A w cieniu cz.1 - niecierpki

Mam w ogrodzie kilka zupełnie cienistych zakątków. Między roślinami, pod koronami drzew, nie jest najgorzej, mozna posadzić hosty albo trzmielinę. Ale co zrobić z zacienionym podjazdem wyłożonym kostką?
W tym roku kupiłam duże donice, niektóre kolorowe i postanowiłam ubarwić te zakątki roślinami. Moim pierwszym pomysłem są niecierpki (Impatiens).

Niecierpki mają wiele zalet: nie są drogie, można kupić naprawdę dużo sadzonek, a niektóre odmiany wyhodować z nasion. Mają różne kolory, niektóre bardzo jaskrawe, mogą mieć kwiaty pojedyncze albo pełne, jednobarwne albo cieniowane. Doskonale znoszą cień i półcień, nie mogą jedynie ani przeschnąć ani zmarznąć. Kwitną przez cały sezon, aż do przymrozków.

Moje niecierpki posadziałm w dużych doniach w podłożu z ziemi ogrodowej i własnego kompostu z dodatkiem podłoża z włókien kokosowych, które jest dobrym wypełniaczem i wchłaniaczem wilgoci. Raz w tygodniu nawożę je nawozem do roślin kwitnących, z dużą dawką fosforu. Jak widać, są cudne!
A teraz portrety. Najpierw niecierpek nowogwinejski (Impatiens hawkeri). Ma dość wysokie krzaczki z gęstymi, wyraźnie błyszczącymi liśćmi. Bywają też odmiany o kolorowych liściach, albo o cieniowanych płatkach kwiatów. W tym roku mam odmiany o dwóch odcieniach różowych, dużych kwiatów.

I drobniejszy niecierpek sułtański (Impatiens walleriana). Ten gatunek ma bardzo rozgałęzione i niższe krzaczki, po prostu oblepione kwiatami w różnych odcieniach. Ja kupiłam odmiany zwykłe, pojedyncze, a bywają też pełnokwiatowe albo wielobarwne. Już w miesiąc od posadzenia, stworzyły zwartą obwódkę w donicach wokół hortensji.

To nie koniec moich cienistych donic, a jakie są Wasze sprawdzone pomysły?

Wszędobylski niecierpek

W wielu ogrodach widzianych w czasie letnich wędrówek zwraca uwagę wyniosła i obsypana kwiatami roślina - niecierpek gruczołowaty (Impatiens glandulifera).

Ten gatunek niecierpka pochodzi z wilgotnych lasów Himalajów, a w Polsce doskonale czuje się na nadwodnych łąkach i innych wilgotnych siedliskach.

Sprowadzony do ogrodów w Kew w połowie XIX wieku, już po pięćdziesięciu latach został uznany za gatunek inwazyjny, łatwo niszczący siedliska poprzez wypieranie rodzimej roślinności.

Poza szkodliwością ekologiczną, jest on także groźny poprzez zarastanie cieków wodnych i wstrzymywanie przepływu wody w strumieniach, co może przyczyniać się do powodzi.
Doskonałe zdolności przetrwania, niecierpek ten wzbogacił o ogromną rozrodczość, podawane w literaturze dane mówią o możliwości tworzenia do 32 tysięcy nasion na 1 metr kwadratowy i rozsiewaniu ich  na odległość do 6 metrów.

Obecnie, w wielu regionach Polski, m.in. w okolicach Wigierskiego Parku Narodowego zaleca się usuwanie niecierpków z ogrodów i zaprzestanie ich sadzenia jako roślin ozdobnych.
Podobnie, skutecznym w rozprzetrzenianiu się przybyszem jest niecierpek drobnokwiatowy (Impatiens parviflora), który w wilgotnych lasach tworzy jednogatunkowe łany zastępujące polskie rośliny. Tutaj - niecierpek drobnokwiatowy w Puszczy Białowieskiej.

`
W wielu polskich parkach narodowych, również i ten gatunek jest realnym zagrożeniem naturalnej bioróżnorodności. Jak widać niektóre rośliny ozdobne obcego pochodzenia, wymykają się z naszych ogrodów, żyjąc własnym życiem przestają być mile widziane...