doğa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Sabah kuşu öter.

Daha sabah olmadan ve ejder gece, daha hala göğü soğuk, halka halka bedeniyle sımsıkı tutarken, o nereden, sabahtan haber getirebilir?...

Söyle bana sabah kuşu, göğün iki katlı gecesinden ve yapraklarından, o doğuya ulaşmayan haberci, senin rüyalarına nasıl yol buldu da girdi?...

Sen, "güneş yoldadır.. Artık gece yoktur.." diye bağırdığın zaman dünya inanmadı sana...

Ey uyuyan, uyan. Işığın ilk kutsamasını bekleyerek, alnını aç ve sevinçli bir imanla sabah kuşu ile birlikte şarkı söyle.



Rabindranath Tagore
Meyva Zamanı' ndan.


Tüm dostlarıma, sağlık, mutluluk, bolluk, bereket ve sevgi dolu güzel bir Ramazan dilerim.


Sevgilerimle....

Kulağına, uzak zamanların sesi çalınanlar,
bir şekilde bu sesi taklit etmeye çalışırlar.
Benim yaptığım da bu.
İnsanın, kendi varlığından hoşnut olarak yaşadığı,
kendi varlığını haklı kıldığı ve kuşku yok ki, yeryüzü
ile barışık yaşadığı ve mutlu olduğu bir zaman vardı.
Yoksa bizler bugün bu mutluluğun imgesi için bile
bunca telef olmazdık.

Birhan KESKİN

Bir gün kötü bir gününüzde sıkıntıyla çıkarsınız kapıdan, birkaç adım yürürsünüz , bir küçük nefes...Önce ufak bir şaşkınlık yaşarsınız: Ihlamurlar çiçek açmış! ...
Keyifle umutla dolar içiniz. Hangi ara açtı da ne zaman ihya etti tüm caddeyi ya da sokağı bu enfes kokularla diye düşünmeden edemezsiniz.

Derin derin içinize çeker, burmunuzu, ciğerlerinizi ve ruhunuzu bu kokularla doldurursunuz. Tüm sıkıntılar uzaklaşır gider o esnada, oracıkta. Kaldırırsınız kafanızı o efsunlu o güzelim çiçeklerle göz göze gelirsiniz. Minnetle bir kez daha çekersiniz kokuyu içinize daha güçlü.

Oooooohhhhh...







Sonra, göbeği kıllı bir adam gelir, dayar merdiveni. Tutar bir dalın ucunu, çeker kendine. Başlar hoyrat elleriyle yolmaya. Bir an göz göze gelir sizinle. İçinizin sızısını görür gözlerinizde ihtimal ki. Bir an şaşalar, tereddüt eder, duralar, sonra arsız bir sırıtış yerleşir dudaklarına. Küçük bir omuz silkmesi. Ardından devam eder kıyıma....


















İki adım ötede, bir başka ağacın dalına rahatça yerleştirmiştir basenini teyzem. Bir eliyle iki -üç dalı birleştirmiş sımsıkı tutmakta, diğeriyle de olabildiğince hızlı ve özensiz koparmakta, bir dala astığı büyükçe torbaya tıkıştırmaktadır güzelim ıhlamurları telaşla.











Sonuç ortada. Afiyet şifa olsun....


























Ne kadar çok seviyor insanoğlu, kırıp dökmeyi, yıkıp geçmeyi. Kimi eliyle, kimi diliyle, kimi böyle çatır çatır kırarak, sınır tanımadan, kimi inceden inceye dokundurarak, bir yandan da yüze gülerek...Ve bu insanlar en ufak bir rahatsızlık duymadan, ıhlamurlarını höpürdeterek, egolarını köpürterek huzurla devam ediyorlar yaşamlarına...

Bir süre yokum buralarda. Tekrar görüşmek üzere...

Hep sevgiyle kalalım...