Pełnia szczęścia

 Autor: Edyta Świętek

Tytuł: Pełnia szczęścia

Wydawnictwo: Replika

Liczba stron: 304

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Data wydania: 2020

ISBN: 978-83-66481-64-0

 

 

 

Urlopuję i się relaksuję. Nadrabiam zaległości recenzenckie, ale nie odmawiam sobie książek i audiobooków dla przyjemności. O Pełni szczęścia Edyty Świętek miałam nie pisać, lecz zmieniłam zdanie. Okładka i blurb zachęciły mnie do wakacyjnej lektury:

O najsłodszy karmelku! Moje życie to jedna wielka porażka!!! (. 52)

Madzia Kociołek jest zwyczajną szarą myszką, której wciąż przydarzają się rozmaite wpadki. Oczko biegnące przez całą długość rajstop? Plamy? Katastrofy stylistyczne? Jeśli to wszystko kogoś musi spotkać, to z całą pewnością spotka Madzię, lecz to tylko wierzchołek góry lodowej na jej wyboistej drodze życiowej. Panna Kociołek za wszelką cenę pragnie odmienić swoje bezbarwne życie. Satyryczna historia z morałem ukazująca w krzywym zwierciadle kobietę, która traci zdrowy rozsądek i umiar w dążeniu do upragnionego celu.

Magda! Magda! Słyszałaś najnowsze plotki? (s. 218)

To zupełnie inna odsłona Edyty Świętek i jej pióra. Było lekko, zabawnie, prześmiewczo, ale i pouczająco, choć przypuszczam, że (nie)zamierzenie. A może zamierzenie, zważywszy na kreację głównej bohaterki i jej wielce wymowne nazwisko (i niech nikt mi nie mówi, że onomastyka nie ma znaczenia). Kotłuje się w życiu Magdy, oj kotłuje! O pardon… Madzi. Trzydziestopięcioletnia kobieta czasami zachowuje się jak nieporadne życiowo dziecko, a zdrobnienie imienia jeszcze to podkreśla. Madzia jest niezagospodarowaną, w pełni samodzielną komórką społeczną. Jest nad czym popracować.

Wystarczy tylko chcieć! (s. 101)

Co wyróżnia tę powieść? Wyliczenia i wypunktowania różnych rzeczy. Przypomina to notatki szkolne, ale zupełnie inaczej się czyta, o wiele lepiej, niż jednolity tekst i wyliczenie przez przecinki. A i oko się nie męczy. W sumie to każdy powinien zrobić sobie LISTĘ OSIĄGNIĘĆ i LISTĘ PORAŻEK. Może stanie się to przyczynkiem do rozpoczęcia zmian w sobie. Zmiany są potrzebne, a metamorfoza wewnętrzna i zewnętrzna mogą pomóc w osiągnięciu wyższych celów.

Do stu tysięcy drożdżówek z budyniem! (s. 139)

Heartstopper 4

Autor: Alice Oseman

Tytuł: Heartstopper 4

Tłumaczenie: Natalia Mętrak-Ruda

Ilustracje: Alice Oseman

Wydawnictwo: Jaguar

Seria: Heartstopper

Tom: 4

Liczba stron: 384

Oprawa: miękka 

Data wydania: 2022

ISBN: 978-83-8266-115-6

 

Książka, którą pochłonęłam w jedno popołudnie to Heartstopper 4 Alice Oseman, którą otrzymałam do recenzji ze znanej księgarni internetowej.

Chcesz zjeść gdzie indziej? (s. 1052)

Nick i Charlie oficjalnie są parą. Charlie dojrzewa do tego, by wyznać miłość. Nick jeszcze się nie wyoutował przed ojcem, z którym ma sporadyczny kontakt. Zamartwia się o ukochanego, którego stan się pogarsza. Martwią go zaburzenia odżywiania Charliego. Kończy się lato. Nowy rok szkolny przyniesie wiele zmian. Nastolatkowie poznają siłę miłości i jej znaczenie.

