Het estlands kantbreien begin ik eindelijk onder de knie te krijgen, met veel bloed, zweet, maar geen tranen heb ik met door te zetten om het te willen kunnen, toch zover gekregen dat ik er toch in geslaagd ben om een stukje te breien en dit keer zonder fouten.
Zo zat ik hier van de week, maar nu toon ik met trots dit stukje kant!
Gelukkig was Jos bereid om een helpende hand te geven met de foto.
Als ooit eenmaal deze sjaal afgeraakt, zal ik supertrots zijn om hem te dragen, echt kantwerk.
En ik moet eerlijk bekennen, nu ik het ken, proeft dit naar meer, hier ga ik me zeker nog aan wagen.
Vorige zondag maakten we een kleine winterwandeling in een parkje hier in de buurt, namelijk aan het kasteel van Hélécine waar Jos zijn nieuwe lessen van de online cursus fotografie wou uittesten in praktijk, hier volgen wat foto's.
Er zullen er vast nog meer volgen in de toekomst, dit is een nieuwe hobby voor hem waarin hij zich echt kan vinden en nog veel kan leren, een nieuwe bezigheid ter vervanging van zijn tekenen wat hij echt niet meer kan door de gebroken ribben.
En al zeg ik het zelf, ik vind dat hij al heel mooie foto's kan maken.
Morgen vrijdag weer chemo en maandag de tweede en laatste les kantbreien.