czytanie - moja pasja

"27 śmierci Toby’ego Obeda" Joanna Gierak-Onoszko

2022-05-03T18:04:00.001+02:00

Dawnymi czasy zaczytywałam się w westernach, powieściach i prawdziwych historiach rdzennej ludności obu Ameryk. Szczególnie utkwił mi w pamięci los wodza Geronimo. Był taki moment, w którym próbował uciec ze swoim ludem przed prześladowaniami "białych" do Kanady. Czytając tę historię dopingowałam go w myślach, bo przekroczenie Kanadyjskiej granicy było ratunkiem. Tam Indianie byli chronieni, zyskiwali prawa, które odbierał im rząd USA. W upragnionej Kanadzie czekała na nich wolność i opieka Państwa. Ta nadzieja gnała pognębione, rdzenne ludy na północ. Żyłam w tym przeświadczeniu do momentu przeczytania „27 śmierci Toby’ego Obeda”.

Otóż okazuje się, że zawiodłam się srodze. Ale pal licho mój zawód. Okazuje się, że rząd Kanady zgotował iście piekielny los tysiącom ludzi, w szczególności małym dzieciom. Ktoś wpadł na pomysł ucywilizowania małych rdzennych "dzikusów" umieszczając ich czasem setki kilometrów od domu, w szkole z internatem. Plan był prosty: wyrugowanie w dzieciach języka, tradycji, kultury i poczucia przynależności do swojego ludu a sposoby, którymi egzekwowano przemianę Indian w pełnoprawnych i cywilizowanych Kanadyjczyków mrożą krew w żyłach. Katowane, poniżane i wykorzystywane seksualnie dzieci umierały, uciekały lub próbowały przetrwać. Te, którym się udało nazywają sami siebie "ocaleńcami". Jednak trauma dziecięcych przeżyć pozostaje z nimi do końca. Dorosłym "ocaleńcom" w zapomnieniu nie pomaga alkohol, narkotyki, samookaleczanie się, ani przemoc wobec innych.

Książkę przeczytałam będąc w jakiegoś rodzaju letargu, dopiero przy podziękowaniach autorki puściły emocje i popłynęły łzy. Dotarło do mnie, że to były przeżycia prawdziwych ludzi a nie fantazyjne, wymyślone historie z piekła rodem. To kolejna czarna plama na honorze Kościoła katolickiego ale i europejskiego najeźdźcy. Entuzjastycznie celebrowany Columbus Day, jest prztyczkiem w nos dla rdzennej ludności Kanady.

Ten rzetelny, dobrze napisany reportaż polecam z całego serca ludziom, którzy cenią prawdę. Może nie czyta się go łatwo, ale zapewniam, że nie można się oderwać.

"Kwiaty na poddaszu"

2016-10-24T11:29:00.001+02:00

O tej książce słyszałam dużo wcześniej. Czytałam z zainteresowaniem opinie, recenzje na blogach i fragmenty. Zaciekawiły mnie na tyle, że postanowiłam ją przeczytać. Raz nawet byłam bliska kupienia jej. Długo stałam przy półce i trzymałam w ręku, jednak coś kazało mi ją odłożyć z powrotem. W końcu przyszedł ten moment, że mogłam w ciszy i spokoju, z wypiekami na twarzy zagłębić się w historię rodziny Dollangangerów. I muszę przyznać otwarcie, że wypieki pozostały do końca!

Virginia C. Andrews stworzyła poruszającą do głębi opowieść i rozumiem, dlaczego stała się bestsellerem. Głównymi bohaterami jest szczęśliwa i kochająca się rodzina z dwójką dzieci. Z czasem pojawiają się jeszcze bliźnięta, co jeszcze mocniej cementuje ich związek. Jednak to nie jest baśń i szczęście pryska w jednej chwili, gdy w wypadku ginie ojciec rodziny. Na idealnym wzorze, jaki tworzyło życie Dollangangerów pojawiają się kolejno rysy i z każdej z nich, niczym czarne złowieszcze macki, wypełzają skrywane tajemnice. Nagle dom, który był opoką i bezpiecznym schronieniem dla dzieci, już nie należy do nich. W krótkiej chwili zostają z kilkoma walizkami całego dobytku, wśród którego brakuje nawet drogocennych pamiątek po ojcu. Jest tylko jedno miejsce, do którego mogą się udać po ratunek. Matka wyjawia im, że mają dziadków, o których do tej pory nie wiedzieli. Co więcej, są oni bajecznie bogaci. Tylko dlaczego dzieci wyruszają w podróż nocą i jak niechciani intruzi wpuszczani są w wielkiej tajemnicy mało używanym wejściem na strych?

Z każdą stroną książki misterna pajęczyna zdarzeń nabiera coraz to nowych wątków i staje się coraz trudniejsza do przerwania. Autorka snuje przed czytelnikiem historię niewiarygodną i przepełnioną emocjami. Niejednokrotnie wzrusza do łez.

Narratorką jest dziewczynka, Cathy, której marzeniem jest zostać baletnicą. Jej starszy brat pragnie zostać lekarzem. Te jasno sprecyzowane i konkretne marzenia pomagają im przejść przez doświadczenia, na jakie skaże je los. Jednak najbardziej bolesne jest to, że ten los nie jest ślepy. Jego oblicze to twarz osoby, której dzieci bezkrytycznie ufały.

"Kwiaty na poddaszu" to opowieść, którą czyta się jednym tchem. Polecam wszystkim żądnym wzruszeń czytelnikom.
Oczywiście szybko dowiedziałam się, że historia Dollangangerów ma swoją kontynuację i nie mogłam oprzeć się chęci poznania dalszych ich losów. Sięgnęłam więc po "Płatki na wietrze".

I co?
Prawdę mówiąc nie wiem, co napisać, bo całą recenzję mogę streścić w jednym słowie: "rozczarowanie".
Nie lubię odkładać książki w połowie nie przeczytanej, ale tu miałam na to ogromną ochotę. Dobrnęłam więc do końca, ale chyba nikt nie zmusi mnie do przeczytania dalszych części, bo i takowe są.

