Prachtige-avond-fietstocht, vervolg

Nadat ik een paar broodjes en een pak sap gekocht had bij de Jumbo fietste ik verder door het met toeristen gevulde Nunspeet. 

Ik ging op zoek naar een bankje om even rustig mijn broodjes op te kunnen eten, maar alle bankjes daar waren al bezet. 

Bij het station kwam ik dit beeld tegen:

En vlak daarna, bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten weer een afbeelding van een wild zwijn.

Zou dat een waarschuwing zijn?

Bij het bezoekerscentrum (dat gesloten was) hing een mooi gedicht aan de muur.

Recht tegenover het bezoekerscentrum stond een uitkijktoren (ook gesloten, het was natuurlijk ook al laat).

Het eerstvolgende bankje dat ik tegenkwam stond hier:

Niet echt een aantrekkelijke plek zo bij het viaduct over de A28.

Dus ik reed nog maar even door, op weg naar knooppunt 12. Er zou vast wel ergens een leuker bankje komen.
Maar nee, op dat stukje geen bankje gezien.
Bij knooppunt 12 zag ik wel een aparte straatnaam.

Als je daar woont, zul je je adres vast vaak moeten spellen. Maar ik vermoed dat er niet zoveel mensen wonen aan deze laan, aangezien het midden in het bos was.

Dat er echt wilde zwijnen in deze bossen wonen, was op meerdere plekken duidelijk te zien.

Ik kwam regelmatig hun wroetsporen tegen.
En natuurlijk nog steeds heel veel mooie wandelpaden aan beide kanten van het fietspad.

Het is echt niet vreemd dat hier veel toeristen op af komen, het is werkelijk een prachtige omgeving.

En ja hoor, bij knooppunt 71 vond ik eindelijk een geschikt bankje.

Daar ging ik even zitten om mijn broodjes op te eten en een stukje te lezen in mijn meegenomen spannende boek.
Vanaf hier hoefde ik nog maar ongeveer 12 km te fietsen en het was 'pas' 20.45 uur, dus dat moest goedkomen.

Precies op dit punt hield het bos op en begon de heide.
Toen ik weer op de fiets stapte, zag ik dat de zon begon onder te gaan. Een prachtig gezicht.

Maar wel een klein beetje verontrustend eigenlijk. ;-)
Hoewel de zon onder aan het gaan was, was het nog steeds licht. Ik zag het fietspad voor mij uit kronkelen.

Bij knooppunt 73 stond deze paddenstoel:

Ik moest hier linksaf richting knooppunt 53.
Harderwijk minder dan 10 kilometer en het was 21.12 uur. Ik dacht dat dat wel voor het donker zou moeten gaan lukken.

De route ging verder door de Leuvenumse bossen.

Op het bordje stond dat je daar niet meer in mocht na zonsondergang.

Maar het was nog niet donker, dus de zon was nog niet onder. Gauw verder fietsen dan maar.

Op de open stukken was het nog wel licht, maar tussen de bomen ging mijn fietslamp inmiddels vanzelf aan.

En daar zag ik er opeens eentje staan: een wild zwijn. Vlak langs het fietspad.
Ik stopte om mijn camera te pakken, maar ik geloof dat dat niet op prijs gesteld werd.
Het zwijn (een vrouwtje) begon te lopen en dreigende geluiden te maken. Tegelijk hoorde ik dat het zwijn niet alleen was. Van verschillende plekken kwamen schreeuwende zwijnengeluiden. Van zwijnen die ik niet zag.
Het leek me verstandiger om de camera maar even te laten voor wat het was en snel door te fietsen.
Heldendaden zijn alleen leuk als ze goed aflopen. Dus helaas geen bewijs van dit avontuur. :-)
Zo kwam ik om 21.30 uur heelhuids aan bij knooppunt 53, waar het eigenlijk best al donker was.

Na ongeveer 10 minuten door een aardig donker stuk bos gefietst te hebben, kwam ik aan bij meer open landschap. Dus was het daar nog best licht.

