Bij de tijd

Voor me ligt,  vers van de pers,  weer een aantal Agenda's uit de  Fotofabriek.nl.

En ik ben er weer dik tevreden mee,

dus net als bij de edities 2013 en 2014 laat ik in mijn blog 

weer een kleine selectie zien.

Wat was het samenstellen van de agenda weer een leuk klusje!

Heerlijk door alle foto's van het jaar struinen en

nogmaals genieten van alle mooie momenten door het jaar heen.

Zoals de Heikikkertjes,  op een prachtige lentedag in maart.

Gelukkig biedt Fotofabriek.nl  voldoende mogelijkheid om ook grote foto's te plaatsen.

Steeds maar weer heb ik geprobeerd de foto's in het juiste seizoen te selecteren,

en ik deed natuurlijk ook weer mijn best om de kleuren mooi bij elkaar te laten passen.

Soms kon ik echt niet kiezen.... dus dan maar allebei!

Dat levert wel een heel bijzonder dubbelportret van het IJsvogeltje op ;-)

De Heideblauwtjes fladderen ook  door mijn Agenda 2015.

Deze schilderachtige Klokjesgentiaantjes verdienden in mijn ogen wel het grote formaat.

En natuurlijk ontbreken in het najaar de paddenstoeltjes niet.

Met het eindresultaat ben ik weer hartstikke blij,  hier kan ik het hele jaar 2015 weer van genieten.

En wat zal ik volgend jaar bij de tijd zijn, want voor me liggen ook een kalender en nog meer agenda's :

Door Vroege Vogels werd ik benaderd of ze mijn foto van de Vos op de Zuidpier 

in hun agenda mochten plaatsen.

Ja natuurlijk mocht dat!

Leuk toch??

Nog veel verrassender was het mailtje van Birdpix,

zij hadden mijn Drieteenstrandlopertjes uitgekozen voor de Birdpix-kalender 2015.

Hier ben ik echt apetrots op!

Zit ik door de kalender te bladeren.... Juli...Ton Döpp,   Augustus... Edward van Altena....

Dat zijn niet zomaar een paar vogelfotografen!

En dan september... Loes Belovics!

Echt gaaf ;-)

De Rootsagenda had ik niet gehaald.

Tenminste, dat dacht ik, want ik had geen bericht ontvangen.

Des te groter was de verrassing toen mijn Kievitsbloemetjes er toch in bleken te staan!

Natuurlijk ben ik superblij met deze publicaties,

en wat zal ik met zoveel agenda's en de kalender goed bij de tijd zijn in 2015!!

Slotwoordje:

Er is nog meer, waar ik blij mee ben!  En toevallig gaat het om diezelfde Kievitsbloemen.

Afgelopen weekend ging ik met Yvonne en Gonnie naar onze Zuiderburen, waar Landschap vzw 

een inspirerend natuurfotofestival had georganiseerd,  het Lowland Photo Festival.

We genoten er twee dagen lang van beelden en verhalen van bijzonder getalenteerde natuurfotografen, was echt fantastisch.

Elke bezoeker mocht een foto inzenden, en deze foto's werden doorlopend geprojecteerd in een expositieruimte. Hoewel het geen fotowedstrijd was, werden er wel 3 foto's als mooiste inzendingen uitgekozen,  en ..... bij de afsluiting van het festival verschenen daar voor een zaal vol met natuurfotografen mijn kievitsbloemetjes op het scherm,  met ook nog eens mijn naam er groot onder!  Pfffff....  Voelde me best wel trots, dus glunderend ging ik het podium op om de felicitaties en een supermooie vergroting in ontvangst te nemen.

( met dank aan Gonnie, die er in slaagde om in het donker met haar mobieltje een foto te maken)

Trots en blij ging ik met deze prachtige vergroting van 90 x 60cm op Xpozer naar huis.

( foto Chris Bal - BVNF)

Met de koekenpan naar IJmuiden....

Op vrijdag 22 november ging ik met Ghita een dagje naar IJmuiden.  Vanwege een onverwachte en leuke ontmoeting  op de Zuidpier plaatste ik al een blogje met een bijzondere hoofdrolspeler,  maar er zijn nog wat foto's over, die ik toch ook wel een plaatsje in mijn blog wil geven.
Terug dus naar die vrijdag, waarop de beloofde zon maar niet wilde doorbreken...

                                                                                                                                                                              

In de ochtenduurtjes lijkt het er op dat de zon terrein gaat winnen en dat

levert een heel bijzonder licht op,  donkere wolken en een wit/zilverachtig zeewater.

Ik vond het wel een plaatje waard.

                          

Als altijd hopen we langs de waterlijn de kleine Drieteenstrandlopertjes te fotograferen,

maar ze zitten er niet helaas,  wel vliegen ze ineens in grote groepen over.

