W gąszczu bluszczu...

Wspominając ubiegłoroczną wizytę w ogrodach Wrocławia (było tutaj i tutaj też) na koniec zostawiłam opowieść z dedykacją, a więc dziś będziemy...

Bluszcz i już...

Skoro dzisiejsza opowieść będzie dotyczyć Kolekcji Narodowej rodzaju Hedera (czyli bluszcz), to oczywiste jest, że dedykuję ją największemu znanemu mi specjaliście od uprawy w ogrodach roślin zimozielonych - Andrzejowi. Na swoim blogu - Zimozielony ogród, Andrzej umieszcza szczegółowe wytyczne dotyczące sukcesów w uprawie m.in. bluszczu. Jego rady znajdziecie także w kolejnych numerach czasopisma ogrodniczego Magnolia.

Gęstwina bluszczu

W Ogrodzie Botanicznym we Wrocławiu zlokalizowana jest imponująca kolekcja ponad 500 taksonów (gatunków i odmian) z rodzaju Hedera - czyli bluszcz. Kolekcja zyskała w 2011 roku status Kolekcji Narodowej. Oznacza to, że  jest to kolekcja wiarygodna, prowadzona przez specjalistów, którzy prawidłowo oznaczyli posiadane okazy. Taka kolekcja może stanowić wzór przy oznaczaniu nieznanych odmian. Jednocześnie kolekcja ma na celu zachowanie starych odmian, które dziś już nie są tak popularne, a ciągle są zachowywane właśnie w kolekcjach narodowych. Dodatkowo, oczywiście ma walor edukacyjny i dekoracyjny. Nie tylko miłośnik bluszczu będzie zachwycony możliwością poznania ogromnej różnorodności gatunków i odmian.

Podobne czy inne?

 

Do moich ulubionych należą odmiany o kolorowych liściach. Nie zwracałam wcześniej uwagi na ich rozmaitość. A tym razem, zaniemówiłam z zachwytu. Odmiany białobrzegie - jak różne mogą mieć kształty blaszek liściowych...

Moja ulubione są bluszcze z trójkątnymi liśćmi

Na szczególną uwagę zasługuje odmiana 'Profesor Seneta' z kolorowymi, plamistymi liśćmi, która została wyselekcjonowana w warszawskim Ogrodzie Botanicznym. To odmiana bluszczu pospolitego, jest wytrzymała na mrozy i może być sadzona w ogrodach w całej Polsce.

Marmurkowe liście - bardzo dekoracyjne!

Wielbiciele zielonych bluszczy, znajdą także coś dla siebie. W kolekcji jest wiele odmian o ciekawych kształtach i różnej wielkości blaszek liściowych. Trudno zdecydować, które są bardziej dekoracyjne - drobniutkie miniaturki czy szerokie giganty.

Skórzaste, szerokie liście czy drobne niczym wierzbowe listeczki?

Poszczególne gatunki bluszczy różnią się wrażliwością na chłód. Myśląc o stworzeniu własnej kolekcji bluszczu musimy wziąć to pod uwagę. Niektóre gatunki mogą przemarzać w ogrodzie, ale sprawdzą się doskonale we wnętrzach. Tak będzie z odmianami bluszczy azorskich (H.azorica), marokańskich (H. marocana) czy chińskich (H. sinensis).

Odmiany z drobnymi liśćmi - idealne do wnętrz



...inne bez problemu będą zimowały i kwitły. Szczególnie polecić można odmiany jedynego rodzimego gatunku bluszczu pospolitego (Hedera helix). Kwiaty bluszczu pospolitego są zielone, niepozorne, ale stanowią tak łakomy kąsek dla owadów, że we wrześniowym słońcu przyciągają je masowo.

Rusałki admirał na kwiatach bluszczu

Po odwiedzeniu Narodowej Kolekcji Bluszczu chyba nikt nie wyjdzie niezadowolony, a większość ogrodników rozpocznie poszukiwania ciekawych odmian bluszczu do domu i ogrodu.

Nie ma monotonnych, nudnych bluszczy...

 

 

***

Więcej o kolekcjach narodowych na stronie Polskiego Towarzystwa Ogrodów Botanicznych - tutaj

Kolekcje narodowe w Ogrodzie Botanicznym we Wrocławiu - tutaj

Owinięty na płocie obwojnik...

Wśród wielu roślin pnących, które oplatają mój płot, w tym roku moją uwagę zwrócił obwojnik grecki (Periploca graeca). Dłubiąc na grządkach podniosłam głowę i z bliska przyjrzałam się jego kwiatom...

Ciekawa jestem czy znacie tę roślinę? Jak widać, jej kwiaty mają bardzo ciekawą budowę, są silnie owłosione, a płatki odchylone do tyłu odsłaniają wnętrze. Pączki są zielono-brązowe, a rozkwitając ciemnieją i przechodzą w bordowo-brązowy.

