Wie niet waagt, die niet wint, deel 4

Wat vloog de tijd voorbij. Voordat we het wisten, was het alweer donderdag, de laatste dag dat we met zijn allen waren. En opnieuw was het prachtig weer. Wat een geluk.

's Morgens gingen Hanneke en Sandrina inkopen doen voor ons laatste gezamenlijke avondmaal. 

De rest hing heerlijk buiten rond met boekje, haakwerkje of gitaar. 

In de loop van de middag reden we naar Tingsryd.

In Tingsryd staat het warenhuis Börjes, een fenomeen dat je gezien en ervaren moet hebben als je hier bent.

In de jaren 40 begon de zaak als klein textielwinkeltje en groeide alsmaar verder uit tot een van de eerste warenhuizen. In de huidige winkel is daar nog veel van terug te zien. De oude bordjes boven de gangpaden en muurschilderingen uit de jaren 50 bijvoorbeeld.

Natuurlijk worden er nu gewoon spullen van nu verkocht, maar de sfeer ademt toch nog de jaren 50, vind ik.
Bijna alles wat je nodig kunt hebben, is bij Börjes te koop. Dat is reuze handig hier op het platteland. Dan hoef je niet overal ver voor te rijden. De 'grote' stad, Växjö, is hier toch ruim 40 km vandaan.

Wat Börjes echt bijzonder maakt en zelfs bekend in het hele land, is de cafetaria.
Boven in de winkel hangt een soort balkon waarop je aan de ene kant uitzicht hebt over het centrum van Tingsryd en aan de andere kant over de winkel. Leuk om daar te zitten dus.
Wat nog leuker is, is dat de koffie en de thee er maar 1,5 kroon kosten. Dat is nog geen 20 cent.
Ook alle lekkere dingen die je erbij kunt nemen zijn behoorlijk goedkoop.
Dat zorgt ervoor dat Börjes een echte ontmoetingsplaats is geworden voor iedereen die in Tingsryd even een rustmomentje of een gezelschapsmomentje zoekt. 's Morgens zit half bejaard Tingsryd daar met elkaar aan de koffie. En iedereen die komt winkelen neemt ook even pauze in de cafetaria. Er zijn tijden dat je echt geen vrij tafeltje kunt vinden en dat de rij voor de kassa tot onderaan de trap staat.
Gelukkig was het rustiger toen wij daar met zijn zessen kwamen aanzetten.
Wij gingen niet alleen iets drinken bij Börjes, wij gingen ook de räkmacka eten die tot ver buiten Tingsryd beroemd is. Van heinde en verre komen mensen die eten.

Zo ziet de vitrine eruit waar ze in staan:

En zo zagen die van ons eruit:

Een räkmacka is een boterham met een hele berg garnalen erop. En nog wat andere lekkere dingetjes.

Toen we alles op hadden, zijn we nog even door de winkel gelopen en daarna vonden we het veel te mooi weer om nog langer in Tingsryd rond te hangen en gingen we terug naar mijn huis.
Maar we hadden nog meer plannen voor deze laatste dag samen.

Eerst wandelden we naar mijn lievelingsplekje hier in de buurt, een klein strandje aan een meer. Met picknicktafels en een steiger. Meestal is er niemand anders te bekennen als je daar komt en dat was ook dit keer (gelukkig) zo.

 

We zaten heerlijk te genieten van het zonnetje, de stilte (meestal alleen door onszelf onderbroken) en het uitzicht. Het is daar zo prachtig, bijna magisch, vind ik.

We vonden ook nog een klein vriendje.

En we noemden hem Willy. Willy was constant op zoek naar een ontsnappingsweg, maar helaas voor Willy ging de tafel niet omhoog. Daarom hebben wij hem maar een handje geholpen en hem in een boom gezet. Toen klom hij vrolijk omhoog en verdween uit het zicht.

Na een tijdje besloten we maar weer eens terug te gaan lopen. 

Eenmaal thuis stond er in de koelkast iets heel lekkers op ons te wachten.

De eerder op de dag door Hanneke en Sandrina gemaakte smörgåstårta.

Dat betekent letterlijk: boterhammentaart. En dat is het eigenlijk ook. Sneetjes witbrood zonder korst met daartussen allemaal erg lekkere dingen: verschillende soorten vis en garnalen, komkommer, tomaten, sla, dille en nog meer. Als je hier klikt, kun je heel veel voorbeelden zien. 

We konden nog lekker buiten zitten tot de taart op was. Dat duurde niet lang. Na een kwartier was ie tot de laatste kruimel verdwenen. 

