Babandan....

Herhangi bir şeyi yapmayı beceremediğin zaman atıyorsun elinden sinirle ve hışımla, evet, küçüklüğünden beri yapıyorsun bunu. Örnek verecek olursak, bir oyuncağının çıkan kısmını yerine takmaya çalışıyor da bir türlü yapamıyorsan alıp atıyor ve hırslanıyorsun. Babana çekmişsin....

Kardeşin olması üzerine...

Kardeşin olacağını ilk başından beri biliyorsun. Mutlusun, çok mutlusun hem de. Belki de aramızda onu en çok sen istedin. Şimdilik seni neler beklediğini bilmiyorsun, açıkçası ben de bilmiyorum neler beklediğini... hem seni hem de beni, yaşayıp göreceğiz. Kardeşin olacağını öğrendiğinden bu yana pek fazla duygularını çaktırmıyorsun. O kadar duygusal olup da duygularını bu kadar iyi gizleyen bir çocuk senden başka kaç tane daha vardır acaba? Yine de, arada bir, özellikle uyumadan hemen önce, hani şu kitap okuyup hafifçe mayıştığın anın sonrasında uykuya dalmadan hemen önce yatağında birbirimize sarıldığımız birkaç dakikada seni tutan herşeyi bir kenara bırakıp gün içinde kafaya taktığın ne varsa mutlaka onunla ilgili birşeyler soruyorsun bana, ya da sen sormadan ben soruyor ağzından alıyorum duygularını. O birkaç dakika öyle bütün kalkanlarını indirdiğin, duygularının savunmasız kaldığı acaip bir zaman dilimi. Senin yaşındakilerin çoğunda var, anneleriyle konuştuk. Neyse, bu zaman dilimlerinde saçılan bazı anlar aşağıda...

Sen: Kardeşim memelerinden süt mü içecek?

Ben: Evet bebek olduğu için ancak öyle beslenebilir.

Sen: Ama onlar benimdi.

Ben: ...... Eveeet, sen de öyle beslenmiştin tabii. Paylaşmak güzel olmaz mı? (Hemen bir ikinci çocuk kitabı sipariş ettim kendime, zira bu tip durumlarda ne söyleyeceğimi bilmiyorum) 

İlk 3 ay bütün hamileliklerde olduğu gibi yorgun geçti. Uyanık olduğum her an uyumak istiyordum tabii ki. Uyumamayı tercih ediyordum ama bazen de elimden gelmiyordu, uyumasam bile arada bir yatıveriyordum salondaki koltuğa, çok dikkatini çekmiş. Çekeceğini biliyordum buna göre "Hamilelikte normalden biraz daha çabuk yorulabilirim, çabuk uykum gelebilir, bunlar normal şeyler" diye sana açıklamalar yapmıştım ama galiba yapamamışım.

Sen: Annecim, senin yerine geçmek istiyorum ben.

Ben: Aaa benim yaşıma gelene kadar yaşayacak ne güzel şeylerin var...
Sen: Yok öyle değil. Keşke senin yerine ben hamile olsam. Karnını acıtıyor, canını acıtıyor, keşke ben o acıyı çeksem.
Ben: Çok çok düşüncelisin teşekkür ederim ama merak etme bebek benim canımı acıtmıyor sadece biraz çabuk yoruluyorum (dedim ne diyeceğim yine bilemedim ki, bu çocuklar bazen beni benden alıyorlar.....)

3. ayımız dolduğundan ultrasona seni de götürdük, "kardeşini göreceksin" diye. Tabii kafanda nasıl canlandırdın bilmiyorum ama canlardığın görüntüler kesinlikle gördüklerin değildi ona eminim. Nedense kardeşinden çok beni düşünüyor ve merak ediyorsun ve tahminimce başıma bir şey gelmesinden canımın yanmasından falan çok korkuyorsun. Ultrason için sıvıyı karnıma sürerken sürekli karnıma baktın, sen baktın biz açıkladık sen baktın biz açıkladık. Ekranda kardeşin göründü, ekrana bakmıyor hala karnıma bakıyorsun, "merak etme" diyorum, "canım yanmıyor" ekrana bakıyorsun ve o anda babana dönüp "babacım karnını gıdıklayacağım" diyorsun. Kardeşini görmezden geliyorsun !!! İlk başta anormal gelse de sonra düşündükçe ne kadar da normal bir tepki olduğunu farkediyoruz. Bilmediğin olaylara doğru gidiyorsun, koca koca soru işaretleri var kafanda biliyorum, sen dile getirdikçe çözeceğiz....bir..bir...