Jedynym sposobem by żyć, jest pozwolić żyć

Dziś sobota ......leniwa sobota...

czasem w takie wolne dni zrywam się rano i pichcę przy rytmach muzyki...
nastawiam kawę ( gotowaną z przyprawami ...innej nie tknę )
 przygotowuję śniadanie ...w takie dni nudzi mnie powtarzalność...
szukam nowego...roznosi mnie energia .

A kiedy indziej tak jak dziś czas nie ma znaczenia ...

tylko ze zdziwieniem zauważam godzinę ,14:47 ?

W takie dni nic sie nie liczy...aż do chwili ....

gdy przychodzi IMPULS ....

ponieważ to moje leniwe lewitowanie w czasie...to często ...cisza przed burzą .

Bodźce które do mnie docierają ...wiadomości... 
słowa te pisane i te wypowiedziane ...
wywołują istny spiritus movens 
( przy czym spirytus nie ma z tym nic wspólnego :) )

....i tak juz mam że najlepiej wychodzi mi porozumiewanie się ze światem za pomocą symboli...cytatów...obrazów...np. obejrzany film 

-budzi we mnie uczucia których zupełnie sie nie spodziewałam...

fragment tekstu, piosenka, muzyka, obraz...

cokolwiek może być katalizatorem

Do tej pory rzadko swe myśli zapisywałam, gdzieś w notesie, na serwetce,

dzieliłam ją z  mym R-Muśkiem , wywołując tym długie dyskusję i dobrze...

jednak ten blog powstał również w tym celu...aby pisać nieskrępowanie...

bez obaw przed krytyką ( głównie swoją ) czy niezrozumieniem...

tak trochę terapeutycznie nawet :)

myśli mam ulotne...

a w dodatku tak jak wspomniałam lepiej mi idzie zamieszczanie symboli 
w postaci cytatów ...nie mam daru przekładania emocji w słowa... 

lecz impuls ....jest ważny...

impulsu nie należy ignorować....impuls nadaje kierunek ...

może zaprowadzić w rejony niezbadane.......

terra incognita mojego umysłu...serca...duszy.... 

Impuls nadaje szybkości i ręka w tradycyjny sposób nie nadąża...zabawne ...
przy moim spokojnym i nieśpiesznym rytmie ....

W ostatnim czasie gdy tak wiele się dzieje bardzo ważnych dla całego świata wydarzeń...

gdy  świadomość zbiorowa  jest przesiąknięta cała gamą  emocji ...

wpływających na naszą podświadomość...

nasuwa mi się skojarzenie ciemnej i jasnej strony mocy ...

jak krucha jest granica pomiędzy i dlaczego tak ważna jest równowaga...

światło i mrok, dzień i noc . 

Zauważam u siebie w ostatnim czasie niepokój ...

ze smutkiem przyglądam się wydarzeniom kuriozalnym, przerażającym, 

zadziwiającą bezmyślną aberracją w działaniu ludzkim...

ja obserwator czuję zażenowanie

 - więc ograniczam dopływ informacji do minimum - 

od miesięcy w skutek remontu ,nie mamy podłączonej anteny telewizyjnej

 i zupełnie nam to nie przeszkadza 

( z czystym sumieniem mogę przestać w tej chwili płacić abonament tv ) 

od  miesięcy nie słuchamy radia

 - choć od lat  polskie radio  towarzyszyło nam w porannym wstawaniu , 

w dojeździe do pracy czy wieczornej krzątaninie 

( zmieniło się tak wiele w tak krótkim czasie  ) , 

nie szukam aktualności ...nie muszę ...same przychodzą 

- umożliwia to postęp techniczny...tylko z ostrożnością przesiewam ...

szkoda wielka że ten postęp nie na równi z innym
 bardziej przyjaznym światu i ludziom ...choć 
...może nie do końca   . 

Obserwacja wydarzeń choć często przygnębia 
- przynosi też pozytywne informacje
 ...pojawiają się ruchy podążające w kierunku światła, 
przebudzenia, 

wzrasta świadomość mocy ...tej która jest w nas....

która pochodzi nie z zewnątrz lecz z wewnątrz nas...

ta pierwotna siła kosmosu i natury której jesteśmy częścią...

nie inaczej ! 

- być może dlatego tyle wokół działań dążących do cofnięcia w rozwoju...

stłumienia światła ...odwrócenie uwagi, wywołanie globalnego zamieszania....

mrok się broni...być może została zachwiana jego równowaga ....

a zranione zwierzę potrafi wywołać najwięcej szkód . 

Tylko boli ta bezsilność ...smuci ...pojawia się lęk...te uczucia osłabiają...przygnębiają....wypierają dobre myśli ....

NIE daję na to zgody ...już NIE ...

uczę się aby przeze mnie przepływały, obserwuję je ...

niektóre sa oporne...

lecz zrozumiałam w końcu że one nie są mną....