Binnen hebben we ons de rest van de avond vermaakt met Helen op gitaar en de rest uit volle borst meezingend. De een wat zuiverder dan de ander. :-)

Ook werden de gemaakte kosten met elkaar verrekend en die leken erg mee te vallen. Sommigen hielden zelfs nog Zweedse kronen over. Daar kon Hanneke weer blij mee gemaakt worden, want die had er nog een paar nodig. 

En zo was de week alweer bijna om. :-(

Wie niet waagt, die niet wint, deel 3

En toen was het alweer woensdag. De tijd vloog voorbij. 

Vandaag gingen we iets stouts doen, hoorde ik achteraf. 

Al een paar keer was ik voorbij een bordje gekomen waarop "Naturstig 8, 9, 12 km" stond.

Dat betekent Natuurpad. En daar was ik benieuwd naar, maar het was er nog nooit van gekomen om het te gaan lopen. 

Ik stelde het aan de dames voor en zij hadden gelijk allemaal zin. Dus na de koffie en de lunch gingen we op weg naar Jät.

We parkeerden de auto bij Jäts gamla kyrka. Dat is een heel oud kerkje (het oudste deel is van 1226) dat door tijdige restauraties heel goed bewaard is gebleven. Het ligt op een prachtige, stille plek.

Deze foto komt van Wikipedia

We liepen richting het startpunt van onze wandeling, het bordje dat ik al vaker gezien had, een stukje verderop langs de weg.

Het eerste wat we tegenkwamen, was een leegstaand huis met een appelboom en 3 pruimenbomen in de tuin. Heel veel fruit lag er op de grond en de takken hingen ook vol. Hier werd duidelijk niet naar omgekeken. Zo zonde. 

Daarom stapten wij de tuin in en aten het een en ander op. Daarna liepen we verder en kwamen onderweg nog meer volgeladen fruitbomen tegen. Maar die stonden bij bewoonde huizen, dus daar bleven we af. 

Deze rode appels waren zo groot en zo mooi, daar hebben we vol bewondering naar gekeken. 

Eenmaal van de weg af liep Margreet voorop en wij volgden. 

Als snel ging het pad langs het water, een uitloper van het grote meer Åsnen. 

Het is daar zo mooi! En zo rustig, dat kun je je bijna niet voorstellen.

Langs het eerste stuk stonden nog wat vakantiehuisjes, maar daarna eigenlijk geen bebouwing meer. 

Bij het strandje waren maar een paar vrouwen met kleine kinderen en een ouder echtpaar. Verder niemand. En dat kwam nog doordat het heel warm weer was, anders was daar waarschijnlijk ook niemand geweest. 

Even uitrusten en genieten van het uitzicht.

De kindjes waren heerlijk aan het spelen in het water. En ze praatten zo leuk Zweeds. :-)

We kwamen onderweg allerlei dieren en diertjes tegen. Onder andere de nodige hazelwormen.

Ik dacht dat dat kleine slangetjes waren, maar Hanneke wist dat het hagedisjes zonder poten zijn.

We kwamen bij een uitkijktoren.

Degenen die daarop klommen hadden een prachtig uitzicht.

Daarna liepen we nog een heel stuk door het bos, vlak langs het meer.
We kwamen nog leuke koeien tegen.

En uiteindelijk kwamen we, na de ronde van 8 km te hebben gelopen, weer terug bij het kerkje van Jät.

Daar hebben we nog even op een bankje gezeten en daarna een rondje rond de kerk gelopen.
Humor hadden ze er ook.

Voordat we in de auto stapten, gingen we nog even naar de fruitbomen bij het leegstaande huis en plukten en raapten de nodige pruimen.

En dat bleek eigenlijk heel stout te zijn.....
Ik dacht dat het geen kwaad kon om (afgevallen) fruit van de verrotting te redden, maar later hoorde ik dat het in Zweden niet de bedoeling is om dit zomaar zonder toestemming van de eigenaar te pakken. Nou ja, de pruimen waren er niet minder lekker om.
En ik blijf het zonde vinden dat al dit kostelijke fruit nu zomaar blijft verrotten omdat niemand het pakt of plukt. Hopelijk hebben er dan nog veel dieren iets aan.

Toen we allemaal weer thuis waren, heeft Margreet een heerlijke pastasalade voor ons gemaakt.
We hebben elke dag zo lekker gegeten!

´s Avonds heb ik nog Ticket to Ride gespeeld tegen Helen. En heel erg verloren.
De anderen keken gezellig mee.

