Ewa Nowak, Środek kapusty

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Środek kapusty
Wydawnictwo: Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza
Rok wydania: 2006
Ilość stron: 93
Wiek adresatów: 6 - 10 lat

    Pełna humoru, zabawna książeczka dla dzieci o życiu niesfornej Julii, jej niespożytej energii, głowie pełnej pomysłów i wyobraźni bez granic. 

    Perypetie Julii są tak zabawne i nieprawdopodobne, że aż trudno uwierzyć, że przytrafiły się jednej dziewczynce. Większość z nich nie obyło się bez udziału innych osób m.in. rodziców i brata Julii - Filipa, jej koleżanek Asi i Kasi, a także kilku innych osób, których niejako "rykoszetem" te zdarzenia dotyczyły. Jednak gdyby nie Julia, to życie tych wszystkich osób zdecydowanie było by nudniejsze i pozbawione kolorów. Bo czy wyobrażacie sobie wyprawę w poszukiwaniu grzechów? Albo gryzienie koleżanki, by ratować jej honor przed klasą? Julka lubi też pomagać innym, tylko rezultat nie zawsze jest taki, jakiego by oczekiwała, a przecież tak się starała! Jak chociażby wtedy gdy pomogła rodzicom podjąć decyzję o tym, czy mają wysłać jej brata na biwak pod namiotami, albo chciała, by Paulina, w której kochał się Filip nie pomyślała sobie, że z niego jakiś nieudacznik, który nie ma ani jednej koleżanki... Dziewczynce zdarza się też kłamać, a że jej wyobraźnia ma nieograniczone możliwości to potrafi być naprawdę przekonywująca. Oczywiście Julka każde swoje kłamstwo wypowiada w dobrej wierze i liczy na to, że w ten sposób komuś pomoże lub rozwiąże problem. My wiemy, że kłamstwo ma krótkie nogi i prędzej czy później wyjdzie na jaw... Co ciekawe, nawet kiedy Julia postanawia być naprawdę grzeczna i postępuje zgodnie z zasadami spisanymi na kartce to efekt jest zupełnie odwrotny. Jak to możliwe?

     Bardzo podoba mi się model rodziny przedstawiony w książce. To bardzo kochająca i zżyta ze sobą rodzina. Zdarzają im się sprzeczki czy nieporozumienia, ale doskonale widać jak silne więzi ich łączą. Jest też cudowna babcia, która ma sporo cierpliwości i potrafi wnukom wybaczyć chyba wszystko. Świetnie przedstawiona jest tu też przyjaźń dziecięca, która zdecydowanie różni się od tej dorosłej, dojrzałej. Dzieci sprzeczają się o bzdury, obrażają i odczuwają żal niezrozumienia, a kolejnego dnia zapominają o wszystkim. Rodzice lubią interweniować w konflikty rówieśnicze swoich dzieci, a dużo lepiej byłoby gdyby pozostawili je, by samodzielnie rozwiązały problem. Oczywiście w sytuacjach gdy pojawia się agresja powinno się pomóc, ale we wszystkich innych sprzeczkach nasze dzieci spokojnie sobie poradzą. My czasami wyolbrzymiamy te problemy, doszukujemy złych zamiarów, a dzieci nie robią wszystkiego zupełnie świadomie, często nie zdają sobie sprawy z tego, że robią innym przykrość. 

    Jest to książka dla dzieci w wieku młodszoszkolnym, ale ja proponuję ją także rodzicom, którzy mogą sobie przypomnieć jak to było gdy sami byli dziećmi, ale przede wszystkim przypomną sobie, że sposób myślenia i postrzegania świata jest dla nich zupełnie inny. I zanim krzykną na dziecko warto wczuć się w sytuację dziecka i spróbować zrozumieć dlaczego właśnie tak postąpiło. Sama muszę o tym pamiętać w pracy w szkole. Zabawy i pomysły wychowanków świetlicy i innych uczniów szkoły czasami przechodzą najśmielsze wyobrażenia. Dziwimy się jak mogły tak postąpić i nie rozumiemy ich zachowań, a jak widać po lekturze książki, prawdopodobnie w większości przypadków wcale nie mieli złych zamiarów.

    Książka podzielona jest na trzynaście rozdziałów, więc dzieci mogą sobie dawkować przygody Julii, po jednej przed snem. Bardzo, bardzo fajna pozycja dla dzieci. Polecam!

