεις

το αστέρι που ζητάς καιρό!

Κι ύστερα κόψ’ το, τύλιξέ το

μ’ ένα χαρτάκι ασημί

και με το σπάγκο κρέμασέ το-

-σαν μπουκετάκι γιασεμί-

σ’ ένα καρφί απ’ το ταβάνι.

Αυτό το απλό! Κι αυτό σου φτάνει!».*

Αμέσως έφυγε πετώντας

και φτάνοντας πήρε χαρτί.

Τόσο απλό…να μην το ξέρει!

Τόσο απλό…ποιος να σκεφτεί!*

Μα ο γιος του είχε μεγαλώσει

κι είχε παιδιά κι εγγόνια πια

κι όμως περίμενε τ’ αστέρι

κάθε στιγμή, κάθε βραδιά.*

Γι’ αυτό κι εκείνος υποσχόταν

χρόνια και χρόνια στα παιδιά του

πως κάποτε ο παππούς θα ’ρχόταν

με κάποιο αστέρι στην καρδιά του.*

Μα μήτε αυτός μήτε κανένας

γνώριζε τέτοια συνταγή.

Αχ τι ντροπή μες στους ανθρώπους.

Τι βάσανα που έχει η Γη…*

Αχ τι ντροπή να μην μπορούμε

πάντα να κάνουμε τ’ απλάκι

όλο ζητάμε για να ζούμε

τα δύσκολα και τα πολλά.*

Αφού αρκεί για ένα αστέρι

μόνο χαρτί χρώμα ασημί

να πάρει νόημα ο κόσμος

και νόημα κάθε στιγμή.

Μάνος Ελευθερίου
Ένθετο «Παραμυθένια» Αρ. 14.

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2002

Τι σημαίνει Ελληνικό Φεστιβάλ;;

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ;

Το Ελληνικό Φεστιβάλ, ανακοίνωσε αυτές τις μέρες
το πρόγραμμά της τρίτης χρονιάς του. Χωρίς να
κάνει ουδέποτε τον απολογισμό του, έστω και
με δυό λέξεις, για τα πεπραγμένα των πρώτων δύο ετών.
Για να δούμε κι εμείς, τέλος πάντων τι έγινε και
τι δεν έγινε. Θετικά, αρνητικά, κέρδη και ζημιές.

Σιωπώντας προκλητικά στις πολυσήμαντες παρατηρήσεις
και προτάσεις κορυφαίων ανθρώπων των Γραμμάτων και
των Τεχνών, που υπηρέτησαν με πάθος, χρόνια τώρα,
την ουσία του Ελληνικού Φεστιβάλ και πονάνε, σήμερα,
για την απαξίωση των Μεγάλων Ελλήνων Δημιουργών.

Ξαναθυμίζουμε λοιπόν όλα όσα γράψαμε πέρυσι.

Με το ολοκληρωμένο κείμενο που ακολουθεί, ( και με
επίσημα στοιχεία από άρθρα του κ. Κ. Γεωργουσόπουλου,
και κριτικές, μελέτες και βιβλία πολλών σημαντικών
ανθρώπων των Ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών..)
απαντάμε σε μερικούς αρμόδιους και αναρμόδιους
που «θεοποιούν» κάθε ξενόφερτη και «αγνοούν»
κάθε ελληνική δημιουργία.

Όλοι εμείς που, δυό χρόνια τώρα, υπενθυμίζουμε όλες
αυτές τις τεκμηριωμένες θέσεις, χωρίς ποτέ να αρνηθούμε
τις, μεγάλες, ξένες δημιουργίες.

Όμως οι γνωστοί παντοδύναμοι, αρμόδιοι και αναρμόδιοι,
κύκλοι τις αγνοούν και ουδέποτε τις δημοσιεύουν.
Περιορίζονται να τις σχολιάζουν ειρωνικά και να μας
αποκαλούν παλιομοδίτες, ξενόφοβους και σωβινιστές.

