Even naar de bibliotheek... en weer terug

Over mijn fietstochtje naar de bibliotheek in Ingelstad schreef ik vorige week al. 

Maar waar een heenweg is, is natuurlijk ook een terugweg. 

Ik haalde mijn bestelde boek op en zocht nog een paar andere leuke boeken uit. 

Daarmee ging ik voor de bibliotheek op een bankje zitten.

Alvast even mijn geleende boeken doorkijken met een flesje water en een appeltje erbij.

Jammer dat in het leerboek Zweeds dat ik besteld had heel veel bladzijden door iemand ingevuld waren. Zo is dat boek eigenlijk vrij waardeloos geworden. 

Gelukkig waren de andere boeken mooi.

Na de pauze ging ik weer op huis aan.

De route was goed bewegwijzerd. 

Eerst Ingelstad weer uit en terug het bos in.

Soms zijn het rare jongens hoor, die Zweden. Dat je op zo'n weggetje 70 mag.....

Niet dat ik überhaupt een auto tegenkwam. 

Wel dit, een stukje verderop langs het weggetje.

Ik heb geen idee wat hier nou precies de bedoeling van is. Toch eens navragen bij mijn Zweedse bekenden. 

Een groot deel van de route tussen Ingelstad en Tingsryd gaat over de oude spoorlijn. Die is ergens in de jaren 70 opgeheven en nadat alle rails e.d. verwijderd waren als fietspad in gebruik genomen. 

Langs de route zijn hier en daar informatiebordjes neergezet.

Op dit bordje staat dat je hier de trein kon laten stoppen door een houten bord met gele reflectoren omhoog te houden. Hier was geen officieel station. Die waren er wel op andere plaatsen langs de route.

Het was nog steeds prachtig weer. Fijn voor de boeren dat ze nog even extra konden hooien.

Straks in oktober gaat het seizoen voor de jacht op elanden weer beginnen. Overal langs de rand van open stukken en ook middenin de bossen worden de jachttorentjes alvast in gereedheid gebracht.

Langs de oude spoorbaan kom je deze stenen palen tegen.

Het getal geeft aan hoeveel kilometer de afstand tot Växjö is. 

Voor zover ik kon zien, staan alle palen er nog. Na elke kilometer eentje.

En verder maar weer langs bos en land.

Dit bord vertelt iets over het belang van de spoorlijn en over het station(netje) van Uråsa.

Dat is nu een woonhuis geworden.

Dit dier kwam wel dichtbij, in tegenstelling tot de hertjes.

Deze (volgens mij zwangere) poes lag lekker te genieten van de warmte van het weggetje.

Dat hadden deze slangen ook gedaan, maar daar was het niet zo goed mee afgelopen.

En verder maar weer.

Er kwam meer bewolking opzetten.

Daarom werd deze foto, genomen van een in het bos staande oude boomstronk met een prachtige grote paddenstoel eraan, nogal donker.

Naast de paddenstoel lagen de vleugels van een vogel.
Die waren waarschijnlijk niet zo lekker als het lijf. 

De stapel boomstammen waar ik op de heenweg ook al langsgekomen was, lag nu in het licht van de ondergaande zon.

Terug in het dorp Väckelsång kwam ik deze krat met appels tegen.

Gratis mee te nemen: onbespoten appels. Zelfs met zakjes erbij voor als je er meer dan eentje wilde.

Een stukje verderop hing dit briefje onder een perenboom.
Gratis peren plukken. Ook hier hingen er zakjes bij.

De appels liet ik in de krat. Daar kan ik er hier in het dorp al zoveel van plukken en/of rapen. 

Maar ik nam wel een paar peertjes mee. Die heb ik gekookt en in de vriezer gelegd, want om zo te eten vond ik ze te klein en niet zo lekker. Later maar eens kijken wat ik daarmee ga doen.

En zo kwam ik weer thuis na een tocht van ruim 40 kilometer. Met mijn boeken en de peertjes. 

Het was een mooie tocht. Voor herhaling vatbaar.

Fietsen met Gunilla

Toch fijn dat er fietsendragers zijn. Dan kom je nog eens ergens.

En ook heel fijn dat er op mijn Twinnyload 2 fietsen kunnen. 

