Ik recykleer ook nog

Recykleren. 

Van iets bestaands iets nieuws maken.

Sommigen zijn er supergoed in. Ik noem geen namen..... we kennen er allemaal wel minstens eentje.

Soms doe ik er ook aan mee.

Bijvoorbeeld:

Ik kocht een gebreide sjaal bij de kringloop.

Die zag er nog als nieuw uit. En het leek me een mooi wolletje.

Dus ik haalde de sjaal uit.

Dat leverde me 2 bollen wol op.

En van de grote bol maakte ik een kerstcadeautje:

Ik werd trouwens zelf ook erg verwend met kerstcadeautjes (julklappar).

Dit zat er in de pakjes:

Ik ben heel blij met alle lieve mensen die ik hier in Zweden in zo korte tijd heb leren kennen!

Ze hebben er samen voor gezorgd dat mijn eerste kerst hier in mijn eentje absoluut niet eenzaam was.

In het kader van Retro uit eigen kast zal ik ook nog even mijn kerststal laten zien.

Deze heb ik zelf in elkaar geknutseld in 1980, het eerste jaar waarin ik voor de klas stond op een school in Rijswijk. De kinderen van toen zijn nu allemaal al rond de 40. Haha, zouden ze zich die kerststal nog herinneren? Vast niet.

Hij komt uit een boek dat ik toen ergens gekocht had. Het kerstverhaal stond erin en er zaten bouwplaten in om alle figuurtjes van te maken.

Met veel geduld heb ik die uitgeknipt en in elkaar geplakt.

De stal zelf is gemaakt van een schoolmelkdoosje.

Sindsdien is de stal al heel wat keren opgezet, dus niet alles is meer helemaal heel.

Vooral toen mijn eigen kinderen klein waren, is er het een en ander soms iets te hard vastgepakt. Dus hier en daar ontbreekt iets of zitten dingen met plakband vast.

De kribbe is door zijn hoeven gezakt.

Maar toch blijft deze simpele kerststal me dierbaar vanwege alle herinneringen die eraan vast zitten.

Daarom is ie meegesleept naar Zweden en staat ie nu te pronken onder mijn boom.

Het lelijke, vieze, oude kastje

Er was eens een tamelijk lelijk en erg vies oud kastje.

Dat werd door iemand gekocht voor 40 kronen (is ongeveer 5 euro). 

Er hoorde zelfs een bovendeel bij, maar dat paste niet in de auto, dus mocht eenzaam achterblijven bij de groezelige verkopers. Best zielig eigenlijk.

Het onderste deel van het kastje mocht eerst niet binnenkomen bij de nieuwe eigenaar, maar moest buiten wachten op een schoonmaakbeurt. Plus een opknapbeurt.

Gelukkig was het toen nog september, dus het kastje had het niet koud.

Het was helemaal van echt hout, dat had de nieuwe eigenaar al wel gezien.

Dus daar kwam de schuurmachine en die maakte het kastje een beetje kaal.

Je kunt zien dat de handgreepjes van de laatjes al verwijderd waren.
Ook die moesten eerst in bad.

Daarna kwam de doek met ammonia langs en vervolgens ging er een pot witte verf open.

Met kwast en roller werd de eerste laag verf op het kastje aangebracht.

Ook op de laatjes natuurlijk.

En nog een tweede laagje verf.

Op sommige delen zelfs 3 laagjes verf.

Toen die allemaal droog waren, kwam er eerst een stofzuiger en daarna een emmer met sop in de buurt.

Daarmee werd het hele kastje van binnen en van buiten onderhanden genomen.

O, wat knapte het daarvan op.

De handgreepjes waren inmiddels ook in bad geweest en weer opgedroogd.

Dus die mochten terug op de laatjes gezet worden.

Jammer genoeg was er 1 handgreepje niet meer helemaal compleet.

Dat mocht bovenaan op het middelste laatje komen.

En zo begon het lelijke, vieze, oude kastje eigenlijk best een mooi en schoon kastje te worden.