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Grunt to okładka (kropka - liczne kropki przy tytule, ozdobna czcionka)

- Gra w kolory (żółty)

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 0,5 cm (71 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (32)

Ewa Nowak, Kot, który zgubił dom

Autor: Ewa Nowak
Ilustrator: Adam Pękalski
Tytuł: Kot, który zgubił dom
Seria: Poczytaj ze mną: reportaż
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 48
Wiek adresatów: od 5 lat

   Smutna opowieść o zaginionym kocie z szczęśliwym zakończeniem. Historia oparta na prawdziwych wydarzeniach.

    Kunkush to śliczny biały kotek, który mieszkał ze swoją ludzką rodziną w Iraku. Niestety gdy kraj ogarnęła wojna rodzina postanowiła się ratować, uciekając pontonem do Europy. Wiedzą, że podróż będzie długa i wyczerpująca, jednak decydują się zabrać ze sobą swojego pupila Kunkusha. Zwierzak podróżuje w bezpiecznym transporterze, jednak po dobiciu do brzegu robi się wielkie zamieszanie i gdy klatka nagle się otwiera, kot daje susa do wody. Rodzina jest zrozpaczona, nie potrafi odnaleźć kota, a przecież trzeba iść dalej. Co więcej, grecka wyspa do której dopłynęli nie jest miejscem docelowym ich tułaczki i rodzina wyjeżdża do Norwegii, gdzie ma stworzyć sobie nowy dom. Czy w odległości setek kilometrów rodzina będzie miała jeszcze szansę połączyć się z kotem?

    "Kot, który zgubił dom" to reportaż, a więc opisuje prawdziwe wydarzenia. Ma na celu upamiętnienie ważnych dla ludzkości wydarzeń. Historia o wzajemnym przywiązaniu rodziny i kota, a także o ludziach dobrej woli, którzy bezinteresownie pomogli w połączeniu zagubionego Kunkusha z rodziną z pewnością na to zasługuje. Na świecie dzieje się teraz dużo złego, ale są też ludzie, którzy niosą dobro, chcąc uszczęśliwić innych. To wartości godne pochwały i wyróżnienia, warto o tym mówić i pisać, by pamiętały o tym kolejne pokolenia, i pragnęły naśladować czyny "małych" bohaterów.

    Wydawnictwo Egmont wypuściło niedawno na rynek nową serię "Poczytaj ze mną", która prezentuje różne style i gatunki literackie (kryminał, bajka, fantasy, reportaż, humor, baśń, przygoda). Teksty są napisane dla dzieci, ale przy okazji nowych historii, wprowadzają dzieci w szerszy świat literatury. Seria ma na celu ukazanie dziecku nowych gatunków i form literackich, ale także kształtowania nawyku wspólnego czytania i przeżywania. Czcionka jest duża i wyraźna, więc pod okiem rodzica nawet początkujący czytelnik da sobie radę. Ilustracje pod względem kolorystycznym są dość oszczędne, ale to też oddaje nastrój i powagę tej historii.
   Polecam młodszym czytelnikom i ich rodzicom.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Egmont

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,5 cm (77,7 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (58)

Ewa Nowak, Apollo 11. O pierwszej podróży na Księżyc

Autor: Ewa Nowak
Ilustrator: Tomek Kozłowski
Tytuł: Apollo 11. O pierwszej podróży na Księżyc
Wydawnictwo: Egmont
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Serie: Czytam sobie (poziom 3); Fakty
Ilość stron: 63
Wiek adresatów: 5 - 7 lat

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Dzisiaj mam przyjemność przedstawić Wam kolejną książeczkę z serii "Czytam sobie; Fakty". Tym razem pozycja przeznaczona jest dla dzieci, które potrafią już dobrze składać litery i czytać nawet dłuższe zdania. Mamy tu dużo więcej treści, od 2500 do 2800 wyrazów w tekście, z użyciem wszystkich głosek. Duże, wyraźne litery na jasnym tle nie męczą oczu, nie rozpraszają i nie powodują zmęczenia. Natomiast zamieszczony z tyłu słowniczek pozwala zrozumieć dziecku trudne wyrazy.

