Λυκόφως

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

  Το λοιπόν βλογκ,  Είπα εν θα χαθώ, τζιαι ψιλο ΄χαθηκα. Αγκέιν. Τι να τα κάμεις πιον. Ζωή, τρεχάματα, λοαρκασμοί. Εν προκάμνω. Ειδικά τούντες τελευταίες θκιο τρεις εφτομάδες, είχα συνέχεια book events! Επειδή - προς μεγάλη μου έκπληξή, δε θα το αρνηθώ - εβρεθήκαν θκιο πλάσματα που εθκιαβάσαν το προηγούμενο μου ποστ, να' στε καλά, you know who you are, είπα να κάμω νάκκο μιαν ανασκόπηση στο τι κάμνω μες το ΜΠΟΥΚΣΤΑΓΚΡΑΜ (άλλο BOOKSTAGRAM), εδώ και μερικά χρόνια.  Καταρχάς να συστηθούμε - δαμέσα κάποτε ήμουν η Λου.  Στο Ίνστα είμαι η Velvetreads .  Για μερικούς μήνες το 2018 εβρέθηκα να είμαι άνεργη για μερικούς μήνες τζιαι επειδή δεν είχα τι να κάμνω άρκεψα να θκιαβάζω. Στην αρχή επαρακολουθούσα μεγάλους λογαριασμούς, εξεκίνησε που ένα book account που είχε η ηθοποιός Emma Roberts -  https://www.instagram.com/belletrist/?hl=en - τζιαι άρεσε μου η ιδέα να μιλώ για βιβλία. Μόλις είχα αρχίσει να ακούω τζιαι μερικά audiobooks - back when audiobooks εν αναγνωρί...

“Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σο...

Έχει λίγο διάστημα που δεν γράφω ποστ για προσωπικά μου θέματα ή opinion pieces.  Ο κύριος λόγος είναι ότι έχω φτάσει σε μια φάση απόλυτης απογοήτευσης και αηδίας για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται (και να μεταχειρίζονται) καταστάσεις και άτομα. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής και απλά να παραπονιέμαι και να γράφω όλα όσα πάνε λάθος στην χώρα μας αλλά κάποιες φορές δεν αντέχω άλλο και "επαναστατώ" με κάποια γραπτά ξεσπάσματα. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ασφυκτιώ τόσο πολύ που αν δεν μιλήσω (αν δεν γράψω δηλαδή) θα σκάσω.  Παίρνω θάρρος λοιπόν, και όπως θα βλέπετε και από τον τίτλο του ποστ είμαι αρκετά θυμωμένη. Όχι τόσο θυμωμένη-εξοργισμένη αλλά θυμωμένη-απογοητευμένη θα έλεγα.  Όπως και σε προηγούμενα ποστ, θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι είμαι ανορθόγραφη και το επικείμενο ποστ θα είναι εις την μικτήν Αγγλικήν και Ελληνικήν γλώσσα. Όσοι δεν θέλουν να διαβάσουν, κατανοητό και σεβαστό. Για όσους θα με ανεκτούν για ακόμη μια φορά, σας ευχα...

Θα σας γράψω δυο αποσπάσματα. Το ένα είναι μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι παιδική ή για ενίληκες. Και το δεύτερο είναι μια σκηνή. Δεν ξέρω αν είναι θεατρικό, τηλεοπτικό ή κινηματογραφικό. Διαβάστε τα και όσοι πιστοί εκεί έξω μπορείτε να μου πείτε ποιο απ' τα δυο σας άρεσε ή δε σας άρεσε (το γιατί εν προεραιτικό) και ποια ιστορία θα θέλατε να δείτε τη συνέχεια της βασικά ή αν δε θα θέλατε να δείτε τη συνέχεια της... Ευχαριστώ εκ των προτέρων σε όσους διαβάσουν.     ****************************************************************************************************** The Wave Once upon a time, as the times would have it, a little child was born from the foams of the deep blue sea. It's name was Wave. Wave was neither a boy nor a girl, but rather it was simply a child of the sea. It was born on a windy night full of storms and thunders. By the morning time Wave was already a calm little soul. It would crash among the rocks, and splash a...

Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα.  Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό.  Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη , και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας;  "Δε θέλω ν...

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...