Oud was het natuurlijk nog steeds, maar dat zag je bijna niet meer.

Nu mocht het kastje binnenkomen.

Er werd zelfs een ander kastje voor naar een minder opvallende plek verbannen.

Dat was toch wel erg leuk voor het kastje, dat daar dan ook een goed gevoel van kreeg.

Het staat nu recht voor de ingang van het huis te pronken. En wordt als eerste gezien door iedereen die binnenkomt. Wat een eer!

Het past precies op de plek waarvoor het bedoeld was.

En daar is de nieuwe eigenaar heel erg blij mee.

Daarom mogen er steeds andere dingen bovenop het kastje staan.

Eerst stond er dit:

En nu het bijna Kerstmis is, staat er dit:

Wie weet wat voor mooie toekomst het eerst zo lelijke en vieze kastje nog tegemoet gaat?

Ik recykleer ook

Dit is wat ik de afgelopen dagen tussendoor gemaakt heb met alleen maar gerecykleerd spul.

Gemaakt van een door iemand anders handgemaakte kaart die ik een keer voor mijn verjaardag kreeg (met als tekst: opkikkertje, grappig toch?) gecombineerd met 2 fleurige katoentjes die ik vond bij de kringloopwinkel tijdens mijn dagje Friesland.

Razendsnel haakprojectje

Speciaal voor de vakantie en om Zweedse boeken te kunnen lezen, heb ik een e-reader aangeschaft.
Dus uiteraard moest deze ook mee naar Zweden vorige week.
Maar er zat nog geen hoesje bij en dat is natuurlijk een beetje jammer, want dan kunnen er snel krassen op komen.

Hoewel ik niet zo veel tijd had, had ik nog wel een uitgehaald babytruitje dat ik onlangs bij de kringloopwinkel had meegenomen.


Van het truitje zelf heb ik helaas nooit een foto gemaakt.
Het was gemaakt van dikke katoen met een dubbele draad en dat leek me ook een goed plan voor mijn hoesje. Grote stappen, gauw thuis.
En zo ging het ook.
Na een paar uurtjes haken had ik een beschermhoesje op maat.

Het verdient geen schoonheidsprijs, maar is wel erg praktisch. En ik heb weer wat steken kunnen uitproberen.
De mooie grote rode knoop komt uit de knopenverzameling die ik van Jeanneke kreeg.
Kortom: een volledig recykleerproject.

Haakseltjes en andere maakseltjes

Afgezien van 1 'groot project' (een gehaakte tas die ik ook nog moet laten zien) heb ik me de laatste tijd eigenlijk alleen bezig gehouden met het maken van kleine dingetjes. En van de meeste daarvan weet ik nog niet eens wat het worden gaat.
Dit is wat ik gemaakt heb:

Een elastieken haarband met een gehaakte bloem eraan.

Een gehaakt hartje.
Het garen van zowel de bloem als het hartje komt van de kringloopwinkel.

Een origami jurkje van cadeaupapier.

Nog 4 enveloppen van bladzijden uit een tijdschrift over bloemen en planten uit 1974, dat ik ook kocht bij de kringloopwinkel.

Kaartjes van een Memory-spel dat ook bij een kringloopwinkel vandaan komt. Omgehaakt met katoen van de Wibra.
En tenslotte nog een kaartje van een ander Memory-spel. Dat kocht ik op een rommelmarkt.
Het kaartje zit in een losse rand die ik gehaakt heb (ook met de Wibra-katoen). Dus eventueel zou ik aan de achterkant ook nog een kaartje kunnen doen.

Toch weer een hoop gerecykleerd eigenlijk, als ik het zo terug zie. Alleen het haarelastiek en het Wibra-garen zijn nieuw.
Nu maar hard gaan bedenken wat ik er verder van ga maken. Wie weet binnenkort een resultaat te zien?

Creapower!

Vandaag werd in Almere de 1111 Marathon gehouden, waarover ik hier al schreef. En ik was erbij.