Przytulić cię i tak? (s. 1332)

Uwielbiam tę serię książek graficznych dla młodzieży z różnych względów. Po pierwsze tematyka poruszana przez autorkę – LGBTQ+. Trudna tematyka. Autorka pokazuje prawdziwe relacje, przyjaźń, miłość między młodymi ludźmi homoseksualnymi, ale nie tylko. Bohaterami są także nauczyciele, którzy się wyoutowali w czasie wakacji. Tym razem Alice Oseman zafundowała czytelnikom rollercoaster emocjonalny. Emocje Nicka i Charliego, ich przyjaciół, rodzin, które przeżywałam razem z nimi, to nic w porównaniu do tego, z czym przyszło się mierzyć bohaterom. Trudne codzienne sprawy…

Miłość nie uleczy choroby psychicznej. (s. 1163)

180 dań do pudełka. Hashimoto

Autor: Joanna Zielewska

Tytuł: 180 dań do pudełka. Hashimoto  

Wydawnictwo: Ringier Axel Springer

Cykl: Do pudełka

Tom: 1/2022

Liczba stron: 160

Oprawa: miękka 

Data wydania: 2022

ISBN: 978-83-8250-140-7

 

Od wielu lat choruję na hashimoto, dlatego z chęcią sięgnęłam po publikację Joanny Zielewskiej 180 dań do pudełka. Hashimoto.

Nie wystarczy odżywiać się zdrowiej. (s. 15)

Psychodietetyczka z doświadczeniem przychodzi z pomocą ludziom chorym na hashimoto. Ten mały narząd w postaci motylka za pomocą produkowanych przez siebie hormonów kontroluje cały organizm 24 h na dobę. Autorka na początku pokrótce omawia chorobę, co jej sprzyja, jakie są jej objawy, jak ją leczyć, z jakimi innymi chorobami może współistnieć. Bardzo przydatne są listy produktów przeciwzapalnych, neutralnych i prozapalnych wraz ze współczynnikiem zapalności (IF). Dieta na hashimoto ma być urozmaicona i kolorowa, na czele z zielonością (warto mieć w domu lukrecję) i dużą ilością ziół i przypraw. Co ciekawe, można jeść wszystko, lecz dobrej jakości i w rozsądnych ilościach. A dieta, jak zapowiada autorka, to będzie przygoda z nowymi smakami.

Dieta dla tarczycy powinna być urozmaicona i kolorowa. Z resztą sobie poradzisz. (s. 23)

Po krótkim i przystępnym wstępie dziennikarka przechodzi do meritum. Dietę na hashimoto rozplanowała na 4 tygodnie tak, aby stopniowo przyzwyczajać organizm do zmian. Plan posiłków na każdy tydzień zawiera krótkie wprowadzenie i ciekawostki. Każdy dzień to całodzienne menu oraz przekąski do wyboru. Na końcu danego tygodnia znajduje się lista zakupów wraz z ilością produktów. To bardzo ważne przy planowaniu zakupów. Autorka zachęca do samodzielnego przygotowywania posiłków w domu i zabierania ich ze sobą dosłownie wszędzie. Łączy domowe jedzenie z dietą pudełkową na wynos. Co ważne – tę dietę mogą stosować także osoby ze zdrową tarczycą.

Inspektor Parma i spisek żywnościowy

Autor: Christopher Siemieński

Tytuł: Inspektor Parma i spisek żywnościowy

Tłumaczenie: Nina Wum

Ilustracje: Martin Siemienski

Wydawnictwo: Poradnia K

Cykl: Inspektor Parma

Tom: 1

Liczba stron: 184

Oprawa: twarda 

Data wydania: 2020

ISBN: 978-83-66005-82-2

 

Od wydawnictwa Poradnia K dostałam propozycję współpracy. Na początek do recenzji wybrałam sobie między innymi cykl Inspektor Parma Christophera Siemieńskiego. Przemówiły do mnie tytuły książek. Pierwszy tom to Inspektor Parma i spisek żywnościowy.

Mamy do czynienia z szeroko zakrojonym spiskiem. (s. 94)

Jagodno to nietypowe miasteczko. Jego mieszkańcy jedzą to, co naturalne,  dbają o zdrową dietę. Nie jest to łatwe ze względu na sąsiedztwo, które daje zły przykład. To Parówy Niżne i Buły Wielkie, a jeszcze jakieś złowrogie siły działają z ukrycia. Na szczęście w Jagodnie pewne raciczki z pewnymi łapkami na brak pracy nie narzekają. Ich właściciele rezydują przy ul. Boczkowej 23. Tu mieści się biuro detektywistyczne Parma i wspólnicy. Inspektor Parma to brzuchata świnka w turkusowym trenczu zwykle ubrudzonym kompostem. Jej wspólnikiem jest wierny pomocnik Szperek Niuchacki, czyli szczur o gładkim, błyszczącym futerku z niezwykle czułym węchem. Na początku mieszkańcom Jagodna zagraża podejrzana substancja, następnie prezeska Szybkiej Łatwej Szamy zastyga w odrętwieniu, a to zaledwie początek dramatycznych wydarzeń zagrażających zdrowiu mieszkańców. Doktor Truj odgrywa w tym wszystkim tajemniczą rolę. Co chce osiągnąć? Co nim kieruje?

