Koç Müzesi

Bugün sizlere booolll fotoğraflı bir post hazırladım.

Bu hafta sonu Koç Müzesine gittik ve daha önce neden gitmedik diye kendimize bol bol kızdık. Ben gerçekten bayıldım. Zaten müze ve tarihi mekanları gezmeyi çok severim onun için ben "dadından yiyemedim" o kaaaa güsel oldu yane :) 

Her şeyi anlatmak istiyorum hepsi bir bir aklımdan geçiyor ama yazmakla bitmez, anlatmakla anlatılmaz o kadar çok. Resmen bir tarih deposu. Hani tarihi eşyaların eski bir kokusu vardır, o kokuyu sever misiniz bilmem ama ben çok severim, orada bol bol içime çektim bu kokuyu.    

Biz saat 11 gibi girdik müzeye ve mecburen çıkmak zorunda kaldığımızda saat 15 idi. Yemeden, içmeden, dinlenmeden zamanın nasıl geçtiğini fark etmeden deli gibi gezdik. Çalışanları da oldukça kibar ve güler yüzlüydü. Öyle bazı müzelerde olduğu gibi aman ellemeyin fotoğraf çekmeyin gibi saçma sapan yasaklarda yok. Her şeye rahat rahat bakabiliyorsunuz.

Artık susuyorum ve sizi fotoğraflarla baş başa bırakıyorum.

İlk başta yelken okulu öğrencilerinin yelkenlerini suya indirişlerini seyrettik. 10 yaşında çocuklar yelkenle açılıyorlar. Bu harika bir şey, çok imrendim onlara  arkalarından bize de bi tur attırın diye seslendim ama duymadılar :)   

Bu da benim Paspal hafta sonu kombinim.

Gelelim Koç Müzesine,  

Arabalaaarrr :)

eski fotoğraf denemelerim

Selam arkadaşlar,

Dikişe olduğu gibi fotoğrafa da fazlasıyla ilgim var. Eğitimini almamış ve tekniğine fazla hakim olmasam da en azından istediğim duyguyu yakalayabildiğimi düşünüyorum yada öyle sanıyorum. Özellikle insanları fotoğraflamaksa en zevklisi. Hele ki diktiğim kıyafetleri başkalarının üzerinde fotoğraflamak paha biçilemez. :) 

Yakın akrabaların doğum, düğün, doğum günü vs. gibi etkinlikleri de benim için çok geliştirici oluyor. En son bir kaç hafta önce çektiğim nişan fotoğraflarının sonucu inanılmaz derecede memnun ediciydi.  

Fotoğraflarımı Nikon D3000 ile çekiyorum ve işte bir kaç denemem ;
  

 

ilk ikisi en beğendiklerim

 

 
Bu tırnak kadar bir çiçek. Yaradanımız şu küçücük çiçeği bile ne kadar özenerek yaratmış... İnsan kudretine bir kez daha hayran oluyor. Elhamdülillah
 

Dantel ve Peplum

Selam, herkese hayırlı haftalar

Uzun zamandır ne yazasım ne dikesim yoktu. Taa ki yeğenimin nişan davetini alana kadar. Ama ona da gitmeye üşeniyordum ve "yaaa ne giyeceğim, ne dikeceğim, kumaş mı seçeceğim şimdi, modelde bulamadım, dikmeye de üşeniyorum, hava çok soğuk nasıl gideceğiz, arayıp davet etmezlerse gitmeyelim" vs vs gibi bahanelerim vardı ancak arayıp davet ettikleri ve eşim "Hande ayıp olur" dediği anda bütün bahanelerim suya düşmüş oldu. Hadi dedim kızım düşün taşın karar ver ne dikeceğine...

Ve
İlk soru;  
- ne renk giysem oldu
- ay dedim ne uğraşıyorsun giy siyah bir şey git
- ama düz siyah kumaşım yok kumaşçıya gitmem lazım
- ya kim gidecek şimdi bu havada kumaşçıya elindeki kumaşlara bak
sonuç mevcut kumaşlarımı serdim önüme.
[nasıl bir kişiliğe sahipsem, iç sesim sürekli itiraz halinde kendi kendimle kavga ediyorum :) bak bak bunları yazarken bile itiraz ediyor "kısa kes milletin canını sıkma ne uzatıyorsun sakız gibi" yok yok kesin var bir bozukluk] 

 

Neysee 4 bilemedin 5 gün içinde karar verebildim. Karar kısmından sonrası inanılmaz kolay oldu. Akşam işten gelip evdeki işlerimi halledip saat 10 gibi girdim dikiş odama. Kesmesi bedeni ve kolları dikmesi toplasanız iki saat sürdü ertesi akşam peplum kısmı kesip diktim.