In de branding

 

 



Mijn vorige blog "Landschappen op Texel" eindig ik met de vraag of we het droog houden aan zee. Nou dankzij onze waadpakken is dat gelukt. Wat zijn die ideaal. We gaan tegen zonsondergang naar Paal 9 om de golven en de ondergaande zon vast te leggen. We zijn bijna te laat. Het is vloed en van de pier is nog maar weinig meer te zien.

 

 

 

 

De stenen in het water verdwijnen snel uit beeld als het water stijgt. Ze zorgen er nog wel voor dat er mooie stromingen en patronen ontstaan.

 

 

 

 

Er is een behoorlijke deining. Wat een kracht hebben de golven. Ik heb even een klein stukje gefilmd:

 

 

Door het waadpak en mijn stevige statief durf ik wel de zee in. Toch is het uitkijken geblazen. Maar ik sta letterlijk in de branding de golven te fotograferen. Wat is dit genieten!
De zon gaat bijna onder en het warme licht kleurt het water roze/oranje. Ik probeer mijn lens mee te bewegen in de richting van de golven.

 

 

Spectaculair wordt de zonsondergang niet, maar de golfslag en het warme licht waren al zo prachtig dat het eigenlijk al niet meer uitmaakt.

 

 

Zo eindigt weer een gezellig uitstapje van "The Picture Girls", een naam die Yvonne ons gegeven heeft na alle bijnamen die we inmiddels verzameld hebben ;-)

 

In februari op Texel nemen we 's middags op het strand even de tijd om een portretje te maken met de vuurtoren in de achtergrond.

 

Drieteentjes in het gouden uurtje

 

 



In het weekend dat ik met Loes aan zee ben, willen we graag drieteenstrandlopertjes fotograferen. Loes had al eerder een mooie serie gemaakt. Ook samen hadden we ze al eens voor de lens gehad, zie Blog Drieteenstrandlopertjes Ze zijn zo fotogeniek, maar ook erg snel. Dus aanvankelijk ben ik al blij als het me lukt om er eentje te "schieten".

 

Het licht is nog vrij hard. Maar door die zon is het ook nog druk op het strand en zodra de 3-teentjes eindelijk wat dichterbij komen is er altijd wel een wandelaar met of zonder hond, die ervoor zorgt dat ze weer op de wieken gaan.

Vaak zijn ze in kleine groepjes op zoek naar iets lekkers. Ze rennen voor de golven uit en zoeken in het terugtrekkende water naar lekkere hapjes zoals schelpdiertjes, krabbetjes en wormen.
Aankomende golven worden ontweken, zodat de vogels voortdurend druk heen en weer aan het lopen zijn. Maar af en toe staan ze stil en dat zijn onze momenten.

Regelmatig roept Loes me toe op te schuiven omdat de golven steeds verder het strand op komen.
Als je druk bezig bent heb je dat niet eens in de gaten.

De wind zorgt hier voor opwaaiende veertjes, dat maakt het plaatje weer wat speelser.

 

Het wordt later en het licht wordt warmer. Het lage licht valt mooi door de schelpjes heen. Het nadeel van tegen het licht in werken is het ontbreken van licht op de vogel zelf.

 

Door de lage zon en het opspattende zeewater ontstaat bokeh. Dit vinden we mooi en we wachten languit op het strand liggend geduldig (nou ja, eigenlijk heel ongeduldig) af tot de drieteentjes dichterbij komen. Gelukkig doen ze dat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veel te snel is het gouden uurtje voorbij en zijn de strandlopertjes verdwenen. Wat rest zijn de schelpen in de branding. Stijf overeind komend besef ik dat mijn lichaam het al lang welletjes vond.