Omdat ik vannacht pas laat thuis was, ben ik pas 's middags naar het buurthuis in Almere-Buiten afgereisd, met mijn naaimachine en een hele krat met lapjes, lintjes, bandjes enzovoort.
Maar toen ik daar aankwam, zag ik dat ik al die spulletjes wel thuis had kunnen laten. Want man man, wat was er ONTZETTEND VEEL gedoneerd. De leukste stofjes, lintjes, bandjes, applicaties, knoopjes en noem maar op. Het was bijna onmogelijk om te kiezen wat je zou gaan gebruiken.

Ik werd door Jos, een van de organisatoren, keurig ontvangen en wegwijs gemaakt.
Ik kreeg een naambadge en een plekje om mijn naaimachine neer te zetten.
En ik mocht zelf weten wat ik wilde gaan maken en waarmee.

Er waren toen al zoveel leuke dingen gemaakt dat ik eigenlijk niet kon kiezen.
Maar ik besloot te beginnen met het maken van een Homey knuffel. Je ziet er eentje op de foto, in het midden.
Dus ik zocht tussen mijn meegebrachte lapjes, haalde het patroon en ging gauw beginnen.
Het duurde langer dan ik had gedacht om Homey te maken, vooral ook doordat mijn spoeldraad niet wilde meewerken. Maar uiteindelijk heb ik mijn exemplaar af gekregen.

De kleuren op de foto zijn nogal flets, omdat ik de foto's met mijn telefoon heb gemaakt. Al het roze is in het echt fuchsia.
(Uhm... en het gehaakte bloemetje bij de neus is om een gaatje te verbergen dat ik per ongeluk knipte toen ik de rafeltjes van de neus een beetje wilde bijknippen. Tijd voor iets te eten was dat.)
Mijn Homey is gemaakt van gerecykleerde stofjes.

Ook de catering was top verzorgd. Je mocht drinken pakken wanneer je maar wilde en er lag fruit, koek en snoep voor iedereen. Rond 5 uur kregen we een lekker koud hapje. Rond 6 uur heerlijke soep en een uurtje later zelfs een heus warm (stamppot)buffet.

Na het eten ben ik nog aan een kussen begonnen van restjes stof die mijn buurvrouw over had van de door haar (in een razend tempo) gemaakte vis-knuffel.
Ik maakte er een kussenhoes van met een achterkant van fleece en een heus uitneembaar binnenkussen.
Ik hoop dat ook daar weer een kind/meisje heel blij mee gaat worden.

Toen ik klaar was met mijn kussen, was het al over half 10 en dus had ik geen tijd meer om nog aan iets nieuws te beginnen. Maar sommigen waren nog volop bezig.
Dus toen heb ik mijn spulletjes ingepakt, heb nog wat foto's gemaakt en ben weggegaan.
Voor mij was het een 'thuiswedstrijd', maar er waren vrouwen (en 1 man!) vanuit het hele land gekomen. Tot zelfs uit Limburg aan toe. Een aantal van hen waren er al ruim voor 10 uur 's morgens en bleven tot het einde. En daarna moesten ze nog naar huis rijden. En dat alles om zich geheel vrijwillig in te zetten voor een goed doel: leuke spulletjes maken voor kinderen waar thuis geen geld en/of besef van de ouders is om leuke spulletjes voor de kinderen te kopen. Geweldig toch?

Ik vond het een geslaagde middag en avond.

Inmiddels is de Stichting Creapower opgericht die zich gaat inzetten om meerdere van dit soort dagen te organiseren door heel het land. Dus misschien ook een keer bij jou in de buurt.
Wil je er meer over weten? Kijk dan hier of hier.

En wil je foto's zien van vandaag (niet door mij gemaakt), kijk dan eens hier. Dan kun je o.a. zien wat een leuke en mooie dingen er gemaakt zijn. Wat zijn sommige vrouwen ontzettend creatief! En sommige zijn daarbij nog heel erg snel ook. Bijvoorbeeld mijn buurvrouw: zij maakte binnen een uur een hartstikke leuke vissenknuffel naar haar eigen ontwerp. En haar buurvrouw aan de andere kant maakte ook razendsnel superleuke dingen.