Pomiędzy tymi dwiema częściami jest ogromna przepaść. Rozumiem, że dziewczyna po ciężkich przejściach w dzieciństwie może być emocjonalnie rozbita, ale zachowanie Cathy bywa zupełnie niezrozumiałe. Los podsuwa jej coraz to nową szansę na dostatnie i spokojne życie, ale ona to konsekwentnie odrzuca. W imię czego? Nie wiem. Początkowo rozumiem, że jest to chęć zemsty i tylko to jest celem jej życia, ale kiedy przychodzi co do czego, Cathy raptem rezygnuje z planów ( swoją drogą zupełnie dziwnych ). Najbardziej drażniło mnie jednak niezdecydowanie bohaterki. Na jednej stronie zdaje sobie sprawę, że nigdy kogoś nie pokocha a za kilka stron tego samego mężczyznę kocha całym sercem, na kolejnej zaś czuje raptowny impuls, że kocha kogoś innego. Zaraz potem stwierdza, że zawsze kochała jednak zupełnie inną osobę. Taki kołowrotek uczuć jest prowadzony z mniejszą lub większą intensywnością przez całą książkę.
Z grubsza fabuła się jako tako trzyma, gdyby ująć w skrócie całą historię, ale wątki, którymi wypełniła powieść autorka i sposób w jaki to zrobiła po prostu irytują. Drażnią również liczne powtórzenia sugerujące, że opowieść powstała w pośpiechu. Mam wrażenie, że książka jest napisana na siłę, żeby wypełnić powstałą lukę na rynku wydawniczym i pociągnąć dłużej na opinii bestsellera, którą osiągnęła pierwsza część.
Jak wiadomo są gusta i guściki, więc znalazłam też pozytywne opinie "Płatków na wietrze" . Ja polecam tę książkę tylko literackim masochistom.

Pan Przypadek i mediaktorzy - głosowanie

2016-08-26T12:19:00.000+02:00

Głosowanie na okładkę nowej części przygód detektywa Jacka Przypadka trwa w najlepsze. Dołożę więc i ja w tym głosowaniu swoje trzy grosze... a może lepiej punkty. Oto projekt punktowany przeze mnie najwyżej, czyli trzema punktami :

Kolejne dwa punkty przyznaję projektowi poniżej:

I jeden punkcik dostaje ta trochę abstrakcyjna propozycja:

Więcej propozycji oraz regulamin głosowania dostępne na blogu: panprzypadek.blogspot.com

"Trzeci klucz" Jo Nesbø

2016-07-22T15:43:00.003+02:00

Cóż mogę powiedzieć o Harrym Hole? Po przeczytaniu czwartego tomu cyklu powieści kryminalnych z komisarzem w roli głównej chyba sporo. Już po pierwszym stwierdziłam, że lubię głównego bohatera, ale teraz jest dla mnie prawie, jak przyjaciel. Prawie, bo ja wiem o nim sporo, on o mnie nic. Tak nie działa przyjaźń. Niemniej Harry Hole, mimo, że pełen wad jest bohaterem w pełni pozytywnym a w „Trzecim kluczu” zdaje się wychodzić na prostą ze swojego alkoholizmu, co mnie osobiście bardzo ucieszyło. Czasami ma się ochotę poklepać go po ramieniu i powiedzieć, że będzie dobrze. Ale on i bez tego świetnie daje sobie radę. Nie zawsze o tym wie, czasem wydaje mu się, że błądzi po omacku, ale w efekcie zawsze odkryje prawdę. Taką mam nadzieję, bo sprawa Ellen Gjelten, jego zamordowanej partnerki jest dalej nie wyjaśniona. Ale wiem, że on nie odpuści. Bo to nie jest w jego zwyczaju. Kiedy tylko najdrobniejszy fakt mu się nie zgadza, nie zaprzestaje śledztwa. A czasem nie ma faktów, jest tylko intuicja, która zazwyczaj nie zawodzi. Lubię Harrego, choć nie podoba mi się jego portret policyjny na końcu książki, ale za to jego gust muzyczny bardzo.

„Trzeci klucz” wchodzi w skład „Trylogii z Oslo”, czyli cykl w cyklu. W stolicy Norwegii dochodzi do perfekcyjnie zorganizowanego i brutalnego napadu na bank, w którym ginie młoda kobieta. Po pierwszym napadzie zdarzają się kolejne. Wszystko dzieje się według tego samego scenariusza, na szczęście bez dalszych ofiar. Policja czuje się przyparta do muru przez opinię publiczną. Harremu do współpracy przydzielona zostaje Beate Lønn, młoda policjantka obdarzona wyjątkowym talentem do zapamiętywania twarzy. Mając niewiele punktów zaczepienia śledczy zmuszeni są skorzystać z pomocy Raskola, speca od napadów na banki, który aktualnie siedzi w więzieniu. Szybo okaże się, że z tajemniczym Raskolem połączy Harrego nie tylko sprawa napadu. Żeby było ciekawiej, w życiu osobistym komisarza pojawia się dawna kochanka, która w trochę dziwnych okolicznościach popełnia samobójstwo. Dla policji sprawa jest jasna, prosta i szybko zostaje zamknięta. Tylko Harry wie, że spędził z nią ostatnie chwile jej życia, których zupełnie nie pamięta, co zmusza go do poprowadzenia prywatnego śledztwa.

Fabuła „Trzeciego klucza” trzyma w napięciu przez cały czas. Kiedy wydaje się, że już mamy wyjaśnienie okazuje się, że autor rzucił nam tylko przynętę, a potem kolejną i jeszcze jedną, a czytelnik z łatwością łapie się na nią niczym jakiś karp. Ale to jest właśnie najlepsze w książkach Jo Nesbø. Jest bardzo przekonujący. Potrafi przekonać zarówno komisarza, jak i czytelnika, że prawda jest tam gdzie on chce, żeby była. A potem od niechcenia rzuca kolejny trop, który zmienia wszystko.

Cykl o komisarzu Harrym Hole złożony jest z historii, które zazwyczaj od początku do końca zawierają się w jednym tomie. Jednak poleciłabym czytanie od pierwszego w kolejności, gdyż niektóre poboczne wątki przenikają się wzajemnie w kolejnych tomach. W „Trzecim kluczu” ciągnie się śledztwo dotyczące zabójstwa Ellen a w tle związek Harrego z Rakel, które zaczęły się w „Czerwonym gardle”. Sprawa jego byłej partnerki nie może zostać niewyjaśniona, dlatego czekam z niecierpliwością, kiedy będę mogła przeczytać „Pentagram”, żałując, że nie zaopatrzyłam się w niego wcześniej.

Cykl polecam wszystkim miłośnikom kryminałów. Dla mnie to świetny, skandynawski klasyk w swoim gatunku.