Daar stond een bordje met deze tekst:

Ik was benieuwd hoeveel zand dat dan wel zou zijn.
Het viel mee, maar wat er naast het fietspad lag, was adembenemend.
Het Beekhuizerzand, waar de fietsroute naar genoemd is.

Het was helaas te laat om nog mooie foto's te kunnen nemen en er echt van te kunnen genieten, maar ik wil hier zeker graag nog een keer naar terug. Dan bij daglicht, met een betere camera en genoeg tijd om dit beter te kunnen bekijken en beleven. Het is zo bijzonder.

Om precies 22.00 uur kwam ik aan bij het laatste knooppunt van de route, knooppunt 50.
Toen was het inmiddels wel echt donker, maar ik hoefde nog maar een paar kilometer en ik had licht op mijn fiets.

Na het laatste stukje donker bos, ging de route verder over het fietspad naast de provinciale weg richting Harderwijk. Dus daar was straatverlichting.

In Harderwijk aangekomen, was het 22.17 uur.

En nog steeds een lekkere temperatuur.

Een klein stukje verderop stond mijn auto, bij knooppunt 11.

Route volbracht. Net op tijd. Of net te laat, het is maar hoe je het wilt zien.

Het was een prachtige route, een prachtige avond en dus een prachtige avondfietsroute.
Ik heb er erg van genoten. Ik hoop dat jullie een beetje hebben kunnen mee genieten.

Ik denk dat ik deze route nog een keer in de omgekeerde volgorde ga fietsen en dan iets eerder op de dag.

Prachtige-avond-fietstocht

Het begon met het kopen van iets bij iemand op Marktplaats. Die persoon woont in Harderwijk. En het ophalen van het 'iets' leek mij een mooie gelegenheid om eens een fietstochtje te gaan maken op de Veluwe, aangezien ik daar toch al bijna was door mijn ritje naar Harderwijk.

Snel op internet gezocht naar een route die mij wel mooi leek, wat spulletjes ingepakt en de fiets op de auto geladen. Dat klinkt trouwens allemaal sneller dan het was.

De route die ik vond was de Beekhuizerzand-route.

Achteraf misschien iets te enthousiast bedacht, want ik startte pas rond 18.00 uur. In principe moet je dit natuurlijk in een paar uurtjes kunnen fietsen, maar met mijn (gebrek aan) tempo (dat vooral veroorzaakt wordt door overal en nergens stoppen om iets te bekijken en foto's te maken) had ik kunnen weten dat het langer zou gaan duren. Maar dat is achteraf, haha.

Dit was mijn startpunt. Knooppunt 11.
Handig gelegen in een woonwijk in Harderwijk waar ik met gemak mijn auto kon parkeren.
De foto maakte ik om 17.58 uur.

Op naar knooppunt 55.
Dat ging niet helemaal vlekkeloos. In de buurt van de moskee (wie verwacht er een moskee in het zeer christelijke Harderwijk?) heb ik een tijdje rondjes gereden omdat ik niet snapte wat er daar met het routebordje bedoeld werd. Nou ja, een rondje om de moskee is weer eens iets anders dan een rondje om de kerk.
Uiteindelijk kwam het toch nog goed en kon ik de route vervolgen.

Toen ik Harderwijk eenmaal uit was, kwam ik bomen tegen met deze linten eromheen.

Handig dat je ergens voor gewaarschuwd wordt, maar minder handig dat er nergens wordt uitgelegd waarvoor dan precies en wat het gevaar inhoudt.
Ik had weleens iets gehoord over de Eikenprocessierups en irriterende haartjes daarvan, maar meer dan dat ik de klok daarover had horen luiden, was het niet.
Omdat ik niet wist waar ik bang voor moest zijn, ben ik niet lang onder de bomen blijven staan en heb ik al helemaal niet gezocht naar de rupsen om er foto's van te maken. Gemiste kans misschien?

Ik zag wel leuke loslopende kippen onder de bomen.

Geen idee of dat iets met de rupsen te maken had.

Het eerste deel van mijn tochtje voerde vooral door landelijk boerenlandschap met akkers, weiden en dierenfokkerijen. Zo kwam ik bij knooppunt 55 aan.

