Λυκόφως

Εν εν ότι σε ξέχασα. Μερικές φορές πέφτουν πολλά μαζεμένα. Μερικές φορές καλά. Άλλα πιο γλυκόπικρα.  Αμαρτία μου εξομολογημένη, βρίσκω το δύσκολο να ανοιχτώ. Ακόμα τζιαι δαμέ. Σε σένα.  Γιατί για να είμαστε ειλικρινής τίποτε πλέον εν εν μια ευθεία γραμμή. Μερικές φορές τα γεγονότα έρκουνται με σκαμπανεβάσματα. Μέσα στο καλό, τσουπ να τζιαι το κακό.  Το πιο δύσκολο μάθημα που έμαθα τα τελευταία χρόνια είναι η συγχώρεση.  Καμιά φορά χρειάζεται πολλή περισσότερο δύναμη να συγχωρέσεις τζίνους που σε πληγώσαν ή που σε αδικήσαν, παρά να κρατάς τζίνον ούλο το θυμό μέσα σου τζιαι να τον κουβαλάς μαζί σου επί χρόνια, ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα τζιαι δεκαετίες.  Στο τέλος τι έννα έσσιεις να θυμάσαι; Τον θυμό;  Εν σου λέω να είσαι θύμα τζιαι να γυρίζεις τζιαι την άλλη ββούκκα όπως είπε τζιαι ο Τζίζους. Αλλά πιστέφκω πως η συγχώρεση είναι πραγματικά ένα προσωπικό ταξίδι, που ο καθένας μας πρέπει να το κάμει μόνος του. Εν εν κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται.  Π...

Γεννιούνται κάπως απότομα, μες το στομάχι σου.  Ακόμα δε μπορείς να διακρίνεις τι είναι.  Αν είναι μεταξύ ιλλίγγου ή εμετού, αν είναι καμιά τροφική δηλητηρίαση.  Κάθεσαι και σκέφτεσαι τι ήταν το τελευταίο πράγμα που κατανάλωσες κι αν αυτή είναι η αιτία.  Με το πέρασμα των ημερών σου περνούν κάποιες σκέψεις απ' το μυαλό.  Αυτή η νευρικότητα που σε διακατέχει.  Το φούσκωμα των εντέρων σου από το πολύ άγχος.  Τα άκρα σου που παγώνουν, αντί να ιδρώνουν.  Η διαφορά στις κινήσεις σου, οι σκέψεις σου που συνέχεια βυθίζονται μεταξύ πειρασμού και θυμού.  Και μετά, τον βλέπεις.  Και τα μέσα σου γίνονται τανάλιες. Και τότε καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει.  Πεταλούδες.  Να χοροπηδούν μέσα σου και να χορεύουν καρσιλαμά χωρίς να σε υπολογίζουν.  Πεταλούδες.  Να κοκκινίζουν τα μάγουλα σου χωρίς να έχεις βάλεις σταλιά ρούζ.  Πεταλούδες.  Να χαμογελάς και να σου χαμογελά σαν το χαζοχαρούμενο πίσω.  Πεταλούδες.  Να σ...

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

  Το λοιπόν βλογκ,  Είπα εν θα χαθώ, τζιαι ψιλο ΄χαθηκα. Αγκέιν. Τι να τα κάμεις πιον. Ζωή, τρεχάματα, λοαρκασμοί. Εν προκάμνω. Ειδικά τούντες τελευταίες θκιο τρεις εφτομάδες, είχα συνέχεια book events! Επειδή - προς μεγάλη μου έκπληξή, δε θα το αρνηθώ - εβρεθήκαν θκιο πλάσματα που εθκιαβάσαν το προηγούμενο μου ποστ, να' στε καλά, you know who you are, είπα να κάμω νάκκο μιαν ανασκόπηση στο τι κάμνω μες το ΜΠΟΥΚΣΤΑΓΚΡΑΜ (άλλο BOOKSTAGRAM), εδώ και μερικά χρόνια.  Καταρχάς να συστηθούμε - δαμέσα κάποτε ήμουν η Λου.  Στο Ίνστα είμαι η Velvetreads .  Για μερικούς μήνες το 2018 εβρέθηκα να είμαι άνεργη για μερικούς μήνες τζιαι επειδή δεν είχα τι να κάμνω άρκεψα να θκιαβάζω. Στην αρχή επαρακολουθούσα μεγάλους λογαριασμούς, εξεκίνησε που ένα book account που είχε η ηθοποιός Emma Roberts -  https://www.instagram.com/belletrist/?hl=en - τζιαι άρεσε μου η ιδέα να μιλώ για βιβλία. Μόλις είχα αρχίσει να ακούω τζιαι μερικά audiobooks - back when audiobooks εν αναγνωρί...