"Wybór" Robert Whitlow

2016-07-16T17:26:00.003+02:00

Siedemnastoletnia Sandy jest żywym wcieleniem ideału amerykańskiej dziewczyny. Śliczna, niebieskooka blondynka, inteligentna i zdolna uczennica, członkini samorządu szkolnego i świetna cheerlederka. Sandy ma też chłopaka i oczywiście jest to wschodząca gwiazda szkolnej drużyny sportowej. Trochę schematyczni bohaterowie, ale ich historia już nie, choć początkowo właśnie tak się zapowiada.
Zaczyna się w myśl Alfreda Hitchcocka. Symbolicznym trzęsieniem ziemi jest wiadomość o ciąży dziewczyny. Dalej jednak emocje mają już mniejszą amplitudę, przez co prawie połowa książki wydaje się być nieco ckliwa, choć pozbawiona niepotrzebnej egzaltacji czy czułostkowości. Powieść podzielona jest na dwie części. W pierwszej poznajemy bohaterkę stojącą przed tytułowym wyborem. Jest rok 1974. W Stanach Zjednoczonych właśnie wtedy aborcja zostaje uznana za legalną. Sandy może więc bez przeszkód usunąć ciążę lub urodzić dziecko. Po urodzeniu może zechcieć je wychować lub oddać do adopcji. Cokolwiek by nie wybrała na pewno wpłynie to na dalsze jej życie. Tak naprawdę w tej książce nie jest opisana jedno zdarzenie, co do którego Sandy musi dokonać wyboru, bowiem takie sytuacje życie kreuje nie raz. Jako młoda dziewczyna, a potem dojrzała kobieta z drugiej części, musi podejmować decyzje, które zaważą nie tylko na jej życiu. Czy zawsze wybierze właściwą drogę? Podczas lektury zerknęłam na tylną okładkę, gdzie znalazłam opis autora i szczerze się zdziwiłam. Robert Witlow jest bowiem znany jako autor trillerów o tematyce prawniczej. Jako, że sam jest prawnikiem i pracował jako adwokat na pewno jest dość wiarygodny w tej kwestii. „Wybór” natomiast jawił mi się początkowo jako typowa powieść obyczajowa lub nawet melodramat stąd moje zdziwienie dorobkiem autora. Jednak w dalszej części książki doczekałam się również wątków sądowych i prawniczych, a nawet kryminalnych. Tempo akcji jest dość zróżnicowane, nie nuży, przez co czyta się książkę szybko. Prawdę mówiąc, mimo drobnych wad, powieść wciąga od pierwszych stron. Najbardziej podczas czytania drażnił mnie zbyt szczegółowy opis np.: czynności, które nie miały żadnego wpływu na fabułę. Zdarzyło się to kilka razy ale nie miało dużego wpływu na przyjemność czytania. Autor poruszył w tej powieści wiele problemów, między innymi wątek niechcianej ciąży w zbyt młodym wieku, ale i wpływu innych osób na nasze decyzje. Wydaje mi się, że poprzez bohaterów daje znak czytelnikowi, żeby najuważniej słuchał swego serca i własnego rozumu, gdyż nawet osoby, które chcą naprawdę pomóc mogą też dokonywać niewłaściwych wyborów a wtedy pomoc może okazać się „niedźwiedzią przysługą”. Mówi również, że każdy wybór ma wpływ nie tylko na życie decydenta, ale na grono bliskich mu osób. Podkreśla też kwestię wiary. Bohaterka w trudnych sytuacjach zwątpienia z niej czerpie siłę. „Wybór” to książka dla wszystkich, którzy oczekują emocjonującej lektury i wzruszeń, podczas których nawet łza może się w oku zakręcić. Dziękuję za nią Natannie z bloga moje zaczytanie, u której miałam szczęście zostać wylosowaną w rozdaniu jakiś czas temu :)

"Tuf Wędrowiec" - G.R.R. Martin

2016-07-08T16:23:00.003+02:00

G.R.R. Martin jest mi znany jako autor genialnych „Pieśni Lodu i Ognia”. Muszę napisać, że cieszę się, iż książkę „Tuf Wędrowiec” przeczytałam kilka lat później po zapoznaniu się ze wspomnianą serią, inaczej nie potrafiłabym w pełni dostrzec jej zalet i nie uniknęłabym porównań, które raczej wypadłyby blado i na niekorzyść tej ostatniej.
Powiem szczerze, że przez jakiś czas po przeczytaniu „Pieśni Lodu i Ognia” wszystkie książki wydawały mi się lekturą bez polotu. Może kiepsko trafiałam, a może to był typowy kac po książkowy, niemniej cieszę się, że już minął. A sprawiła to seria piastowska Pani Cherezińskiej, choć o tym kiedy indziej. „Tuf Wędrowiec” to zbiór opowiadań, które zostały napisane na długo przed „PLO”. Łączy je postać głównego bohatera, posiadacza niewielkiego, odrapanego statku o długiej i dla wielu idiotycznej nazwie „Róg Obfitości Znakomitych Towarów po Nadzwyczaj Niskich Cenach”. Haviland Tuf zostaje pokazany jako wielkie chłopisko z ogromnym, rozlanym brzuszyskiem, z twarzą pociągłą i bez wyrazu. Jego skóra przypomina barwą kredę i pozbawiona jest zupełnie włosów. Dodajmy do tego umiłowanie do piwa i jedzenia (bezmięsnego), stoicki spokój w kryzysowych sytuacjach i przedkładanie towarzystwa kotów nad ludzi i mamy dość ciekawego i intrygującego bohatera. Język, którym posługuje się Tuf jest niezwykle wyszukany, co wyróżnia go wśród ludzi, z którymi styka go los. Inteligencja pozwala wydostać się z opresji, w którą co rusz wplątuje go chęć pomocy innym oraz posiadanie statku, który jest dla wielu istot przedmiotem bezgranicznego pożądania. I gwoli wyjaśnienia nie piszę tu o wspomnianym wyżej „Rogu…”. W niespodziewanych okolicznościach bowiem , Tuf, skromny kupiec, któremu ostatnimi czasy trochę brakuje szczęścia w handlu, jak zwykł o sobie mówić, staje się właścicielem i dowódcą biowojennego okrętu Inżynierskiego Korpusu Ekologicznego. „Arka” to statek, który jest śmiertelnie niebezpieczną bronią. Ponad trzydziestokilometrowy produkt geniuszu dawno wymarłych Ziemian. Na szczęście człowiek, który nim włada jest dobroduszny, miękki (dosłownie i w przenośni) wrażliwy na krzywdę innych, szczery, prawdomówny i życzliwy. Takiego postrzegamy Tufa na początku tej historii. Czy taki człowiek honoru może zmienić się, gdy ma możliwość dysponowania mocą zniszczenia każdej planety i zabicia każdej istoty, którą spotka? Czy nie wpadnie na myśl, żeby sprawdzić jak to jest być Bogiem? W pewnym momencie lektury zaczęłam zastanawiać się, czy Tuf to naprawdę altruista czy może cynik. Pomaga, czy bawi się z nudów? Cóż, najlepiej przekonać się o tym czytając książkę G.R.R. Martina. Fabuła zaciekawia i zaskakuje zwrotami akcji i pomysłowością, bohaterowie są wiarygodnie różnorodni a wszystkie światy stworzone ciekawie i niejednostajnie. Jedynym minusem tej pozycji jest dla mnie zbyt monotonny słowotok głównego bohatera. Jak dla mnie autor trochę przedobrzył. Poza tym fajnie się czyta. Książkę polecam oczywiście wszystkim fanom science-fiction. Jest to sprawnie napisana pozycja, okraszoną dawką humoru, która jednak pod płaszczykiem zabawnych opowiastek obnaża ciemne strony ludzkiego charakteru. Nienasycona pogoń za dobrem materialnym, zachłanne korzystanie z darów przyrody bez myślenia o konsekwencjach, chęć dominacji nad innymi bez względu na wszystko to tylko niektóre problemy przemycone zręcznie przez autora w tej powieści. Zarówno w fikcyjnym świecie Tufa, jak i w realnym świecie czytelnika, takie postawy mogą w przyszłości zaowocować nieprzyjemnymi konsekwencjami. Autor wytyka rasie ludzkiej jej krótkowzroczność w ekspansywnym zaludnianiu ziemi czy zbytnim ingerowaniu w porządek, którym obdarzyła nas natura. Ale czy jest w stanie to powstrzymać? Wszystko jest w naszych rękach. Ocena ogólna: Historia całkiem przyjemna, lecz wypieków na twarzy brak.

