Goede tijden, slechte tijden.....

Vandaag precies 5 jaar geleden ontplofte mijn mailbox. Wat was er aan de hand????

Heel veel mensen hadden gehoord over het inktvisjesproject in Zweden, waar ik toen inktvisjes voor inzamelde en zelf haakte. En ze wilden het ook naar Nederland en Vlaanderen halen. 

Zo sprong ik in het diepe om het allemaal een beetje aan te sturen en grote chaos te voorkomen.

Geen idee waar ik aan begonnen was.

Maar met vallen en opstaan zijn we nu zomaar 5 jaar verder.

Duizenden inktvisjes zijn er inmiddels gehaakt en uitgedeeld. Dus duizenden kindjes en hun ouders en verpleegkundigen geholpen om moeilijkheden beter te doorstaan.

Dat vind ik wel een nieuw blogje waard. Misschien een mooie kans om hier (weer?) een nieuwe start te maken, want eigenlijk mis ik het bloggen nog steeds. Ik heb de laatste jaren teveel andere dingen aan mijn hoofd gehad om er tijd voor te maken. 

In het begin kostten de inktvisjes mij heel veel tijd, zo'n 50-60 uur per week. Gelukkig zat ik toen in de situatie dat dat kon. Later werd dat gelukkig minder, maar tot de dag van vandaag ben ik er elke week wel een tijdje mee bezig. Er gebeurt nog steeds van alles.

Hopelijk zijn de grote drama's (zoals oeverloze discussies over regels, inzet van ons concept voor marketingdoeleinden, ziekenhuizen en de pers benaderen met leugens over onze inktvisjes en het zich van ons afscheiden met medeneming van ziekenhuizen door een ambassadeur met commerciële bedoelingen) nu voorbij en blijft de boel stabiel.

Mocht er zich weer iets bijzonders voordoen (je weet maar nooit) dan zal ik me opnieuw met hart en ziel inzetten om te strijden voor de basis onder ons project:

Inzet voor een goed doel zonder dat je er iets voor terug verwacht en zonder geldstromen. 

Dat is voor mij de reden om mij nog steeds voor de inktvisjes in te zetten, want waar vind je dit nog? Bijna overal gaan goede doelen met geldacties gepaard en verdwijnt er geld aan van alles dat niks met het doel te maken heeft. 

In onze Facebook-groep loopt nu alles op rolletjes. 

We hebben regels en de mensen houden zich eraan. 

We hebben veel enthousiaste haaksters die hun prachtige inktvisjes laten zien en elkaar verder helpen bij vragen. 

En we hebben de dagelijkse koffiehoek, waar iedereen die dat wil gezellig met elkaar kan babbelen over van alles en nog wat, alsof ze bij elkaar op de koffie zijn. Voor veel mensen is dit een stuk(je) van hun sociale leven. 

Op die manier is ons project veel meer geworden dan alleen iets voor de kindjes, hun ouders en de verpleging.

Vanuit de koffiehoek en de groep zijn vriendschappen en haakclubjes ontstaan.

Mensen hebben door de inktvisjes veel meer gevonden dan een leuk dingetje om te haken.

En dat vind ik geweldig.

Het is jammer dat er nog steeds ziekenhuizen zijn die niet (meer) met ons mee willen doen, omdat ze bang zijn voor ziekteverwekkers bij de kindjes. 

Wij nemen onze taak voor wat de hygiëne betreft zeer serieus en hebben een heel streng protocol voor reinigen, drogen, verpakken en bewaren. 

Er zijn inmiddels in de hele wereld duizenden en duizenden inktvisjes bij kindjes gelegd en er is nog nooit ook maar 1 ongeluk gebeurd. Dat zou toch vertrouwen moeten geven.

Mocht er een ziekenhuis zijn dat toch eens serieus met ons in gesprek wil, dan juich ik dat van harte toe. Elk ziekenhuis waar kindjes 24/7 onder toezicht staan van apparaten en/of mensen is bij ons welkom. 

Wij leveren inmiddels ook inktvisjes aan Kinder IC-afdelingen, dus niet alleen aan neonatologie. 

En dat alles tot grote tevredenheid. 

Op naar het volgende lustrum!

Met grote dank aan iedereen die zich op welke grote of kleine manier dan ook inzet voor ons project.

1 jaar inktvis-opperhoofd

Op 14 januari 2014, ergens aan het begin van de middag, plofte het eerste mailtje in mijn mailbox met het verzoek om het patroon van de inktvis voor couveusekindjes. Aan het eind van die middag waren dat er al meer dan 100.

Waar kwamen ze vandaan?

Van de Facebook-pagina van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes, bleek al snel. Daar had iemand de link naar mijn blogje over de inktvisjes gedeeld.

Wat er sindsdien gebeurd is, is bijna niet te bevatten.

Duizenden mensen meldden zich om inktvisjes te willen haken. Niet voor Zweedse kindjes, maar voor kindjes in Nederlandse en Belgische ziekenhuizen.

Veel vrouwen boden aan om ziekenhuizen te willen bezoeken en om eventueel ambassadeur te willen worden als het ziekenhuis mee zou willen doen aan het project.

In eerste instantie verwees ik iedereen door naar de Zweedse contactpersoon. Maar toen die aangaf dat ze niet in staat was om dit op zich te nemen (ze was o.a. net bevallen), bood ik aan om dan maar te proberen om alles 'even' in goede banen te leiden.

Dat 'even' is 'ietsje' langer geworden. En de hoeveelheid werk, stress en gedoe onvoorstelbaar. Maar wat heeft het veel moois opgeleverd!

Al heel snel waren er een paar ziekenhuizen bereid om mee te doen. En nu, precies 1 jaar later, zijn dat er al meer dan 100. In Vlaanderen doen zelfs bijna alle ziekenhuizen mee. En in Nederland meer dan de helft.