Aan de overkant van het knooppuntenbord stond deze leuke fiets:

De iets verderop gelegen theetuin was al dicht. Het was inmiddels ook al 18.51 uur.

Het landschap begon te veranderen.

Dit was bij knooppunt 54.
Ik heb sterk het vermoeden dat hier een homo-ontmoetingsplek is. Er liepen mij iets teveel om zich heen kijkende mannen in hun eentje rond te slenteren.

Een stukje verder, op weg naar knooppunt 57, stond dit kraampje langs de weg:

Je kon daar allerlei spulletjes kopen van luchtvaartmaatschappij Emirates. Ik vraag me dan gelijk af hoe die persoon aan al die spulletjes komt. Maar kennelijk is het wel een persoon die aan eerlijkheid doet.
Deze briefjes waren op de kraam te vinden:

Langs de weg kom je zowel oude boerderijen tegen als riante optrekjes met oprijlanen.

Bij het binnenrijden van Hulshorst zag ik dit mooie moestuintje. Alles stond er prachtig bij. Een duidelijk ervaren moestuinder, zo te zien.

Een stukje verderop stond dit:

Dus de enige courgette in het mandje (vast een verkooptruc) verdween in mijn fietstas. Uiteraard na achterlating van 50 cent in het geldbakje.
Deze mensen hadden nog meer te koop:

Niet op zondag: inderdaad, de Bible belt is in deze omgeving overal voel- en zichtbaar.

Intussen was ik nog niet op de helft van mijn geplande tocht aangekomen. Ik was nog op weg naar knooppunt 83, dat in het centrum van Nunspeet gelegen is.
Onderweg begon er steeds meer bos te komen.

Ik zag overal prachtige wandelpaden. En het fietspad was ook heel mooi.

Aangekomen in Nunspeet, zag ik dit: nepschapen.

En een leuke straatnaam.

En tenslotte een Jumbo-supermarkt die gelukkig tot 21.00 uur open was, want het was intussen al 20.00 uur geweest en ik was nog niets tegengekomen waar ik iets te eten kon kopen.

Even naar binnen dus.
Pauze bij de Jumbo. Later schrijf ik weer verder.

Te druk voor Blogland

Sinds ik (een maandje geleden alweer) terugkwam uit Zweden heb ik het idee dat ik een heel leven in 1 maand aan het proppen ben. Ik ren en vlieg en kom aan Blogland nauwelijks toe. Niet om te schrijven en niet om te lezen.

Gelukkig ben ik hoofdzakelijk druk met leuke dingen.

Kijk maar even mee:

Ik ging een middagje naar Harderwijk, wat hier heel dichtbij is en een ontzettend schattig stadje.

Ik zou er eigenlijk vaker moeten komen.

Ik was bij het afscheidsfeestje van een aardig iemand met nog meer aardige mensen.

Ik ging een dagje naar mijn moeder en stond op de terugweg een uur in een nachtelijke file vol ergernissen over asociaal gedrag. Dat was weer even hard landen op Nederlandse bodem.

Maar het Flevolandse landschap maakt weer een hoop goed.

Ik ging samen met mijn zus naar de voorstelling Fanny en Marius van Theatergroep Suburbia op het prachtige stadslandgoed De Kemphaan in Almere.

Helaas is deze voorstelling alweer afgelopen, maar eind augustus is Suburbia terug met een nieuwe locatievoorstelling van het stuk Blind date, naar de film van Theo van Gogh. 

Mijn zus bleef bij mij slapen en omdat ik geen extra bed heb, moest ze op de bank liggen. (dat wilde ze trouwens zelf, ik had haar ook naar huis willen brengen) Die moest ik eerst wel even ontruimen.....

Uhm, ja, veel troep om op te ruimen en weg te gooien.

En nu ligt de bank alweer vol met hele andere dingen. Maar daarover later meer.

Ik was een aantal avonden vrijwilliger bij Suburbia.

En een aantal middagen vrijwilliger bij Theatergroep Vis à Vis.

Ik ging lunchen bij Van der Valk Almere met mijn ex-overbuurvrouw Tineke.

Dat was heel gezellig en lekker. En de lunch kregen we niet op.

