(Σημείωση: Για να σώσω το κείμενο, ...βάζω πρόσφατη φωτο-σύνθεσή μου ...Μαης του 2026)
ΥΠΕΡ-ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ!
(αποσπάσματα ενός ευαίσθητου Μάη.
Μέρος πρώτο.)
==============
… καταλαβαίνεις, λοιπόν, Φίλη μου ευαίσθητη ότι
η ΚΑΡΔΙΑ είναι απέραντη αυλή με πόρτα ανοιχτή...
Να είσαι καλά, κι ας λυγίζεις από Αγάπη.
Οδυνηρή θα ήταν και η έλλειψή της.
****.- Η παρουσία με την απουσία, κατάλαβα πως είναι σχεδόν ίδια η απόσταση.
**** Βλέπεις, ό,τι υπέροχο η έμπνευση δημιούργησε,
ήταν αστραπή που διήρκεσε περισσότερο.
Η βροχή, ναι μεν ξεπλένει σκιές, μα λιμνάζει, πάμπολλες.
Κι αυτή, σαν τον άνεμο, έχει δικό της κωδικό. Έρχεται με το δικό της "-έτσι θέλω, κι αν μπορείς άλλαξέ με!"
**** 05/18/2022: κι εδώ, ξημερώματα, έξω βρέχει καταρρακτωδώς. Αν άκουγες την βροχή στον διπλανό τσίγκο… Νομίζω Συγκινήθηκαν ψυχές που δεν ξεχάσαμε .
**** Αν είναι κάτι που με συγκινεί από σένα
είναι η επίμονη ταπεινότητα
που δεν διστάζεις να την επαναλαμβάνεις.
Όμως,
Δεν είδα την πανσέληνο
ούτε κι απόψε.
Ο βαρύχνωτος καιρός φταίει.
Τα σύννεφα, συνομιλούν ακατανόητη
-για μένα- γλώσσα.
Εγώ, απλά, συνεχίζω το όραμα...
Τα όνειρα,
πολλές φορές ακατανόητα.
Εκείνος, αμίλητος. Ξέρεις,
Οι σκιές δεν μιλάνε.
Εγώ παραμιλώ κι αναρωτιέμαι αν με ακούει.
Πόσα να εξηγήσεις όταν έδωσες τον εαυτό σου
σε έναν άνδρα που σχεδόν τον ανάθρεψες, κι ήσουν:
γυναίκα, μάνα, δημιουργός, τοξότης ...
φωτιά και χώμα
για μισό αιώνα!
Κατάφερα να ζω με λιγότερο Οξυγόνο.
Μετρώντας το βάρος των δακρύων.
Δοκιμάζοντας την αλμύρα τους.
Δαμάζοντας την ροή τους.
Τα απρόσκλητα καρδιοχτύπια
ηχούν απόκοσμη συμφωνία
στην ακαταχώριστη ιστορία του κρυφού Φόβου
της αποσύνθεσης.
Κι όμως! Ο Ήλιος καίει, καιόμενος,
κι ο απείθαρχος άνεμος,
δεν καταγράφει ούτε το τραγούδι του,
ούτε τον χορό του.
****************************************
Φίλη μου,
Σου επαναλαμβάνω:
Ζήσε την κάθε στιγμή όπως εσύ ξέρεις να την ζεις.
Θα τα πούμε σύντομα. Πάντα με την Αγάπη
(η φωτο-σύνθεση είναι: Υιώτας Σπανού-Στρατή, Τίτλος: Μαγιάτικος χορός της θάλασσας. 2022)