JA jestem 

emocje pomagają mi odczuwać...

tylko tyle i aż tyle

nie są mną...

nie przejmą władzy nade mną 

impuls jest tu bardzo pomocny ...

a gdy połączy się ze słowiańskim wściekiem :) *

energia zostaje skierowana ku kreacji

i MOC twórcza zostaje uwolniona...

i to jest wspaniałe 

każdy z nas może być twórcą

więcej

każdy z nas jest twórcą 

każda czynność którą wykonujemy - to tworzenie

jesteśmy artystami bez względu na to jaki zawód wykonujemy

czym sie zajmujemy  

codziennie tworzymy swoją historię....

Mówiono mi że  " mam wolną wolę "

a z drugiej  tą wole podstępnie zabierano

abym tak naprawdę żyła w iluzji wolności 

Poprzez indoktrynację społeczno-rodzinno-religijną "stworzono" sztuczny twór  

na podobieństwo funkcjonującej "normalności" 

zbombardowano masą zaśmiecających umysł zbytecznych "mądrości"

 to wystarczyło ,

aby prawdziwe Ja nałożyło najpierw jedną maskę ...

potem drugą...trzecią...na każda okazję

a w końcu

zaszyło się pod tą fałszywą ale "przystosowaną społecznie "warstwą  

no cóż...przynajmniej zbytnio się nie wychylającą w moim przypadku :)

Pozwól mi uprzejmie ci pomóc albo utoniesz 

powiedziała małpa i odłożyła rybę na drzewo 

Alan Watts "Umysł ponad umysłem" 

Tak właśnie, bardziej lub mniej uprzejmie, funkcjonuje "normalność"

zawsze znajdzie sie ktoś - kto wie lepiej co dla nas najlepsze.

Nawet nie daje się szansy na samodzielne myślenie ...

o tym już pisałam-

to nieopłacalne i niebezpieczne 

Lepiej przekonać ludzi do "jedynej słusznej prawdy"

"jedynego właściwego wzorca postępowania "

i wtedy dopiero się dzieje ...

przecież to wszystko dla naszego dobra...

 heh

każdy konflikt, wojna, pozbawienie praw,

forsowanie na siłę przekonań...

 zawsze wszystko jest dla naszego lub wyższego dobra

wojna w imię Boga czy pokoju ...jest szczytem hipokryzji... 

lecz machina pędzi od wiek-wieków 

a ludzie nadal nie potrafią się ze sobą komunikować...

rozmawiać ze zrozumieniem

tolerancją

szacunkiem dla innych poglądów

bo przecież nie można okazać słabej strony,

ja ( my ) wiem (y) lepiej 

trzeba postawić na swoim

narzucić wolę 

wejść brutalnie w czyjeś życie 
w imię tego...tamtego czy siamtego...

odegrać grę....

zdominować...

często mam wrażenie jakbyśmy 

mówili różnymi językami

bez grama zrozumienia

nawet gesty nie pomagają ...bo są na opak odbierane ...

...Człowiek ma  niesamowitą zdolność przystosowawczą...

tak naprawdę ...

już dawno powinniśmy się  udusić ...

zamiast tego uciekamy ze skrajności w skrajność...

często niszcząc po drodze co się tylko da....

 w tym także naszą planetę.

Cóż...myślę że Gaja potrafi się obronić...

tylko że cierpliwość jej ma swoje granice

i człowiek w tym starciu marne ma szanse 

Dość już tej parady klonów !!!

dość już tych masek !!!

każdy z nas jest inny

ma prawo

do bycia szarym, czerwonym, żółtym, czarnym,pstrokatym,w groszki

 ...jak tam sobie chce 

ziemia jest pełna różnorodności 

"- ale ale ups. chwila...czerwonym ?

to na pewno komunista "

"- a czarnym ? ojej czy to przypadkiem nie rasizm ?"

 w cholerę z tymi wszystkimi absurdami

czarny czy czerwony ...to KOLORY

piękne barwy  i nic po za tym  !!!

cieszmy się ze je dostrzegamy 

- "Piękne ?  przecież czarne jest takie poważne i smutne "

"a jak on będzie inny to może być niebezpieczny, 

czego po takim się spodziewać? "

" to niemoralne !!!"

aha... gadaj tatko latka 

"dla niego piękne , dla ciebie nie musi 

- dopóki ci nie narzuca swego kanonu piękna czy swych poglądów , to co ci do tego ?

uszanuj jego poczucie piękna i jego wybór ...nie ingeruj w cudze sumienie...
 czy to takie trudne ?"

"Jedynym sposobem by żyć, jest pozwolić żyć."

Pozwólmy każdemu na 

 odczucia i własne wybory

bez oskarżeń lub szyderstw 

bez narzucania  i prześladowania

Jakby nie patrzeć ...wracam do energii serca :)

W sercu dzieje się wszystko, co się dzieje.

 A kluczem do życia w najwyższym stopniu spełnionego, 

bogatego, udanego jest otwarcie serca. 

Otwarte serce pozwala nam spojrzeć na życie w całkiem odmienny sposób. 

Otwarcie serca pozwala przeżywać życie z pasją, w poczuciu sensu i celu. 

