Raad het plaatje en win

Degene die weet wat dit is, mag het hebben.

Verder kan ik melden dat het weer hier is omgeslagen naar Nederlands/Belgisch weer. 

En dat heeft grote effecten op mijn kersenboom.

Gisteren:

Vandaag:

Laat de kersjes maar komen!

En zo zag het er op de grond uit:

En zo vanuit het keukenraam:

Deze foto is speciaal voor Manon:

Mijn vierde poging om Afrikaantjes tot leven te wekken. 

De 10.000 zaadjes zijn nu bijna op.

Ik geloof niet dat ik en het kweken van Afrikaantjes samen gaan. :-(

Een week met veel emoties

En toen was ik weer thuis, terug in Nederland.
Ik zit weer aan mijn eigen tafel in mijn eigen huisje achter mijn eigen laptopje.
In plaats van in de bibliotheek in Växjö, omdat ik in 'ons' Zweedse huis geen internet had.

Het was een ontzettend rare week, vol met allerlei verschillende emoties.
Eerst heel veel stress om op tijd op het vliegveld in Weeze te komen. Pfffff, wat dat betreft is het in Zweden echt beter.  Daar is het verkeer een heel stuk rustiger en kun je stukken beter inschatten hoe lang je erover doet om ergens te komen.

Het begin van een rare week en een nieuw deel van mijn leven....

Maar goed, ik haalde mijn vlucht en landde op maandagmiddag op Småland Airport in Växjö.

Haha, dat klinkt als heel wat. Maar het is maar een piepklein vliegveldje.
En dat is nou juist ook weer heel leuk en handig. Want ik mocht de auto lenen van 'onze' Zweedse buren (ontzettend lieve mensen trouwens) en omdat ze mij niet konden komen ophalen doordat ze ergens anders naartoe moesten, hadden ze de auto op de kortparkeerplaats van het vliegveld gezet en de sleutel bij de informatiebalie afgegeven. Dat kan daar nog. En dat vind ik zo heerlijk.

Verder was ik heel zenuwachtig vanwege alle gedoe rondom het huis.
Ik was er eind augustus 2 keer geweest en wist eigenlijk helemaal niet meer zo goed hoe het eruit zag. Dus ik was hartstikke bang dat ik een verkeerde keuze gemaakt zou hebben.
Op woensdag had ik al vroeg (voor mijn doen dan) afgesproken met de huidige bewoners. Het was ongeveer een uurtje rijden en dat is in Zweden niet veel.
Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen. Ook die mensen zijn vreselijk aardig.
We hebben samen het hele huis nog eens goed bekeken en ik mocht zelfs bij ze blijven eten.
Ook laten ze allerlei spullen voor mij achter, zodat ik op 1 november zo in het huis kan trekken zonder alvast meubels en zo te hoeven hebben verhuizen of kopen. Dat is toch ontzettend lief?

Gelukkig viel het huis niet tegen. :-)
Dus behalve dat het heel onwezenlijk voelde/voelt dat ik straks een leuk huis in Zweden heb, was/ben ik er ook heel blij mee.
Ik vind het heel spannend.
En er vliegt van alles door mijn hoofd over hoe ik het huis zal gaan gebruiken, veranderen en inrichten. Plannen genoeg in elk geval.
En emoties die alle kanten op vliegen.

De week in 'ons' huis veroorzaakte ook minder fijne emoties.....
Het was daar vooral een week van 'afscheid nemen'. Donderdagnacht sliep ik er voor de laatste keer.
En vrijdag dronk ik er mijn laatste kopje koffie op de veranda (heerlijk in het zonnetje, wie had dat gedacht?) en draaide ik voor de een na laatste keer de deuren achter mij op slot.
In november zal ik er nog 1 keer terugkomen om mijn laatste spullen daar weg te halen en mee te nemen naar mijn Zweedse huis.
En straks is het niet meer ons Zweedse huis, maar zijn Zweedse huis. En daar word ik dan weer niet blij van......