Er zijn bijna 100 vrouwen die zich met hart en ziel inzetten als ambassadeur. Zij ontvangen de inktvisjes van de haaksters. Zij controleren die op de strenge eisen waaraan de inktvisjes moeten voldoen. Zij wassen, controleren nog eens en pakken elk inktvisje apart in. Zij onderhouden de contacten met de ziekenhuizen en niet te vergeten met de haaksters. Elke haakster die dat wil, krijgt feedback over haar inktvis(sen) om zo te proberen zoveel mogelijk inktvisjes te krijgen die naar de kindjes kunnen. Onderschat niet wat deze dames allemaal doen. Sommigen geven zelfs workshops en/of persoonlijke begeleiding aan haaksters.

Natuurlijk zijn er ook de haaksters zelf.  Duizenden. Geen idee hoeveel precies, want velen haken in stilte en leveren hun inktvisjes geruisloos in.

Ook deze mensen doen het vaak met hart en ziel. De ene haakster haakt alleen af en toe of eenmalig een inktvisje en de andere heeft er al meer dan 200 gemaakt. Maar elke inktvis is evenveel waard voor dat ene kindje dat ermee geholpen wordt. Dus elke haakster is even belangrijk.

Een van de mooie dingen van dit project vind ik dat iedereen er even belangrijk is. Niemand kan zonder de anderen.

Ik speel wel de baas, want iemand moet de boel structureren, maar zonder al die andere mensen die op welke manier dan ook bijdragen, was er geen inktvisjesproject.

Behalve de haaksters en de ambassadeurs, die zich min of meer in het zicht inzetten, zijn er de mensen achter de schermen: dames die het foto-album bijhouden, dames die zich inzetten om anderen te helpen, dames die leuke patroontjes bedenken en uitwerken, dames die contacten hebben gelegd met ziekenhuizen die nog niet meededen, dames die tutorials en voorbeeldinktvisjes maken en waarschijnlijk vergeet ik er dan nog.

Natuurlijk zijn er ook de ziekenhuizen met hun artsen en verpleegkundigen die zich geschaard hebben achter ons project. Zij zijn degenen die ervoor zorgen dat de kindjes die het nodig hebben ook daadwerkelijk een met liefde gemaakt inktvisje krijgen.

Toen het project zulke grote vormen ging aannemen dat het niet meer via de mail te regelen viel, kwam er een Facebook-groep: Inktvisjes voor couveusekindjes haken, hoewel er ook inktvisjes gebreid worden.

Er kwam een Facebook-pagina om ons project verder onder de aandacht te brengen via Facebook. Met inmiddels meer dan 10.000 likes.

En na veel gedoe kwam er eindelijk in maart ook een website: www.kleine-inktvisjes.eu. Met een prachtig professioneel logo:

Met dank aan Roger Klaassen die dit gratis voor ons gemaakt heeft.

Zo komen we terecht bij de paar mannen die ook een bijdrage aan het project leveren of geleverd hebben. Wouter Paesen voor de hosting en praktische ondersteuning van de website en Rudolf Hecke die zelfs een liedje voor het project geschreven heeft en gezorgd heeft voor een heuse videoclip, waar je heel vrolijk van wordt.

Het liedje is ook te downloaden via iTunes. Je krijgt dan de gezongen en de instrumentale versie.

Natuurlijk waren er ook veel tegenslagen, verhitte discussies, vijandelijkheden, mensen die commercieel met het project aan de haal gingen, een ziekenhuis dat een anti-inktviscampagne voert en nog veel meer. Daar ga ik hier maar niet verder op in. Dat was/is al vervelend genoeg. Het positieve heeft gelukkig ruimschoots de overhand.

Het is het mij waard geweest om mij het afgelopen jaar in te zetten, met alle ups en downs, voor dit geweldige project. 

Het is ten koste gegaan van veel dingen en contacten in mijn privéleven, maar ik hoop dat snel weer op te kunnen gaan pakken. Hopelijk gaat het project mij het komende jaar toch een stuk minder tijd kosten, als alles eenmaal loopt.

Het allermooiste van dit toch al prachtige project vind ik dat er zoveel meer uit is ontstaan dan een groep mensen die inktvisjes haken en verspreiden onder kwetsbare kindjes.

Er zijn vrouwen die werkloos of ziek thuis zitten en die zich daardoor nutteloos of soms zelfs waardeloos vonden. Zij hebben een nieuwe impuls aan hun leven gegeven door inktvisjes te haken.

Er zijn vrouwen die dachten dat ze niks (meer) konden. Zij blijken schitterende inktvisjes te kunnen haken en zelfs in staat te zijn om anderen daarbij te helpen. 

Er zijn vrouwen die eenzaam waren. Zij hebben nu nieuwe contacten opgedaan via de inktvisjes. Er zijn zelfs echte vriendschappen ontstaan, niet alleen virtueel, maar ook in real life. De koffiehoek in de Facebook-groep die elke dag wordt opgestart met een gezellige koffiefoto, is voor een aantal dames niet meer weg te denken uit hun leven.

En velen, waaronder ikzelf, hebben nieuwe dingen geleerd. Nieuwe vaardigheden en dingen over zichzelf.

Last but not least blijken de inktvisjes niet alleen de kindjes te helpen in hun moeilijke tijd, maar voelen ook de ouders zich erdoor gesteund. Ik heb al vaker gehoord dat het voor hen goed voelt dat een wildvreemd iemand de moeite heeft genomen om iets moois voor hun kindje te maken, vaak met een lieve boodschap voor de ouders erbij.

Ook vanuit de verpleging van de deelnemende ziekenhuizen komen alleen maar positieve berichten. De verpleegkundigen kunnen met een inktvis net iets meer aan een kindje geven dan technische verzorging en liefde.