Robisz to, co uważasz za swoją powinność, żyjesz tym, do czego się urodziłeś. 

 Żyjąc z otwartym sercem, podpisujesz się pod wartościami takimi jak: tolerancja, harmonia, współpraca i szacunek dla innych.

 

Marci Shimoff, Siła serca

Rozumiem że odnośnik żeński nawiązuje do duszy :)

Ha ....i w ten oto sposób mój IMPULS dzisiejszy 

przekształcił się w ten tekst :)

 Pozdrawiam serdecznie :)

 

dopisek niedzielny :

* słowiański wściek ...zapożyczony z Legend polskich allegro... Operacja bazyliszek :)
w oryginale słowiańskim wkurwem nazwany :)))
u mnie wściek na tym etapie spełnia swa rolę...jednak nie wykluczam pojawienia się i  tej drugiej opcji ...która niczym żywioł pierwotny... już potężnym wyładowaniem energetycznym  będąc nie powinna być zbyt często używana....a jak już to tylko ku kreatywnej i pozytywnej stronie mocy...energii serca...

 

10 przykazań... inaczej...

Kiedyś Osho został zapytany o jego własne "dziesięć przykazań"odparł on  że to trudna sprawa, ponieważ był przeciwny wszelkiego rodzaju przykazaniom. Niemniej "tylko dla zabawy" wymienił następujące:

1. Słuchaj samego siebie, przyjmuj wskazówki z własnego wnętrza, a nie bądź sługą tego, co jest na zewnątrz.
2. Nie ma Boga innego niż samo życie.
3. Prawda jest w tobie, nie szukaj jej gdzie indziej.
4. Miłość jest modlitwą.
5. Spokój jest drzwiami do prawdy,  jest środkiem, celem i osiągnięciem.
6. Życie toczy się tu i teraz.
7. Żyj w pełni obudzony, świadomy.
8. Nie walcz - po prostu unoś się wraz z prądem.
9. Umieraj w każdej chwili, dzięki czemu będziesz mógł być nowy w każdej chwili.
10.  Przestań szukać tego, czego nie ma. To, co jest - jest. Zatrzymaj się i patrz....

Cytat tygodnia..

„Jestem tym, czym jestem. 

Świat jest dla ciebie tym, czym uważasz, że sam jesteś. 

Zacznij od zobaczenia, że świat jest w tobie, a nie ty w świecie. 

Cały świat nie jest niczym innym jak odbiciem ciebie samego i przestań szukać błędu w odbiciu. 

Nie możesz zmienić świata, zanim nie zmienisz siebie.… 

Wszystkie problemy pochodzą z umysłu.  

Przypomnij sobie, że nie jesteś umysłem, a jego problemy nie są twoimi.

 Problem ludzkości tkwi w błędnym używaniu umysłu.”

 Nisargadatta Maharaj

Iluzja...

“Wiedzcie, że wszystkie rzeczy są jak

Miraż, zamek z chmur,

Sen, zjawa,

Bez istoty, lecz z widocznymi cechami.

Wiedzcie, że wszystkie rzeczy są jak

Księżyc na jasnym niebie,

Odbijający się w gładkiej tafli jeziora,

Choć dla jeziora księżyc nigdy się nie poruszył.

Wiedzcie, że wszystkie rzeczy są jak

Echo pochodzące

Z muzyki, głosu i płaczu,

Jednak w tym echu nie ma melodii.

Wiedzcie, że wszystkie rzeczy są jak

Magik wyczarowujący

Konie, woły, wozy i inne przedmioty,

Nic nie jest tym, czym się wydaje”.

Budda “Samadhirajasutra”

Patrzyć głęboko..

Jeśli jesteś pusty od środka, usiłujesz zgromadzić jak najwięcej akcesoriów wokół siebie. Może to zwieść innych, ale ciebie nie wypełni.
Choć czasem może zwieść i ciebie, ponieważ nawet własne kłamstwo, powtarzane wiele razy, zaczyna wyglądać jak prawda.
Jednak nie czujesz się spełniony, zadowolony.

Pamiętaj: jeśli będziesz podejmował wysiłki, aby się cieszyć, nic ci z tego nie wyjdzie.
Kiedy będziesz próbował osiągnąć szczęście, przegapisz je.

Wysiłek przy osiąganiu szczęścia to absurd, ponieważ szczęście tu jest.
Nie możesz go osiągnąć. Nic nie rób, po prostu zgódź się na nie. Ono jest we wszystkim, co cię otacza wewnątrz, na zewnątrz, tylko szczęście. Nic poza nim nie jest prawdziwe.

Obserwuj, patrz głęboko w głąb świata, drzew, ptaków, rzek, w głąb gwiazd, Księżyca i Słońca, w głąb ludzi, zwierząt patrz głęboko: egzystencja składa się z radości, szczęścia. Z błogości. Niczego nie trzeba robić. Podejmowanie wysiłku stałoby się przeszkodą. Zrelaksuj się, a poczujesz, jak szczęście cię wypełni; rozluźnij się, a pojawi się w tobie; odpręż się, a otoczy cię ze wszystkich stron.

