Zielepietjes

Afgelopen donderdag viel er een grote, witte envelop op de deurmat met daarin de nieuwste Grasduinen. Ik had al een voorgevoel. In december had ik namelijk een mailtje gestuurd voor de rubriek Gepost. Mijn inzending blijkt in het nieuwe februari nummer te staan, compleet met de 2 bijgevoegde fotootjes. Het is wel niet zo speciaal alsdat ze je foto's publiceren, maar dit is ook best leuk.
Wat had ik gepost? In december zag ik een koolmeesje zonder staart op de voedertafel. Het vogeltje zag er gezond uit en kwam regelmatig terug. Eigenlijk leek hij (of zij) er weinig hinder van te ondervinden. Ik ging ervan uit dat hij ternauwernood ontsnapt was uit de klauwen van een kat en ik was benieuwd of hij dit kon overleven.

De redactie bevestigde wat ik al dacht. De staart zal wel zijn buitgemaakt door een kat, maar dat vormt geen groot probleem. Een vogel ruit ieder jaar zijn hele verenkleed, inclusief de staartveren.

Zijn eetlust was er niet minder om.

Ook zijn reactiesnelheid bleef op peil.

Vorig jaar had ik ook iets vreemds gezien bij een koolmeesje. Zowel de boven- als de ondersnavel waren heel ver door gegroeid.

De snavel kon echt niet meer gesloten worden. Hoe kon dit vogeltje nog eten? De redactie schrijft dat snavelvergroeiing niet vaak voor komt. Zowel de snavel als de nagels van een vogel zijn gemaakt van hoorn en groeien beetje bij beetje. Vogels scherpen hun snavel continu. Als ze dat niet doen vergroeit de snavel. Het kan ook ontstaan door een tekort aan bepaalde voedingsstoffen of door een aandoening. Bij kooivogels komt het regelmatig voor.
Hoe het met dit vogeltje is afgelopen weet ik niet.

Nog een zielig pietje:

Deze week zat dit staartloos roodborstje in de tuin. Ik zorgde voor wat voer en een schoteltje water onder de hortensia. Daar maakte hij dankbaar gebruik van. Ik vond hem erg zielig, maar de andere vogels hadden geen medelijden met hem. Zodra ze bij elkaar in de buurt kwamen, joegen ze hem weg. Toen een mannetjes merel echt de aanval op hem inzette, kon ik het niet langer aanzien.
Ik heb hem gevangen, in de garage in een doos gezet met bladeren, water en voer. Helaas was het te laat. De volgende morgen lag hij met z'n pootjes omhoog.

Einde van dit roodborstje en einde van dit zielige blog. Volgende keer hopelijk een vrolijker blog :)