Rups van Helmkruidvlinder & Boerenzwaluwen

Een paar weken geleden ging ik 's morgens even naar de Buitenplaats Gooilust, omdat ik daar een mooi bloemenveldje had gezien. Maar of het nou aan het licht lag, of aan de wind,  of aan de nogal dicht bij elkaar staande bloemen,  of gewoon aan mij........

Het fotograferen lukte van geen kant :-(

Maar,  er was op de valreep een leuk een goedmakertje:

Onderweg naar de auto viel mijn oog op deze prachtige rups!

Helaas moest ik voortmaken i.v.m een afspraak,  

dus ik kon alleen maar heel snel een paar foto's maken.

Later zocht ik op welke rups dit is:  de rups van de Helmkruidvlinder,  een nachtvlinder.

Deze rups leeft op - hoe kan het ook anders  -  Helmkruid.

Op de diverse afbeeldingen zag ik dat dit een leuk en fotogeniek plantje is,

en dat heb ik helemaal niet gezien,  laat staan gefotografeerd.

Ik heb alleen maar kaalgevreten takjes ;-(

De zondag daarop ging ik daarom samen met Von terug,

en gelukkig hadden de rupsen nog niet alle Helmkruid opgegeten!

Nu eerst maar eens even aan het stoeien met rups-op-helmkruid.

Lekker spelen met wat herhaling in de achtergrond.

Hier staat het wazige takje niet in de achtergrond, maar in de voorgrond,

Dat zou ik nu achteraf niet meer geweten hebben,

maar er loopt net een heel klein sprietje voor de rups langs.

Nu toch weer even wat meer aandacht voor deze

prachtige rups van de Helmkruidvlinder.

Hij heeft toch wel een heel grappig kopje,

daar moest ik me maar eens even op gaan uitleven.

Pfff....

Dat valt niet mee,  er staat een vlagerig windje,

het licht verandert onder de bomen om de haverklap,

en oh wat is dat koppie klein,

maar na vele vergeefse pogingen zijn er een paar acceptabel scherp.

Op de glijbaan ;-)

Van bovenaf op het Helmkruid

En tot slot deze,  met zijn melancholieke koppie.
Dit vind ik de mooiste!

Ongelooflijk, wat een gezichtje,

je ziet wenkbrauwen, een snor, bakkenbaardjes.

En dan die blik......

Moeder Natuur maakt toch wel heel bijzondere wezentjes.

Slotwoordje:

In mijn slotwoordje dit keer een kleine toegift.

Op deze zelfde zondagmorgen zat ik al héél vroeg in de kano omdat ik nesten met kokmeeuwen had ontdekt.  Ik trof er nu piepjonge kleintjes aan, maar helaas,  ze lieten zich niet goed zien.

Op de terugweg ging ik op jacht naar de Grote Karekiet,  die ik al een paar keer hoog in het oude riet had zien en horen zingen.  Maar het zat niet mee deze ochtend, juist nu ik de camera had meegenomen liet hij zich wel horen, maar niet zien.

Net toen ik besloot om de camera maar weer goed op te bergen viel mijn oog op wat jonge Boerenzwaluwtjes,  en daar kon ik in het mooie ochtendlicht gelukkig wel een paar plaatjes van schieten:

Ben er blij mee!

Saai :-)

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden,  een heidewandeling met Ghita in augustus. 
Ja juist, augustus,  dus op het moment dat de hei in volle bloei staat.
Vorig jaar was de paarse pracht overweldigend, ik had niet durven hopen dat het weer zo zou zijn, maar jawel,  het was ook op deze donderdag de 30e augustus weer genieten!!

We starten even na 9 uur op de Westerheide,  telelens in de aanslag, want wie weet, 

lopen er nog wat reeën rond, tenslotte heeft Ghita ze ook besteld ;-)

Geen reeën, maar wel een vreemd gekrijs boven ons hoofd,  

dus  op goed geluk richt ik mijn lens omhoog....

De foto's zijn helaas echt slecht, en daardoor kon ik pas thuis zien wat ik in beeld had:

Twee boomvalken met een parkiet!!

Dat is toch wel bijzonder genoeg om deze niet zo best gelukte foto's een plaatsje in mijn blog te geven

 De boerenzwaluw,  wat zijn ze razendsnel!

Het kostte een heleboel mislukte pogingen voordat ik er eentje acceptabel in beeld had

 Net als vorig jaar willen we heidelandschap fotograferen,  

maar ook nu  lopen we te mopperen dat het zo moeilijk is.

Heide met paadje voor wat diepte.... is toch eigenlijk wel heel saai!!