Osho

Możesz tańczyć wszędzie, jeżeli tańczysz sercem..

Kiedy w zapamiętaniu poruszał się w takt muzyki, 
doznawał uczucia, 
że naturalny rytm jego ciała łączy się z pierwotnym rytmem świata, współgra z nim. 
Myślał, że prądy morskie, wiatry tańczące na łąkach, 
obroty gwiazd muszą mieć z nim jakiś związek."

 Haruki Murakami 
(Wszystkie boże dzieci tańczą)

Podstęp bogów...

Bogowie starali się znaleźć miejsce na ukrycie Mocy, żeby ludzie nie mogli czerpać z tej wszechpotężnej siły...

Jeden z bogów proponował ukryć ją na szczycie wysokiej góry, drugi bóg jednak przestrzegał, że prędzej czy później człowiek i tak wejdzie na górę i zawładnie Mocą. Inny bóg radził ukryć Moc w głębinach morskich, ale i ten projekt zakwestionowano tłumacząc, że człowiek znajdzie sposób na nurkowanie w głębinach. Jeszcze inny bóg sugerował ukrycie Mocy głęboko pod ziemią, ale i ten zamysł odrzucono dowodząc, że człowiek się do niej dokopie.

Aż w końcu pewien stary, mądry bóg zaproponował:
- Zamknijmy Moc w głębi samego człowieka. Człowiekowi nigdy nie przyjdzie do głowy, by właśnie tam zajrzeć
I tak też uczyniono.

osobiste demony ...

 Nasze osobiste demony przyjmują różne postaci. Wstyd, zazdrość, uczucie bycia porzuconym, zranionym, wściekłość. Są tym wszystkim, co odczuwamy jako dyskomfort i przed czym nieustannie uciekamy.Nasza ucieczka przybiera często spektakularne formy – wybuchamy, rzucamy złe słowo, trzaskamy  drzwiami, uderzamy kogoś lub ciskamy doniczką.
Unikamy w ten sposób bezpośredniej konfrontacji z tym, co dzieje się w naszym sercu. Jeśli nasze uczucia nie znajdują ujścia w wybuchu, tłumimy je w sobie, na siłę uśmierzamy ból. Można w ten sposób spędzić całe życie, uciekając przed potworami własnego umysłu.

Była sobie raz młoda kobieta-wojownik.
Nauczyciel powiedział jej, że musi się zmierzyć z lękiem. Kobieta chciała uniknąć walki – taka perspektywa wydawała się jej zbyt brutalna i przerażająca.
Mistrz jednak nie ustąpił i udzielił swej uczennicy odpowiednich wskazówek. Nadszedł dzień konfrontacji. Wojowniczka stanęła naprzeciw lęku.
Czuła się bardzo mała, lęk zaś był ogromny i straszny. Każde z nich miało swoją broń. Młoda wojowniczka podeszła do lęku, skłoniła się trzykrotnie i zapytała: „Czy udzielisz mi pozwolenia, bym mogła stoczyć z Tobą walkę?”. Lęk odpowiedział: „Dziękuję za szacunek, który nakazuje ci prosić mnie o pozwolenie”. Następnie kobieta spytała: „Jak mogę cię pokonać?”.
Lęk odparł: ” Moją siłą jest to, że mówię szybko i wciąż zbliżam się do twej twarzy. Wtedy tracisz siły i robisz wszystko, co ci każę. Jeśli jednak nie uczynisz tego, co ci każę, nie będę miał nad tobą władzy. Możesz mnie słuchać i szanować. Możesz nawet pozwolić mi się przekonać. Ale dopóki nie robisz tego, co mówię, jestem bezsilny”.
W ten sposób wojowniczka dowiedziała się, jak pokonać lęk.
Tak to właśnie działa. Musimy zdobyć się na szacunek wobec swoich emocji, na zrozumienie, skąd emocje czerpią moc pozwalającą im wodzić nas za nos. Wówczas zobaczymy, jak sami dodatkowo potęgujemy swój ból, jak zwiększamy pomieszanie – jak sami siebie krzywdzimy.

Wszystkie demony wskazują drogę do całkowitego przebudzenia i życia wolnego od kurczowego uścisku, życia i zarazem umierania, chwila po chwili, przy każdym wydechu.
Kiedy się budzimy, możemy zacząć żyć w pełni, nie szukając gorączkowo przyjemności i nie unikając bólu, nie odtwarzając starego siebie, ilekroć rozpadniemy się na kawałki.

(...) Rzeczy, które z przyzwyczajenia traktujemy jako przeszkody, mogą okazać się pożyteczne.
Przeszkody te to jedynie sposób, w jaki świat i całe nasze doświadczenie wskazują nam miejsce, w którym utknęliśmy.