Misschien is dit stukje eigenlijk te persoonlijk om zomaar op internet te zetten. Dus misschien had ik het niet moeten doen. Maar ik wilde het gewoon even kwijt. En ik denk dat ik er niemand kwaad mee doe, dus vooruit maar.

Na 1 november ga ik jullie vast nog meer vertellen over het huis en over Zweden en over hoe het is om daar te zijn. En nog (veel?) meer foto's laten zien.
Als je het leuk vindt, kun je meelezen. En zo niet, dan laat je mijn blog lekker aan je voorbij gaan. ;-)

Speciaal voor Manon (en iedereen die mijn Afrikanen-avontuur meebeleefd heeft) heb ik nog 1 foto van mijn Zweedse huis......

P.S. Iedereen heel erg bedankt voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn stukje van gisteren.

Herfst zonder woorden

Prins gered van de dood?

Toen ik terugkwam van een vakantie van 2 weken in Zweden, was er veel gebeurd in mijn tuintje.
Op de eerste plaats was het duidelijk te zien dat de herfst eraan komt. En op de tweede plaats moest er een hoop opgeruimd en weggehaald worden.
En zo valt er nog veel meer over te vertellen natuurlijk. Maar dat ga ik niet doen.
Ik wilde alleen maar even laten zien dat ik waarschijnlijk een leven gered heb....

Tijdens het opvegen van honderden afgevallen druiven en druivenbladeren, zag ik een emmer staan met een laag water erin.
En in die emmer bewoog iets. Huh???
Ik keek en wat zag ik?


Hij probeerde wanhopig uit de emmer te klimmen, maar dat kon natuurlijk nooit lukken.
Hoe hij erin gekomen is, is me een raadsel.
Maar ik heb hem gered door de emmer om te kiepen in het bos.

En toen bedacht ik me dat ik vergeten was om hem te kussen..... misschien was het wel een prins die speciaal voor mij in die emmer beland was...... ;-)
Helaas, te laat, hij is al in het bos verdwenen.

Ik hoop dat kikkers tegen brandnetels kunnen, want die staan er veel vlakbij waar ik hem heb vrijgelaten.
En misschien was het wel een vrouwtjeskikker.
Ik hoop in elk geval dat de kikker nog lang en gelukkig zal leven. En ikzelf ook natuurlijk.

Hier nog even een fotootje speciaal voor Manon:

tada tada tadaaaaaaaaaaa!!!!

Verrassing in de bus

Gelukkig, het is me nu gelukt om de foto's van mijn camera zichtbaar te krijgen op mijn geleende laptop. Dus vanaf nu kan ik jullie weer gaan stalken met foto's. ;-)

Ik begin maar even met een klein berichtje. Met een leuke inhoud.

Degenen die al een tijdje meelezen op mijn blog, herinneren zich misschien dat ik een tijd geleden de give-away won bij Mamanon. Een zakje vol met Afrikaantjeszaad.
Ik was er reuze blij mee en ging er ijverig mee aan de slag.
Maar helaas helaas helaas, wat ik fout heb gedaan, weet ik niet. Maar er is er maar EENTJE opgekomen en tot een plantje uitgegroeid. Rara, hoe kan dat?

Omdat ik van dit vreemde fenomeen al een paar keer melding had gemaakt op mijn blog, wist Manon hiervan. En wat deed die lieverd???
Ze stuurde me een nieuw zakje. Met wel meer dan 10.000 Afrikaantjeszaadjes!
Als het volgend jaar niet gaat lukken om hier een grote oranje Afrikanenzee te krijgen, dan weet ik echt definitief zeker dat ik geen groene vingers heb.

En het bleef niet bij alleen een zakje zaad. Manon stuurde nog iets heel leuks mee:

Daar staan superleuke dingen in om te maken. Dus hier gaan jullie vast nog een keer van horen. Nou ja, lezen en/of zien dan.

