Herfst in de Hof van Twente

In het voorjaar bezocht ik samen met Loes de hut van Han Bouwmeester. Voor foto's van toen zie mijn blogberichten van maart: Mezen in de Hof van Twente en Vervolg Hof van Twente

Han heeft een nieuwe hut aangelegd en ik boek weer voor twee dagen. De foto's van de eerste dag staan in dit blogbericht, ze zijn gemaakt in de oude hut. In mijn volgende serie komen de foto's uit de nieuwe hut.

Je kunt zelf een mooie setting maken en ik besluit takken met rood gekleurd blad mee te nemen voor een herfstaccent in de foto's.

Net als in maart zijn het vooral veel mezen die ik voor de lens krijg, maar ook de Grote Bonte Specht laat zich weer regelmatig zien.

Zo wel het mannetje, met de rode vlek achter op zijn kop, als het vrouwtje met de zwarte kop zijn aanwezig.

Ze neemt zelfs even een voorzichtig bad.

Als je dan een hele dag in de hut zit en je ziet wat blaadjes op het water drijven, dan ga je die eens wat beter bekijken. Er blijken door de reflecties mooie vormen uit te ontstaan.

Dit kan mooier en ik onthoud het om nog eens een keer mee aan de slag te gaan.

Het water is een trekpleister voor al die vogels. Ze komen drinken, badderen en ook eten zoeken in het water.

Door het lage standpunt kun je mooie reflecties krijgen.

Ook de glanskopjes waren weer regelmatig aanwezig, nog altijd even snel en vluchtig als in maart.

Deze setting is van de tweede dag, waarvan nog meer foto's komen.

Net als herfstbladeren geven paddenstoelen een herfstaccent aan de foto's. Het winterkoninkje liet zich maar kort zien. Ik vind het een leuk vogeltje met zijn parmantige staartje.

Weer terug naar de oude hut. Op de berkenstam komt af en toe een kuifmeesje zitten.

Ik vond de glanskop al snel, maar de kuifmees is helemaal moeilijk te vangen. Uiteindelijk lukt het wel, als het kuifmeesje  net even wat langer blijft zitten.

 

Bij het bericht uit de nieuwe hut krijgt de eekhoorn de hoofdrol.

Mocht je ook eens de hut willen huren of daar meer informatie over willen lezen, volg dan deze link:
Vogelhut huren Han Bouwmeester

Grasmus

Met Pinksteren ben ik in het Dommeldal op zoek naar Roodborsttapuiten, die ik in een ander bericht zal plaatsen. In het biotoop van die vogels huist ook de grasmus. Deze tip krijg ik van een voorbij fietsende mijnheer, die even stopt om een praatje te maken. Hij weet me te vertellen dat ze regelmatig op de paaltjes met draad gaan zitten.

Ik vat post en bewonder het idyllische plaatje dat dit moet gaan opleveren.
Maar hoe lang ik ook wacht, er verschijnt geen grasmus. Wel een winterkoninkje, dat zijn bekje vol heeft met voer.

Op een andere dag neem ik meelwormen mee, dat zou toch moeten helpen. Maar ook dan zie ik geen grasmus.
Als ik me volledig op de Roodborsttapuiten stort, laat de grasmus zich (op afstand) zien.

Grasmussen, die overigens geen familie van de huismussen zijn, leven in lage doornstruiken zoals de braam, met een dichte begroeiing. Daarbij hebben ze enkele bomen nodig die als uitkijkpost kunnen dienen. Die bomen staan er in "mijn" gebiedje niet. Daarvoor in de plaats gebruiken ze wat riethalmen en een onooglijk druk uitgebloeid onkruidstruikje, dat eigenlijk te ver weg staat.

Maar als ik voor de 4e keer het gebied bezoek, hoor ik er eentje dichtbij in het gras hard fluiten.
Met alleen een sloot er tussen (en een heleboel gras en riet), worden mijn kansen beter.

Het is een zoekplaatje, maar daar ergens zit hij dan. Het is een onopvallend vogeltje dat meestal in dicht struikgewas zit. Ze zijn steeds in beweging en laten zich maar kort zien. Ze vallen eerder op door hun zang. Een opvallend, krassend gezang, alsof de vogel erg zijn best doet, maar gewoon niet zo veel talent heeft.

Dan na verloop van tijd, laat hij zich beter zien.

De grasmus is een trekvogel die de winter in Afrika doorbrengt. De mannetjes keren eerder terug dan de vrouwtjes. In die tussentijd bouwt het mannetje enkele nesten, waaruit het vrouwtje een keuze maakt. Bevalt geen van de nesten haar, dan bouwt ze alsnog haar eigen nest...
Het nest stelt niet zo veel voor en ligt laag tussen de struiken.

Grasmussen zijn 13 tot 15 cm groot, hebben een spitse snavel en  roestbruine vleugels.
Verder hebben ze een grijsbruine rug, witte staartzijden en een beige-achtige onderkant. Mannetjes hebben een roze zweem op de borst, een opvallende witte oogring en keel en een grijze kop. Vrouwtjes hebben hebben een bruine in plaats van grijze kop.

Grasmussen zijn insecteneters. Naast allerlei insecten eten ze ook rupsen en spinnen.

Dit is volgens mij de enige foto waarop het vrouwtje staat, met de bruinere kop.

Toch fijn dat je zomaar tips krijgt van andere natuurgenieters,ook al had deze meneer zich denk ik een beetje vergist in welke vogels op de paaltjes gaan zitten. De Roodborsttapuiten doen dat wel ... een enkele keer. Hoewel... niet als ik mijn camera op ze richt.
Maar daarover een andere keer.