Ik haalde bij mijn dochter, die de volgende dag ook nog jarig was, haar ratjes op. Die logeren nu bij mij tijdens haar vakantie.

Ik stond achter de bar in de kantine van het park waarop ik woon. Ik moet dit 6 keer per jaar doen en 4 keer daarvan vallen in deze maand. Dan heb ik dat maar gedaan, maar het is wel vaak achter elkaar nu.

Ik was van plan om ook nog naar de Weversmarkt in Hoorn te gaan, maar door alle drukte heb ik dat maar overgeslagen. Wel jammer dat ik nu een paar medeblogsters niet gezien heb. En de rest van het leuks op die markt natuurlijk. Volgend jaar dan maar, hopelijk.

Afgelopen vrijdagavond stond ik weer achter de bar en in het begin was het helemaal niet druk. Dus daar begon ik maar aan een nieuw inktvisje. 

Verder dan dit kwam ik niet, want toen werd het opeens wel flink druk.

Toen ik klaar was, pakte ik mijn spullen in, zette die plus de rattenkooi in de auto en reed naar het huis van vrienden waar ik een weekendje zou passen op het huis en de dieren.

Dat was geen verkeerde timing, want zij hebben een zwembad en dat kwam goed van pas met het warme weer. Eigenlijk jammer dat ze gisteren weer thuis waren. ;-)

Ik zag ook de voorstelling HaRT van Vis à Vis.

Mocht je nog tijd, zin en geld hebben: ze spelen deze voorstelling deze week voor het laatst.

Het is zeker de moeite waard. Laat je verrassen op een van de komende mooie zomeravonden. Of op zondagmiddag. Dan kom je mij misschien tegen.

Tussen alle bedrijven door snoeide ik ook nog mijn druivenplanten. In de hoop dat de druiven dit jaar wel eetbaar (lees lekker) zullen zijn.

Ik heb jullie mijn tuinavonturen ook nog niet eens verteld. Misschien komt het daar nog van. Bergen onkruid heb ik verwijderd. Echte bergen.

Ik oogstte erwten uit eigen tuin. Die had ik als experimentje in een pot gezaaid en dat was erg goed gelukt, moet ik zeggen. Dus volgend jaar ga ik er meer zaaien. Want dit was mijn hele opbrengst.

Ik was nog net op tijd uit Zweden teruggekomen om nog een bosje pioenrozen te kunnen kopen en daar een weekje van te genieten. Die in mijn eigen tuin hebben helaas gebloeid toen ik er niet was. Tja, je kunt niet alles hebben als je van 2 walletjes wilt eten.

Vorige week ging ik ook nog even langs de kringloopwinkel. Jaja, ook om dingen weg te brengen deze keer.

Ik vond o.a. dit puzzeltje. Rara, naar wie zal ik dat eens sturen?

En kijk eens wat ik ook nog vond:

Een echte good old Magic Mary, aankleedpopje uit de jaren 70. 

Die MOEST ik natuurlijk hebben!

Uiteraard deed ik ook nog allerlei dingen waar ik geen foto's van heb.

En intussen ging Mevrouw Merel stug door met broeden.

Ik probeerde af en toe of ik foto's kon maken, maar ze zat werkelijk aan haar nest vastgeplakt en liet zichzelf en de kindjes voorzien van lekkere hapjes door Meneer Merel die daarmee af en aan vloog.

Maar gisteren had ik geluk. Het nest was onbeheerd. Dus ik klom snel op de trap met mijn camera en maakte een paar foto's van de kleintjes die eigenlijk al geen kleintjes meer waren.

Nog net op tijd.

Vanmorgen zat er eentje naast het nest.

Die viel een half uurtje later naar beneden en rende onder de heg met zijn moeder achter zich aan.

Ik hoop maar dat dat de bedoeling was en dat het allemaal goed gaat aflopen.

Tussen alle drukte door, was het af en toe even tijd voor pauze.

Met stukjes watermeloen.

Of met een koel drankje en een zomerboek.

O ja, de plantjes die erachter staan, kocht ik ook nog en zette ik in de grond. Man man, want ben ik een tuinierster geworden. Wie had dat ooit gedacht?