Iedereen in Nederland weet natuurlijk dat de broertjes Ruben en Julian al 2 weken zoek waren. En zelfs tot mij in Zweden was dat doorgedrongen.
Ik zette de Amber Alert op mijn Facebook en volgde het nieuws over de jongetjes.
En dus ook het nieuws van gisteren.....
Eigenlijk werd in de loop van de middag al duidelijk dat ze gevonden waren, hoewel dit niet officieel bevestigd werd. Maar voor mij voelde het al zo.
En helaas volgde gisteravond om 23.00 uur een persconferentie. Die ik door mijn slechte internetverbinding maar ongeveer voor de helft kon volgen. Maar eigenlijk waren alleen de eerste paar door de burgemeester van Zeist (hoe veelzeggend was het al dat hij daar zat) uitgesproken zinnen nodig om alles te weten.
Het is 'fijn' dat de broertjes eindelijk gevonden zijn, dat maakt een eind aan een hoop onzekerheid.
Maar ze zijn wel dood gevonden. En dat lijkt me voor hun moeder ondraaglijk.
Ik denk de hele tijd aan haar. Hoe moet zij nu verder met leven? Dat is toch onmogelijk als zoiets je is overkomen?
Ik ben helemaal van slag door dit drama. Er komt niets uit mijn handen. En mijn hoofd draait rondjes.
Maar dat staat natuurlijk in geen enkele verhouding tot wat deze vrouw nu moet meemaken.
En dat alles na een relatie met een man waarmee ze ooit gelukkig is geweest en waarin ze geloofde.
Eigenlijk heb ik er geen woorden voor, maar ik moet het toch even kwijt.
| de foto is van internet geplukt |