Aπό το 2001,μάλιστα, προσφέρουμε, συνεχώς, το Θέατρο ΑΛΦΑ,
στο Υπουργείο Πολιτισμού, με μοναδικό όρο να παίζονται, με μακροχρόνιο σχεδιασμό, όλα τα καταξιωμένα, ελληνικά
έργα-σταθμοί,για να τα γνωρίζουν και οι νεώτερες γενιές.
Ουδεμία ανταπόκριση…
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
Στέφανος Ληναίος – 8.3.08 – stefan28@otenet.gr



ΕΛΛΑΔΑ = ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ


Θυμίζουμε λοιπόν:

1.--Τη «Θάλασσα» του Σκαλκώτα, τον «Οιδίποδα» του Θόδωρου Αντωνίου,
τις «Πύρινες γλώσσες» του Γιάννη Χρήστου, τα «Πυθοπρακτά» του Ιάνη Ξενάκη.
Την Εβδομάδα Ελληνικής Μουσικής όπου ακούγαμε Στ. Βασιλειάδη, Γιάννη Παπαϊωάννου, Γιάννη Κωνσταντινίδη, Απέργη, Γαζουλέα, Κουρουπό, Σισιλιάνο,
Δραγατάκη, Αδάμη.

2.- Το σπουδαίο ποιητικό μας θέατρο, το παραγκωνισμένο από τους εμπορικούς
θιάσους, είδε μέρες λαμπρές στο κατάμεστο Ηρώδειο. Σπουδαίοι σκηνοθέτες μας
(Σολομός, Ντουφεξής, Μουζενίδης, Ευαγγελάτος, Κουν) τίμησαν με τη σύμπραξη
μεγάλων ηθοποιών τον λόγο του Καζαντζάκη, του Πρεβελάκη, του Ρώτα, του
Σικελιανού.
Φέτος γιορτάζονται τα πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Μεγάλου Κρητικού
και δεν σκέφτηκε κανείς να χορηγήσει μια παράσταση από τα άπαιχτα έργα
του. Στο Φεστιβάλ Αθηνών παλιότερα ο Σολομός, ανέβασε τα «Σόδομα και Γόμορρα »,ο Μουζενίδης με τον Κατράκη τον « Χριστόφορο Κολόμβο » , ο Ευαγγελάτος την όπερα του Καλομοίρη πάνω στον «Κωνσταντίνο Παλαιολόγο»
του και ο Σολομός πάλι την αριστουργηματική «Μέλισσα».
Ο Σολομός επίσης ανέβασε τον «Λάζαρο» του Πρεβελάκη και το Εθνικό τη «Σίβυλλα» του Σικελιανού.

3.- Πλήρης άγνοια ότι φέτος κλείνουν ογδόντα χρόνια από τις μυθικές Δελφικές Γιορτές των Σικελιανών..
Αγνοούν τον Κωνσταντίνο Ψάχο, το μεγαλοφυή μουσικολόγο και συνθέτη των
Εορτών. Η παρτιτούρα του υπάρχει και θα ήταν πρώτης τάξεως μοντερνική
άποψη, τώρα που το «έθνικ» ιδίωμα μάς κατακυριεύει, να ακούγαμε τη
μελοποίηση του «Προμηθέα» και των «Ικέτιδων» από τη χορωδία του Λυκούργου
Αγγελόπουλου.

4.- Προτιμήσαμε, δυστυχώς, ένα αφιέρωμα των ρεμπέτικων της μαστούρας
Και ξεχάσαμε να χαρίσουμε ένα βράδυ στη μνήμη της μεγάλης Κούλας Πράτσικα,
κορυφαίας στον χορό του «Προμηθέα» στους Δελφούς του 1927, δασκάλας όλων
των Ελληνίδων χορογράφων από τη Λουκία στη Ζουζού Νικολούδη και από τη
Ραλλού Μάνου στην Ντόρα Τσάτσου και από τη Μαρία Χορς στη Σοφία Σπυράτου
κ.τ.λ.

5.-Αγνοούμε το ποιητικό θέατρο του Σικελιανού, Καζαντζάκη, Πρεβελάκη,
Ρώτα, Μάτσα, Τερζάκη, Θεοτοκά. Ένα μεγάλο θέατρο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το ποιητικό δράμα του ευρωπαϊκού εικοστού αιώνα, Λόρκα, Τ.Σ. Έλιοτ, Αρτσιμπάλ Μακ Λης, Κλωντέλ κ.α.-

6.—θυμίζουμε του Συνθέτες μας, που έχουν μελοποιήσει Ελληνική Ποίηση: Δημήτρη Μητρόπουλο, Αντίοχο Ευαγγελάτο, Μενέλαο Παλλάντιο, Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη, Δραγατάκη, Ριάδη, Καλομοίρη, Ξενάκη, Χρήστου, Βασιλειάδη, Παπαϊωάννου, συμφωνικό Θεοδωράκη.