Nestelen

Het voorjaar is de tijd van het nestelen. In de tuin, in het park en bos zijn de verschillende vogelsoorten druk bezig.

Een winterkoninkje is een klein gedrongen vogeltje van ongeveer tien centimeter met een opgewipt staartje.
Het is in ons land op het goudhaantje na het kleinste vogeltje.

In onze tuin werd druk gewerkt door het mannetje. Hij is degene die de nesten maakt.Hij bouwt een aantal bolvormige nesten van dorre bladeren, mos, varens en grassen. De opening ligt opzij bovenaan.

Het liefst bouwt hij ze op een donker plaatsje tussen planten, oude takken of op de grond tussen wat rommel in de tuin.
Hij werkt de nesten niet volledig af, maar bouwt er wel een aantal binnen zijn territorium. Meestal vier tot zes, maar soms ook wel tien. Ga er maar aan staan heren.
En dan maar zingen.

Als er een vrouwtje komt kijken wie daar zo prachtig zingt, dan neemt hij haar trots mee langs de verschillende nestjes, zodat ze haar keuze kan maken. Het wijfje kiest er één uit en begint dan met de verdere afwerking. De binnenbekleding wordt aangebracht en ze maakt alles warm en zacht met kleine veertjes, pluisjes en haartjes.
Als ze eenmaal aan het broeden is, is meneer lief ondertussen al druk bezig met het versieren van een ander vriendinnetje. Als de eieren zijn gelegd, laat hij weer zijn prachtig lied horen, verleidt een ander vrouwtje en installeert haar in een van de andere nesten. Het lukt hem dikwijls zijn harem, voor het eerste legsel, uit te breiden tot een drietal dames.
Vader Winterkoning voert echter wel de jongen die in al zijn nesten zijn uitgekomen. En daarbij blijft hij volop zingen.

In maart heb ik een blog geschreven met de titel Gekraakt.
Een koppeltje boomklevers had een spechtennest in een berkenstam gekraakt. Daarna kwamen er koolmeesjes de boel verkennen, gevolgd door de Grote bonte spechten van wie het nest eigenlijk was. Maar uiteindelijk stond het een hele poos leeg.

Tot nu, want er werd gebroed en nu gevoerd door ... de spechten.
Het is er inmiddels een stuk groener, ondanks het driftige snoeiwerk van de gemeentewerkers.

Het mannetje is te herkennen aan de rode vlek achter op zijn kop.

Het vrouwtje heeft die rode vlek niet.

Er wordt heel wat aan/ en afgevlogen om het jonge grut van rupsen te voorzien.

En als pa of ma dan de boom induikt, ziet er dat zo uit:

Bij het naar buiten komen, wordt er regelmatig poep afgevoerd:

Meestal verdwijnen ze met een sierlijk glijvlucht, maar soms gaat het er iets klungeliger aan toe:

Lente in de AWD

In de carnavalsvakantie had ik tijd om naar de Amsterdamse Waterleiding Duinen te gaan. Ik heb er maar meteen een tweedaags bezoek van gemaakt, daarom wordt het een uitgebreide blog. Dinsdag was het prachtig weer, een echte lentedag. Toen ik de sneeuwklokjes zag, heb ik even mijn groothoek erop gezet. Ik mis nog iets in de sfeer, als iemand een tip heeft voor de bewerking, dan hoor ik die graag.

Ook het winterkoninkje liet zich al vrij snel zien.

Ik heb wel 3 uur bij de aalscholverkolonie door gebracht. Een aantal aalscholvers zat al op het nest en deze waren aan het paren.

Plotseling verscheen daar een wilde vos. De ganzen kwamen met 3 stuks aanzetten om hem in de gaten en op afstand te houden. Voorzichtig dichterbij sluipend verloor ik hem even uit het oog, maar toen kwam hij weer boven de heuveltop uit en keken we elkaar recht aan.

Hij verdween vrij snel waarbij hij me nog even aankeek.

Even later liep hij aan de overkant. Deze foto lijkt erg veel op een foto van Loes.

Het was leuk bij het water, er is steeds iets te zien. Er was even commotie bij de Canadese ganzen, ze bliezen en verjoegen andere ganzen. Daarna stelden ze elkaar gerust.

Ik heb ook geprobeerd om ganzen en eenden in de vlucht mee te trekken, maar dat valt niet mee.

Ook opvliegende meerkoeten heb ik op die manier gefotografeerd. Het opspattende water vind ik daarbij zo leuk.

Ik kon het niet laten om even naar de schuilhut te lopen om te kijken of de rugzakvossen aanwezig waren. Die lieten al de hele dag op zich wachten,maar er was wel een prachtige knobbelzwaan.

Na een tijdje kwamen er twee vossen om eten bedelen en natuurlijk waren er mensen die daar aan toegaven.

Er lag iets in het water wat hij eruit probeerde te vissen.

Dat vond die zwaan maar niets. Die begon te blazen en dreigen. De vos trok zich er niet veel van aan.

De woensdag was het weer minder mooi. 's Ochtends regende het zelfs, daarna klaarde het toch wel op. Op dinsdag had ik geen enkel hert gezien, deze dag wel 3 of 4 grote groepen die, als je rustig ging zitten, gewoon hun gang gingen. Jonge mannetjes waren flink aan het stoeien en je hoorde op verschillende plaatsen het gekletter van de geweien.

Bij deze was het gewei nog maar klein, maar dat deed aan hun inzet niks af.

Dicht bij de uitgang zag ik nog een buizerd.

Ik vond het heerlijk om weer eens in de AWD te zijn en heb er volop van genoten. Sorry als de blog te lang is geworden, maar er was weer zo veel te zien :)