Dit alles bovenop de basis van het hele project: iets doen voor iemand die je niet kent en ook nooit zult kennen, op je eigen kosten en zonder er ooit iets voor terug te verwachten, maakt dit project een van de waardevolste dingen waarvoor ik me ooit heb ingezet. En zal blijven inzetten.

Tenslotte kan het vast geen toeval zijn dat onze 'ambassadeur' van het eerste uur, Lucas, waarvan wij de foto's mochten gebruiken voor de promotie van ons project, ook op 14 januari 2014 is geboren.

Met Lucas gaat het goed.

Laten we hopen dat zowel Lucas als het project Kleine inktvisjes voor couveusekindjes nog heel veel mooie jaren tegemoet gaan.

Iedereen die daar op welke manier dan ook een bijdrage aan geleverd heeft of nog gaat leveren: heel erg hartelijk bedankt!!!

P.S. Vergeet vanavond niet om naar Man bijt hond te kijken. Daar kun je de heldhaftige Tjarda den Dunnen, ambassadeur van het eerste uur, zien, die probeert ons project onder de aandacht te brengen.

Ontroerend

Eens kijken of ik het nog kan, een blogje schrijven....

Het onderwerp staat al een tijdje vast, alleen de tijd ontbrak nog steeds.

Maar nu begint het erop te lijken dat er wat meer tijd overblijft naast de inktvisjes.

En dat mag ook wel na ruim 3 maanden, dacht ik zo.

Het inktvisjesproject blijft prachtig.

Niet alleen voor de kindjes die een inktvisje (gaan) krijgen, maar ook door zoveel dingen eromheen. Ze brengen zoveel moois voor zoveel mensen, dat is onvoorstelbaar.

Er zijn mensen die nog nooit gehaakt hebben en die zichzelf nu leren haken om maar mee te kunnen doen.

Er zijn mensen die niet meer eenzaam zijn, doordat ze nu anderen kunnen helpen met inktvisjes haken.

Er zijn mensen die een beperking hebben en die dachten dat ze niets meer konden en nu ontdekken dat ze zich weer ontzettend nuttig voelen door inktvisjes te maken.

En dat zijn nog maar een paar voorbeelden van wat de inktvisjes meer doen dan kindjes helpen.

Zelf heb ik het volgende mee mogen maken:

Ik kreeg een berichtje via Facebook van Rianne.

Zij vertelde mij dat zij een mand met garen en haakspulletjes had gekregen van haar overleden vriendin.

Deze mand stond bij haar alleen maar te staan, als herinnering, want Rianne kan zelf niet haken.

En nu wilde zij, als eerbetoon aan haar vriendin, de haakspulletjes schenken voor ons goede doel.

Rianne dacht dat haar vriendin de inktvisjes zeker een warm hart zou hebben toegedragen.

Ik vond dit zo'n lief gebaar, dat ik de mand zelf ben gaan ophalen bij Rianne.

Het was ontroerend om haar verhaal te horen.

De mand straalt voor mij iets heel bijzonders uit.

Een mand met een verhaal en met als inhoud veel bolletjes die zullen gaan voortleven als inktvis.

Om zo kindjes te helpen een moeilijke start iets makkelijker te maken.

Om steun voor de ouders te zijn in een moeilijke tijd.

En zo hopelijk een levenslange blijvende herinnering te worden.

Niet alleen aan de couveuseperiode van de kindjes, maar ook aan de vriendin van Rianne, die zo voortleeft in wat er, na haar veel te vroege dood, gemaakt wordt van de door haar bewaarde bolletjes garen.

Lieve Rianne, heel erg bedankt dat je dit hebt gedaan.

Ik zal zorgen dat elk bolletje goed terecht gaat komen en zo een inktvisje kan worden, zoals jij dat graag wilt.

Ook de bolletjes die niet geschikt zijn om inktvisjes van te maken, zullen zeker een juiste plek gaan vinden.

De tel kwijt

Nog steeds heb ik het megadruk met de inktvisjes voor Nederland en België.

Ik ben de tel al kwijtgeraakt van het aantal mensen dat zich ervoor inzet en van het aantal ziekenhuizen dat al meedoet.

Maar gelukkig is er nu een website: www.kleine-inktvisjes.eu.

Nog niet helemaal klaar en nog niet helemaal goed, maar in elk geval informatief.

Dus wil je weten wat de laatste stand van zaken is?

Neem er dan eens een kijkje.

 

Ik hoop binnenkort echt weer tijd te hebben om blogjes te lezen en mailtjes te beantwoorden.

Nu lukt dat even niet, sorry!

Stand van zaken

Sinds 14 januari is het project Kleine inktvisjes helemaal los gegaan in Nederland en België.

Bijna alle ziekenhuizen met een neonatologie-afdeling zijn inmiddels benaderd of worden dat binnenkort.

Hartstikke veel vrijwilligers zetten zich hiervoor in.

Ik had dit echt nooit verwacht.

Dit zijn de ziekenhuizen die al meedoen:

Het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein,

het Franciscus ziekenhuis in Roosendaal,

het Gemini ziekenhuis in Den Helder, 

het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam, 

het Martini ziekenhuis in Groningen,

het Maxima medisch centrum in Veldhoven, 

het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk, 

het Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp, 

het Zaans medisch centrum in Zaandam en 

het Zuiderzee ziekenhuis in Lelystad voor Nederland. 

Het AZ Monica in Deurne

het Erasmus ziekenhuis in Borgerhout

het OLV van Lourdes ziekenhuis in Waregem

het Sint Jozef ziekenhuis in Malle

en het ziekenhuis Oost-Limburg in Genk voor België.

Dus nu kunnen er inktvisjes gemaakt worden voor Zweedse, Nederlandse en Belgische kindjes.

 De Nederlandstalige Facebook groep heeft nu ruim 6000 leden.

En er wordt heel druk gehaakt en gebreid.