Foto gemaakt door  Ghita

En ik was er nog wel zo goed op voorbereid!
Regenpak aan zodat ik in het natte zand kan zitten/liggen,  én....
ik heb de koekenpan meegenomen!
De koekenpan???  zal menigeen zich afvragen?  Ja, ik had het eens gelezen, de koekenpan in combinatie met rijstzak is een perfect hulpmiddel om camera en lens droog en zandvrij te houden.  Dank zij mijn oh zo handige uitklapbare schermpje,  hoef ik zelfs niet plat in het natte zand te gaan.
Om nou te zeggen dat ik het écht handig vind,  nee, met de camera in de hand en  met mijn oog aan de zoeker heb ik meer feeling,  meer controle over wat ik doe, maar dat is misschien een kwestie van wennen.

Misschien dat daardoor de scherpte net wat meer op het golfje lijkt te liggen

dan op het Drieteenstrandlopertje, dat we uiteindelijk toch nog zagen zitten?

Het wil niks worden op het strand, er zit niet veel, alles zit te ver weg,

dus het wordt tijd voor de Zuidpier.

Ook daar is vandaag niet echt veel te beleven,  maar een Eidereend ( vrouwtje)

heb ik nog nooit eerder gezien, dus die verdient een plaatje.

                                 
                                                                                                                             

De wind trekt aan,  en de zilvermeeuwen blijven daardoor mooi hangen tegen de wind in.

Dat zijn de gemakkelijke momenten om een meeuw in de vlucht te vangen.

Nou... gemakkelijk.....  Vogels in vlucht vind ik nog steeds een enorm lastige opgave.

Bijna aan het eind van de pier vinden we een Paarse Strandloper

tussen de alom aanwezige Steenlopertjes.

Tja,  ik schreef het al in mijn vorige blogje,  ik wil vandaag zo graag eens

thuiskomen met wat andere foto's,  niet telkens  maar weer Steenlopertjes.

Dat blijkt dan ineens spontaan te gaan lukken als we tussen de rotsblokken een rode kater ontdekken.

Of is het toch geen kat?? en zou dit roodharige dier misschien een vos kunnen zijn?

Het antwoord op die vraag is hier te zien en te lezen.

Na dit onverwachte en leuke intermezzo lopen we terug naar het strand.

De middag is intussen aardig gevorderd,  de wind trekt steeds meer aan,

en de wolkenluchten worden steeds spannender.

De Strandzeilers profiteren van de wind

en Ghita en ik zien hier wel mogelijkheden voor nog wat aardige plaatjes.

In elk geval andere plaatjes dan Steenlopertjes ;-)

Ik was er helemaal op gefixeerd om het oranje zeiltje in beeld te krijgen

bij de oranje lichtstreep boven de horizon,

daardoor had ik te laat in de gaten dat het stuivende zand

voor een heel mooi lijnenpatroon had kunnen zorgen.

Hier komen die zandlijnen wat beter uit, maar toch... een gemiste kans ;-(

Het goede nieuws is dat we de wind in de rug hadden, zodat we onze 

apparatuur met ons lichaam wat konden beschermen.

Zo zie je maar,   'Ieder nadeel heb zijn voordeel'   ;-)

Slotwoordje:

En zo werd het toch nog een wat ander IJmuiden-blogje.  Wat voor mij enigszins nieuw en verrassend was,  is dat ik de strandfoto's met de telelens maakte, terwijl ik daarvoor in eerste instantie aan de 24-70mm  of de groothoeklens zou denken.  Stof tot nadenken en verder experimenteren.

Ik heb mij sowieso voorgenomen om eens wat vaker aan het strand te gaan fotograferen, door de altijd wisselende weersomstandigheden liggen daar vele mogelijkheden, ofwel een leuke uitdaging voor de wintermaanden. Wordt vast en zeker vervolgd!

Plaatselijke beroemdheid

Wat kan een mens toch stom doen!!!
Er bleken wat uploadproblemen te zijn, dus ik deed even een testje,  ging gelukkig goed. Maar... wil ik deze test verwijderen,  klik ik de vossenserie weg!!!!  
Oh wat ontzettend balen!
Overnieuw dan maar,  niet leuk,  maar het zij zo.

Vrijdag 22 november deed ik met Ghita weer eens een gezellig dagje IJmuiden, zo'n dag staat meestal wel garant voor wat leuke vogelfoto's, maar ik had op voorhand al bedacht dat ik ook wel eens met iets anders thuis wilde komen. 
Nou,  het werd inderdaad héél iets anders!

We struinen al een paar uur rond zonder iets bijzonders te zien,

maar dan ontdekken we bijna aan het eind van de pier Paarse Strandlopers.

Terwijl ik bij slecht licht en veel wind tegen beter weten in daar wat van

probeer te maken,  merk ik dat Ghita mij roept,  maar ik versta door het 

gebulder van wind en golven niet wat ze zegt.  Even kijken dan maar.

Ze wijst op een slapend roodharig dier.

Een rode kat!  dat denk ik tenminste.  Wat grappig om die hier te zien?!!

Maar ..... dan wordt de 'kat' wakker....

Vol verbazing ontdek ik dat het een vos is!!

We kennen zeehonden, zeeleeuwen, zeepaardjes, zeeëgels,
maar een Zeevos???

