Het leven dat in golven gaat
Wanneer ons manneke wakker is en niet weent is hij mooi en schattig en kijkt hij nieuwsgierig de wereld in. Dan kan ik verliefd liggen staren (nog steeds). Slapen doet hij het liefste in ons bed en in de maxi cosi in de auto (welk kind niet?). Af en toe krijg ik lachje, maar evenzeer zijn er iets minder leuke dagen met veel wenen door de reflux en krampen. Elke dag ruiken we naar zure melk :-). Hij en ik. Soms ben ik dan plots erg moe van al dat gehuil, maar er zijn hier gelukkig veel handen die eens overnemen om te troosten en te wiegen. En soms doe ik een hele dag niets behalve hem proberen troosten. Naar de manicure kon ik gisteren alleen omdat er iemand mee ging en toen weende hij ook. Maar ik had een trooster mee. Het zal weleens wat beter gaan. Eruit groeien zeggen we hier. Groeien doet hij wel. Elke dag een beetje meer. Mijn dagen zijn goed gevuld. Meer dan ik zou willen. Toch heb ik ook nog wat kunnen opruimen....