Tijd en moeder zijn.
Tijd kun je niet vatten. Het is nu al woensdagavond en de voorbije drie dagen ontglippen mij. Ik probeer te genieten van momenten zoals de aanblik van vader en kind, Fee die lacht, een aangenaam gesprek, kinderen die samen spelen en verwonderd zijn over iets als 'een tak die zomaar voor hun voeten van een boom valt', lekker koken en opeten, een dochter met een goed humeur ;-), .... Soms gaat de tijd tergend langzaam. Dan moet je om 9 uur in het ziekenhuis zijn en duurt het tot bijna 12 uur eer we opgehaald worden uit de wachtzaal om naar nog een andere wachtruimte gebracht te worden. Toen was de zoon al erg boos omdat het al zolang duurde want geduld is niet zijn sterkste kant en had hij zijn naamarmbandje al losgerukt, alle boekjes waren al uitgelezen, ... Nu vond ik het zelf ook wel lang duren, maar geduld leren hebben leer je wel in 't leven. Rond drie uur was alles eindelijk achter de rug. Mij gaf die dag eindeloos veel tijd om te lezen (al was me c...