Er wordt heel hard gewerkt aan een website waar alle informatie overzichtelijk terug te vinden is.

Hopelijk is die snel online, want Facebook is niet zo geschikt voor grote groepen, dat is inmiddels wel gebleken.

Wil je ook meehaken?

Hier vind je het patroon met alle eisen voor de inktvisjes:

https://www.dropbox.com/s/tvdnn53mop8a3fe/00Patroon%20inktvis%20NL.pdf

Een indrukwekkend gesprek

Nog steeds heb ik min of meer een dagtaak aan de inktvisjes, want wat een enthousiasme in Nederland en België is ervoor op gang gebracht door 1 enkel berichtje op Facebook!

Heel veel vrouwen willen meehaken en er gaan mensen naar meer dan 30 ziekenhuizen om over de inktvisjes en hun nuttige functies te praten.

Tot nu toe heeft dat erin geresulteerd dat er al 3 Nederlandse ziekenhuizen meedoen.

En er volgen er zeker meer.

Echt helemaal geweldig. 

Maar waar ik nu eigenlijk over wilde vertellen, is dit:

Gisteravond raakte ik via internet in gesprek met de moeder van dit jongetje:

We wilden graag haar foto ergens voor gebruiken. En dat mocht!

Zo raakte ik met haar aan de praat, over haar zoontje, over haarzelf en over de inktvisjes.

En ik was zo onder de indruk van dat gesprek, dat ik er graag een paar dingen van wil delen.

Dit jongetje (ik ga verder geen namen noemen vanwege de privacy) werd geboren op 14 januari na een zwangerschap van 29 weken.

Hij bleek gelukkig helemaal gezond te zijn, maar natuurlijk nog wel erg klein.

Hij was 40 cm en woog 1405 gram.

En dat is eigenlijk al best groot voor een prematuurtje. Er zijn kindjes die nog niet de helft wegen van dit gewicht. Het is onvoorstelbaar.

Hij belandde in de couveuse, maar mocht daar afgelopen week al uit.

Op de foto kun je zien dat hij nu in een bedje ligt.

En wel met zijn inktvis!

En daarover vertelde zijn moeder het volgende:

Hij voelt zich echt beter met de inktvis erbij. Hij heeft hem bijna altijd vast met zijn handjes en tegen zijn gezichtje. Hij snuffelt er ook aan. 

Hij is rustiger als hij de inktvis vast kan houden.

We hebben ook andere knuffels en lapjes geprobeerd, maar deze inktvis is het beste voor hem.

Hij laat die liefst niet los.

Deze inktvis is voor ons zoontje goud waard.

Het is echt geweldig dat er mensen zijn die dit voor deze kleine kindjes doen.

De moeder wilde graag de foto delen, met als reden:

Ik doe dit graag, om te laten weten hoeveel de inktvisjes betekenen, zowel voor de baby's als voor de ouders.

Het heeft al geholpen, want sinds ik gisteravond de foto op Facebook plaatste, hebben zeker al 100 mensen zich bij mij gemeld voor het patroon van de inktvis.

En vanmiddag kreeg ik van de moeder te horen dat de kleine man sinds afgelopen donderdag alweer 100 gram en 1 cm gegroeid was. Hopelijk mag hij binnenkort zelfs mee naar huis.

Mocht ik daar nog iets over horen, dan zal ik dat jullie laten weten.

Ik ben onder de indruk van dit concrete en persoonlijke verhaal en daardoor nog meer bereid om mijn tijd en energie in de inktvisjes te steken.

Wat zou het prachtig zijn als alle kindjes die in de couveuse belanden een inktvisje konden krijgen.

Alleen al in Nederland zijn dat trouwens minstens 15.000 kindjes per jaar. 

Een onvoorstelbaar aantal.

Wil je je ook inzetten voor dit prachtige project?

Meld je dan aan bij de Facebookgroep Inktvisjes voor couveusekindjes haken.

Er zijn intussen ook 2 breipatronen voor degenen die liever breien dan haken.

Earlybirds

Nu dankzij de oproep op Facebook de inktvisjes erg in de belangstelling staan, duikt opeens ook de Stichting Earlybirds weer op met hun 'earlybirds'.

Van allerlei kanten word ik getipt over dit geweldig goede doel en of we niet samen kunnen werken.

Ik zal proberen uit te leggen wat er allemaal aan de 'earlybirds' vooraf gegaan is en waarom samenwerken er niet inzit.

In Denemarken was een vrouw die een patroon uitschreef van een inktvisje dat zij haakte voor een couveusekindje. Zij gaf dat patroon aan andere vrouwen die ook gingen haken voor couveusekindjes.

De voorwaarden voor het gebruik van het patroon waren dat het gratis moest worden doorgegeven en dat er niet gehaakt mocht worden voor doelen waarmee geld gemoeid was.

Toen het inktvisjes haken in Denemarken een groot succes bleek, ging men ook in Zweden met het patroon aan de slag. In overleg met de mevrouw uit Denemarken en volgens haar voorwaarden: 

er mocht geen geld bij betrokken worden.

In Zweden houdt men zich daar keurig aan.

Toevallig maakte ik in Zweden kennis met het project Små bläckfiskar, waar op geheel vrijwillige basis inktvisjes gehaakt werden voor couveusekindjes.

Ik haakte een paar inktvisjes en schreef er in alle onnozelheid over op mijn blog.

Dat was in juni 2013.

Een paar medeblogsters wilden ook wel inktvisjes haken, dus ik vertaalde het patroon uit het Zweeds.

De medeblogsters schreven er ook in alle onnozelheid over op hun blog.

En ik nam de inktvisjes mee naar Zweden waar ik ze overhandigde aan een ambassadeur van het project.

