Oysa ne güzelliklerle bekleniyor doğmaları, dokuz ay sonunda acaba, kaşı' nasıl olucak, saçları var mı? yada bana mı benzeyecek yoksa babasına mı? diye düşünüp duruyoruz mesela ;)
Sonra doğuyorlar, ve o mucize denen şey gerçek oluyor, artık elinizdeki mucizeye inanıp, sarılıp doyasıya yaşayamaya başlıyorsunuz her anı, her saniyesini,
Ben şahsım adına söyleyeyim çok dikkatli bu zamana kadar getirdim Batıkan'ı ,yani, yemesine, içmesine, uyku düzenine herşeyine hep dikkat ettim, hep bir rutinimiz oldu ;)
Bu biraz da çevrem de fazla insan olmamasından ( müdahale edicek) onunla da alakalı sanırım. Eşim de her zaman bana saygı duydu ve olması gereken neyse hep o şekilde yaptık.
Ve Batıkan doğalı tam 22 ay oldu, 2 yaş kutlamamıza 2 ay var, ve ben yetersiz olduğumu hissetmeye başladım artık ve son zamanlarda da hep bir şikayet var farkındaysanız zaten yazılarımda :) ama çok yroucu olmaya başladı, yani birde hani kendime ait bir an'ım olmadığı için sosyal açıdan asosyal oldum çıktım ve bu beni çok daha fazla geriyor, gerince ve Batıkan'da sözden, laftan anlamaz bir çocuğa dönüşünce çok daha fazla üzülüyorum..
Bugün defalarca aynı şeyi yapmasına ve benimde defalarca güzellikle anlatmama rağmen yine gözümün içine baka baka aynı şeyi yaptı, saksıdaki toprağı avuçladı ve hoop olduğu gibi yere,:( ben de insanım yahu, benimde sabrım bir yere kadar, taşıyorum ne yapayım,
Eline vurdum, hep de eline vurmak istemediğimi bile bile üzerine vurdum :(
Sonrada kaptığım gibi götürdüm, park yatağına bıraktım, ağladı tabii, çok ağladı :(
Dayanamadım gittim ama almadım hemen oradayken konuştum, anlattım, dinledi, baktı, onayladı,
Ağlamaktan su içinde kalmış, elini yüzünü yıkadım, sarıldık, koklaştık,
Aradan 10 dakika geçti geçmedi tekrar yapıyordu ki yüzüme baktı tehdit etmek istemiyorum ama bazen yaptırıyor işte :(
Oradan vazgeçti bu sefer içeriye odaya gitmiş su bulmuş, hoop onu dökmüş yerlere, bende yine kaptığım gibi doğru yatağına bıraktım :(
Yatmadan önce 'Apsi' izleyip öyle yatıyor, bir gittim baktım ki, daha fazla dökmüş toprak'ı , şimdi uyuması için yatağına bıraktım, ağlıyor, ağlaya ağlaya uyuyacak artık..
Yatmadan önce 'Apsi' izleyip öyle yatıyor, bir gittim baktım ki, daha fazla dökmüş toprak'ı , şimdi uyuması için yatağına bıraktım, ağlıyor, ağlaya ağlaya uyuyacak artık..
Ben bir yerde yanlış yapıyorum ama nerde, ve ben yetiştiremiyorum sanırım, beceremeyeceğim de çocuk yetiştirmeyi ya o asabi,laftan anlamaz birşey olup çıkıcak yada ben akıl ve ruh sağlığımı kaybedicem malesef :(
Çok üzgünüm onu o kadar çok seviyorum ki anlatmama gerek yok, zaten çocuğunu sevmeyen anne olamaz kanımca ;) ama 7/24 çocukla beraber olan, ve tek başına birşey yapmak için, bir lüksü bulunmayan bir anne için hayli zor bir durum,
Sağlık olsun zaten şunun şurasında kaç sene daha yanı başımda olabilecek tabii ama, ömür de geçip gidiyor bee :(
ben de bazen aynı şeyi düşünüyorum, ben beceremiyorum heralde diyorum ama hepsi aynı olduklarına göre sorun bizde değil galiba ne dersin?