To ziarna. Nie rozpoznaję tej rośliny. Pachną dziwnie... tak nienaturalnie. (s. 13)

Niespodziewanie znalazłam się w Jagodnie, bastionie zdrowej żywności. Bardzo mi się spodobało w miasteczku promującym zdrowe odżywianie. Tu nie naraża się mieszkańców na śmieciowe jedzenie. Sam pomysł stworzenia takiego miasteczka uważam za doskonały! W ten sposób Christopher Siemieński niby przypadkiem promuje w swej książce zdrowe odżywianie. Prawda jest taka, że robi to bardzo świadomie. Nawet powołał do życia instytucję zajmującą się tym ważnym tematem – Biuro Bezpieczeństwa Żywności oraz firmę Stuprocentowo Naturalnie.

Ktoś próbuje zatruć jagodzieńską żywność, dosypując do niej sztuczne dodatki. (s. 118)

Do trzech chłopów sztuka

Autor: Marta Obuch

Tytuł: Do trzech chłopów sztuka

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 432

Oprawa: miękka 

Data wydania: 2021

ISBN: 978-83-8195-378-8

 

 

 

 

Jak nie wyjdzie z jednym chłopem, to trzeba z drugim. A co jak nie wyjdzie z drugim? Trzeba sięgnąć po najnowszą powieść Marty Obuch Do trzech chłopów sztuka. Blurb:

Cała akcja miała wymiar zgoła komiczny. (s. 77)

Matylda odkrywa zdradę męża i postanawia rzucić żywot kury domowej i zacząć się łajdaczyć. Jako lekarz medycyny sądowej widziała do tej pory wiele męskich członków – sztywnych, owszem, ale ich właściciele byli rzetelnie martwi. Czas to zmienić! Niestety, w tym samym momencie pada trupem jej małżonek, a wszystkie dowody wskazują na nią. Matylda spotyka swojego kolegę z dawnych lat, kiedyś pryszczatego wyrostka Tymoteusza Piątka zwanego Tytą, który jest teraz dorodnym i brodatym taksówkarzem. Tyta porzucił niedawno pracę w policji, a komisarz Marchewka, prowadzący śledztwo w sprawie morderstwa, to jego dobry przyjaciel. Towarzystwo stara się rozwikłać sprawę najpierw we troje, a później w czworo, bo do zespołu dołącza dorodna policjantka Jadźka, osoba zupełnie nieprzewidywalna, wyposażona w paralizator, który odpala przy byle okazji i pieści nim nie tylko przestępców.

Dziewczyno, to się nie ma prawa zdarzyć! (s. 115)

Niektórzy bohaterowie powieści są mi znani z poprzednich książek autorki. Ostatnio spotykałam komisarza policji Pietruszkę, znaczy się Marchewkę. Jego żona Zuza była bohaterką poprzedniej powieści. Książki nie są żadnym cyklem. Po prostu autorka swoich bohaterów uczyniła sąsiadami i znajomymi. Tym razem bohaterką szalonych działań sztuk dwie, czyli podstarzałymi wariatkami uczyniła przyjaciółki – Matyldę i Lusię – byłą żonę i obecną tego samego mężczyzny. Lojalność pań wobec siebie i solidarność jajników to potężna broń! W dodatku konspiracja musi być. Kobiece rozmowy nie na chłopski rozum. Bo który facet będzie wiedział, co oznacza skrót ZF? A gdy do pań dołączy nazbyt wścibska toksyczna teściowa (wspólna), zbyt ciekawski student i młoda adeptka policji nadgorliwie angażująca się we wszelkie czynności, to zabawa murowana. Dorodna Jadźka z paralizatorem i jej żądza mięska! Ostrzegam! Można nieco zgłodnieć podczas lektury. Odrobinę powagi wnoszą dwaj policjanci – obecny i były oraz psy.

Wystarczy zakrwawiony dywanik i już się kłócą (s. 342)

Wywiad z Iwoną Banach

Witajcie! 

Dziś ekspresowy wywiad z Iwoną Banach, autorką komedii kryminalnych Niedaleko pada trup od denata oraz Głodnemu trup na myśli, których recenzję mogliście przeczytać. Zapraszam! Będzie… smacznie!

Iwona Banach: Gdybym na sto procent wiedziała, kim jestem i nie musiała wybierać pomiędzy byciem matką, córką, tłumaczką, pisarką, kobietą czy konsumentką…, to pewnie pisałabym lepiej i więcej. Albo wcale.

Pisanie książek: Nowe światy, których bym nie poznała. Świetnych ludzi, których bym nie spotkała (choćby wirtualnie). Rozrywkę, wypoczynek, oderwanie od polityki, której nienawidzę.