Czy doświadczamy tego, co się wydarza, jako przeszkody i wroga, czy jako nauczyciela i przyjaciela,  zależy od tego, jak odbieramy rzeczywistość. Zależy od naszego związku z sobą samym.
(...) Przeszkody mogą powstawać na poziomie zewnętrznym i wewnętrznym.
W tym rozumieniu poziom zewnętrzny to poczucie, że zostaliśmy przez kogoś lub coś zranieni, to zaburzenie spokoju i równowagi, które, jak nam się wydawało, święcie się nam należały. A tu jakiś łobuz wszystko zniszczył!!!
Ten rodzaj przeszkód pojawia się w związkach z ludźmi oraz w wielu innych sytuacjach, gdy czujemy się rozczarowani, zranieni, zdezorientowani i zagrożeni.
Ludzie doświadczają takich uczuć od zarania dziejów. Na poziomie wewnętrznym jednak nie atakuje nas nic poza naszym własnym pomieszaniem.
Nie ma tu żadnej solidnej przeszkody – tylko manifestuje się w ten sposób nasza potrzeba ochraniania ego.

Prawdopodobnie jedynym wrogiem jest niezadowolenie z doświadczanej w danym momencie rzeczywistości i płynąca stąd chęć, aby ta chwila odeszła jak najszybciej.

Jednak,  nic nie odchodzi, dopóki nie nauczy nas tego, co mamy wiedzieć.
Możemy pędzić na drugi koniec świata z prędkością 200 kilometrów na godzinę, by uciec od problemu, ale on będzie już tam na nas czekał.
Będzie wracał pod nową nazwą nową postacią – dopóki nie nauczymy się tego, czego ma on nas nauczyć: w którym miejscu oddzielamy się od rzeczywistości, w jaki sposób wycofujemy się zamiast się otworzyć, jak się zamykamy, zamiast w pełni doświadczać wszystkiego, co nas spotyka, bez wahania i chowania się w sobie.

 (...)  gdy nasz świat się rozpada, pojawia się przed nami wspaniała szansa.
Nie mamy jednak na tyle zaufania do naszej wewnętrznej mądrości, by po prostu pozwolić rzeczom pozostać w tym stanie.
 Naszą nawykową reakcją jest chęć odzyskania siebie – choćby oznaczało to powrót do starej złości, goryczy, niechęci, lęku czy zagubienia.
Rekonstruujemy zatem swą trwałą, dobrze znaną, niezmienną osobowość, cyzelując ją niczym Michał Anioł swe dzieło.
Gdy jesteśmy bliscy zrozumienia czegoś ważnego, blisko rzeczywistego otwarcia serca, możliwości czystego widzenia – zakładamy maskę z krzaczastymi brwiami i wielkim nosem.
Istny Groucho Marx! A potem przestajemy się śmiać i już nie pozwalamy niczemu odejść, bo moglibyśmy wtedy odkryć… no właśnie, co?
Taka sytuacja,  stwarza okazję, by w jednym przebłysku uświadomić sobie uporczywe próby zrekonstruowania swojego ego.
W ten sposób „niebezpieczna” sytuacja zamienia się . I wtedy możemy pozwolić sobie na ciekawość, otwartość wobec tego, co się właśnie wydarzyło i co jeszcze ma się wydarzyć. Zamiast walczyć o odzyskanie własnego wyobrażenia o tym, kim jesteśmy, możemy dotrzeć do umysłu „nie wiem” – umysłu pierwotnej mądrości.

 Fragment z Pema Cziedryn – „Kiedy Życie nas przerasta”
oraz
Na bazie: Kiedy życie nas przerasta,

Miłość jest przepływem energii ...

Jeśli to możliwe wyjdź na otwartą przestrzeń, stań pomiędzy drzewami i przemień się w drzewo, pozwól, aby wiatr przenikał przez ciebie.

Utożsamienie się z drzewem wzmacnia nas i ożywia. Z łatwością docierasz wówczas do pierwotnej świadomości, w której drzewa trwają bez przerwy.
Rozmawiaj z nimi i obejmuj je. Jeśli nie możesz wyjść na dwór, po prostu stań pośrodku pokoju i wyobraź sobie siebie jako drzewo – pośród deszczu i silnego wiatru – i zacznij tańczyć. Ale tańcz tak, jakbyś był drzewem. Wtedy będziesz w stanie uruchomić przepływ.
Jest to tylko kwestia opanowania sztuki utrzymania przepływu energii.
Będzie to dla ciebie klucz – ilekroć zostanie zahamowana, będziesz mógł ją odblokować.