En nu ben ik moe, dus duik ik gauw mijn bedje in.

Mijn dekentje met herinneringen is KLAAR!

Ongeveer een week geleden begon ik er impulsief aan nadat ik op het blog van Talitha was geweest.
En omdat ik heel veel gehaakt heb, is ie nu al klaar.
Mijn dekentje met herinneringen. In bijna elk draadje zit er eentje.
Dit is hem geworden:

In het begin heb ik ook met vrij korte draden gewerkt, echt om ze op te maken. Maar later heb ik steeds 1 hele ronde met dezelfde wol gehaakt.
Hij is misschien niet helemaal artistiek verantwoord, maar ik vind vooral de herinneringen leuk. Er zitten wolletjes in die meer dan 40 jaar oud zijn!

Vanmiddag ben ik alweer aan iets nieuws begonnen.
Dit was een trui. Volgens mij een nog nooit gedragen, handgebreide trui:

Maar ik zag er alleen maar mooie wolletjes in. En dus was het voordat ik er een foto van had kunnen maken al een voorpand met uitgehaalde mouwen, boorden en achterpand.
En een uurtje later (gelukkig had degene die de trui gebreid had, zo zonde eigenlijk, mooi losjes gebreid) was het dit geworden:

Een mandje vol met nieuwe inspiratie.
Op naar een recykleerproject.
En de vloer zag er zo uit:

Op naar het volgende project. Haha, tussen het fotograferen door.
En helaas moeten er soms ook nog 'nuttige' dingen gedaan worden.

O ja, de reacties op mijn give-away blijven nu binnenkomen. Superleuk!
Je kunt nog meedoen tot 5 maart. Zegt het voort! ;-)

Saskia mag nooit meer raden ;-)

Had ik gisteren zo'n spannende cliffhanger, heeft Saskia gewoon in 1 keer het goede antwoord.
Hoewel..... niet helemaal 100% goed. Want ik heb niet 1 tas gemaakt voor Van Katoen, maar 4.

Tegelijkertijd heb ik ook weer eens gerecykleerd. De middelste 2 tasjes zijn namelijk gemaakt van een dekbedhoes uit de jaren 70.
Een tijdje geleden heb ik daar ook al een jurkje van gemaakt.

 

Iemand interesse? Het staat in mijn winkel en is maat 116-122.

En de stof is nog niet op, dus er zal nog meer volgen. Heb je een verzoekje? Mail me gerust.

Maar nu weer even terug naar de tasjes.

Die heb ik dus gemaakt voor het volgende goede doel:

Hier kun je er alles over lezen.
Het is een paar uurtjes werk om 2 tasjes te maken (ik maakte er 2 tegelijk, zoals het patroon ook laat zien).
En alle opbrengsten van het Van Katoen event op 14 april in Gent (België) gaan naar het project Annick for Kenya.
Dus 2 vliegen in 1 klap: ik een paar uurtjes lekker bezig geweest en het goede doel een paar tasjes rijker.
Misschien eigenlijk wel 3 vliegen: ik heb ook weer een paar lapjes opgemaakt die lagen te wachten om iets te worden. En daarvan heb ik er helemaal niet zoveel hoor, nee hoor, echt niet hoor.......

Mijn eerste stapjes op het haakpad

Ik kan me niet herinneren dat ik eerder in mijn leven gehaakt had, maar op de lagere school moet dat toch vast wel in het programma hebben gezeten. Waarschijnlijk was het zo dramatisch (die handwerkjuf vond niet gauw iets goed, zacht uitgedrukt) dat ik het compleet verdrongen heb en nooit meer opnieuw geprobeerd.
Maar door alle inspiratie op internet wilde ik me er toch weer eens aan wagen. Het leek me zo rustgevend. En je kunt er leuke en lieve dingen mee maken.