Niestety, tak oryginale kwiaty są malutkie, nie przekraczają 1-1,5 cm średnicy. Trudno więc uznać, że obwojnik jest rośliną o dekoracyjnych kwiatach, raczej ciekawym dodatkiem.

Obwojnik jest pnączem o małych wymaganiach, nie choruje i nie przemarza. Jest rośliną dość ekspansywną, co trzeba ograniczać albo wykorzystać. Jeśli mamy do zakrycia duże powierzchnie z elementami wokół których jego gałązki się zawiną, to posadźmy tam obwojniki! Jeśli sadzimy go przy kratce albo płocie - pamiętajmy o przycinaniu gałęzi wiosną i usuwaniu odrostów korzeniowych, które nieoczekiwanie pojawiają się całkiem daleko (u mnie nawet ok 2 m.) od rośliny macierzystej!

Obwojnik poza ciekawymi kwiatami, tworzy gąszcz żywozielonych liści o kształcie wierzbowym. Są one skórzaste, a jesienią ładnie się przebarwiają.

Oczywiście, nie może on konkurować z wielkokwiatowymi odmianami powojników, albo z pachnącymi wiciokrzewami, może być jednak ciekawym i niekłopotliwym dodatkiem do kolekcji, prawda?

 

A pnącza się pną i kwitną i kwitną

W tym roku dosadziłam w ogrodzie pnącza, które z powodzeniem uprawiałam na moim dawnym, miejskim balkonie. Niezbyt ciekawy dawny zjazd do dolnego garażu to dobre miejsce na rdest Auberta (Fallopia aubertii). Kiedyś ten zjazd był używany, nie ma przy nim dobrej ziemie, jest słonecznie i sucho, a w przeciągu kilku lat planuje gruntowna przebudowę. Szkoda mi było sadzić tam wymagających roślin, wybrałam zestaw tani i niezawodny. Na prostej konstrukcji rozpięłam sadzonkę rdestu, która w momencie zakupu miała mniej niż metr wysokości.

Rdest Auberta jest najszybciej rosnącym pnączem. Jego przyrosty to  kilka metrów rocznie. Roślina pracowicie owija się wokół podpór tworząc zieloną kolumnę. Dopiero starsze pędy rozgałęziają się, dlatego raczej ma pokrój wąskiego na dole wachlarza niż regularnej ściany.

W ciągu pół roku mamy zieloną kolumnę sięgającą pierwszego piętra. rdest jest polecany właśnie do szybkiego zakrywania miejsc mało atrakcyjnych. Nie jest rośliną o wyrafinowanym kształcie liści lub kwiatów. Jego atutem jest ogromna siła wzrostu i wielka wytrzymałość. W końcu lata rdest kwitnie, a jego kwiaty są niepozorne, zwykłe, takie rdestowe...

Jak widać daleko im do finezji powojników czy milinu, ale jeśli jest ich dużo, tworzą całkiem malownicze białe rozczochrane czupryny. U mnie dopiero zaczynają kwitnienie, dużo później niż przebarwione już dzikie wino w tle...

W kwiatowej części ogrodu posiałam wilce purpurowe (Ipomoea purpurea). Dawno ich nie miałam, a przecież tak bardzo je lubię. W tym roku mam mieszankę z grupy Eden o tradycyjnych fioletowo-różowych kwiatach. O dziwi, moje wilce nie kwitły w lecie, a jedynie rosły, a teraz, gdy są już szeroką kolumną wspierającą się na mocnych podporach codziennie są obsypane mnóstwem jednodniowych kolorowych trąbek...

Oby miały szansę jeszcze kwitnąć i kwitnąć, a potem pozbieram nasionka i będę mieć w przyszłym roku kolejne kwitnące zielone kolumny.

Mój ulubiony zestaw kolorów to ten z amarantowymi paseczkami, o taki....

Wilce i rdest przyciągają jeszcze wiele owadów, które uwijają się trochę tak jak my, jeszcze tyle do zrobienia, jeszcze tyle planów jesiennych...

Pozdrawiam po pracowitym weekendzie, myśląc co trzeba zrobić w kolejnym tygodniu!

Podpory do pnącz

Na kilku rabatach mam pnącza: wysokie róże, rozłożyste powojniki. Szukałam dla nich dobrego podparcia. Zależało mi by podpory były nie tylko funkcjonalne i wytrzymałe, ale przede wszystkim dekoracyjne przez cały rok, także w zimie.

Znalazłam panią Magdę, która jest cudo-twórczynią i stworzyła do naszego ogrodu cuda w postaci podpór do róż.

Niezwykle wzrusza mnie wykonywanie czegoś ręcznie, na zamówienie. Jest to jak osobisty kontakt, który będzie trwał ile razy spojrzę na te dzieła sztuki.

Jeszcze raz chylę czoło przed talentem i umiejętnościami pani Magdy.

A tak teraz wygląda nasza rabata w szerszym ujęciu.

Strona pani Magdy tutaj.