Wie niet waagt, die niet wint, deel 2

Op dinsdag stond Växjö op het programma. Maar daar gingen we pas in de middag heen. 

Eerst werd er door Hanneke en Sandrina jam gemaakt van de zwarte bessen die ze de dag ervoor in mijn tuin geplukt hadden.
 

Het werd alleen geen jam maar bleef nog behoorlijk vloeibaar.
Ach, zwarte-bessen-saus is ook lekker.

Onze eerste stop in Växjö was de kringloopwinkel van Erikshjälpen. Dit is een keten met mooie kringloopwinkels voor het goede doel. 

Hun filosofie is dat ze maar een paar keer per week open zijn, zodat de rest van de week besteed kan worden aan het mooi houden van de spullen en de winkel. Alles ziet er dan ook heel netjes uit en het is er altijd heel druk aan het begin van de openingstijd.

De loppis-lovers onder ons konden hun hart ophalen in deze winkel en er werden dan ook leuke vondsten gedaan.

Deze leukerd werd al afgerekend toen wij binnen kwamen.

In het gezellige cafetaria-gedeelte van de winkel dronken we nog koffie en thee met een lekkere bulle erbij. Zoals dat hoort in Zweden. Fika.

Na Erikshjälpen gingen we naar het mooie winkelcentrum Grand Samarkand.

Heel veel winkels, gratis wifi, gratis schone toiletten, wat wil je nog meer?
Rechts van het winkelcentrum zit een hele grote supermarkt, de ICA Maxi.
Daar gingen we inkopen doen voor de volgende avondmaaltijd. En sommigen kochten ook leuke Zweedse producten voor thuis.

Bij de ICA is ook een soort restaurantje waar je kleine dingen om te eten en drinken kunt bestellen.
Natuurlijk de beroemde Zweedse broodjes met worst.

 

Omdat we nog niet wisten hoe laat we thuis zouden komen, aten we daar allemaal even iets kleins om geen honger te krijgen. 

Helen koos voor iets met haring.

Toen we klaar waren, gingen Hanneke en Sandrina op zoek naar een benzinepomp waar je lpg kon tanken. 

Corry en Margreet namen even een kijkje in Systembolaget.  

Dat is de staats-drankwinkel in Zweden. De enige plek waar je drank met meer dan 2,8% alcohol kunt kopen. Een mega-slijterij. Je weet niet wat je ziet als je daar binnen bent.

Daarna reden we naar het centrum van Växjö en namen een kijkje in de Domkyrka.

Kijk eens wat een prachtige blauwe lucht! 

We hadden bijna de hele week zulk prachtig weer. Echt de kers op de taart.

Daarna gingen we maar weer eens op huis aan, waar Sandrina voor ons allemaal nasi kookte.

Wat we die avond verder nog hebben gedaan, weet ik niet meer. 

Maar het was ongetwijfeld gezellig.

Wie niet waagt, die niet wint

Soms moet je gokken in het leven; keuzes maken waarvan je niet kunt overzien wat de uitkomst wordt. 

Bijvoorbeeld als je besluit om een huis in Zweden te kopen als je geen betaalbaar huis in Nederland kunt vinden.

En ook als het je leuk lijkt om in dat Zweedse huis een week te gaan doorbrengen met een groepje vrouwen die elkaar niet kennen.

Het eerste was eigenlijk makkelijker dan het tweede, want daarvoor had ik alleen mezelf nodig. 

Voor het tweede ook nog een paar dappere vrouwen. En die bleken er te zijn!

In december gooide ik op Facebook een balletje op. Het leek mij zo leuk om een weekje te gaan genieten van elkaars talenten in de mooie omgeving van mijn Zweedse huis. Zouden er onder mijn Facebook-vrienden mensen zijn die dat zouden zien zitten????? Het is natuurlijk hartstikke spannend om helemaal naar Zweden af te reizen en daar in 1 huis te wonen met vrouwen die je helemaal niet of nauwelijks kent.

Onverwacht veel meiden reageerden positief. En na veel brainstormen en kijken wat de mogelijkheden waren, kwamen we erop uit dat er 5 naar mij toe zouden komen voor een weekje in augustus. Leuk en spannend tegelijk.

Vorige week was het zo ver.
Toen kwamen Corry, Hanneke, Helen, Margreet en Sandrina de gok wagen.

