Posts tonen met het label lief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lief. Alle posts tonen

dinsdag 29 april 2014

Ontroerend

Eens kijken of ik het nog kan, een blogje schrijven....
Het onderwerp staat al een tijdje vast, alleen de tijd ontbrak nog steeds.
Maar nu begint het erop te lijken dat er wat meer tijd overblijft naast de inktvisjes.
En dat mag ook wel na ruim 3 maanden, dacht ik zo.

Het inktvisjesproject blijft prachtig.
Niet alleen voor de kindjes die een inktvisje (gaan) krijgen, maar ook door zoveel dingen eromheen. Ze brengen zoveel moois voor zoveel mensen, dat is onvoorstelbaar.
Er zijn mensen die nog nooit gehaakt hebben en die zichzelf nu leren haken om maar mee te kunnen doen.
Er zijn mensen die niet meer eenzaam zijn, doordat ze nu anderen kunnen helpen met inktvisjes haken.
Er zijn mensen die een beperking hebben en die dachten dat ze niets meer konden en nu ontdekken dat ze zich weer ontzettend nuttig voelen door inktvisjes te maken.
En dat zijn nog maar een paar voorbeelden van wat de inktvisjes meer doen dan kindjes helpen.

Zelf heb ik het volgende mee mogen maken:
Ik kreeg een berichtje via Facebook van Rianne.
Zij vertelde mij dat zij een mand met garen en haakspulletjes had gekregen van haar overleden vriendin.
Deze mand stond bij haar alleen maar te staan, als herinnering, want Rianne kan zelf niet haken.
En nu wilde zij, als eerbetoon aan haar vriendin, de haakspulletjes schenken voor ons goede doel.
Rianne dacht dat haar vriendin de inktvisjes zeker een warm hart zou hebben toegedragen.


Ik vond dit zo'n lief gebaar, dat ik de mand zelf ben gaan ophalen bij Rianne.
Het was ontroerend om haar verhaal te horen.

De mand straalt voor mij iets heel bijzonders uit.
Een mand met een verhaal en met als inhoud veel bolletjes die zullen gaan voortleven als inktvis.
Om zo kindjes te helpen een moeilijke start iets makkelijker te maken.
Om steun voor de ouders te zijn in een moeilijke tijd.
En zo hopelijk een levenslange blijvende herinnering te worden.
Niet alleen aan de couveuseperiode van de kindjes, maar ook aan de vriendin van Rianne, die zo voortleeft in wat er, na haar veel te vroege dood, gemaakt wordt van de door haar bewaarde bolletjes garen.


Lieve Rianne, heel erg bedankt dat je dit hebt gedaan.
Ik zal zorgen dat elk bolletje goed terecht gaat komen en zo een inktvisje kan worden, zoals jij dat graag wilt.
Ook de bolletjes die niet geschikt zijn om inktvisjes van te maken, zullen zeker een juiste plek gaan vinden.

donderdag 21 maart 2013

Pencil thursday: een lief verhaal

Het artikel komt uit de National Geographic Traveler 2-2013 en is geschreven door Aart Aarsbergen.

Pencil thursday is een initiatief van E strea chikitu. Laten we hopen dat het echte handschrift niet gaat uitsterven!

donderdag 24 januari 2013

Liefs van Sylvia

Ooooh, zo lief!
Gisteravond keek ik in mijn postvakje en wat lag daar??


En klein pakketje, voor mij. (in mijn postvakje ligt alle post van mensen die hier wonen en een achternaam hebben met een K)
Wat een verrassing!

Snel nam ik het mee naar mijn huisje en kon me nog net inhouden en er een foto van maken.
Wat zou erin zitten? En van wie kwam het af?
Dit zat erin:


Een klein pakje ingepakt in heel lief papier en een zelfgemaakte envelop. 
Toen kreeg ik al een idee van wie het af zou kunnen komen.
En ja hoor, uit het kaartje bleek dat het afkomstig was van Sylvia van het blog Zaanse Zolder.
Blijkbaar wist zij via Facebook mijn verjaardag. :-)

En wat zat er nou in het pakje en de envelop? Nou, dit:


Een hartstikke leuke tas in mijn lievelingskleur blauw en een mooi zelfgemaakt kaartje.

De tas gaat voortaan altijd mee in mijn tas, zodat ik nooit meer een plastic tasje nodig heb. Of ik ga hem ergens anders voor gebruiken, dat kan ook nog.
Het kaartje gaat aan de slinger. En de envelop kan ik ook nog hergebruiken, want daar is niet op geschreven. Leuk leuk leuk!

Superlief Sylvia! Heel erg fijn dat je aan mijn verjaardag gedacht hebt. En bedankt voor het cadeau natuurlijk.

zondag 6 januari 2013

Liefs uit België

Ik zei al eerder dat Blogland zo'n fijn land is, waar ontzettend lieve mensen wonen.
En gelukkig strekt Blogland zich uit over alle landsgrenzen. Zelfs tot in België aan toe. ;-)
Hoewel: wat mij betreft begon het eigenlijk in België. Ik kende Belgische blogsters eerder dan Nederlandse. 

En dat Belgische blogsters niet alleen heel creatief zijn en heel goed met taal (Veel beter dan wij Nederlanders, vind ik. En ze winnen niet voor niks altijd al die taalspelletjes.), maar ook het hart op de juiste plaats hebben zitten, is nu maar weer eens bewezen.