"Non Stop" Brian Aldiss - powrót klasyką gatunku :)

2016-06-09T12:01:00.002+02:00

Wpadła mi ostatnio w ręce książka Briana W. Aldissa "Non stop". Wydanie stare, bo z 1975 roku. Okładka wydała mi się intrygująca, choć zupełnie niepasująca do dzisiejszych standardów. Skusiłam się, bo dawno nie czytałam dobrej, klasycznej science-fiction. Powieść objętościowo jest niewielka, więc pomyślałam, że będzie idealna na powrót do jednego z moich ulubionych gatunków literackich. I to, co początkowo uznałam za zaletę, okazało się być największym minusem tej książki. Zdecydowanie zbyt szybko się skończyła. Ale zacznijmy od początku.
Powieść rozkręca się powoli, ale akcja ze strony na stronę nabiera tempa i nie wyhamowuje do samego końca. Głównego bohatera poznajemy w momencie niezbyt dla niego korzystnym. Roy Complain - Myśliwy z Bezdroży żyje w świecie odziedziczonym po legendarnych Gigantach. Dzięki mozolnie odkrywanym w gąszczu glonów domostwom, on i jego pobratymcy zdobywają cenne, lub czasem zupełnie bezużyteczne dla nich przedmioty, takie jak: paralizatory, barwniki do tkanin czy nawet szkielety Gigantów. Plemię Roya nie jest jedyne w ich świecie, dlatego wyjście poza obszar barykad, wiąże się ze sporym ryzykiem. Na Bezdrożach można natknąć się na Obcych, Mutantów lub, co gorsza, Dziobowców, o których krążą mrożące krew w żyłach opowieści. Podczas polowania Roy traci swoją życiową partnerkę, którą porywają członkowie innego klanu. Kobiety są bardzo cenne dla społeczności, dlatego za swoje uchybienie myśliwy zostaje ukarany chłostą trwającą wiele dni. Kara jest dla niego kroplą przepełniającą czarę goryczy. Mimo, że wychowany w duchu Nauki, która nie pochwala myślenia, filozofowania czy zastanawiania się nad niepotrzebnymi sprawami, nie pasuje do swojej społeczności. Jego myśli wędrują wbrew niemu w różne niebezpieczne rejony. Dlatego, kiedy nadarza się okazja, nie zastanawia się zbyt mocno nad opuszczeniem spokojnych i pogrążonych w życiowym letargu Kabin, by poznać prawdę o świecie, w którym przyszło mu żyć. Wiedza ta okaże się zaskakująca i niewiarygodna zarówno dla Roya, jak i dla czytelnika. "Non stop" to debiut wybitnego angielskiego pisarza sf, Briana Aldissa, który w 2005 roku został odznaczony tytułem: Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla literatury i uhonorowany nagrodą Damon Knight Memorial Grand Master Award za całokształt swojej twórczości. Autor w swojej pierwszej powieści stworzył świat niebywale klaustrofobiczny. Misternie splecioną intrygą zarzuca sieć na czytelnika, który coraz bardziej identyfikuje się z bohaterem i dopinguje go w odkrywaniu prawdziwej rzeczywistości. Aldiss porusza tu problemy typowo socjologiczne, pokazuje zalety, ale i wady życia w społeczeństwie oraz trudność egzystencji jednostek nieprzystosowanych lub odmiennych. Zadaje też czytelnikowi pytania, na które każdy może odpowiedzieć na swój własny sposób. Czy warto rozszerzać horyzonty? Czy ludzie zawsze są szczęśliwsi odkrywając prawdę? Czy prawda, którą odkryje Roy okaże się wybawieniem i celem wartym dążeń całych pokoleń? Dla mnie na pewno była zaskakująca. Powieść tę polecam szczerze, bowiem skończyłam czytać z wypiekami na twarzy i odetchnęłam pełną piersią, uwolniwszy się od atmosfery ciasnoty i duchoty towarzyszącej bohaterowi, w sposób tak przekonywająco opisany, że udzieliły się również mnie. Polecam sympatykom science-fiction, jak również miłośnikom tajemnicy i przygody trzymającej w napięciu. Książka została wydana przez Wydawnictwo "Iskry" w serii "Fantastyka Przygoda". Tą książką przerywam długą ciszę, która zapanowała na moim blogu. Mam nadzieję, że już więcej takiej przerwy nie będzie, bo naprawdę tęskniłam do pisania o książkach :) Pozdrawiam serdecznie wszystkich tych, którzy nie usunęli mnie z obserwowanych, choć mieli do tego naprawdę rzeczywiste powody.

