Ook dit jaar hoor ik weer veel mensen klagen over de grote hoeveelheid slakken in hun tuin.
Dat die slakken zich daar bevinden is niet het probleem. Wat ze daar doen wel.
Dat is deel 1 van mijn blogje over slakkenleed.
Ze vreten van alles aan.
Ze vreten van alles aan.
Ze vreten van alles op.
Elk klein bloemetje dat het ook maar waagde om aan mijn courgetteplant te beginnen te groeien werd onmiddellijk vakkundig verwijderd.
Nu heeft weer een klein bloempje een poging gewaagd. Ik ben benieuwd of het er morgen nog is.
Het is trouwens een mannelijke bloem, dus een courgette gaat het hoe dan ook niet worden.
Ze doen echt hun best om werkelijk overal bij te komen.
Deze slak bevindt zich op bijna 2 meter hoogte.
En deze is nog erger. Die kwam zelfs binnen!
Ieuw! Zeker 15 cm lang! Gelukkig heb ik er niet op gestaan, al helemaal niet met blote voeten.
Omdat ik meestal nogal diervriendelijk ben, heb ik zelfs deze griezel opgepakt met keukenrol en buiten in het bos gegooid.
Ondanks dat ik niet actief op slakkenjacht ga, heb ik toch per ongeluk wel wat slakkenleed veroorzaakt. Daarom deel 2, over heel ander slakkenleed.
Een niet schoongemaakt bakje van een Mona-toetje stond om een andere reden in mijn tuin en was volgeregend. Dat blijkt een soort slakkenval te zijn geworden.
Ik hoop dat deze dames en/of heren geen al te gruwelijke dood zijn gestorven.
En hier nog zo'n voorbeeld:
Een bakje met een rest aardappelsalade die ik niet meer lekker vond. En ook daar een aardige laag water erbij door de regen.
Kennelijk ook heel aantrekkelijk voor slakken.
Tja, soms is de natuur hard. Voor mensen, planten en dieren.