Eind juli kreeg ik een mailtje van een van de medeblogsters dat zij haar foto's en mijn teksten had aangetroffen op de site van Earlybirds. En dat daar ook inktvisjes werden gehaakt voor couveusekindjes.

Het door mij vertaalde patroon was daar te krijgen.

Omdat ik nergens vanaf wist, ging ik even kijken en ja hoor. Daar stond het allemaal.

(inmiddels is het trouwens weer weg)

Misschien kun je je voorstellen dat ik niet blij was. 

Naar mijn idee is het een kwestie van beschaving om eerst toestemming aan iemand te vragen als je zijn teksten, foto's en/of ideeën wilt gebruiken.

Ik heb toen contact gehad met iemand van die stichting en gezegd wat ik van de gang van zaken vond en dat zij op zijn minst toestemming moesten hebben van de organisatoren in Zweden om de inktvisjes via goodiebags te verspreiden onder couveusekindjes.

Er is daarna overleg geweest met Zweden en de mensen daar gaven Earlybirds nadrukkelijk GEEN TOESTEMMING om inktvisjes volgens hun/mijn patroon te verspreiden.

De redenen hiervoor waren:

1. Een goodiebag is een pakket reclame voor commerciële doeleinden. Dat mag niet gecombineerd worden met de inktvisjes.

2. Om een inktvisje tot zijn recht te laten komen, is het nodig dat de verpleging op de hoogte is van het nut van een inktvisje (rustgevend voor het kindje, goed voor hartslag en zuurstofgehalte en helpt voorkomen dat er aan slangetjes getrokken wordt). Ook moet de verpleging erop kunnen vertrouwen dat een inktvisje 100% veilig is voordat het aan een kindje gegeven wordt. Daarom vindt men in Zweden dat de inktvisjes door de verpleging aan de ouders gegeven moeten worden. En liefst zo snel mogelijk na de geboorte.

Dat kan niet bereikt worden door een inktvisje in een goodiebag te stoppen.

3. Op dat moment had Earlybirds nog op de website staan dat mensen foto's konden bijbestellen tegen (forse) betaling. Ook dat was een reden voor Zweden om 'nee' te zeggen tegen Earlybirds.

Ik zie dat nu niet meer terug. 

Ondanks dat ik hier uitvoerig met Earlybirds over heb gesproken, hebben zij alles aan hun laars gelapt.

Ze hebben doodleuk van de inktvis een vogeltje gemaakt en gaan door met het verspreiden van inktvisjes zonder toestemming van de initiatiefnemers en de maakster van het patroon, ze blijven gewoon mijn teksten gebruiken zonder dat ik dat goedkeur.

En dat is wat mij stoort.

Als je iets wilt doen dat je van een ander hebt afgekeken, wees dan origineel en verzin iets anders met gehaakte slierten eraan en kopieer niet het patroon zonder toestemming.

En als je nadrukkelijk geen toestemming hebt van de initiatiefnemers, leg je daar dan bij neer.

Earlybirds heeft mij destijds (en nu weer) enorm veel tijd, energie en frustratie gekost.

Ik ben er door allerlei mensen van beschuldigd dat ik het inktvisjesproject voor mezelf wil houden, met de eer wil gaan strijken en doe alsof ik het allemaal zelf heb uitgevonden.

Dat is absoluut niet waar.

Het enige wat ik wil, is dat een project dat ik per ongeluk geïntroduceerd heb in Nederland en België via mijn blog, op een nette manier van de grond komt als er ook ziekenhuizen in Nederland en België mee willen doen. En onder een nette manier versta ik: in overleg met de initiatiefnemers en de schrijfster van het patroon.

Ik heb nooit de intentie gehad om het zelf in Nederland of België van de grond te gaan krijgen, omdat ik daar helemaal de contacten niet voor heb in de wereld van de neonatologie en ook de tijd niet.

Ik wil eigenlijk alleen inktvisjes inzamelen om mee naar een Zweedse ambassadeur te nemen die verder al het werk gaat doen.

Maar ik voel me er verantwoordelijk voor dat àls er iemand in Nederland of België met de inktvisjes aan de slag wil in een ziekenhuis, dat dat dan ook op een eerlijke en verantwoorde manier gebeurt.

Dat gevoel heb ik niet bij Earlybirds. 

En daarom zal ik alle verwijzingen naar Earlybirds als verspreider van inktvisjes dan wel tot 'earlybirds' verbouwde inktvisjes van mijn blog en van de Nederlandse Facebookgroep verwijderen.

Ik hoop dat jullie nu snappen waarom.

Ik vind het overigens prachtig dat de fotografen van Earlybirds mooie foto's maken van overleden kindjes.

Maar waarom daar een goodiebag en inktvisjes bij verspreid moeten worden, is mij echt een raadsel.

Wat ik ook absoluut niet snap, is dat de blogster die mij destijds tipte over Earlybirds en zelf erg boos was over het ongevraagde gebruik van haar foto's nu zelf reclame voor Earlybirds op haar blog maakt.

Het kan raar lopen in de wereld.

Ik hoop maar dat de ouderwetse spreekwoorden 'eerlijk duurt het langst' en 'gestolen goed gedijt niet' ook in deze tijd nog gelden.

P.S. Als ik sommige reacties op dit blog lees, denk ik: inderdaad, begrijpend lezen is het moeilijkste vak op de basisschool. Sommigen leren het nooit. Jammer.
En wat ook al eens eerder heb gezegd: als je een hekel aan mij hebt, blijf hier dan lekker weg.
Maar nee hoor, degenen die mij in september al een vreselijk mens vonden, staan nu weer in de rij om te reageren. 