Głosowanie...

2015-04-23T18:09:00.003+02:00

... na okładkę do czwartej książki z cyklu opowiadającym o przygodach detektywa Jacka Przypadka w trakcie. Wszystkie propozycje oraz zasady głosowania można poznać klikając tu: KLIK A oto moje typy: Projekt numer 1, któremu daję 3 punkty.

oraz projekt numer 4, któremu daję 1 punkt.

Swoją drogą już się nie mogę doczekać kolejnych przygód długodystansowca teoretyka oraz błyskotliwego detektywa w jednym. Zachęcam do głosowania! Od nas, przyszłych czytelników zależy, w jakiej formie owe przygody dostaniemy.

Konkurs u Pana Przypadka

2015-03-04T17:51:00.001+01:00

Pan Przypadek bawił nas już trzema częściami swoich przygód, których, jak zapowiedział jego autor będzie znacznie, znacznie więcej. Dla miłośników przygód tego sympatycznego detektywa amatora mam dobrą wiadomość. Niebawem wydana zostanie kolejna książeczka, bowiem na swoim blogu Pan Przypadek ogłosił konkurs na jej okładkę. Wszystkich zainteresowanych konkursem odsyłam tu: Blog Pana Przypadka, a od siebie mogę dodać tylko, że naprawdę warto się postarać i spróbować swoich sił. Nagroda jest całkiem przyzwoita, współpraca z autorem bardzo miła i sympatyczna a satysfakcja z opublikowania swojego "dzieła" bezcenna.

"Rodowód łaski. Rachab"

2015-02-25T10:06:00.000+01:00

Jest kilka profesji wymienionych w Biblii, którymi powszechnie gardzono a ludzi parających się nimi uznawano za gorszych i niewartych szacunku. Nikt nie chciał mieć wśród przyjaciół np. celnika, a do kontaktów z nierządnicami nie powinien był się przyznawać ktoś, kto chciał uchodzić za porządnego i żyjącego zgodnie z nakazami wiary. Jednak i wśród tych wyrzutków społecznych były jednostki, które odegrały niemałą rolę w historii Jezusa Chrystusa. Jedną z osób wymienionych w rodowodzie Jezusa jest Rachab. To jej życiu postanowiła przyjrzeć się Francine Rivers pisząc kolejną książkę z cyklu „Rodowód Łaski”.

Rachab nie pochodziła z ludu Izraela, skąd więc jej obecność w wyżej wymienionym rodowodzie? To jedna z ciekawszych opowieści biblijnych.

Sporo osób pewnie zna historię plag egipskich i ucieczki Izraelitów przez Morze Czerwone do Ziemi Obiecanej oraz ich czterdziestoletniej tułaczki po pustyni, która karmiła lud wybrany manną z nieba. Po tym trudnym okresie dorosło nowe pokolenie Hebrajczyków urodzonych na pustyni. Pod wodzą Jozuego ruszyli oni do Kaananu, zmiatając z powierzchni ziemi miasta, które stanęły im na drodze i rozbijając w pył wrogie armie. Budząca trwogę sława znacznie wyprzedzała pochód wojsk hebrajskich. Kiedy więc pojawiły się pod Jerychem na mieszkańców padł blady strach.
Jerycho było otoczoną wysokimi murami fortecą, broniąca dojścia do Kaananu – ziemi, którą Bóg obiecał Hebrajczykom. To ostatni bastion, który mieli pokonać, by żyć w spokoju w kraju mlekiem i miodem płynącym. Mury Jerycha wydawały się niezdobyte. W nich pokładali wiarę i ufność mieszkańcy miasta. Również podwojone straże i żołnierze na basztach mieli zapewnić bezpieczeństwo królowi i jego poddanym. Jerycho miało jednak jeden słaby punkt. Rachab.

Rachab była nierządnicą i choć o Bogu Izraelczyków usłyszała niedawno, to ten Bóg miał dla niej już gotowy plan i dlatego ją właśnie wybrał z całej społeczności miasta. Francine Rivers nazywa Rachab kobietą wiary, bo pomimo drwin, niechęci, niezrozumienia i niecierpliwości innych wciąż trwała w przekonaniu, że Bóg ją ocali. Modliła się o to co dzień we łzach i czekała na miłosierdzie boże. Jej wiara, którą udowodniła uczynkami, była tak silna, że przekonała całą jej rodzinę.

„Rodowód łaski. Rachab”to książka, którą trzeba czytać w skupieniu, żeby w pełni docenić przesłanie autorki, a jest ono ponadczasowe i uniwersalne. Ludzie gromadzą wokół siebie rzeczy, budują mury pokładając w nich wiarę, że będą doskonała ochroną. Nie zdają sobie sprawy z tego, jak łatwo te mury skruszyć. Autorka przekonuje też, że czekanie często wydaje się trudniejsze niż działanie, jednak czasem warto poczekać na odpowiednią chwilę, poddać przemyśleniom lub modlitwie. Jak ważna jest cierpliwość dowodzi na każdym kroku historia Rachab.
Styl książki, jak i poprzednich z tego cyklu jest mało skomplikowany. W opisach dużo jest zdań krótkich i prostych. Dzięki temu książkę czyta się szybko i łatwo. Mimo pewnej patetyczności historia podana jest w przystępny sposób a emocje i przemyślenia opisane bardzo wiarygodnie. W opowieść wpleciono sporo obrzędów i zwyczajów religijnych, które są prosto i ciekawie wyjaśnione. Na końcu książki znajduje się studium biblijne, które zawiera cytaty z Biblii nie tylko opisujące podbój Jerycha, ale i inne odnoszące się do postępowania i wyjaśniające wybory i wiarę bohaterki książki.

„Rodowód Łaski. Rachab” polecam wszystkim lubiącym historie biblijne, historię starożytnego wschodu jak również tym, którzy lubią przejmujące opowieści z nutką romantyczną, bo i taki wątek przewija się w tej książce.

"Rodowód łaski. Rachab" Francine Rivers - za książkę serdecznie dziękuję portalowi nakanapie.pl

"RODOWÓD ŁASKI. RUT"

2015-01-23T14:08:00.001+01:00

"Rodowód Łaski. Rut" - Francine Rivers

Moab to starożytna kraina leżąca na wschodnim brzegu Morza Martwego. Moabici mimo, iż wywodzili się od Lota, wierzącego w Boga, byli politeistami. Ich głównym bóstwem był Kemosz. Tytułowa bohaterka książki, Rut, pochodzi właśnie z Moabu. Dlaczego znalazła się w Piśmie Świętym? Jak ważna była jej historia, że poświęcono jej całą Księgę w Starym Testamencie? Okazuje się, że Rut była kobietą, która odegrała niezwykłą rolę w dziejach ludzkości. Jej imię odnajdziemy w rodowodzie Jezusa Chrystusa. A jak do tego doszło?