Want kijk maar eens wat ik de afgelopen dagen in mijn postvakje vond......


Lieve kaartjes van Trui (Miss Creatuurtje)

en van Maren (Hoemmelke).


En omdat ze blijkbaar mijn achternaam niet wisten en mijn adres van mijn webwinkel gehaald hebben, noemden ze me maar Ria Aankleedpopje. En zowaar, onze postverdeler (beheerder) heeft ervoor gezorgd dat ik ze toch gevonden heb. :-)

Last but not least kreeg ik nog de give-away die ik won bij Mieke (Moois van 'M(i)e').


Het zou een kalender zijn met een aantal van haar prachtige foto's erop. Ik ben een superfan van haar foto's, dus ik was daar al heeeeeel erg blij mee.
Maar het bleek niet alleen de gewonnen kalender te zijn, die al veel mooier was dan ik me had voorgesteld. Er zat nog veel meer leuks en liefs bij: fotokaarten, een fotomagneet en 3 gehaakte bloemen met een magneetje erachter.

Alle lieve dames die mij iets gestuurd hebben de afgelopen tijd (dus ook degenen die dat al eerder deden, zowel Belgisch als Nederlands): heel erg hartelijk bedankt. Jullie hebben geen idee hoe goed het mij doet om op soms moeilijke momenten iets liefs in mijn postvakje te vinden.

Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: Blogland is een fijn land!
(niet alleen omdat je daar dingen krijgt toegestuurd, maar om nog heel veel andere redenen, waarover ik nog zal bloggen)

En zien jullie dat dekentje onder de cadeautjes? Daarover vertel ik nog iets, maar niet nu.

vrijdag 9 november 2012

Nog meer liefs!

Vanmorgen schreef ik over Inger en Gert, de vorige eigenaren van mijn Pippihuis, die zo lief voor mij zijn.
En vanmiddag ging ik voor de eerste keer mijn brievenbus (jawel, buiten langs de straat, zoals het hoort in Zweden) legen, omdat ik post van een Zweeds bedrijf verwachtte.
Die post lag er ook, maar tot mijn grote verbazing en verrassing lag er nog meer!

2 kletsnatte enveloppen uit Nederland!
Hihi, mijn brievenbus heeft wel een slot, maar is blijkbaar niet waterdicht.

De ene was van mijn ex-overbuurvrouw Tineke.

En daar zat een heel lief en ook doorweekt kaartje in.

De andere envelop was groter en dikker. Wat zou daar in zitten???? Nou, dit kwam er dus uit:

Lieve post van Jenneke en haar dochters. Alles zelfgemaakt. Zo leuk en zo lief!
Ik word echt verwend de laatste tijd. Heel erg bedankt!!

Gelukkig zaten de verfwerkjes in een extra envelop, anders weet ik niet of ze er nog zo goed uitgezien zouden hebben. ;-)
De kaart van Tineke hangt nu te drogen aan mijn kaartenrekje (inderdaad, ook van de loppis....) en daaronder hangen de spulletjes van Jenneke en het kerstbeertje van gisteren.


En ik geniet ervan!

Zooooo lief!!

De mensen waar ik mijn Pippihuis van gekocht heb, zijn echt zo ontzettend aardig dat het bijna onwerkelijk is.
Ze gaven me eerst al een sleutel van het huis mee voordat ik het gekocht had, zodat ik er zou kunnen logeren voorafgaande aan het moment van de overdracht. Daar voegden ze nog aan toe dat ik eerst even moest bellen voordat ik zou komen. Dan konden ze de verwarming alvast wat hoger zetten.

En ja hoor, zo gezegd zo gedaan.
Ik belde ze van tevoren op en na mijn lange (en flink tegenvallende) reis kwam ik aan in een verwarmd huis, waar de lampen brandden en waar een opgemaakt bed voor mij klaarstond.
Heerlijk was dat. En is het nog steeds.

Omdat zij naar een appartement verhuisd zijn, hadden ze heel veel spullen over. En een groot deel  daarvan hebben ze in het huis achtergelaten. Voor mij. Ook zo lief!
Natuurlijk is het niet allemaal mijn smaak, maar ik kan hier gewoon alvast wonen zonder dat ik allerlei meubels uit Nederland hoefde te laten verhuizen (wat heel veel geld kost en die ik ook niet heb, maar bij mijn man uit huis zou moeten halen) en zonder dat ik hier gelijk alles nieuw hoef aan te schaffen.
Ik kan nu ook op mijn gemak mijn dozen uitpakken. Niks heeft haast. Dat is zo fijn.

Ze lieten 2 bedden achter, 2 tafels, een aantal stoelen, kastjes, lampen, vloerkleden, gordijnen, servies, bestek, pannen en nog veel meer. Het is echt niet te geloven!

Verder helpen ze mij met allerlei praktische zaken. Teveel om op te noemen.
Soms lijkt het net alsof we elkaar al jaren kennen. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Ik heb ze pas op 27 augustus voor het eerst ontmoet. Niet te bevatten.

Nou ja, ik zal jullie verder niet vermoeien met wat ze allemaal voor mij doen.
Maar dit wil ik zeker wel even laten zien:

Deze plant stond voor mij klaar in de keuken (meestal het middelpunt van het huis hier in Zweden).
Met een kaartje erbij:

Vertaling niet nodig, denk ik zo.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...