Aanvulling: Dit is mijn verhaal over mijn ervaring met EB vorig jaar. Inmiddels heeft EB heel veel dingen veranderd. Zowel in wat zij doen met de foto's als met de vogels. Maar feit blijft dat dit gebeurd is en dat EB het gekopieerd heeft zonder toestemming. Ook nu zouden ze nog steeds geen toestemming krijgen, omdat ze een stichting zijn waar geld in omgaat. 
Iedereen is vrij om te kiezen. Haak vogeltjes of inktvisjes of allebei. Maar ga niet vragen om een samenwerking. Dat is onmogelijk.

De kracht van Facebook

Sinds vorige week heb ik een full-time baan.

Geen betaalde baan, maar een inktvissen-baan. ;-)

Wat is er namelijk gebeurd?

Iemand die ik helemaal niet ken, had op mijn blog over het inktvisjesproject gelezen waar ik jullie al een tijdje mee gestalkt had. En zij had daarover iets op haar Facebook geschreven.

Vervolgens heeft iemand van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes dat weer op hun Facebookpagina gezet. Met het verzoek om het te delen ook nog erbij.

Sindsdien denk ik alleen nog maar in inktvissen.

Onvoorstelbaar wat 1 zo'n berichtje teweeg kan brengen!

Ik deel weleens van die foto's op Facebook, van moeders of leraren die willen laten zien hoe snel dingen zich via Facebook kunnen verspreiden. En nu heb ik het zelf aan den lijve ondervonden.

Enorm veel mensen hebben zich aangemeld om inktvisjes te haken.

Maar ook veel mensen die iets met het project willen doen voor een Nederlands of Belgisch ziekenhuis.

Daarom wordt er nu achter de schermen heel druk gewerkt aan het benaderen van ziekenhuizen en alles wat daarbij hoort.

Het eerste Nederlandse ziekenhuis is al binnengehaald voor het project. 

Of is het andersom?

Het is het Ikazia-ziekenhuis in Rotterdam. En we hebben er ook al een ambassadeur voor.

Is dat geen leuk nieuws?

Nu maar hopen dat er nog meer ziekenhuizen volgen.

Ook is er inmiddels een Nederlandstalige Facebook groep over het project gestart.

Inktvisjes voor couveusekindjes haken.

Daar kun je terecht voor: het patroon, alle overige informatie, met je vragen en opmerkingen en natuurlijk om je eigen inktvissen te laten zien.

Alles gaat tot nu toe in overleg met de organisatie in Zweden en er zijn achter de schermen veel mensen die een helpende hand toesteken. Helemaal geweldig.

Ook al is het nooit mijn bedoeling geweest om met mijn eerste berichtje over mijn eigen gehaakte inktvisjes zoveel over mezelf af te roepen, ik ben er toch blij om, ook al kost het me nu heel veel tijd en energie.

Als het project op deze manier goed en verantwoord en met goedkeuring van Zweden van de grond kan komen, dan heb ik dat er graag voor over.

Ik hoop echt dat er nu nog veel meer kindjes baat zullen gaan hebben bij een met liefde gemaakt inktvisje.

Echt met liefde gemaakt, zonder enige al dan niet commerciële bijbedoeling. 

Dat vind ik fantastisch, want zulk soort goede doelen bestaan er niet veel meer.

Om dit blogje niet helemaal zonder foto te laten zijn, dat ziet er ook zo saai uit, zet ik hier alvast een foto van een van de eerste voor Nederland gehaakte inktvisjes.

Gehaakt door Ingrid Lambregts.

In de Facebook groep vind je nog meer foto's van lieve inktvisjes.

Inktvissen

Heb je mij gemaild n.a.v. een van de oproepen op Facebook om inktvisjes te haken en nog geen antwoord gekregen?

Dat kan kloppen, ik kan het even niet meer bijbenen om iedereen te mailen.

Als je op deze link klikt, heb je alvast antwoord op je vraag, denk ik.

Zo niet, dan graag nog even geduld.

Vandaag ben ik de hele dag weg, dus kan ik geen mailtjes sturen.

Maar daarna ga ik echt mijn best doen om iedereen antwoord te geven.

Als je inktvisjes wilt haken, heeft dat geen haast, want de eerstvolgende keer dat ik weer naar Zweden ga, is pas eind april.

Heel erg bedankt voor je geduld!

Hoogste tijd

Inderdaad, hoogste tijd om hier weer eens iets van me te laten horen en zien.

Dus dat ga ik nu maar snel doen.

Inmiddels heb ik de reis naar mijn huis in Zweden weer gemaakt en heb ik wat meer rust en tijd.

Voordat ik wegging, haakte ik een aantal dingen op bestelling.

Ik liet jullie daar in mijn vorige blogje al een tipje van zien. 

Tjee, dat is dus gewoon 3 weken geleden! Dat is lang.

In die tijd ben ik eigenlijk ook nauwelijks bij anderen langs geweest om blogs te lezen. 

Hopelijk wordt dat nu weer beter.

Ik zag op Facebook al dat ik niet de enige ben die de laatste tijd slecht aan Blogland toekomt. 

Gelukkig maar.

Hier dus wat maakseltjes van de laatste tijd.

Van deze bolletjes maakte ik dit mutsje:

En daarna van andere bolletjes, waar ik geen foto van maakte, nog dit mutsje:

Het garen is van de Action. Met een dubbele draad vind ik het lekker haken. Een enkele draad vind ik te dun en niet fijn haken.

Ik maakte ook nog sneeuwpopjes van fluffy sokken:

Een razendsnel projectje met grappig resultaat.

Ik heb nog meer van deze sokken, dus misschien volgen er meer.

Verder maakte ik een paar waxinelichtjes voor kerst:

De inktvisjes die op mijn bank zaten, verdwenen in tasjes.

Het tasje rechts op de foto heb ik inmiddels afgegeven. 

De inktvisjes die daarin zitten, gaan naar kindjes in Ystad.

Het andere tasje ga ik na de kerst een keer afgeven in het ziekenhuis van Växjö.

Iedereen die een of meerdere inktvisjes gemaakt heeft: heel hartelijk bedankt.