Αγνοούν τους Έλληνες συνθέτες έντεχνης μουσικής που έχουν μελοποιήσει τον Σολωμό, τον Κάλβο τον Καβάφη, τον ποιητή που έχει επισκιάσει
μεγάλους ξένους ποιητές, σε όλο τον κόσμο.

7.-Θυμίζουμε τον Ελληνικό Χορό: Στελλάτου, Παπαδαμάκη, Λύρα, Μελετοπούλου ,
Σπυράτου, Σταματοπούλου. Πώς θα μάθει η νέα γενιά των φανατικών για χορό ποια ήταν η Ραλλού Μάνου, το «Καταραμένο φίδι» και η «Ερημιά» του
Χατζιδάκι και η μεγάλη Ζουζού Νικολούδη;;



Τι σημαίνει Ελληνικό Φεστιβάλ;;;;
Το εφετεινό Ελληνικό Φεστιβάλ,2007, μας τέλειωσε.
Θα περιμένουμε τον απολογισμό των αρμοδίων.
Εκτός κι αν δεν τον κάνουν, όπως δεν τον έκαναν και πέρυσι.
Ας ελπίσουμε ότι κάποιοι ανεξάρτητοι κριτικοί-δημοσιογράφοι
θα κάνουν το δικό τους, αντικειμενικό, απολογισμό της δράσης του.
Και όχι μόνο οι φίλοι του και οι “ συγγενείς ” του ...
Όπως ένας…φαν-φίλος του,δημοσιογράφος,γράφει,σήμερα,2.8.07,στα ΝΕΑ:

Πολύ μου άρεσε. Να πηγαίνω στο Ηρώδειο για την παράσταση της Σιλβί Γκιλέμ και του Άκραμ Καν και να βλέπω στις κερκίδες την Αριάν Μνουσκίν. Να τηλεφωνιέμαι με φίλη μου και να μου λέει ότι βλέπει
την παράσταση της Μνουσκίν και πλάι της κάθονται η Σιλβί Γκιλέμ κι ο Άκραμ Καν. Να ΄μαι στο Ηρώδειο για το γκαλά- αφιέρωμα στην Κάλλας και
να βλέπω την Ιζαμπέλ Ιπέρ να κάθεται στην πρώτη σειρά με τα παιδιά της και ν΄ανεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες για να δει τη θέα από ψηλά...
Χάρη στο ανεκτίμητο Ελληνικό Φεστιβάλ που μόλις έληξε και στον Γιώργο Λούκο σα να υπάρχουμε κι εμείς ισότιμα πλάι στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό γίγνεσθαι απαλλαγμένοι- όσοι μπορούμε...- απ΄ τον θλιβερό
βλαχοεπαρχιωτοελληνοκεντρισμό μας.

Αφήστε τη ζύμωση που γίνεται...

Και εδώ μπαίνει ένα ΜΕΓΑΛΟ ερωτηματικό.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ;

1) Η κοσμική κίνηση όλου του καλού κόσμου στις κερκίδες του Ηρωδείου;
2) Το, σχεδόν, αποτυχημένο, ελληνοξενόφερτο πρόγραμμα,
ή μήπως
3) ΣΠΟΥΔΑΙΟ Ελληνικό πρόγραμμα για να το δούν οι ξένοι επισκέπτες

και ΣΠΟΥΔΑΙΟ Ξένο πρόγραμμα για να το δούμε κι εμείς οι Έλληνες και να απαλλαγούμε από το…βλαχοξενοφερτοψώνιο μας;!!!

Στέφανος Ληναίος 2-8-2007

Ουδείς μωρότερος των "ιατρών" αγαπητέ Ευστάθιε όταν θέλουν να μεταρυθμίσουν ,ότι δεν μπόρεσαν να ρυθμίσουν και όταν εξαγγέλουν σαν ΠΙΣ απεργίες κρυφά και στο διαδίκτυο, μην σηκωθεί καμιά καρέκλα και τους μπεί στο πισινό.......