Energia zawsze płynie w stronę obiektu, który kochamy. Kiedy czujesz w jakimś miejscu blokadę energii, oto sekret, jak ją znów upłynnić: znajdź obiekt miłości. Nie jest istotne, co nim zostanie, jest bowiem tylko pretekstem.
Jeśli potrafisz dotknąć z miłością np. drzewa, energia popłynie, ponieważ gdy pojawia się miłość, energia zaczyna płynąć w jej stronę.
To tak jak z rzeką – zawsze z wyżyn kieruje się ku poziomowi morza. Gdziekolwiek znajduje się przedmiot miłości, energia poszukuje jego poziomu – i zaczyna płynąć. Pomóc może też masaż, jeśli wykonujesz go z miłością.
Wszystko może pomóc.
Weź do ręki kamień – z miłością i głęboką troską. Zamknij oczy i poczuj miłość do kamienia, wdzięczność za to, że istnieje i że akceptuje twoją miłość.
Nagle poczujesz pulsowanie i energia zacznie się poruszać.
Stopniowo przestaniesz potrzebować faktycznego obiektu; energia zacznie płynąć na samą myśl, że kogoś (coś) kochasz. Wtedy możesz odrzucić nawet myślenie o miłości; po prostu kochaj, a energia będzie płynąć.
Miłość to ruch.
Jesteśmy zmarznięci, ponieważ nie kochamy.
Miłość to ciepło.
Kiedy jest ciepło, nie zamarznie się.
Gdy nie ma miłości, wszystko jest zimne.
Temperatura spada poniżej zera. Jedna z najważniejszych rzeczy, o których trzeba pamiętać: miłość jest ciepła i nienawiść także jest ciepła; zimna jest obojętność.

Czasem nawet wtedy gdy nienawidzisz, energia zaczyna płynąć. Oczywiście jest destrukcyjna, ale w złości także przepływa.
Dlatego po wyładowaniu złości ludziom robi się dobrze; uwolnili coś. Było to działanie destrukcyjne – choć mogło być kreatywne, gdyby uwalniało się przez miłość – ale lepsze to niż nieuwalnianie niczego.

Gdy jesteś obojętny, nie ma w tobie przepływu. Więc wszystko, co cię roztapia i ogrzewa, jest dobre. To nie masaż działa, tylko twoja troska i miłość.
Wypróbuj to na kamieniu: dotknij go i zobacz, co się stanie, promieniej miłością.

Wypróbuj to na drzewie; gdy poczujesz, że to się dzieje, po prostu usiądź w ciszy i próbuj. Pomyśl o osobie, którą kochasz – o mężczyźnie, kobiecie, dziecku, o kwiatach.
Przypomnij sobie kwiat – jego wyobrażenie – a nagle zobaczysz, że energia płynie.
Wtedy odrzuć też wyobrażenie.
Pewnego dnia siedź po prostu w ciszy i kochaj.
Nikogo konkretnego.
Zanurzony w kochającym nastroju, po prostu siedź cicho i kochaj, 
a poczujesz ten przepływ. 
Wtedy znasz już klucz. Jest nim miłość. Miłość jest przepływem.

Osho

Uzdrowić swoje życie...

To, co myślimy o sobie, staje się dla nas prawdą.

Jestem przeko­nana, że każdy, ze mną włącznie, jest całkowicie odpowiedzialny za wszystko w swoim życiu, tak najlepsze, jak i najgorsze.

Każda po­wstała w nas myśl tworzy naszą przyszłość.
Każdy z nas tworzy swoje doświadczenia dzięki własnym myślom i uczuciom.
Myśli i wypowiedziane słowa kreują nasz los.

Sami tworzymy pewne sytuacje, a potem negujemy naszą moc, obwi­niając za własną frustrację innych ludzi.

Nie ma osoby, miejsca lub rzeczy, które miałyby władzę nad nami, ponieważ tylko MY tworzymy myśli w naszym umyśle.

Tworzymy nasze doświadczenia, naszą rzeczy­wistość i wszystko, co się z tym wiąże. Jeśli w naszych umysłach stwo­rzymy pokój, harmonię i równowagę, znajdziemy je również w życiu.
Które z tych stwierdzeń jest typowe dla was? „Ludzie zawsze się mnie czepiają”.
„Wszyscy są zawsze pomocni”.
Każde z tych przekonań będzie tworzyć całkowicie odmienne do­świadczenia.
To, co sądzimy o sobie i życiu, staje się dla nas prawdą.

Wszechświat zawsze wspiera każdą myśl, którą zechcemy po­myśleć i w którą zechcemy uwierzyć.

Mówiąc inaczej, nasza podświadomość akceptuje wszystko, co wybierzemy budując nasze przekonania. To znaczy, że to, w co wierzę myśląc o sobie i życiu, staje się dla mnie prawdą. Wybrane przez ciebie myśli o sobie i życiu stają się prawdą dla ciebie. Nie jesteśmy niczym ograniczeni w naszym myśleniu.
Skoro już to wiemy, całkiem sensowny staje się wybór stwierdze­nia: „Wszyscy są zawsze pomocni”, zamiast: „Ludzie zawsze się mnie czepiają”.
Wszechobecna Moc nigdy nas nie osądza ani nie krytykuje.