     Historia pierwszej podróży w kosmos opowiedziana przez Ewę Nowak jest niezwykle ciekawa. Szczerze mówiąc wcześniej sama nie wiedziałam tyle o tej wyprawie, co po lekturze książeczki. Autorka ze szczegółami opisuje przygotowania do podróży, wyjaśnia funkcje jakie pełnią poszczególne części rakiety, tłumaczy zadania załogi i przedstawia przebieg całej misji. Barwnie opisany jest "spacer" po Księżycu oraz powrót na Ziemię. Treść książki doskonale dopełniają wspaniałe czarno-białe ilustracje Tomka Kozłowskiego. Wartka akcja i ciekawostki przedstawione w utworze nie pozwalają oderwać się od lektury. Wydawać by się mogło, że treść przeznaczona jest głównie dla chłopców, ale ja nie mogę się z tym zgodzić. To książka nie tylko o podróży na Księżyc, ale także przedstawienie bardzo ciekawego zawodu, który mogą wykonywać także kobiety. Podobnie jak w poprzednich częściach mamy tu pytania kontrolne sprawdzające zrozumienie przez dziecko czytanego tekstu oraz dyplom sukcesu, który dziecko może dopełnić dowolną naklejką - jako potwierdzenie przeczytania książki. Poczucie satysfakcji u małego czytelnika wzmożone jest przez ewidentną przewagą tekstu nad ilustracjami, co daje wyobrażenie czytania "dorosłej" literatury.

      Jestem absolutnie zachwycona całą serią, z wszystkimi poziomami stopnia zaawansowania umiejętności czytelniczych dziecka. Koniecznie muszę zapoznać się z poprzednimi książeczkami, które nie wchodzą w skład podserii "Fakty". Gorąco polecam mamom, które chcą ćwiczyć czytanie ze swoimi pociechami w domu. Nie dość, że maluchy kształtują swoje umiejętności, czerpią radość z czytania, to jeszcze poznają niezwykle ciekawe historie i fakty historyczne.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Katarzynie

oraz Wydawnictwu EGMONT

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci w wieku młodszym)

Ewa Nowak, Michał Jakiśtam

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Michał Jakiśtam
Seria: Miętowa
Wydawnictwo: EGMONT
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 291
Wiek adresatów: od 14 lat

         Już gdy przeczytałam na pierwszej stronie dedykację ojca dla córki: „Czas pokaże, czy będziesz córką moich marzeń. Nie zawiedź mnie”, wiedziałam, że ten facet będzie źródłem problemów. Nadmiernie wymagający, apodyktyczny, wiecznie niezadowolony ojciec i mąż, który tak podporządkował sobie żonę i córkę, że stały się zastraszonymi kukiełkami bez własnego zdania, bez inicjatywy, zahukanymi i zacofanymi. I w takiej to rodzinie żyje bohaterka tej książki – Edyta. Poznajemy ją w chwili przygotowywania się do opuszczenia domu w Łomży, gdy obwiniana za pewne zdarzenie przez ojca, obawiającego się potępienia przez opinię publiczną, zostaję wysłana na „emigrację”, a konkretnie do rodziny w Warszawie. A jakaż to ciekawa rodzina! Kochająca się, fantastyczna szóstka – rodzice i czwórka dzieci (dwójka dorosłych), gdzie każdy może wypowiedzieć swoje zdanie, gdzie każdy jest uważnie wysłuchany i rozumiany. W tej rodzinie kontrola dzieci oparta jest na zaufaniu i zdrowym rozsądku, a pęd do książek i wiedzy rozwijany, a nie tłumiony. Jakże egzotyczny stał się ten świat dla Edyty, jak trudne było dla niej odnalezienie się w tym miejscu, gdzie prawie wszystko różniło się od żelaznych zasad wpajanych jej przez ojca.