Księga Rut zaczyna się słowami: W czasach gdy rządzili sędziowie, nastał głód w kraju.

Od zawsze ludzie przenosili się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu lepszych pastwisk, ziem i pracy. Tak było też z Elimelekiem z Betlejemu judzkiego. Trudne czasy zmusiły go do wędrówki i wydawało się, że swoje miejsce na ziemi znalazł właśnie w krainie Moab. Zamieszkał tam z żoną i dwoma synami. Niestety szczęście nie sprzyjało naszemu podróżnikowi, gdyż zmarł zanim pożenili się jego synowie. Oni również nie żyli długo. Wkrótce żona Elimeleka, Noemi, została w Moabie sama nie licząc synowych: Orpy i Rut. Noemi nie czuła się tam szczęśliwa, więc postanowiła wrócić do rodzinnych stron. Razem z nią do Betlejemu wyruszyła Rut. I tak zaczyna się historia tej kobiety.

Czytając Pismo Święte tak naprawdę nie wiemy dlaczego Rut porzuciła dostatni rodzinny kraj, rodziców, krewnych a także wiarę w Kemosza i wyruszyła w nieznane strony razem z teściową. Tę lukę uzupełniła Francine Rivers w swojej trzeciej książce z cyklu „Rodowód Łaski” opisując historię Rut. Autorka dała tej bohaterce uczucia, emocje i wyraziste cechy charakteru, które sprawiają, że staje się bardzo ludzka i bliska czytelnikowi ze swoimi wątpliwościami, rozterkami, łagodnością ale i stanowczością.

Rut straciła męża, kiedy była młoda i piękna. Mogła jeszcze liczyć na to, że szybko znajdzie męża wśród swoich rodaków. Jednak z wielką ufnością zawierzyła Noemi, kiedy ta twierdziła, że Bóg się o nie zatroszczy. Mimo wszystkich trudnych momentów w ich życiu obie trwały w swej wierze i miały przeczucie, że Bóg ma dla nich swój plan. Wiara Rut opierała się na ufności i okazywaniu posłuszeństwa Bogu, przyjmowaniu jego woli i świadomość tego, że we wszystkim co się dzieje jest jakiś cel. Nawet jeśli tego nie zupełnie nie rozumiała.
„Rodowód łaski: Rut” to książka nasycona emocjami. Przede wszystkim opowiada o miłości, ale również o posłuszeństwie, akceptacji, zaufaniu i podążaniu trudną ścieżką wiary. Autorka miała na celu zachęcenie czytelnika do zapoznania się oryginalną historią Rut zapisaną w Piśmie Świętym i muszę powiedzieć, że w moim przypadku odniosła sukces, bowiem po przeczytaniu książki czym prędzej sprawdziłam zgodność tej historii w oryginalnym źródle. Przyznaję, że „Księga Rut”, mimo iż nieporównywalnie krótsza, jest dużo trudniejsza do przyswojenia niż historia stworzona przez Francine Rivers. Bohaterka wykreowana przez nią bardziej zapada w pamięć i wywołuje więcej emocji niż ta opisana w Biblii. To duże ułatwienie dla tych, którzy chcieliby poznać biblijne historie, ale trudno jest przez nie przebrnąć z powodu archaiczności języka, którym pisane jest Pismo Święte.

Na końcu książki znajduje się krótkie studium biblijne, które ma za zadanie pomóc czytelnikowi między innymi w zrozumieniu postępowania Rut a także szukania swojej drogi w słowie bożym. Jest również wypisany rodowód Jezusa Chrystusa, w którym odnajdziemy Rut i inne kobiety opisane w sadze „Rodowód łaski”. Dodam, że każda z tych książek, jest zupełnie odrębną historią i czytanie ich w różnej kolejności nie będzie miało negatywnego wpływu na ich odbiór.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy interesują się Biblią i historią, a także tym, którzy szukają lekkiej i przyjemnej lektury o kobiecie, która będąc na krawędzi dzięki swojej wierze i ufności znalazła w życiu spokój i stabilizację.

Za książkę dziękuję portalowi nakanapie.pl i Wydawnictwu Aetos

"ZAKAZANA KRÓLOWA"

2015-01-21T15:13:00.002+01:00

"Zakazana królowa" Anne O'Brien

Zainspirowana Philippą Gregory sięgnęłam po tę książkę, gdyż gabaryty i grafika na okładce od razu skojarzyły mi się z tą autorką. W następnej sekundzie spostrzegłam swoją pomyłkę, ale też coś jeszcze. Pieczątkę z napisem: Lepsza niż Philippa Gregory. To jest coś, czego bardzo nie lubię a mianowicie nastawianie klienta na obrazy i emocje, których doznał czytając, w tym przypadku książki pani Gregory. Naprawdę tego rodzaju reklama jest w stanie spowodować, że odłożę taką książkę z powrotem na półkę sklepową. W tym przypadku na korzyść książki przemówiło to, że opisywała niezwykłe początki dynastii Tudorów, które mnie bardzo zainteresowały oraz spora obniżka w Empiku, więc w efekcie „Zakazana królowa” powędrowała ze mną do domu.
Anne O’Brien jest historykiem i autorką wielu powieści historycznych, której największą pasją jest właśnie epoka Tudorów, dlatego trochę zbił mnie z tropu dopisek wydawnictwa na początku książki oznajmiający, że: „ Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe…”
To w końcu o tych Tudorach, o których myślałam, czy zupełnie co innego? Zaczęłam czytać i odetchnęłam z ulgą, gdyż zarówno główna bohaterka, Katarzyna de Valois, jak i jej małżonek Henryk V to postacie historyczne. Ich małżeństwo zostaje zawarte z powodów czysto politycznych. Razem z Katarzyną bowiem Henryk, król Anglii, dostaje również koronę francuską, którą do tej pory usiłował zdobyć na polu bitwy. Ojciec Katarzyny jest obłąkany, więc faktycznie nie sprawuje władzy królewskiej. Jest jeszcze brat Katarzyny, który nie akceptuje rokowań z Henrykiem, więc ten de facto dalej nie może złożyć broni.
Katarzyna początkowo jest przedstawiona jako osoba bojaźliwa, wrażliwa i słabego ducha. Wpływ na to miało dzieciństwo przy boku chorego ojca, który często nie poznawał własnych dzieci i którego one bały się śmiertelnie. Matka księżniczki żyła w innym zamku i bardziej interesowały ją bale, zabawy i przystojni mężczyźni, niż własne córki, o których przypomniała sobie dopiero wtedy, gdy polityka państwa zmusiła ją do wydania ich za mąż.
Katarzyna rozpaczliwie pragnie bliskości i miłości. Wbrew ostrzeżeniom siostry zakochuje się w Henryku. Jej celem staje się szczęście męża. Nie zastanawia się czy taki układ ma szanse na powodzenie. Żyje chcąc udowodnić Henrykowi, że jest jego warta, mimo, że sama wciąż w to wątpi. Powoli, z biegiem przytłaczających ją wydarzeń Katarzyna zmienia się z osoby uległej w lwicę walczącą o dobro swoje i swoich bliskich.
Książkę mimo sporej objętości czyta się szybko i lekko. Czasami denerwują literówki, ale mimo to polecam jako książkę relaksującą i odprężającą ze sporą dawką romansu. Różnica między książkami Philippy Gregory a „Zakazaną królową” jest taka, że tu mamy romans z wątkiem historycznym a w książkach Gregory jest dużo więcej polityki i historii, okraszonej romansami. Może różnica niewielka ale jednak jest.