Ona nas akceptuje takimi, jakimi jesteśmy, sprawiając, że ży­wione przez nas przekonania odzwierciedlają się w naszym życiu.
Jeśli chcę sądzić, że życie jest puste i nikt mnie nie kocha, na pewno potwierdzi się to w moim życiu.
Ale jeśli zechcę odrzucić to przekonanie i powiem sobie: „Miłość jest wszędzie, kocham i jestem godny miłości”, będę trwał przy tej myśli i powtarzał ją wielokrotnie, to stanic się ona dla mnie prawdą.
I oto kochający ludzie pojawią się w moim życiu; ci, którzy już w nim są, będą dla mnie jeszcze milsi, a i mnie przyjdzie łatwo wyrażać pozytywne uczucia wobec innych.

Większość z nas ma nierozsądne wyobrażenie o tym, kim jeste­śmy, i bardzo wiele sztywnych zasad określających, jak żyć.

Kiedy jesteśmy mali, uczymy się stosunku do siebie i do życia obserwując dorosłych wokół nas.

W ten sposób uczymy się, co myśleć o nas samych i naszym świe­cie.
Zatem, jeśli przebywamy w otoczeniu ludzi bardzo nieszczęśli­wych, przerażonych, pełnych poczucia winy lub złości, uczymy się wielu negatywnych rzeczy o sobie i otaczającym nas świecie.
„Nigdy niczego nie robię dobrze”. „To moja wina”. „Jeśli się złoszczę, jestem złym człowiekiem”.
Takie przekonania tworzą życie pełne frustracji.

Kiedy dorastamy, mamy tendencję do odtwarzania emocjonalne­go klimatu domu naszego dzieciństwa.   

Nie jest to ani dobre, ani złe, prawidłowe czy niewłaściwe; to jest klimat, w którym czujemy się „u siebie”. Mamy również tendencję do odtwarzania w naszych osobistych związkach tych samych modeli stosunków, jakie łączyły nas z matką czy ojcem, lub też ich wzajemnych relacji. Zastanówcie się, jak często stwier­dzaliście, że wasz partner czy szef był „taki jak” wasza matka lub ojciec.

Sami też traktujemy siebie podobnie jak traktowali nas rodzice. Narzekamy i karzemy się w ten sam sposób. Jeśli się wsłuchasz, możesz niemalże usłyszeć te same słowa. Kochamy i zachęcamy siebie w ten sam sposób, w jaki nas kochano i dopingowano, kiedy byliśmy dziećmi.
„Ty nigdy nie robisz niczego prawidłowo”. „To wszystko twoja wina”. Jak często mówiliście do siebie w ten sposób? „Jesteś cudowny”. „Kocham cię”. Jak często to sobie powtarzacie?
Mimo wszystko nie winiłabym za to naszych rodziców.

Wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar, które prawdopodobnie przeka­zały nam całą swoją wiedzę.
Jeśli wasza matka lub ojciec nie wiedzie­li, jak kochać siebie, nie mogli nauczyć was tej miłości. Mogli was nauczyć tylko tego, co sami otrzymali w dzieciństwie. Jeśli chcecie lepiej zrozumieć swoich rodziców, poproście ich, aby opowiedzieli wam o swoim dzieciństwie. Jeśli posłuchacie ich uważnie, dowiecie się, skąd wzięły się ich własne lęki i sztywne reguły postępowania. Ci ludzie, którzy obarczyli was tym całym „bagażem”, byli tak samo przerażeni i zalęknieni jak wy.

Nasz system przekonań kształtuje się we wczesnym dzieciń­stwie, a potem idziemy przez życie tworząc doświadczenia tak, by do nich pasowały. Spójrzcie w przeszłość, a z pewnością dostrzeżecie, jak często powtarzało się w waszym życiu to samo doświad­czenie. Sądzę, że tworzyliście te doświadczenia tyle razy, ponie­waż odzwierciedlały wasze wyobrażenia o sobie. W gruncie rze­czy nie ma większego znaczenia, jak długo borykamy się z jakimś problemem, jak bardzo jest dla nas uciążliwy czy też jak bardzo utrudnia nam życie.
Moc objawia się zawsze w chwili obecnej.

Wszystkie wydarzenia, jakie miały miejsce w waszym życiu aż do chwili obecnej, zaistniały dzięki waszym myślom i przekonaniom powstałym w przeszłości.
Były skutkiem myśli i słów używanych wczoraj, w ubiegłym tygodniu, minionym miesiącu, w zeszłym roku, dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści czy czterdzieści lat temu, w zależ­ności od waszego wieku.
A jednak to już przeszłość.
Była i minęła.
Obecnie liczy się tylko to, co chcesz myśleć, mówić i w co chcesz wierzyć właśnie teraz. Te myśli i słowa tworzą twoją przyszłość. Twoja moc manifestuje się w chwili obecnej i kształtuje doświadczenia jutra, następnego tygo­dnia, przyszłego miesiąca i roku.
Obserwuj myśl powstającą w tej właśnie chwili. Czy jest ona pozytywna, czy negatywna? Czy chcesz, aby ta myśl była twórczym elementem twojej przyszłości? Zastanów się nad tym i bądź tego świadomy.

 Jedyną rzeczą, z którą mamy zawsze do czynienia – jest myśl – ta zaś może być zmieniona.