YanıtlaSilAma oluyor be Melikeciğim, biz de sabır taşı değiliz ya...Hem tehdit yarıyor zaman zaman işe...
YanıtlaSilMelike'cim zaman zaman hepimiz yaşıyoruz bu tarz duyguları... Kendini kötü hissetmen, bunalman çok normal... Ben Nilsu da dikkat ettim inatlaşınca sanki bile bile daha çok yapıyor... Biraz rahat olmayı dene, inatlaşmadan caydırabilecek bir taktik bul ve hazır annenlerdeyken bırak biraz onlar alsın sorumluluğu... Çok fazla sorumluluk yüklenmek de yıpratıyor insanı... 22 aydan sonra biraz mola ver... bırak yemeğiyle, uykusuyla bir kaç gün ailen ilgilensin... senin kadar iyi olmasın boşver ne çıkar... sen sadece nefes al:)
YanıtlaSilMelike çocuklar sınırlarımızı bazen fazlasıyla zorluyorlar. Ama dönemlerinin gereği galiba ve süreklide deniyorlar anneyi.. Yaptığın uygulama mola yöntemi oluyor yanından ayrılmadığın sürece tabi. Tuna' ya bende uyguluyorum ve 3 .de işe yarıyor yanından ayrılmayıp anlatıyorum. Tabi çok deniyor sıpa beni:((
YanıtlaSilAksine evde hiç sorun çokarmaz biz de başka ortamda sorun yaşıyoruz.
Sana 10. kadar say demekten başka sözüm olmayacak aynı şeyleri yaşıyorum bazen gayet sabır lazım
biz neyapsak onlar yinede bildiğini yapıyorlar anne yüreğimiz nekadar dayanabiliyorki, Senide çok iyi anlıyorum belki klasik olucak ama biraz daha sabretmen gerekiyor,
YanıtlaSilbende bazen sitemde bulunduğumda annem bana hemen benim çocukluğumu hatırlatır ona göre ben daha yaramazmış mış-ım :))
sevgiler
"Robert MacKenzie- cocugunuza sinir koymak" diyorum, baska da bisey demiyorum
YanıtlaSilMelikecim bende seninle aynı seyleri yasıyorum ve şükrediyorum. Bizim bile sabrımızı zorluyorlar. bakıcılar kimbilir nasıl bakıyor ? O yüzden nasıl şanslıyız. Şurada dayanmamız gereken az bir zamanımız kaldı. Uzme kendini.
YanıtlaSilFÜS,
YanıtlaSilNe bileyim canım ya, benim ki bir başka sanki:))
ELİF,
Yaramaz olur mu hiç, hem de nasıl yarıyor :))
ÖZLEM,
Evet inatlaşınca yapıyor zaten ama ne bileyim canıom zorluğu hakkaten bazen beni :(
ee zaten yarın dönüyorum ne zaman annemler ilgilenecekki ;)
ESRA,
10 mu? ben dişlerimi sıkmaktan kırıcam birgün az kaldı :(
ELİF,
Evet bende yaramazmışım ama ne bileyim zor işte :( sabır sabır sabıırrr..
ELF,
En kısa sürede alayım o zaman ;)
AYÇA,
Öyle mi dersin, vallahi zaten başkasının çocuğuna bakanlara saygım sonsuz :))
çok sinirlendiğinizde sarılın diye duymuştum ben :)o zaman ne kadar sinirli olursanız olun kızamazsınız diye:)
YanıtlaSilama bunda en çok tek olman etken sanırım.
es anların olmuyor hiç.
ysda senden başka güveneceğin birileri:)
biz paslaştığımız için,kimsenin sabrı zorlanmadan büyüdü asya.
Derim ki genç kızlara aileden uzaklarda evlenmeyin:P
öpüyorum canım olacak arada sırada kendini sıkma yorma...
hepimiz el bebek gül bebek büyümedik ya .