Zo gingen mijn fiets en de fiets van buurvrouw Gunilla mee op de trekhaak van mijn auto (ik ben zo blij dat ik die eronder heb laten zetten, die is al zo vaak van pas gekomen de laatste jaren) en reden we naar de camping in Tingsryd. Daar haalden we de fietsen ervan af en lieten de auto op de parkeerplaats staan.

Ons plan was: een rondje om het meer Tiken, een prachtig meer dat naast het dorp Tingsryd ligt. 

Ik had geen idee hoe groot dat meer was en hoeveel kilometer fietsen we voor de boeg hadden, maar dat bleek achteraf nogal mee te vallen.

Hier komt een verslag(je).

We waren nog maar net op weg of we reden al (eigenwijs) een doodlopend weggetje in. Het liep echt dood, zoals het bord aan het begin al aangaf.
Vanaf het eind van dat weggetje zagen we aan de overkant van het water Tingsryd liggen.

Onderweg kwamen we heel veel rijk gevulde appelbomen tegen. Het is een beregoed fruitjaar dit jaar.

Meestal staan die bomen in de tuin van een huis, maar soms groeit er eentje zomaar in het bos. Volgens Gunilla mag je er dan wel van plukken.
Dus dat deden we ook bij 1 boom. Fijn om dan een fietstas te hebben. ;-)

Dit was mijn buit. Gunilla had ook ongeveer zoveel appels.

We reden gedeeltelijk over asfalt, maar ook over dit soort weggetjes.

En het was reuze handig om samen met Gunilla te zijn. Zij weet hier niet alleen heel goed de weg doordat ze hier opgegroeid is, maar ze weet ook veel te vertellen.

Deze dingen had ik al eens vaker zien staan, maar eigenlijk wist ik niet wat het waren. Gunilla wel.
1 mil is in Zweden 10 kilometer. 1/4 mil is dus 2,5 kilometer.
Dit ijzeren schild (of hoe noem je zoiets?) geeft aan dat het nog 2,5 kilometer is tot de kerk.
Vroeger kwamen de mensen natuurlijk van heinde en verre naar de kerk. Dan was het fijn om te weten dat je op de goede weg was en hoe ver het nog was.

Langs onze hele route kwamen we best veel paddenstoelen tegen, allerlei verschillende.

Ongeveer halverwege (maar dat wist ik toen nog niet) kwamen we een prachtig plekje tegen om even pauze te houden. Er stond zelfs een picknicktafel dus dat was helemaal handig.
We hadden schitterend uitzicht over het meer.

We hadden van alles meegenomen om niet om te komen van honger en dorst.

Zoveel dat we het niet eens op kregen.

Bij onze picknickplaats stond ook deze afgezaagde boom die nu langzaam verteerd wordt door de paddenstoelen erop.

Eendjes zijn in Zweden net zo slim als in Nederland. Die wonen in de buurt van plekken waar mensen komen, want daar valt vast weleens iets te halen. En ja hoor, ook deze keer was dat het geval.
Gunilla deelde een lekker baksel met de eendjes en zag er zelfs op toe dat alle eendjes evenveel kregen. Dat was nog niet makkelijk, want 1 eend was veel sneller en gehaaider dan de andere 2.

Was dit een mooie plek of niet?

Hier waren we ongeveer:

Niet lang nadat we weer op de fiets gestapt waren, kwamen we bij Stenfors.
Dat is een idyllische plek in het bos waar vroeger een ijzerfabriek gevestigd was. Het is nu een natuurreservaat waar veel oude bomen en bijzondere planten staan.

Het is er prachtig. En zoooo stil....

Langs het weggetje vanaf Stenfors naar de 'grote' weg liggen verschillende schattige huisjes (en huizen). Van mooi onderhouden tot behoorlijk vervallen.

Het viel mij op dat ze bijna allemaal blauwe deuren hadden.

Uiteindelijk kwamen we aan bij het minpuntje van deze verder geweldige route: de grote weg.
Daar moesten wij een stuk op fietsen, er was geen andere mogelijkheid.

De auto's mogen daar 90 en dat rijden ze dus ook minstens. Voelt niet echt prettig om daar op je fietsje te zitten.
Gelukkig wist Gunilla een stukje verderop een weggetje dat ongeveer parallel liep en konden we weer rustig verder fietsen.