Vandaag maakte ik samen met een vriendin een heerlijk fietstochtje rondom de Lepelaarplassen. Hopelijk lukt het mij om daar morgen het een en ander van te laten zien en over te vertellen.
Hier alvast een fotootje (hihi, nu het toch weer kan....).

Speciaal voor Manon

De enige Afrikaan heeft een knopje!

Uitslag give-away

Heb je meegedaan aan mijn Uilen-give-away? Zo ja, dan kan het vandaag je geluksdag zijn. ;-)

Want weliswaar een dagje te laat, heb ik nu toch de trekking verricht.

Dit waren de deelnemers:

 

Ik heb alle reacties op 2 blaadjes uit mijn Grand-Canyon-souvenir-memobloc geschreven in de volgorde waarin ze meegedaan hebben. Zoals je kunt zien zijn het er nipt meer dan 50 geworden.
Dussss..... er gaan hier binnenkort zowel een DIY-uilenpakketje als een al gemaakt uiltje de deur uit.

Ik knipte strookjes van alle namen en deed die in een oud sauskommetje:

Daarna: ogen dicht, een heleboel keer husselen en toen 1 strookje eruithalen. En daar stond op......

En vervolgens nog een keer dezelfde procedure. En toen pakte ik het strookje met......

Dus nu heb ik het volgende bedacht: Sylvia van Zaanse Zolder mag als eerste kiezen wat ze wil hebben.
Een DIY of een al gemaakt uiltje. En in welke kleuren natuurlijk.
En daarna krijgt Simone van De Sierkip de mogelijkheid om haar kleurencombinatie te zeggen.
En als Sylvia een DIY wil, krijgt Simone een al gemaakt uiltje en andersom. Nou ja, dit staat er een beetje krom, maar jullie snappen vast wel wat ik bedoel. ;-)

Ik vind het erg leuk dat deze 2 dames gewonnen hebben, want ook zij zijn frutselaars, kringlopers en fotomakers. Een beetje zoals ik dus. Ik lees hun blogs heel graag.

Natuurlijk lees ik ook de blogs van de meeste andere deelnemers. En nog meer trouwens. Maar ja, er konden er maar 2 de winnaar zijn deze keer.
Wie weet heb ik binnenkort wel 150 volgers. En dat lijkt me dan een mooie gelegenheid voor weer een give-away. Dus dan: nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Iedereen heel erg bedankt voor het meedoen.

En heb je bovenaan de foto van het geluksklavertje gezien? Die komt ook uit eigen tuin.
En hij staat in een pot. En in die pot staat ook de enige Afrikaan die is opgekomen bij mij uit het zaad dat ik won bij Mamanon. Dus Manon: hierbij een eervolle vermelding voor jou. ;-)

Zie je hem staan? Hij is een beetje wazig, want de foto was bedoeld voor de Klavertjes 4. Maar hij staat er echt en hij leeft nog. ;-)

Tenslotte voor wie het weten wil: de mini-tjiftjafjes vandaag:

Ik kon het niet laten. Sorry. Ik vind ze zo leuk. En ze groeien zo hard. Ze beginnen nu al echt op vogeltjes te lijken. Ik zag zelfs al een vleugeltje met ieniemienie veertjes erop.

Afrikaantjes?

Vandaag heb ik de zaadjes gezaaid die ik gewonnen had bij Mamanon.
Voor de zekerheid heb ik eerst een deel in een bakje gezaaid:

En daarna heb ik de rest van het zakje leeg gestrooid over de restanten van de bamboe.
Nu maar hopen dat de veldmuisjes die zaadjes niet al te lekker vinden. En dat ze gaan opkomen.
Ik houd jullie natuurlijk op de hoogte.

Verder heb ik vanmiddag de eerste zonnebloemen uitgeplant:

In een pot, want dan kunnen de konijnen er (hopelijk) niet bij. En volgens internet moeten deze zonnebloemen ook in een pot kunnen, omdat ze niet zo hoog worden.