Helen ken ik al vanaf de middelbare school, Corry en Margreet ken ik pas een paar jaar en de laatste 2 kende ik eigenlijk nauwelijks. Sandrina had ik 2 keer ontmoet en Hanneke maar 1 keer. Zij kenden elkaar wel. Verder kenden de dames elkaar niet. Dat werd spannend.....

Wil je weten wat we zoal deden en hoe het ging? Lees dan maar verder. Ik zal proberen het een en ander te vertellen en laten zien (zonder de dames zelf herkenbaar in beeld te brengen i.v.m. hun privacy).

Tot maandagmiddag waren we met zijn vieren, omdat de andere 2 toen pas kwamen. Maar we gingen natuurlijk niet stil in een hoekje zitten wachten tot die er ook waren. 

Zweden = Loppisland. Oftewel: overal vind je hier kringloopwinkels in allerlei soorten en maten. En Hanneke en Sandrina, waren groot loppis-fan. Dus die waren op zaterdag al vroeg op pad om een kijkje te gaan nemen bij de loppis van de Lions-club in Tingsryd. Natuurlijk kwamen ze terug met leuke vondsten. (ik zal nog een foto vragen)

Daarna gingen we naar de kijkmiddag van Kvarnamåla Auktion, een echte Zweedse veiling, een fenomeen dat je meegemaakt moet hebben. 

Er waren leuke dingen die geveild zouden worden, dus we besloten om daar ook zondag heen te gaan, de dag dat de veiling elke week plaatsvindt.

Na de lunch gingen de 3 dames inkopen doen voor het avondeten. Ik bleef thuis om nog even wat onkruid weg te maaien zodat ik mijn schrikdraad weer kon aan zetten. We hadden in de tuin van mijn buurman verse wilde-zwijnen-sporen gezien. En die wil ik niet nog een keer.

We aten die avond heerlijke pasta met saus, klaargemaakt door Helen.

Na het eten maakten we nog een wandelingetje in de buurt.
Het plan was om daarna niet al te laat naar bed te gaan, maar dat lukte niet erg. :-)

Na een los-vast douche-ontbijt-koffie-gebeuren, reden we op zondagochtend naar de veiling.
Sandrina was zelfs zo dapper om te bieden. Zij won een mooie handgemaakte oude kapstok.

Na de veiling gingen we terug naar mijn huis.
Toevallig hadden we gezien dat er die avond muziek gemaakt zou worden in een kerk in de buurt. Het leek ons leuk om daar naartoe te gaan.

Het was zeer de moeite waard!
Een zangeres, een saxofoniste en de cantor van de kerk aan de piano.  De Zweden hebben echt iets met muziek. En laten daar graag anderen van meegenieten.

Na het concertje aten we thuis het flinke restant van de pastaschotel van de avond ervoor op.
En we bleven opnieuw veel te lang wakker. :-)

De rest van de week herhaalde zich elke ochtend het los-vaste douche-ontbijt-koffie-gebeuren. Geen strak gepland schema waarbij iedereen op dezelfde tijd aan het ontbijt moest zitten, maar heerlijk relaxed ieder in zijn eigen tempo op gang komen. Dat beviel ons goed.
Intussen werden er plannen gesmeed voor de rest van de dag.

Op maandag zou ik samen met Helen naar Karlshamn rijden om daar Corry en Margreet op te halen die naar Kopenhagen gevlogen waren en van daaraf met de trein verder gereisd. We zouden ook nog iets van het stadje gaan bekijken, maar daar kwam eigenlijk niks van terecht. We waren veel te lang thuis blijven rondhangen. Omdat we het daar gezellig hadden.

In mijn tuin stonden 2 struiken met zwarte bessen die hoognodig geplukt moesten worden. Ik had ze expres laten hangen om er deze week jam van te maken. Hanneke en Sandrina zouden deze taak op zich gaan nemen.
Ze wilden maandagmiddag ook nog naar een andere loppis en zouden bovendien boodschappen gaan doen. Dat leek een beetje veel en dat was het ook.
Dus de bessen werden wel geplukt, maar de jam moest nog even wachten.

Hanneke maakte heerlijke roti met kip, die we die avond gezellig met zijn zessen opaten.
In plaats van roti-vellen gebruikten we Zweeds tunnbröd.

We waren compleet. Gezellig.
Die avond liepen we met zijn allen een klein rondje in de buurt. En maakten het daarna weer veel te laat. Het begon een gewoonte te worden.

Aangezien ik natuurlijk weer veel te lang van stof ben, ga ik hier maar even stoppen. De rest komt later.
Haha, cliffhanger.....