Nie ma znaczenia, na czym polega twój problem: nasze doświad­czenia są zewnętrznym skutkiem wewnętrznych myśli.
Nawet niena­wiść do siebie polega tylko na nienawidzeniu swoich myśli o sobie.
Myślisz: „Jestem złym człowiekiem”. 
Ta myśl wywołuje uczucie, które umacnia się w tobie. Inni zaczynają dostrzegać to w Tobie.
Nie tworząc takiej myśli, nie wytworzysz też uczucia.
A przecież myśli mogą być zmienione.
Zmień więc tę myśl, a zmieni się także uczucie.
To ukazuje nam, skąd się biorą nasze przekonania. Ale niech nie będzie to usprawiedliwieniem dla naszego trwania w bólu. Przeszłość nie ma już władzy nad nami. Nie ma znaczenia, jak długo żyliście według negatywnego wzorca. Macie moc zmienić to w chwili obec­nej. Jak cudownie jest sobie to uzmysłowić! W tej chwili stajemy się wolni!
Jakkolwiek by to brzmiało, rzeczywiście my dokonujemy wyboru naszych myśli.

Możemy przyzwyczaić się do pewnej powtarzanej myśli tak, iż nie wydaje nam się, że to my sami wybraliśmy tę myśl. Ale naprawdę to my dokonaliśmy jej wyboru. Możemy też zrezygnować z tworzenia pewnych myśli. zastanów się, jak często nie chciałeś myśleć o sobie pozytywnie. Możesz zatem także zrezygnować z negatywnego myślenia o sobie. Wydaje mi się, że wszyscy na tej ziemi, których znam lub z którymi pracowałam, w mniejszym lub większym stopniu przepełnieni są niechęcią do siebie i poczuciem winy. Im większe jest nasilenie tych niedobrych uczuć, tym gorzej wiedzie się nam w życiu. I odwrotnie. Im mniej niechęci i poczucia winy, tym więcej powodzenia nas spotyka we wszystkich dziedzinach życia.

Najgłębszym przekonaniem każdego, z kim pracowałam, było zawsze: „Nie jestem dość dobry”.

Dodajmy do tego: „I nie robię wystarczająco dużo” lub: „Nie zasługuję na to”. A czy z tobą nie jest tak samo? Czy nie mówisz, nie zakładasz z góry, nie czujesz, że „nie jesteś dość dobry”? Ale dla kogo? W odniesieniu do czyich wymagań?
Jeśli to przekonanie jest w nas bardzo silne, to w jaki sposób możemy stworzyć życie oparte na miłości, radości, dobrym samopoczuciu i zdro­wiu? Twoje podstawowe, podświadome przekonanie będzie się zawsze temu w jakiś sposób przeciwstawiać. Nigdy nie osiągniesz tego, ponie­waż zawsze coś będzie ci stawało na przeszkodzie.

Dochodzę do wniosku, że noszone w sobie urazy, samokrytycyzm, poczucie winy i lęk powodują o wiele więcej problemów niż co­kolwiek innego.

 Gdy ludzie przychodzą do mnie z problemem, nie zwracam uwagi na to, co to jest – nadwerężone zdrowie, brak pieniędzy, niesatys­fakcjonujące związki, zahamowania w normalnej aktywności – kon­centruję się na jednej sprawie, którą jest MIŁOŚĆ DO SAMEGO SIEBIE.
Sądzę, że kiedy rzeczywiście kochamy i AKCEPTUJEMY SIEBIE TAKIMI, JAKIMI JESTEŚMY, wszystko w życiu udaje się. To tak, jakby dookoła wydarzały się małe cuda. Zdrowie jest lepsze, otrzy­mujemy więcej pieniędzy, związki emocjonalne są bardziej war­tościowe, zaczynamy działać twórczo. I to wszystko dzieje się bez większego wysiłku z naszej strony.
Kochanie i aprobowanie samego siebie, tworzenie wokół siebie klimatu zaufania, bezpieczeństwa i akceptacji sprawia, że umysł staje się uporządkowany, kreuje lepsze związki międzyludzkie, daje moż­ność otrzymania lepszej pracy, mieszkania, a nawet wpływa korzyst­nie na wygląd zewnętrzny. Ludzie, którzy potrafią kochać samych siebie, nie czynią sobie i innym niczego złego.

Samoaprobata i samoakceptacja to podstawowy klucz do pozytyw­nych zmian w każdej dziedzinie naszego życia.

Kochanie siebie, według mnie, zaczyna się od niekrytykowania siebie z byle powodu. Nadmierny krytycyzm więzi nas akurat w tym wzorcu, który staramy się zmienić. Zrozumienie samego siebie i właściwe obchodzenie się z własną osobą umożliwia nam zmianę tego wzorca. Pamiętajcie, że proces krytykowania siebie trwał latami i nie dawał żadnych rezultatów. Spróbujcie zaakceptować siebie, a zobaczycie, co będzie się działo.

Louise L. Hay – Możesz uzdrowić swoje życie

Richard Avedon