            Kolejnym traumatycznym przeżyciem stało się dla nastolatki zetknięcie z nową szkołą. Właściwie stała się częścią dramatycznych wydarzeń, które już wcześniej objawiły się w jej obecnej klasie. Zastraszanie, szantażowanie, wręcz terroryzowanie uczniów przez jedną dziewczynę, Olgę, to codzienność w życiu szkolnym gimnazjalistów. Wręcz zastanawiamy się, czy taka sytuacja jest możliwa? Czy nie ma w tym przesady? Niestety, taka może być i chyba dosyć często jest rzeczywistość szkolna. Przerażająca ale realna, opisywana w książkach, ale i pokazywana w reportażach telewizyjnych, wywołująca sprzeciw i przerażenie, jakże trudna do wyeliminowania. Jakby tego wszystkiego było mało, pojawiają się problemy sercowe. Edyta poznaje nowych chłopaków, ale żadnego nie potrafi wybrać, jest pełna rozterek i wątpliwości. No, ale czy może być inaczej, skoro znalazła swój ideał, któremu inni nie dorastają do pięt? Jej ideał, Michał, jest jednak postacią nierzeczywistą, bohaterem ulubionej książki nie tylko Edyty, ale całej rzeszy nastolatek. Do niego dziewczyna porównuje innych chłopców, jemu przypisuje najlepsze cechy, takiego kogoś poszukuje. Michał Jakiśtam staje się symbolem dziewczęcych marzeń o miłości, osobą wyśnioną. Tylko czy taki ideał istnieje ? W końcu – na szczęście – Edyta zaczyna rozumieć, że zupełnie inny chłopak może stać się tym jedynym, bliskim i oddanym. Znajduje swojego „Michała”.

            Jakby dla zrównoważenia tych trudnych, nieraz przygnębiających wątków, które na szczęście dobrze się kończą, autorka wplata fantastyczne scenki humorystyczne. Wierzcie mi, ale często głośno się śmiałam, a przy opisie wizyty kociego behawiorysty wręcz łzy śmiechu popłynęły mi z oczu. Zresztą motyw zwierząt i stosunku ludzi do nich, są tu ważnym elementem zarówno tematycznym, jak i edukacyjnym. Przeznaczona dla szerokiej grupy czytelników (na pewno także dorosłych!) książka o poszukiwaniu i poznawaniu, o kształtowaniu w sobie odwagi i umiejętności przeciwstawienia się złu, przyjaźni i miłości.

Jest to bardzo dobra książka, którą nie tylko się czyta, ją się przeżywa.

 Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Katarzynie

oraz Wydawnictwu EGMONT

Ewa Nowak, Ogon Kici

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Ogon Kici
Seria: Miętowa
Wydawnictwo: EGMONT
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 341
Wiek adresatów: od 15 lat

         W kolejnej książce pani Ewy Nowak „Ogon Kici” spotykamy postaci z „Drugiego”, aczkolwiek akcja tych książek nie jest specjalnie powiązana i można je czytać niezależnie od siebie i w dowolnej kolejności. Po prostu postać, która w jednej książce jest epizodyczna, w drugiej jest główna i pokazane są jej losy. Bohaterką „Ogona Kici” jest Ania o przezwisku Kicia, która w „Drugim” wraz z Nataszą była pomysłodawczynią intrygi, dzięki której Hadrian (bohater „Drugiego”) zwrócił swe oczy, a także uczucia, właśnie ku Nataszy. No, a co z tym ogonem Kici / Ani ?

              Poznajemy Anię jako wesołą, tryskającą humorem dziewczynę, pełną pasji i pomysłów harcerkę organizującą obozy harcerskie. Zasadą dziewczyny było to, aby zatrudniając kadrę na wyjazdy, nie brać ludzi z „ogonami” – czyli dziewczyny z chłopakiem, rodzica z dzieckiem, najlepszych przyjaciółek itp. Te bowiem osoby – zdaniem Kici – zajmują czas, myśli i uczucia kadry obozowej, zmniejszając zaangażowanie i efekty pracy z obozowiczami. A ponieważ los bywa przewrotny, także Ani / Kici przytrafił się jej własny „ogon” – zauroczenie starszym od niej mężczyzną, organizatorem obozu surwiwalowego, przyjaciela ojca, posiadacza miłej żony i pięknego synka. Okazuje się, że wcześniejsze zasady Kici akurat w jej przypadku okazały się słuszne, obserwujemy bowiem jak zmienia się jej podejście do pracy, jak zaczynają ją zaprzątać zupełnie inne sprawy, no a jak na skutek tego zaczynają ją postrzegać obozowicze – lepiej w ogóle zapomnieć!