De vos lijkt zich weinig van ons aan te trekken,
en ligt heel relaxed om zich heen te kijken.

Een portretje van dichtbij kost weinig moeite

Het lijkt dus een heel tamme vos te zijn,
en we vinden dat hij/zij nogal veel weg heeft van de tamme moervos uit de AWD.
Zou het een nakomeling zijn?

Even wat rekken en strekken

en even lekker geeuwen

en vervolgens naar de vissers om een lekker hapje te bietsen ;-)

Slotwoordje:

Op de pier hoorden we dat deze vos is inmiddels  een plaatselijke beroemdheid is,  die zelfs landelijk in het nieuws kwam:

Half oktober ontdekte een reizigster een vos in de bus van IJmuiden naar Haarlem!  Ja echt waar!  

De buschauffeur besloot deze verstekeling dan ook maar een retourtje te geven en zette de vos in IJmuiden weer uit de bus,  zonder boete voor zwartrijden ;-)
Niet geloven, wat een verhaal,  een vos in de bus!  en ik vond een vos op de pier al zo bizar ;-)

Grenzen verleggen

Het is menigeen vast wel duidelijk dat ik in de fotografie nog steeds probeer om mijn grenzen te verleggen, dat blijft een boeiende uitdaging, want er zijn nog heel wat grenzen te verleggen  of zelfs te overschrijden...  en dat laatste ging ik nu eens letterlijk doen!  

Op het blog van Wouter had ik een schitterende serie gezien van het Wildpark Anholter-Schweiz in Ippelburg in Duitsland,  wolven en lynxen in de sneeuw, zó mooi, daar wilde ik ook graag een keer naar toe,  dat ging dus op het lijstje voor volgend jaar winter.  

Maar ja,  deze winter wil nog steeds maar niet wijken, en toen vorige week zondag, de 10e maart,  wederom sneeuw voorspeld werd,  besloten Von en ik het ritje naar Duitsland te gaan maken,  jawel,  wij gingen onze grenzen verleggen ;-)

En zo zoefden wij over de A12 en genoten wij onderweg van de Veluwe waar behoorlijk wat sneeuw gevallen was,

 en  we werden steeds enthousiaster.... tot we de Duitse grens naderden... 

daar was alles weer gewoon groen,  nou ja,  grijs dus eigenlijk,  

en toen we in Ippelburg uit de auto stapten kwam er een vieze motregen naar beneden. 

Dikke pech :-(  

Dus geen wolven in de sneeuw,  maar de wolf liet zich ook nauwelijks zien.

En ook geen lynx in de sneeuw,  maar de lynx zat sowieso binnen.

Oei, gaat dit weer net zo'n negatief verhaal worden als bij de grutto's ?

Nee hoor!  want kijk, de bruine beer is ontwaakt uit zijn winterslaap,

 en dat vind ik  ook wel een erg mooi dier

En wat te denken van de wilde katten!

Ik ben eerlijk gezegd niet echt een kattenmens,  maar deze schoonheden mag ik graag zien

Prachtige ogen,  indringende blik

en zo'n mooi interactief momentje

Nog meer van die sprekende ogen

Pas toen ik wat verder doorliep zag ik het tweede vosje liggen,

zo lief, en vooral zo prachtig als ze allebei die grote kijkers open hebben,

daar moest ik even op wachten, maar mijn geduld werd beloond

Ik kreeg bij de dwerggeitjes een beetje een kinderboerderij-gevoel,

maar ze zijn wel ontzettend schattig

De pauwen sleepten hun prachtige staart achter zich aan door de modder, 

niet zo fotogeniek,  dus dan maar een portretje

We hadden op de site van het park al gezien dat er biggetjes waren bij de wilde zwijnen,

"Frischlingen",  zoals ze hier heten. Maar we wisten niet of we ze al konden zien.

Een aangename verrassing dus, toen we de drie kleintjes in hun streepjespyamaatjes zagen

En maar hopen dat ze even het veilige hok uit zouden komen.

Nee,  zei de verzorger die net vers hooi kwam brengen,  daar zijn ze nog te klein voor.

Ze waren dinsdag geboren, dus net 5 dagen oud

Maar tot onze verrassing,  en tot grote verbazing van de verzorger,

 kwam het drietal ineens toch  het hok uit, dat was wel even heel erg leuk!

Minder leuk was dat ik bijna alle foto's weg moest gooien omdat het gaas

van het hek overduidelijk te zien was, jammer,  Von was toch verstandiger, 

die fotografeerde over het hek heen. Tja, ik wilde zo graag een lager standpunt...

Nou ja,  ik hield gelukkig toch dit lieve plaatje over.

Slotwoordje:
Op de terugweg lag er nog steeds sneeuw op de Veluwe... wat dat betreft hadden we dus net pech, maar het goede nieuws is, dat het in de loop van de dag in elk geval droog werd.
En al heb ik op fotografisch gebied nou niet echt mijn grenzen verlegd, zo'n dagje over de grens was toch een leuk avontuur!