Αρλέτα-Αγαπάω Τη Βροχή

Αγαπάω τη βροχή

(στιχοι Αλεξανδρου Δημα  
μουσικη. Αρλέτα  
Από το άλμπουμ «Και πάλι χαιρεται».

Αγάπησα τον άνεμο, τ’ αδέσποτα σκυλιά 
Τους δρόμους που με περνούνε 
για να ξεχνώ την πίκρα 
Κι εκείνα εκεί τα όμορφα και σιωπηλά παιδιά 
Που βάφουνε τα χείλια τους 
Και χάνονται στη νύχτα 

Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή 
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες 

Αγάπησα τα μάτια σου που ήταν σαν κρασί 
Και τις ασπρόμαυρες σκιές 
που γέμιζαν οθόνες 
Κι εκείνες τις πολύπλοκες 
της μνήμης μυρωδιές 
Που αφήνουνε στο διάβα τους 
Οι γερασμένες πόρνες 

Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή 
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες 

Αγάπησα τα όνειρα Που τα ‘πνιξε η ζωή 
Αυτά που δεν πετάξανε 
και όνειρα θα μείνουν 
Κι εκείνους τους παράξενους 
του κόσμου ναυαγούς 
Που αρνήθηκαν πεισματικά 
Ενήλικες να γίνουν 

Αγαπάω τη βροχή,
 αγαπάω τη βροχή 
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες

Ένα ποίημα μοναχικό, απ’ αυτά που με πέντε στίχους περιγράφουν μια ολόκληρη περιθωριακή ζωή, της απελπισίας, της αναζήτησης μιας φευγαλέας «ευτυχίας», μιας ερωτικής υπόσχεσης που δεν υπόσχεται τίποτε άλλο από την προσμονή του αδιέξοδού της.

Μνήμες ανάκατες με αρώματα με προσωπικά αδιέξοδα και μια βροχή που προστατεύει από τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών, ο ποιητικος στιχος του Αλεξανδρου Δημα 
μελωποιημένος και τραγουδισμενος απο την Αρλετε μας χαρίζει ένα μοναδικό τραγούδι – ίσως από τα πιο τρυφερά κι απελπισμένα της «νυχτερινής κρυφής ζωής»

Τραγούδι βροχερό, νυχτερινό, , σε επανεκτέλεση από τον απίστευτο δίσκο «Και πάλι χαιρεται». Καθόλου τυχαίο που η Αρλέτα επέλεξε για τραγουδήσει ξανά με νέα ενορχήστρωση. Η πρώτη εκτέλεση βρίσκεται λίγο… στριμωγμένη στον δίσκο ¨Εκτός έδρας»

Christophe Boisvieux - India

.

Άφησα λοιπόν σαν τελευταίο ποστ-αφιέρωμα στον Christophe Boisvieux 2 φωτογραφίες του που έχουν κυκλοφορήσει και σε κάρτες και που είναι όχι μόνο απίστευτες και εντελώς μαγικές, είναι αυτό που επιμένω να του λέω, πως ο θεός της φωτογραφίας είναι με το μέρος του για να του χαρίζει μοναδικές σκηνές, με την απόλυτη εμπιστοσύνη που του έχει ότι θα βγάλει απ’ αυτές το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα! (ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δείχνει… αδύνατον να έγινε από άνθρωπο)

Η φωτογραφία αυτή (ναι φωτογραφία είναι!) έχει μια τέτοια κίνηση, λες κι έκλεισε μέσα της το κύμα, το φως, την κουρασμένη κίνηση των ψαράδων καθώς μαζεύουν τα δίκτυα τους.κρύβει ακόμη την προσμονή για το αποτέλεσμα των κόπων τους.
Η βάρκα στο μέσο της εικόνας πως συναντά την κλίση που παίρνει το σώμα του άντρα που τραβά τα δίκτυα ενώ ακολουθούν αλλεπάλληλες προσπάθειες των δύο επόμενων ωσαν να σχηματίζουν κύμα έτοιμο να απλωθεί στην ακρογιαλιά!

Το κάτω μέρος της εικόνας, σαν βάση για όλο αυτό το σκηνικό, διατρέχει η σκούρα μάζα των μαζεμένων δικτύων. Και το κύμα, "άκίνητο" στο μάζεμά του, κρατά τις ισορροπίες σχηματίζοντας αυτή την γκρίζα διαγώνια ακτογραμμή που βάζει το κάθε τι σε απόλυτη ισορροπία ενθεν και ένθεν.

Κι αυτό το φως contre jour, πουβάφει όλα ασημένια με έναν απόκοσμο τρόπο!.

και κρατηθείτε γιατί η επόμενη φωτογραφία είναι εξίσου απίστευτη!

Σαν ένα θέατρο σκιών που περνά μέσα στον χρόνο, με τις αλλόκοτες σκοτεινές φιγούρες με φόντο το κόκκινο-πορτοκαλί της Δύσης του ήλιου - το χρώμα της Ινδίας. Και προχωρούν στην γέρικη γέφυραθα ’λεγε κανείς με την υπομονή που τους χαρίζει αυτή η χώρα, κουβαλώντας βιώματα και ιστορίες αιώνων, χιλιετιών!
Και τα συννεφάκια σαν γρίλιες στον ουρανό να διαθλούν το φως αυτό φτιάχνοντας ένα σκηνικό απόκοσμο

Ήταν εκεί ο Christophe μπροστά σ αυτή την αλλόκοτη γέφυρσα, ίσως και ώρες, περιμένοντας υπομονετικά αυτή ακριβώς την στιγμή που οι τρεις γυναίκες θα ακολουθούσαν την πομπή κουβαλώντας η μια στο κεφάλι το ανοικτό πανέρι δίνοντας της μια elegance αγγελική ενώ η άλλη υψώνει λίγο το χέρι σχηματίζοντας ένα τρίγωνο όσο για να περνά το φως. Και η "τριάδα της δημιουργίας" συμπληρώνεται από την τρίτη γυναίκα που περπατά θαρρείς στον ουρανό, για να συναντήσει το φως.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή, οι ποδηλάτες, οι τρεις ποδηλάτες σ αυτή την απόσταση, ο ένας πιο πίσω, ακριβώς για να κρύβει το φως και οι άλλοι δυο να οδηγούν αυτή την ιερή πομπή της υπομονής…

Τι σας έλεγα για τον θεό της φωτογραφίας πως είναι στο πλευρό του;
Είμαι σίγουρη γι αυτό και πάντα έτσι να ναι, γιατί αυτός ο άντρας το αξίζει. Το κυνήγησε το όνειρό του ή μάλλον το ακολούθησε με την πίστη και την υπομονή παιδιού που θέλει να περπατήσει μέχρι την άκρη τα ουρανού, ίσα με κει που βγαίνει το ουράνιο τόξο, για να αγγίξει τα χρώματα…