Ντιαρ βλόγκ,  Βαρκούμαι.  Έτσι είπα να σου γράψω.  Θκιο φορές μέσα σε μιαν φτομάδα. Θα σπάσει κανας φούρνος.  Είμαι δουλειά τωρά που σου γράφω. Τρίτη πρωί (προς μεσημέρι). Βρίσκομαι κάπου στο Βορειο-δυτικό Λονδίνο, σ' ένα εργοτάξιο.  Τι εν η δουλειά μου ρωτάς; Οφίσιαλλι ο τίτλος μου είναι ντόκιουμέντ-κοντρόλερ. Άι κοντρόλ ντόκιουμέντς. Όι όπως τον Edward Snowden ή τον Julian Assagne, κάτι πιο mild. Χειρίζομαι ηλεκτρονικά αρχεία τζιαι αρχιτεκτονικά σχέδια για εργολάβους. Αυτή τη στιγμή, εργοδοτούμαι που μιαν εταιρεία που κάμνει τα mechanical & electrical σε ένα data centre. Πιο παλιά εδούλεψα στο Wimbledon, στο Google HQ etc. Γενικά χτίζουμαι εμπορικά κτήρια τζιαι παρέχουμε τις υπηρεσίες στο κτίσιμο τους. Εγώ είμαι γραφειακή υποστήριξη, αλλά δαμέ στην Αγγλία εν πιο fancy ο τίτλος της εργασίας μου, πιο καλοπληρωμένος ο ρόλος τζιαι επειδή είμαι πλέον σε θέση να πω ότι έχω αρκετά χρόνια εμπειρία πάνω στο συγκεκριμένο ρόλο, είμαι τζιαι πιο in demand γενικά. ...

 Αγαπημένο μου βλογκ,  Έχει χρόνια να σου γράψω...Σε πεθύμησα δε θα στο κρύψω. Ή όπως λέμεν τζιαι εις την κηπριακήν. Επεχύμησα σε! Εν αλήθκεια, ότι μέσα στα 7-8 χρόνια απουσίας μου, εγίναν πολλά (και διάφορα).  Ερωτεύτηκα (ξανά), επληγώθηκα, επροδόθηκα, έπαθα κατάθλιψη, έχασα κιλά, έβαλα κιλά, εγνώρισα έννα κάρο κόσμο, άλλαξα 3-4 δουλειές. Γενικώς εμάζεψα εμπειρίες που λέμεν. Τζιαι ναι, τελικά τα 24, εν ήταν τόσο φοητσιάρικος αριθμός όπως ενόμιζα όταν επρωτοάρχισα να σου γράφω.  Τωρά είμαι σχεδόν 37 - 36 και 10 μήνες για την ακρίβεια. Τζιαι νιώθω πιο αδαής για τη ζωή όσο ποτέ άλλοτε. Ούλλα όσα ενόμιζα ότι ήξερα στα τουέντις μου (τη δεκαετία των 20 μου), τελικά ήταν απλά ένας ανούσιος πρόλογος για το τι εστί...ζωή.  Μερικές φορές κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι ότι μόλις άρκεψα τζιαι ξυπνώ που έναν βαθύ λήθαργο. Λες τζιαι υπνοβατούσα τόσα χρόνια, τζιαι απλά εζούσα σε μιαν επιφάνεια χωρίς ουσία. Όι πως έσσιει τζιαι την τρελλή ουσία η ζωή μου τωρά, αλλά τουλάχιστον τωρά ...

“Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σο...

Πριν λίγες μέρες εγυρόφερνα μέσα στην μπλογκόσφαιρα τζιαι έπεσα πάνω σε ένα ποστ από το Πάκκο ( άλλος Παννίκος άλλος Λαμπιόνης – don’t ask γιατί το δεύτερο nickname - βλέπε φώτο πιο πάνω ), τζιαι έβαλε ένα γρίφο που ελάλε τι κοινό έχουν η μπλογκόσφαιρα με τη σεξουαλική του ζωή…..μάλλον εννωάν κάτι σαν τον # Droughtlander ….τζιαι την ξηρασία που έπεσε τούντο διάστημα στη Καλιφόρνια.  Εγώ θα πω όμως το άλλο…τι κοινό έχει η μπλογκόσφαιρα με το The Walking Dead ? Όποιος το βρει, τζερνώ μαργαρίτες, cosmos  τζιαι shots μαστίχας!!! . . . . . . . . . . . . . . . . ...όπως τζιαι στο The Walking Dead , η μπλογκόσφαιραχαροπαλεύει και είναι κάτι σαν τη ζωντανή νεκρή. Ο λίντερ πάντα λιο πολλά εν χαμένος ( έχουμε Ρικ Γκράιμς της Κυπριακής-Μπανανιακής μπλογκόσφαιρας;;;;;;; ) τζιαι οι υπόλοιποι επηζόντες προσπαθούν με σπαθκιά τζιαι με τα «μη» της μνήμης να επαναφέρουν πράματα που ήδη έχουν περάσει τζιαι δεν ξαναεπιστρέφουν. Δεν θα πω ότι το μπλό...

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...