Toen we vorige week naar Zweden vertrokken, nam ik nog snel het boekje Ik leer haken van Hetty Mooi mee. Door mij enthousiast aangeschaft in de jaren 70 maar nog nooit gebruikt. Zo kon ik in elk geval opzoeken hoe de verschillende steken moeten.

In de kringloopwinkel in Växjö (lovely place!) vond ik 2 bolletjes haakkatoen en een bijpassende haaknaald, dus zo werd dit mijn startpakket:

Na eerst wat steken geoefend te hebben, wilde ik weleens een bloemetje gaan proberen, dat leek me niet zo moeilijk. Inmiddels hadden we ook internet via de Zweedse dongel en dat werkte nog aardig mee ook, dus ik zocht een tutorial en die vond ik hier. Een vrouw met een leuk Australisch accent legt heel geduldig uit hoe een roosje te haken. Dus ik begon. En inderdaad, het viel mee. Dit is het resultaat tot nu toe:

In Zweden had ik geen naald waarmee ik het bloemetje in elkaar kon zetten, dus verder ben ik niet gekomen. Maar ik schat in dat dat nog wel gaat lukken.
Ik kwam er wel achter dat ik niet zulk superhandig garen had uitgekozen, want dit was ongelijk van structuur en dat haakt niet echt makkelijk. In elk geval niet voor een beginner zoals ik.

In de auto onderweg naar huis moet ik me ook bezig houden. We zijn dan toch meestal zo'n 11-12 uur onderweg waarvan ik de meeste tijd op de passagiersstoel doorbreng. Dus ik nam de bolletjes en de haaknaald maar weer eens ter hand en in mijn ongelofelijke creativiteit probeerde ik een zelfverzonnen bloemetje te haken. En dat is dit geworden:

Bij gebrek aan een schaar in de auto hangen de bolletjes er nog aan. En ook het midden van het bloemetje vind ik nog een beetje kaal. Dus daar moet nog iets komen. Maar verder ben ik er eigenlijk wel tevreden over. En ik moet zeggen: het smaakt naar meer. Haken is inderdaad ontspannend. En je kunt het overal doen en bijvoorbeeld tegelijkertijd TV kijken of zo. En aan ideeën geen gebrek, dus hier zal vast nog wel een keer iets gehaakts voorbij gaan komen.

Daar hangen ze.....

80 frisgewassen lapjes, klaar om tasjes te worden voor 80 kinderen in Almere.



Wil jij helpen door ook 10 tasjes in elkaar te zetten? Laat het dan s.v.p. even weten.

Het is echt niet moeilijk.
1. De randen afwerken met een zigzagsteek
2. De bodem en 1 zijnaad stikken
3. De bovenkant omzomen.
En dat was het. Ik schat een paar minuten per tasje.
Maar als ik ze allemaal alleen in elkaar moet zetten, wordt het wel een beetje veel.
(hihi, vooral omdat ik ook al de chocoladeletters ga inpakken)
Je hebt de tijd tot ongeveer 20 november, dus dat moet toch lukken?


De stofjes zijn 'goedgekeurd' door Miranda van de Stichting Vul een Kinderhand.
Zij zet zich in om voor ongeveer 80 kinderen uit Almere, die zijn aangemeld via het Budgetbureau, een leuk Sinterklaasfeest te organiseren.
En de te maken tasjes zijn een kleine bijdrage daaraan. De Stichting zorgt ervoor dat ze gevuld gaan worden.
De kinderen komen uit gezinnen die te maken hebben met echte hedendaagse armoede en voor die kinderen is thuis dus geen geld voor Sinterklaascadeautjes. Dan snap je wel waar je het voor doet toch?
Ik hoop van je te horen.