            Co ciekawe, pani Ewa Nowak opisuje to wzajemne uczucie Ani i Dawida w taki sposób, że nie wywołuje ono takiego „zniesmaczenia”, jak mogłoby to wynikać z całej sytuacji. Więcej negatywnych emocji wzbudzają słowa i sposoby, jakimi przyjaciele i znajomi Kici próbują odwieść ją od tego związku. Bo Dawid wcale nie zamierza rzucić rodziny, nie oszukuje, niczego nie obiecuje i nie wymusza. Kicia zresztą się nie narzuca, niczego nie wymaga i nie żąda. Odnosi się wrażenie, że chcieliby (przynajmniej Kicia) mieć to uczucie po prostu dla siebie, przeżywać je po swojemu, kochać dla samego kochania. Czy to da jej szczęście? Tu już czytelnik musi sam ocenić „koszty” takiej sytuacji, jak i dopisać sobie własne zakończenie, bo w książce rozwiązanie całej tej sytuacji wcale nie jest  jednoznaczne. W książce pojawiają się także inne ciekawe wątki i postaci. Kicia / Ania poznaje swojego przyrodniego brata, sama staje się obiektem niewybrednych zalotów Wojtka, a w związkach innych bohaterów książki też pełno jest wzlotów i upadków, mama dziewczyny też okazuje się niezłym oryginałem…

            Jak zwykle w książkach pani Ewy Nowak, akcja jest ciekawie prowadzona, język jest prosty ale sugestywny, widoczna jest duża delikatność i wrażliwość w opisywaniu osób, uczuć, przeżyć i zdarzeń. Pojawiają się starannie dobrane do treści fragmenty tekstów Jacka Kaczmarskiego. Uczestnicy obozu często pojawiają się w koszulkach z fioletowymi, nieraz bardzo fajnymi, ale i zmuszającymi do zadumy sentencjami. I myślę, że charakter tej książki, pełnej zwrotów akcji i niespodziewanych sytuacji mógłby opisać ten napis (oczywiście fioletowy) : Wszystko ma drugie, trzecie, czwarte, piąte dno.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Katarzynie

oraz Wydawnictwu EGMONT

Ewa Nowak, Drugi

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Drugi
Seria: Miętowa
Wydawnictwo: EGMONT
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 291
Wiek adresatów: od 14 lat

            W kolejnej „młodzieżówce” pani Ewa Nowak wkracza w świat chłopców, ale książka ta warta jest przeczytania także przez dziewczęta i dorosłych. Mamy tu cały przekrój wiekowy i charakterologiczny chłopięco – męski, wraz z równie zróżnicowanym przekrojem ich problemów i trosk. Jest więc przystojny Hadrian, niby zadowolony z życia, występujący w reklamach, a w rzeczywistości skryty, wrażliwy nastolatek, który cierpi od nadmiaru kobiet: zachwyconych nim nastolatek i przesadnie zainteresowanej jego życiem i „karierą” nieodpowiedzialnej matki. Drugi główny bohater to nieśmiały Arek. Nie dość, że stracił matkę, to jeszcze się jąka, a dla nastolatka może być to przyczyną braku wiary w siebie i w to, że jakaś fajna dziewczyna, taka jak Iga, mogłaby się nim zainteresować. Dziadka Zbyszka zostawiła babcia i wyszła za mąż za Szweda, brat Arka, Emil, został porzuconym na rzecz przyjaciela narzeczonym, tata Adam stracił żonę. Nawet kilkumiesięczny Alan ma swoje problemy – jak nie zapalenie ucha, to zmieniające się nianie, no i „wzbogacająca” jego rozwój angielskimi słówkami i muzyką Mozarta nietypowa mama (zresztą ta sama co Hadriana). Oczywiście pojawiają się liczne żeńskie postaci, ale w tej książce, w tym chłopięco - nieszczęśliwym świecie, właśnie dziewczyny i kobiety są przyczyną większości problemów i kłopotów. Na szczęście te problemy i kłopoty, większe i mniejsze, jakoś udaje się rozwiązać w mniej czy bardziej oczekiwany sposób, a w tej zmienności i w tych zwrotach akcji tkwi niewątpliwie urok tej książki.

            Zaintrygował mnie sposób, jaki wymyślił Hadrian, by z jednej strony ukryć swoje tajemnice zawarte w pamiętniku przed wścibską mamą, a z drugiej przekazać jej swoje oczekiwania i żale, z których być może nie zdaje sobie ona sprawy. Otóż, gdy zauważył, że mama czyta po kryjomu jego pamiętnik, zaczął w nim umieszczać treści, które chciałby jej jakoś przekazać. Natomiast oprócz tego zaczął pisać ten właściwy, „swój” pamiętnik, gdzie mógł zawrzeć swoje przemyślenia, uwagi, przeżycia, nie przeznaczone dla innych oczu – w końcu swoje strony na komputerze można zablokować hasłem. Ten sposób stał się w tym przypadku strzałem w dziesiątkę.