Wena: Bywa, ale nie jest najważniejsza. Pojawia się owszem, w łazience w trakcie kąpieli (oby tylko), w łóżku o czwartej rano, kiedy nie mam siły otworzyć oczu, albo w kolejce. Jest i bywa wredna.

Wyobraźnia: Moja wyobraźnia to miejsce gorsze od piekielnych czeluści. Mam tam wszystkie możliwe katastrofy. Nie zapraszam. Wyławiam z niej co mniej makabryczne obrazy i wklejam do książek.

Miejsce pracy twórczej: Balkon, także zimą, ale bez obaw! To zabudowana loggia zamieniona w pokoik komputerowy, co prawda nieogrzewany, ale zawsze własny.

Głodnemu trup na myśli

Autor: Iwona Banach

Tytuł: Głodnemu trup na myśli

Wydawnictwo: Dragon

Seria: Seria z trupem

Tom: 2

Liczba stron: 352

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Data wydania: 2020

ISBN: 978-83-8172-439-5-310-0

Niedawno na blogu ukazała się opinia pierwszej części cyklu Komedii kryminalnej – Niedaleko pada trup od denata. Dziś kontynuacja, czyli Głodnemu trup na myśli.

Tu trzeba uważać, to nie zabawa, ale morderstwo. (s. 157)

Emilia Gałązka, prepperka i właścicielka prywatnej bazy kosmicznej „w stanie rozkładu i rozbudowy zarazem”, szykuje się na kolejne końce świata. Cuda i wianki dzieją się w jej obejściu dniem i nocą. Jej siostra Amelia wciąż u niej mieszka. Magda zakłada agencję detektywistyczną. Jej chłopak policjant Mikołaj torpeduje jej plany, ale Magda sama zaczyna działać. Szansę na odzyskanie dziewczyny wykorzystuje jej były, dziennikarz Paweł. Kobieta ma szczęście. Przypadkiem trafia na miejsce zbrodni. Amerykanka zabita. Na śmierć! Magda rozpoczyna śledztwo. Może ziścić swe marzenie i zostać prywatnym detektywem. Okazuje się, że zamordowana kobieta pochodziła z tych okolic, była milionerką i ostatnio widziała ducha.

To było całkiem spokojne miasteczko. (s. 76)

Zabieram Was do Wykrotowic i… Bizancjum. Miasteczko nieduże. Oryginały się zna. Na Pawełka nie ma mocnych, na Amelię też nie. W powieści pojawiają się nowi, nietuzinkowi bohaterowie. W jednej klatce bloku mieszkają niekonwencjonalni mieszkańcy. Jest Zmorek, kobieta od sekty, baba od klątw wieczystych, czyli Salmanarana Shapita. Me serducho podbiła jedenastoletnia Myszka, która bawi się luminolem i licznikiem Geigera. Fascynowała mnie ta mała swoim sposobem bycia.

No więc znalazłam coś. Będziecie mieć kłopoty. (s. 200)

Prawda o jedzeniu

Autor: Bee Wilson

Tytuł: Tak dziś jemy. Biografia jedzenia

Tłumaczenie: Magda Witkowska

Wydawnictwo: SQN

Liczba stron: 448
Typ książki: e-book

Format: mobi

Rozmiar: 14 MB

Data wydania: 2020

ISBN: 978-83-8129-654-0

„Moja definicja człowieka to zwierzę gotujące”.

Tak w XVIII wieku pisał Jan Boswell. Jedzenie – niby taka prozaiczna czynność, ale jakże ważna. Jak bardzo? O tym w książce Bee Wislon Tak dziś jemy. Biografia jedzenia.

Możemy jeść wszystko, na co tylko nas stać.

To prawda. Minęły czasy, kiedy pomarańcze i czekoladę z okienka z orzechami widziałam tylko na święta. Żyjemy w czasach żywieniowej obsesji, wszechobecności jedzenia. Kalorie zewsząd kuszą. Codziennie ucztujemy, gdyż mamy dostęp do dużych ilości różnych produktów. Zmienił się stosunek składników odżywczych i ilość konsumowania żywności wysoko przetworzonej. Większość z nas nie odżywia się w sposób zrównoważony. Od modnych diet się roi, od alergii pokarmowych także. Rośnie liczba osób z zaburzeniami odżywiania i chorób wywołanych przez złą dietę. W ciągu dwóch pokoleń dokonała się globalna zmiana w odżywianiu, niestety na naszą niekorzyść. Szkodzimy sobie i środowisku.

Żywieniowy raj, czy żywieniowe piekło?