Dat weggetje kwam uit bij Tingsryd. Daar reden we langs het dorp via het fietspad zonder auto's (luxe in Zweden) weer richting camping, waar de auto nog netjes op ons stond te wachten.
Einde van een ontzettend leuke middag.

Onze fietstocht was ongeveer 20 kilometer lang. En onderweg zijn we maar 1 persoon tegengekomen.

Herfst in Flevoland

Voordat ik begin met mijn stukje voor vandaag, wil ik eerst iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn vorige berichtjes over mijn 'verhuizing' naar Zweden. Het is echt hartverwarmend om zoveel lieve berichtjes te krijgen. Geweldig! Ik ben er heel blij mee en het helpt mij om mijn plan door te zetten.
Ik kreeg zelfs al een mailtje van iemand die zelf kortgeleden naar Tingsryd verhuisd is en die stiekempjes mijn blog volgde. Dus de eerste contacten daar zijn inmiddels ook gelegd. Superleuk.
Maar nu over naar mijn verslagje van een prachtige herfstdag in Flevoland.

Gisteren was het een prachtige dag om naar buiten te gaan en daar eens goed om je heen te kijken. En ook al heb ik het heel druk met het regelen van allerlei zaken, ik nam toch mijn fototoestel mee en maakte wat tijd voor heerlijke herfstplaatjes. Gewoon, van dingen die ik tegenkwam langs mijn route van Lelystad naar Almere.
Misschien kan ik jullie een beetje mee laten genieten.

Het begon al toen ik de deur van mijn huisje uitstapte: een aantal bedauwde spinnenwebben in de buxushaag.

Langs het pad naar de parkeerplaats stonden overal mooie paddenstoelen. Hier een voorbeeldje:

Ik heb nog veel meer foto's van paddenstoelen gemaakt, maar die zet ik maar niet hier neer. Daar hebben jullie net vorige week een flinke portie van gehad. ;-)

Langs de Vogelweg in Lelystad staat dit houten hokje altijd. En steeds worden daar andere produkten van het land te koop aangeboden.

Op dit moment zijn het vooral pompoenen. Zowel voor de sier als om op te eten.

Volgens mij niet duur, want deze grote zijn wel ongeveer een halve meter in doorsnede en kosten toch maar 5 euro per stuk. Als ik meer tijd had, zou ik er wel eentje proberen. Ik heb eigenlijk nog nooit iets met pompoen gedaan. Nou ja, volgend jaar misschien dan maar.

Een stukje verderop is de Knarweg. Daarlangs ligt het Knarbos van het Flevolandschap. En dat ziet er van buitenaf zo uit:

Ik vind de foto een beetje flets. In het echt zag het er veel sprankelender uit. Maar eens aan een fotoprof vragen hoe ik dat beter op de foto kan krijgen.

Flevoland staat ook bekend om de windmolens. Daar staat het hier bijna vol mee.
Gisteren was het zo windstil dat ze niet draaiden. Dat komt maar weinig voor.

Langs de hele Vogelweg liggen aan beide kanten akkers waarop in de loop van het jaar van alles en nog wat verbouwd wordt. Van tulpen tot suikerbieten.
Op dit moment is het volop oogsttijd, dus de tractoren rijden af en aan.

Ook over de weg. Dat is weleens minder fijn als je daar zelf ook rijdt met je autootje. ;-)

Waar ik heel erg van houd en tijdenlang ademloos naar kan kijken, vooral als de zon erop schijnt, zijn pas omgeploegde klei-akkers. Dat vind ik zo mooi....

Vanaf hetzelfde plekje een kwartslag naar links, zag ik dit:

En nog een stukje verderop langs de Vogelweg is dit te zien:

Met klaprozen ingezaaide randen langs een akker.
Daarvan nog een paar foto's en dan stop ik er maar weer eens mee.

Ik had er nog wel uren kunnen blijven en steeds maar meer foto's maken. Maar helaas, plicht roept. Zaken moeten gedaan en geregeld worden. Dusss.... ook nu weer aan de slag.

En vanavond ga ik de winnaar van de lap stof van de Wekelijkse Weggeef Woensdag uitkiezen. Dus haast je als je nog mee wilt doen op de valreep!