Taki sobie komiks...

2014-12-15T18:00:00.000+01:00

narysowałam do wiersza Jewhena Brusłynowskiego:

Mała przerwa

2014-11-04T18:55:00.000+01:00

Kochani! Piszę do wszystkich, obserwujących i zaglądających na mojego bloga w nadziei na nowe recenzje. Nie sądziłam, że przerwa w moim pisaniu będzie tak długa. Piszę to z ciężkim sercem, ale nie wiem, kiedy będę mogła wrócić na stałe i dalej systematycznie umieszczać tu notki o książkach. Oby jak najszybciej :) Z racji tego, że rozpoczęłam własną działalność mam o wiele mniej czasu na czytanie, a już na napisanie recenzji po prostu go nie starcza. Mam nadzieję, że kiedy już ustabilizuje mi się sytuacja wrócę do pisania recenzji, bo to jest coś, co naprawdę lubię. Na pewno nie zrezygnuję z czytania i zaglądania na Wasze blogi, bo wiele naprawdę dobrych książek kupiłam właśnie po przeczytaniu opinii blogerów. Na razie zapraszam na mojego drugiego bloga, poświęconego bardziej mojej pracy zarobkowej Wrota Fantazji i na Facebooka. Może komuś z Was spodoba się to, co robię :) Pozdrawiam serdecznie i obiecuję: I'LL BE BACK!

PAN PRZYPADEK I KORPOLUDKI - głosowanie na okładkę

2014-08-06T12:47:00.002+02:00

Na blogu Pana Przypadka zostały już umieszczone okładki finałowe, na które można oddać swoje głosy. Oto moje typy:
Punkty 3

Punkty 2

I punkt 1

Zapraszam na blog Pana Przypadka, gdzie można dowiedzieć się, w jaki sposób oddać swoje głosy, obejrzeć wszystkie finałowe propozycje oraz zdobyć możliwość otrzymania pierwszej części przygód Jacka Przypadka wraz z autografem autora.

RODOWÓD ŁASKI: TAMAR

2014-07-12T13:13:00.001+02:00

Biblia to setki różnych imion, pokoleń, historii. Komuś, kto czyta ją pierwszy raz na pewno sprawi kłopot zapamiętanie ich wszystkich oraz uporządkowanie chronologicznie poszczególnych zdarzeń. Od nadmiaru informacji podanych w formie pozornie suchych faktów może zakręcić się w głowie. Nie ukrywam, że dla mnie była to trudna lektura. Zwłaszcza Stary Testament. Tym bardziej doceniam pracę wykonaną przez Francine Rivers, która postawiła sobie za cel przybliżenie czytelnikom kilku wyjątkowych postaci z Biblii. To historie pięciu kobiet, które zostały zebrane w sagę pod tytułem „Rodowód Łaski”. Każdej bohaterce poświęcony jest jeden tom tej serii. Pierwszy nosi tytuł „Tamar” i jak łatwo się domyśleć zawiera w sobie opowieść o tej właśnie kobiecie. Jest to powieść historyczna a Tamar jest postacią autentyczną, która żyła w XVI wieku p.n.e.

Kim była Tamar? W tłumie bohaterów biblijnych nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jednak to tylko pozory, bowiem wnikliwy czytelnik, a takim niewątpliwie okazała się być autorka „Rodowodu Łaski”, odkryje, jak ważną rolę odegrała Tamar zarówno w historii Izraela jak i religii chrześcijańskiej.

Tamar poświęcono kilkanaście wersetów w Pierwszej Księdze Mojżeszowej, w rozdziale 38 zatytułowanym: Juda i Tamar. Wersety te posłużyły za podstawę powieści Francine Rivers. Na fundamencie Pisma Świętego autorka stworzyła fabułę i dialogi. Jednak dla mnie najważniejsze jest, że dodała Tamar uczucia. W Bibli napisano:

„ Juda wziął dla Era, swego pierworodnego, żonę, której było na imię Tamar. Lecz Er, pierworodny Judy, czynił zło przed Panem i dlatego Pan pozbawił go życia.”*

Nie ma tu nic o uczuciach młodej dziewczyny, która zostaje poślubiona nieznajomemu mężczyźnie, który w dodatku jest zły ( nie wiadomo do końca, jakie zło czynił w swoim życiu ). W powieści Francine Rivers Tamar mogła na głos wyrazić swój strach przed tym mężczyzną, gniew na ojca, który dla dobrosąsiedzkich stosunków poświęcał córkę, żal do matki, która nie chciała sprzeciwić się mężowi i rozpacz z powodu swojej bezsilności. Dzięki temu, że Tamar i inni bohaterowie zostali przedstawieni w sposób bardziej ludzki łatwiej jest czytelnikowi zrozumieć motywy ich dalszego postępowania.

Historia Tamar poprzeplatana jest innymi wątkami biblijnymi. Najważniejszym z nich i chyba najbardziej znanym jest wątek Józefa sprzedanego przez braci do Egiptu. Ta sprawa z młodości Judy miała również ogromny wpływ na jego życie i decyzje.