Dat 'saai'  blijft de hele dag ons steeds maar weer terugkerende stopwoordje,

lachen dus,  en absoluut geen saaie dag ;-)

We lopen naar de Zuiderheide,  waar een kleine zandverstuiving is.

Misschien is dat wat minder saai!!

In elk geval zit het weer mee, hollandse wolkenluchten,

wat willen we nog meer?

Het lijkt altijd zo simpel als je van die eenvoudige beelden ziet, 

waar dan precies op de juiste plaats zo'n tak ligt. 

Totdat je het zelf gaat proberen, dan pas besef hoe belangrijk standpunt, 

beeldhoek, en brandpunt zijn.  Het is gewoon moeilijk, en als je het niet goed doet,
 tja, dan het is al gauw saai ;-)

Sinds afgelopen voorjaar is er een wandeling uitgezet rond het Laarder Wasmeer. Het gebied met de wasmeren  is vanwege de kwetsbaarheid niet toegankelijk, maar ik wil het wel eens zien, dus we beginnen vol goede moed aan de wandeling. Nou,  eerlijk gezegd vond ik die echt wat saai Je loopt 5 km lang langs een hek, met daarachter het verboden gebied, dat er van deze afstand gewoon uitziet als grasland met wat plasjes.  Aan onze linkerhand valt gelukkig meer te zien, daar is bos, en  we lopen langs de achterzijde van 'de Berg van Anna's Hoeve',  een kunstmatige heuvel, die mij als kind enorm imponeerde,  in mijn ogen was het een échte berg.  We 'beklimmen' de berg en genieten van uitzicht en zonnetje, waarna we onze 'saaie'  tocht voortzetten

De terugweg loopt over een nieuw fietspad, rechttoe rechtaan,  wederom wat saai dus, 

 totdat we aangenaam verrast worden door de Leeuwenkuil.  

Ooit was dit een ven, maar na een grootscheepse sanering tengevolge van

 een ernstige bodemvervuiling,  is de Leeuwenkuil een zandverstuiving geworden.

Ik moet eigenlijk wel wat woorden terugnemen, over de saaiheid van het Wasmerengebied. 

Na de sanering, die in 2003 begon, en pas dit  jaar is afgerond,  

moet de bijzondere flora en fauna een kans krijgen zich opnieuw te ontwikkelen, 

daarom is het gebied niet toegankelijk.

Wat je nu vanachter het hek te zien krijgt, nee, dat kan me, behalve deze Leeuwenkuil,

 niet echt boeien, maar het IVN verzorgt excursies, en ik denk dat die 

toch wel heel interessant zijn om eens te doen  

 We gaan de bloeiende Zuiderheide weer op, en daar liggen tegen het decor van de ca 4000 jaar

oude grafheuvels de witte Charolais runderen

Ik probeer verschillende standpunten,  maar wat ik wil dat lukt me niet,

omdat ik niet durf :-(

Ik had nl met zoveel mogelijk groothoek de koe groot in beeld willen hebben, 

met daarachter weidse heidevelden.

Maar dan had ik heel dichtbij de koe moeten komen, en ik durfde dus helaas echt niet

Dan voelt  het op een afstandje met de telelens toch veiliger ;-)

 Macro willen we ook nog doen, zodat het een lekkere afwisselende heideserie wordt, 

we willen geen 'saaie' fotoserie  ;-)

Maar er staat aardig wat wind, en er fladdert nauwelijks wat rond.

Gelukkig vonden we toch nog dit Hooibeestje

 De hei wil ik ook nog even close in beeld, niet scherp genoeg, 

ik geef de wind maar de schuld ...

Een héél klein sprinkhaantje vind ik nog, ca 1 cm lang

Grappig,  de zandkorrels lijken nu wel kiezelsteentjes

Na een heerlijke dag,  blijkt buienradar gelijk te hebben, en gaat het om 4 uur regenen,
tijd om op te stappen, maar Ghita wacht nog op haar bestelling!
Net op de valreep gaat dat nog lukken,  en Ghita gaat naar huis met een plaatje van een ree in de bloeiende heide,  ín de regen, dat wel.
Zelf heb ik dat plaatje niet, maar ik besluit net als vorig jaar met een panorama van die heerlijke paarse pracht,  je kunt bijna de honing ruiken en de bijtjes horen zoemen...

Slotwoordje:
Nou, was toch  niet echt 'saai' dacht ik ?

Met de kano er op uit!