De eerste tasjes gaan gemaakt worden door:
Tallina (heeft er inmiddels al TWINTIG!! af)
Merelyn
Jolanda
Eloïne
Hoepzika (die heet vast ook niet echt zo, maar daar kom ik nog wel achter)

en de rest zal ikke gaan stikke..... voorlopig dan. Gaat vast goedkomen. (ik heb er nu 10 gedaan en ze worden leuk)


P.S. Leuk leuk leuk, ik heb er opeens een paar volgers bij. Heb ik vast te danken aan Oontje. Dankjewel voor de vermelding! En welkom nieuwe volgers. Erg fijn dat je de moeite wilt nemen om mijn hersenspinsels te lezen. Graag tot ziens!

Mijn collecties

Sinds ik ongeveer een half jaar geleden weer aan het naaien geslagen ben, heb ik al aardig wat gemaakt.
Een aantal kussenhoesjes:



En een aantal labelknuffeldoekjes:



In de vorm van konijntjes en een vis.

En als laatste verschillende tassen:



De tas voor T en de tas voor mijn 'schoondochter' staan er niet bij, omdat die al weg waren toen ik de foto maakte. Maar de tas voor T kun je via mijn eerdere blog zien.

Verder heb ik nog heel wat kinderkleertjes gemaakt. Daar zal ik nog wel een foto van maken en ook hier plaatsen.

Ergens interesse in? Mail me gerust. Ik maak ook graag iets voor je op bestelling.

3 kussenhoesjes voor Chantal

Vlak voor mijn vakantie maakte ik 3 kussenhoesjes voor Chantal. En die heb ik gisteren naar haar toegestuurd:



Ik was natuurlijk heel benieuwd of ze er blij mee zou zijn.

Maar toen kwam het verlossende berichtje op Twitter: Owww wat gaaf!! de kussenhoesjes van @aankleedpopje zijn binnen!! Straks maar meteen uitproberen :)

Geweldig om te lezen dat Chantal ze mooi vindt. Nu nog hopen dat ze om de kussentjes passen die ze in gedachten had.

In het kader van het Ik recykleer-project: de hoesjes zijn gemaakt van een dekbedhoes en reststofjes. Alle lintjes en bandjes heb ik via Marktplaats op de kop getikt.

Troosttas voor T

Zoals ik schreef in mijn bericht van vorige week, is afgelopen donderdag P overleden, de man van onze overbuurvrouw T. En dat is natuurlijk heel vervelend voor haar.
Om haar een beetje te troosten heb ik een cadeautje voor haar gemaakt.
Een opvouwbare, milieuvriendelijke tas.

Dat ging ongeveer zo:
Omdat T heel veel van kikkers houdt, zocht ik een eenvoudig plaatje van een kikker op internet. Die vond ik hier.
Bij gebrek aan een printer, moest het even zo:



Daarna tekende ik de kikker over met kleermakerskrijt op het lapje dat later het zakje van de tas moest worden:



De pootjes heb ik iets vereenvoudigd, anders werd het te moeilijk. ;-)
Daarna stikte ik met een cordonsteek over de lijntjes (soms niet helemaal precies), zodat de kikker op het zakje geborduurd werd. En wel aan allebei de kanten. Dan kun je de kikker ook nog zien als het tasje opgevouwen is. Briljant bedacht van mezelf. ;-)



Daarna zette ik de tas in elkaar volgens de tutorial van Eloleo. Net zoals de 2 van mijn vorige post. Deze tas maakte ik alleen iets groter.
Dit werd het eindresultaat:



Hier nog de kikker op het zakje van dichtbij:




En dit is de tas in opgevouwen toestand:

Ik maakte de tas van een restlap linnen. Wel nieuwe stof, dus niet helemaal gerecykleerd deze keer.
De kikker is voor T, omdat zij kikkers spaart.
En het idee is eigenlijk voor P, omdat hij altijd milieubewust bezig was.
Dus zo is het een persoonlijke troosttas geworden, ter nagedachtenis aan P.

Morgen is de begrafenis.
Daarna geef ik de tas. Ik hoop dat die doet waarvoor ie bedoeld is. In alle opzichten.