En mijn bank.....

Die is weer leeg en saai en wacht op een nieuwe lading inktvisjes.

Dus maar hopen dat er nieuwe gaan binnenstromen als ik terug ben in Nederland.

Ik haak ook nog

In mijn vorige blogje liet ik het al zien: ik was aan het haken.

Eigenlijk doe ik dat continu, ik laat het alleen bijna nooit zien.

Een tijdje geleden vertelde Sylvia op haar blog dat ze zachte wol gescoord had bij Blokker. 

2 bollen voor de prijs van 1 nog wel.

Normaal kom ik eigenlijk nooit in de buurt van een Blokker. Maar toen ik in Almere aan het oppassen was, liep ik toevallig langs een Blokker en daar hadden ze de wol.

Ik ging bij de kassa vragen of ze 2 halen 1 betalen waren. En joepie, dat was zo. 

Dus ik nam van alle kleuren wat mee. 

Het is inderdaad heerlijk zachte wol. Daarom leek het me lekker om daar een colsjaal van te maken.

Ik zocht op internet naar een leuke steek, want al mijn haakboeken had ik natuurlijk niet bij me.

En ik vond dit patroon.

Het haakte lekker weg. En strepen haken werkt sowieso verslavend volgens mij. Dus het schoot lekker op.

En inmiddels heb ik de colsjaal al een paar dagen om. Lekker warm met dit koude natte weer.

Dit is hem geworden:

Intussen heb ik nog een andere colsjaal gehaakt van dezelfde wol, maar die laat ik later nog wel zien.

Eerst nog maar even de laatst binnengekomen inktvisjes.

Bente en Marin werden gehaakt door iemand die Anneke heet.

Mooie kaartjes maakte Anneke er ook nog bij.

En ze werden verstuurd in een Ikea-zak. Ook wel toepasselijk.

Blauw en Krul werden gehaakt door Mirjam van het blog Stins.

Ze hadden een leuk kaartje bij zich van het lucifermuseum in het Zweedse Jönköping.

Dames: heel hartelijk bedankt!

Enne.... ik ben ook nog steeds bezig met het terugzetten van alle kleding in mijn webwinkel.
Waar het te koop is voor de halve prijs.
Voor het geval je nog iets kunt gebruiken voor baby, kind of jezelf.

Inktvisjes en photochallenge #7

Doordat mijn energieniveau nog steeds flink te wensen overlaat, wil het bloggen nog niet erg vlotten.

Zelfs het blogjes lezen staat op een laag pitje. Hopelijk gaat daar toch gauw verandering in komen.

Om even te laten zien dat ik nog besta, laat ik ook deze keer wat foto's zien.

Allereerst van de inktvisjes die ik sinds de vorige keer binnen heb gekregen.

Ik ben blij dat het toch nog steeds blijft doorstromen.

Deze 2 leukerds zijn naar mij toe gestuurd zonder dat er iets bij zat waar de afzender uit bleek.

Dus ik heb echt geen idee wie ze gehaakt heeft.

Dit zijn Pinky en Little Blue.

Ze zijn gehaakt door iemand die Sylvia heet.

Hier zie je Otje (hoe Zweeds wil je het hebben?) en Rossy.

Ze zijn gehaakt door iemand die Anneke heet.

En deze mooie witte inktvis is gehaakt door iemand die Conny heet.

Volgens mij deze keer allemaal mensen zonder blog.

Zie je je eigen inktvis(sen) en heb je wel een blog? Laat het me dan even weten. Dan zet ik je link erbij.

Zelf ben ik ook nog een beetje aan het haken. Geen inktvis.

Als het af is, zal ik er hier meer van laten zien.

Dan nog de laatste 2 foto's als mijn bijdrage aan de Photochallenge.

In de categorie 'panorama' koos ik deze uit.

De skyline van mijn geboortestad.

En deze:

Het strand bij Renesse.

Het is mij helaas niet gelukt om alle opdrachten te doen.

Dit is mijn eindstand:

Wie weet een andere keer beter.

Ik vond het leuk om te doen.

Inktvisseninvasie!

Het wil nog niet erg lukken met op gang komen qua bloggen.

Daarom nog maar een keer een inktvissen-show-blogje.

19 stuks maar liefst deze keer. 

4 lieverds gehaakt door iemand die Cynthia heet.

Bibi gehaakt door Bernie van het blog Beesblaasblog.

2 leukerds gehaakt door iemand die Renske heet.
Leuk, die tentakels in 2 kleuren!

En nog eens TWAALF stuks van Lies van het blog Huisvlijtig Liesje. 

Ze doet haar blognaam wel eer aan. :-)

Haar record staat nu op maar liefst 19 inktvisjes!

In totaal heb ik deze ronde al 49 inktvisjes binnen gekregen. Het zal dringen worden op mijn bank.

Ik weet niet of deze er allemaal nog bij passen, want ik ben op het moment niet thuis maar op het huis van vrienden aan het passen. Vooral op de dieren eigenlijk. Ik vertelde er al eens eerder over.

Voorzichtig terug

Ik kan ervan meepraten:

Helaas.

Het stapelde zich op en op en op en op. 

Totdat ik omviel.

Alleen lichamelijk deze keer. Hoop ik.

Een week was ik van de wereld. Ik voelde me zo ziek. En ik sliep en sliep en sliep.

3 jaar geleden viel ik ook geestelijk om. En dat was geen pretje. Zacht uitgedrukt.

Dus nu even goed luisteren naar mezelf: back to basic. Alleen maar de dingen doen die ik moet doen en niet meer ook nog alles wat ik zo graag wil doen. En in een rustig tempo met voldoende rust- en ontspanningsmomenten tussendoor.

Op die momenten kan ik dan leuke dingen doen.

En een van die leuke dingen was bloggen tot 2 weken geleden. 

