Λυκόφως

“Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σο...

Έχει λίγο διάστημα που δεν γράφω ποστ για προσωπικά μου θέματα ή opinion pieces.  Ο κύριος λόγος είναι ότι έχω φτάσει σε μια φάση απόλυτης απογοήτευσης και αηδίας για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται (και να μεταχειρίζονται) καταστάσεις και άτομα. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής και απλά να παραπονιέμαι και να γράφω όλα όσα πάνε λάθος στην χώρα μας αλλά κάποιες φορές δεν αντέχω άλλο και "επαναστατώ" με κάποια γραπτά ξεσπάσματα. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ασφυκτιώ τόσο πολύ που αν δεν μιλήσω (αν δεν γράψω δηλαδή) θα σκάσω.  Παίρνω θάρρος λοιπόν, και όπως θα βλέπετε και από τον τίτλο του ποστ είμαι αρκετά θυμωμένη. Όχι τόσο θυμωμένη-εξοργισμένη αλλά θυμωμένη-απογοητευμένη θα έλεγα.  Όπως και σε προηγούμενα ποστ, θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι είμαι ανορθόγραφη και το επικείμενο ποστ θα είναι εις την μικτήν Αγγλικήν και Ελληνικήν γλώσσα. Όσοι δεν θέλουν να διαβάσουν, κατανοητό και σεβαστό. Για όσους θα με ανεκτούν για ακόμη μια φορά, σας ευχα...

Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα.  Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό.  Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη , και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας;  "Δε θέλω ν...

Θα διακόψω έτσι πολύ σύντομα το hiatus που περνά το μπλογκ της Λου (γιες, δατς μι) και θα αναφερθώ εν συντομία στην επικαιρότητα.  Πέραν των φλέγων συμβάντων του κρούσματος του Ντίζι-Μπίζι στη Λεμεσό, πέραν της ηλιθιότητας της Αστυνομίας Κύπρου για κατάσχεση "γυμνών" καλλιτεχνικών έργων, πέραν της πέτρας του σκανδάλου άλλος Βέργας, θα ήθελα να αναφερθώ στο ότι ' ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ', ίτε παίδες Ελλήνων γιατί δε μας βλέπω καλά.  Να σου μάχουνται, γιατί μάνα μου εσύ εν έκαμες ακόμα κοπελούι (λες τζιαι σε πήραν τα χρόνια), τζιαι να τους λαλείς "μα εν θωρείς τι κυκλοφορεί τζιαμέ έξω στετέ;;;". Πραγματικά όχι μόνο να χάνεις το ριλίτζιον σου (που λεν τζιαι οι R.E.M. ) αλλά όλη την ελπίδα σου. Να ακούεις για τον έναν τζιαι τον άλλον που ξεπετάσσουν κοππελούθκια ποτζί τζιαι ποδά τζιαι να αναρωθκιέσαι γουότ δε φκακ πλέον. Όταν σου τυγχάνει το πιο κάτω παράδειγμα όμως, εν λογικό να αναρωθκιέσαι κατά που οδεύουμε. Και παραθέτω: ΚΑ = Καβλωμένο...

Το λοιπόν. Σήμερα σας έχω μιαν πολλά ωραία ιστορία. Ήντα ιστορία δηλαδή, εν κάτι που μου εσυνέβηκε αλλά τέσπα. Εμείς θα το βάλουμε στην κατηγορία "Μια εμπειρία ήταν και αυτή. Πάει τελείωσε. Παμ' γι' άλλα".  Όπως έχω ξαναπεί εδώ και ανάμισι ( περίπου - περισσέφκουν κάτι ψηλά ) χρόνο είμαι υπάλληλος σε μιαν Ρώσικη εταιρεία ( μίντια για να γινόμαστε νάκκουρι πιο συγκεκριμένοι ). Εγώ μια χαρά είμαι με τους Ρώσους. Βρίσκουμε τα πολλά καλά. Το μόνο που θεματάκι ήταν που ήμουν(είμαι) ημι-απασχόληση τζιαι τα λεφτά εν κανούσσιν (τα λευτά ποττέ εν κανούσσιν In mother Russia αλλά τέσπα).  So που λέτε, κατά διαστήματα έκαμνα αιτήσεις για άλλες δουλείες - εν  επαναπαύομαι  ποττέ μου εν η αλήθκεια - πέρκι κάτσει τίποτις καλύτερο.  And so I did!!! Αιτήσεις μερικές αλλά πάντα εγύριζε μου στο λαϊκό άσμα " Έπεφτε βαθιά σιωπή ", σόου απλά εσυνέχιζα κανονικά την πορεία μου με τους Ρώσους. Είπαμεν όμως α...Παράπονο κανένα εγώ μαζί τους. Πάντα εσυμπεριφ...