            Jest to ciekawa, dobrze napisana książka, gdzie młodzieńcze problemy i troski przedstawione są z dużą delikatnością i taktem. Warta jest polecenia młodzieży obu płci w wieku gimnazjalnym, ale nawet dla nieco młodszych czytelników na pewno okaże się interesująca i wciągająca, a dorosłych być może skłoni do refleksji ?

 Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Katarzynie

oraz Wydawnictwu EGMONT

Ewa Nowak, Drzazga

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Drzazga
Seria: Miętowa
Wydawnictwo: EGMONT
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2012
Ilość stron: 306
Wiek adresatów: 13-16 lat

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

       Seria "Miętowa" to dla mnie zupełna nowość, nie wiedziałam więc, czego mam się spodziewać. Również postać autorki była mi do tej pory nieznana. Nasze pierwsze spotkanie było bardzo udane. Chętnie przeczytam inne książki z serii "Miętowej" i inne pozycje autorki.

     W książce Ewy Nowak „Drzazga” przedstawiona jest sytuacja, jaka ma miejsce w milionach rodzin (takich, gdzie jest kilkoro dzieci), a mianowicie dramatyczny konflikt między rodzeństwem. A dramatyczny dlatego, że osoby, które jakby „z założenia” powinny być sobie bliskie i wzajemnie się wspierać, tu prowadzą wojnę pełną zawiści, gniewu, złych słów i intryg. I – jak to często bywa w życiu – jedno dziecko jest jakby „lepsze”, drugie „gorsze”, czy też jedno łatwiejsze a drugie trudniejsze do lubienia i akceptowania.

       Która z sióstr – bohaterek książki – jest zatem tytułową drzazgą ?  Wydawałoby się, że Jagna – opryskliwa intrygantka, niemiła, będąca dla rodziny powodem wstydu i przyprawiająca matkę o ból głowy. Ale dla tejże nastolatki tą „De” czyli drzazgą jest jej siostra, Marta, ta ułożona, miła, dobrze ucząca się duma mamy, wciąż stawiana siostrze za wzór. Jak dwoje dzieci tych samych rodziców może się tak różnić ? Jakże często i na co dzień pojawia się to pytanie. A jednak mogą.

         Tak właśnie toczy się życie tej książkowej rodziny przez kilkanaście lat i tak początkowo postrzegamy relacje obu sióstr ze sobą, ale także z rodzicami (rozwiedzionymi), z macochą, z rówieśnikami, z przyjaciółmi. No i wtedy pojawia się „drugie dno”. Przemyślenia Marty, z której perspektywy poznajemy całą historię, rzucają inne światło na przyczyny istnienia tej „złej” w rodzinie, a rozmowy z nauczycielami, chłopakami, znajomymi i koleżankami – zmieniają całkowicie jej (i nasze) postrzeganie zachowań Jagny. Jakże wiele spraw zaczyna nagle wyglądać zupełnie inaczej niż z pozoru wyglądały ! No i gdy tak zmienia się nastawienie Marty do siostry, gdy obserwuje stosunek do niej otoczenia i gdy zaczyna rozumieć Jagnę – piętnastolatka podejmuje próby zmiany zarówno swojego i mamy stosunku do siostry, ale też zmiany zachowania „złej”. Czy jej się to uda ? Jeżeli nie – to dlaczego ? Jeżeli tak – to w jaki sposób ?

          Książka jest dobrze napisana. Ciekawie, konsekwentnie prowadzona akcja, prosty, nieprzeładowany styl. Fajna książka poruszająca oprócz głównego tematu wiele istotnych dla młodych czytelników wątków. Dwa oboczne nieco wątki są – jak dla mnie – doskonałe. Sporządzony przez Martę swoisty spis plusów i minusów sytuacji jej i Jagny, pozwolił mi zupełnie inaczej spojrzeć na tych „dobrych” i „złych” w moim otoczeniu. Czy życie tych rzeczywiście jest tak przyjemne i usłane różami, a życie tych drugich dołujące i pełne odrzucenia ? No i jeszcze spojrzenie Marty na relacje dziewczyna-chłopak. Jak to zależnie od naszego nastawienia wobec aktualnej sympatii różnie postrzegany jest kształt … uszu. Taki króciutki motyw, a jakże wymowny. Polecam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Katarzynie

oraz Wydawnictwu EGMONT