Wie mijn blogje al wat langer volgt, die weet dat ik af en toe zo gek ben om mét camera in de kano te stappen voor een tochtje over de Loosdrechtse Plassen. 
Afgelopen dinsdag deed ik dat eindelijk weer eens, en ik bedacht dat het helemáál niet gek is!   Het enige gekke is dat ik het al veel te lang niet meer gedaan heb,  de laatste keer was in mei vorig jaar,  maar na deze heerlijke dinsdagochtend weet ik weer hoe fijn het is,  dus deze tochtjes ga ik weer vaker maken!

 Om kwart over zes peddel ik richting de plassen, 

net te laat om rond zonsopkomst op een mooi plekje te zijn.

Volgende keer nog vroeger!

 Ik nader de Eerste en Tweede Plas, het water is nog spiegelglad.

Dat is een paar uur later wel anders op deze zomerse dinsdag!

Ik steek over en ga naar de Vuntusplas.

De Vuntus is grotendeels niet toegankelijk voor motorboten

dus voor kano's en roeibootjes is dit een paradijsje

Het fijne van de kano is dat je in allerlei verborgen hoekjes kunt komen,  

het nadeel van deze hoekjes is dat ik om te fotograferen bijna overal rommelige achtergronden heb,

tja,  je kunt niet alles hebben ;-)

 Het zou zo mooi zijn als de Zwarte Sterns hier net als twee jaar geleden weer broeden,

maar in het oerwoud van waterlelie en gele plomp tref ik alleen Kokmeeuwen

 Er zwemt nog één jong rond, een puber,  gossie was is ie  lelijk ;-)

 Mama Kokmeeuw bewaakt haar kleine nog goed

Vanaf haar uitkijkpost houdt ze alles in de gaten

 De rest van de kleine kolonie slaat alarm

en geeft mij de gelegenheid om Kokmeeuwen-in-de-vlucht te fotograferen

Er was nog een leuk intermezzo,  die foto's plaats ik een volgende keer, want dit blogje gaat al weer ouderwets lang worden. De laatste tijd probeer ik echt de lengte van mijn blogjes binnen de perken te houden, maar ach, dit wordt gewoon een keer een lekker lang beeldverslag van een verrukkelijke ochtend op het water, yes,  het is eindelijk zomer!!

 Ach zo lief,  deze jonge Boerenzwaluw!

Er zaten er een heleboel, en ik kon heel dichtbij komen, maar toen...

Ik heb vandaag mijn oude Tamron 70-300mm meegenomen ipv de zware Sony 70-400,

en ik moet zeggen dat de Tamron in de kano echt veel handzamer is,

maar de autofocus wil nog wel eens blijven zoeken, en maakt dan een hoop herrie,

zo ook nu, dus wég zwaluwen,  op deze ene na 

en die bleef zitten omdat ie nog eventjes een poepje moest doen ;-)

 Dan maar proberen zwaluwtjes in de vlucht te pakken.

Niet te doen,  wat zijn ze snel, geen succes dus, maar wat zat ik daar heerlijk op het

water met het zonnetje op mijn rug!

 Tijd om even te relaxen en te genieten

 Er zijn inmiddels al een paar uurtjes verstreken,  de knoppen van de waterlelies,

 die in de vroege ochtend nog gesloten waren,  zijn nu open

Paradijsje toch?

 Ik duik weer de 'bush bush' in en vind deze waterkip,  ofwel jonge waterhoen

 Tja, ik schreef het net al, een rustige achtergrond kun je hier echt vergeten

Hier is het helemaal een rommeltje, 

maar ik vind die grote groene poten van het waterkippetje zo grappig ;-)

 Mama Fuut heeft zich  met haar jong ook tussen het vele groen verstopt

 Het Visdiefje zit mooi op een paaltje,  dus gelukkig deze keer niet zo'n rommeltje ;-)

 Ik ben al op de terugweg als ik papa fuut met een visje zie.

Dat kan alleen maar betekenen dat mama met jongen ook in de buurt is,

en ja, in de verte zie ik ze.

Wat is de kano nu handig!  

 Rap peddel ik naar de plek waar ik verwacht dat ze elkaar ontmoeten

Yep, gelukt, precies op tijd!

Het voermomentje had ik ook, maar ze draaiden net van me af, 

zat ik naar de achterkantjes te kijken ;-(

Slotwoordje:
Het gebruik van de oude Tamronlens valt me nog niet eens  tegen, als ik naar de kokmeeuwen van vorig jaar kijk, ja,  dan zie ik echt wel kwaliteitsverschil,  maar ja, soms is lichtgewicht en klein formaat gewoon effies  handiger ;-)

Wat hadden we een heerlijke zomerweek!  

Blogjes kijken kwam er dan ook nauwelijks van,  maar de komende dagen ga ik de achterstand weer inhalen hoor!