Dus nu maar hopen dat het ook nu weer leuk gaat worden. 

Het was even schrikken dat achter die lieve Blogwereld gewoon de echte wereld bleek schuil te gaan.

Maar toch wil ik me daar niet door laten weerhouden. En ga ik maar proberen door te gaan met de dingen te vertellen en te laten zien die ik graag met anderen wil delen.

En wie zich daaraan stoort, daar een negatieve mening over heeft of erger nog: mij denkt te kunnen veroordelen, die blijft maar liever weg hier.

Dussss.... adem in..... adem uit.... 

Inmiddels zijn er honderden vrouwen in Nederland en België op eigen houtje en zonder toestemming van degenen die het project in Zweden hebben opgezet, inktvisjes aan het haken voor kindjes in Nederlandse ziekenhuizen. Ik hoop dat dat goed blijft gaan en dat er geen ongelukken van komen. 

Verder laat ik het maar. 

En ik wacht rustig op de eerste die netjes in overleg met de mensen in Zweden op een verantwoorde manier voor Nederland of België aan de slag gaat.

Gelukkig zijn er ook nog mensen die het patroon bij mij hebben opgevraagd en die wel gewoon hun gehaakte inktvisjes naar mij opsturen.

Deze kwamen al binnen voordat ik ziek werd.

Deze 3 zijn gemaakt door Lies van het blog Huisvlijtig Liesje.

Zij maakte er al eerder 4, dus is de recordhoudster tot nu toe.

En maar liefst 6 schattige inktvisjes kreeg ik van iemand die Nancy heet en die voor zover ik weet geen blog heeft of ergens anders op internet te vinden is.

Heel erg bedankt, dames. Ik ben er blij mee. 

Er zitten nu al 30 inktvisjes bovenop mijn bank te wachten om mee naar Zweden te mogen.

Op de bovenste rij is nog plaats, zoals je kunt zien.

Nog even iets heel anders: misschien wist je dat ik een webwinkel heb in kinderkleding en aanverwante artikelen. Aankleedpopje Kinderkleding.
Vanwege mijn dubbele verhuizing stond bijna de hele inhoud daarvan in opslag. Dus kon ik er niet bij. Daarom had ik dat allemaal onzichtbaar gemaakt in de winkel.
Nu haal ik steeds een beetje uit de opslag en maak dat weer zichtbaar.

En bijna alle kleding mag weg voor de HALVE PRIJS.
Misschien de moeite waard om een kijkje te komen nemen.

Feest in mijn postvak

En weer was het een beetje feest in mijn postvakje.

3 inktvisjes kwamen aangezwommen.

Deze 2 schatjes komen van Marjolein van het blog Wollige werkjes.

Zij maakt erg mooie dingen, dus het is zeker de moeite waard om even bij haar te gaan kijken.

Marjolein was op mijn blog terecht gekomen via het blog van Angélique.

Deze leukerd is gemaakt door iemand die Lisa heet en waar ik geen blog van heb kunnen ontdekken.

Er zitten inmiddels al 21 inktvisjes bovenop mijn bank. Nu al 3 meer dan ik de vorige keer heb meegenomen. En ik ga nog lang niet terug naar Zweden, dus wie weet wat er nog bij komt.

Er lagen trouwens niet alleen inktvisjes in mijn postvakje.

Ik kreeg nog meer leuks. En dat mag ik nog houden ook.

Deze mooi versierde envelop uit België was een beetje raadselachtig, want hij was plat, dus het kon geen inktvis zijn.

En ik verwachtte niks uit België. 

Dus des te groter was de verrassing toen dit eruit kwam:

Toen wist ik het weer.

Het schilderijtje van het schaapje had ik een tijdje geleden geruild met Emmel.

En omdat ik zo lang had moeten wachten (viel nog wel mee hoor, ik ben zelf ook nooit zo snel), kreeg ik er nog een geschilderd hondje bij.

Als je houdt van kunstwerkjes, ga dan eens bij Emmel kijken. Ze maakt zelf prachtige dingen, maar weet ook de kinderen in haar tekenklas tot ongekende prestaties aan te zetten. 

Ik kijk er elke keer weer met verbazing naar.

Emmel kreeg van mij deze misschien ietsje TE Hollandse sleutelhanger, omdat ze toen net in Amsterdam geweest was.

De foto komt van het blog van Emmel.

En dat was nog niet alles. Ik kreeg ook nog dit pakketje:

Dat kreeg ik van Rianne van de blogs Snijboon en Riri fotografie, omdat ik volgster van haar fotoblog was geworden. 

Neem er ook eens een kijkje. Het is zeker de moeite waard.

Soms komen feestjes in je brievenbus precies op een goed moment.

Gisteren overleed een goede bekende van mij op 61-jarige leeftijd aan kanker. En ze laat een heeeeeeeel verdrietig gezin achter. Ik kan daar zo slecht tegen, zoveel onrecht.

Wat een vangst!

Maar liefst 3 zendingen inktvisjes kreeg ik gisteren binnen.

Deze kwam van iemand die Tamara heet en die voor zover ik weet geen blog heeft.

Een beginnend haakster nog wel, zoals ze zelf zegt. Maar volgens mij is haar inktvis heel goed gelukt.

Hier zie je Rosa, Mimo en Sil.

Ze zijn gehaakt door Wil van het blog Creadraadjes.

En deze 4 zijn gehaakt door Anita van het blog Juffrouw Ooievaar.

Ze heten Nova, Melvin, Maja en Octo.

Anita maakt van alles en nog wat en verkoopt dat voor de Stichting Robin Hood die zich inzet voor projecten in Gambia. Ze maakt ook dingen op bestelling.

Dus zomaar 8 inktvisjes binnen op 1 dag.

Het begint alweer aardig gevuld te raken bovenop mijn bank.