„Rodowód łaski. Tamar” ma specyficzną budowę. W książce jest sporo fragmentów z Pisma Świętego. Dotyczy to między innymi Prologu i studium biblijnego, które zajmuje około trzydziestu stronic na końcu wydania. Natomiast w samej fabule wersety użyte zostały zaledwie kilkakrotnie i to w sytuacji, które były całkowicie uzasadnione sytuacją. W żaden sposób nie zakłócają równowagi powieści.

Francine Rivers to uznana autorka wielu książek o tematyce chrześcijańskiej. Za swój kunszt jest doceniania i wielokrotnie nagradzana. Po lekturze kolejnej z jej książek jest to dla mnie zupełnie zrozumiałe. Rivers ma talent do tworzenia fascynujących opowieści. Nieważne czy jest to powieść historyczna, czy współczesna literatura obyczajowa ich cechą wspólną jest podświadome zmuszenie czytelnika do refleksji, zastanowienia nad sobą i swoim postępowaniem a także dawanie nadziei.

Książka ta jest dobrą i przyjemną lekturą, która wywołuje w czytelniku szereg różnych emocji. Szczególnie poruszająca jest sytuacja kobiet w tamtych czasach, które były zupełnie zależne od mężczyzny i posiadania potomstwa, oczywiście rodzaju męskiego. W niektórych kulturach niestety niewiele zmieniło się do dziś.

„Rodowód Łaski: Tamar” mogę polecić w zasadzie wszystkim tym, którzy cenią sobie dobrą lekturę. Nie tylko chrześcijańską, w końcu nie każdy musi studiować Biblię w oparciu o studium zawarte w tej książce, choć dla niektórych to również będzie ciekawe i pouczające zajęcie. Można skupić się na samej powieści, która zaciekawia i wzrusza od początku do końca.
* - cytat: Biblia (Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne Warszawa)

"Rodowód łaski: Tamar" Francine Rivers - za książkę serdecznie dziękuję serwisowi nakanapie.pl

SZOFAR ZABRZMIAŁ

2014-01-21T10:53:00.002+01:00

Szofar – instrument dęty wykonany z rogu zwierzęcego – był dla Żydów niczym głos Boga, za którym podążali jak posłuszne stado owiec. Bohaterowie powieści Francine Rivers „Szofar zabrzmiał” również pragnęli usłyszeć czysty i wyraźny głos w ich duszy, który podpowie im jak żyć zgodnie z wolą bożą. Dla niektórych był to tylko szept, dla innych dźwięk wyraźny i stały a jeszcze inni zagłuszali go swoimi pragnieniami i ambicjami, które z czasem stawały się motorem ich życia zastępując więź z Bogiem.

Centerville, małe miasteczko w Kalifornii, w którym toczy się akcja powieści było siedzibą małej społeczności chrześcijańskiej, która właśnie stanęła w obliczu utraty zabytkowego kościoła, na którego utrzymanie nie starczało już środków. Społeczność starzała się, nowych członków nie przybywało a pastor, który sprawował swoje powinności od czterdziestu lat znalazł się w szpitalu i nie było nadziei na to, że wróci do czynnej służby. Ostatnią deską ratunku mógł być charyzmatyczny, młody i pełen wiary nowy pastor i do takiego zwrócili się o pomoc starsi zboru w Centerville.
Dla Paula Hudsona taka propozycja była niczym głos z nieba. Od dawna modlił się o powołanie na pastora. W Centerville Paul i jego rodzina odnaleźli swoje miejsce na ziemi, gdzie z ochotą i radością mogli służyć Panu. Swoje obowiązki spełniali gorliwie i ze szczerego serca, więc nie minęło wiele czasu, jak do kościoła zaczęli zaglądać z ciekawością i zostawać na stałe nowi członkowie. Paul miał coraz więcej pracy i nowych obowiązków. Jego żona, Eunice, wychodząc za pastora z nieskazitelnym, chrześcijańskim rodowodem wiedziała, że nigdy nie będzie miała męża tylko dla siebie. Była wierną i oddaną żoną, która cierpliwie służyła mężowi jak i kościołowi. Zawsze była gotowa usunąć się na bok, na rzecz tych, którzy bardziej od niej potrzebowali dobrej rady, nauki czy pocieszenia. Nie minęło jednak dużo czasu od ich przyjazdu do Centerville, kiedy Eunice zorientowała się, że ona i ich synek Tim zostali strąceni na sam dół listy priorytetów Paula. Poczuła się odrzucona.
Nie tylko Eunice zauważyła, że wraz z wzrostem kościoła rosły ambicje jej męża. Również starsi, którzy powołali go na to stanowisko przestali nadążać za zmianami stając się tym samym przeszkodą na drodze do postępu.

Francine Rivers w doskonały sposób ukazuje, że ludzie potrzebują żyć zgodnie z jakimiś wartościami, które ich wzbogacają, umacniają i uszczęśliwiają. Dla jednych będzie to rodzina, dla innych wiara a jeszcze inni postawią na bogactwo. Tylko od nas zależy, czy wybierzemy coś, co uczyni nasze życie naprawdę ważnym i treściwym.

W powieści występuje wielu bohaterów, którzy są jednocześnie narratorami i każdy z nich ma do przekazania jakieś przeżycia i emocje. Charaktery są zróżnicowane i bardzo prawdziwe, co sprawia, że czytelnik łatwo się z niektórymi identyfikuje. Akcja szybko podąża naprzód i mimo, że książka jest dość obszerna objętościowo, bo liczy ponad sześćset stron, to często zaskakuje nie pozostawiając czasu na nudę. Autorka nie szczędzi czytelnikowi wzruszeń, czasem do łez. Książkę tę czytało mi się bardzo dobrze, mam jednak do niej kilka zastrzeżeń. Jestem osobą, która raczej chłonie treść niż wgłębia się w literówki, czy inne drobne niedoskonałości lektury, jednak w tym przypadku muszę o tym napisać, bo jeśli już ja je zauważyłam, to chyba jest coś na rzeczy. Po pierwsze, najbardziej denerwowały mnie zdania w dialogach kończące się myślnikami. Wydaje mi się, że coś tam zostało urwane, zjedzone i w efekcie niewydrukowane. Po drugie literówki. A po trzecie nagminne wymienianie marek wszelakich sprzętów. Zegarek marki Rolex i płaszcz od Armaniego mogą mieć oczywiście jakiś wpływ na wyobraźnię, ale kilkukrotne nadmienianie w krótkim czasie, że samochód był marki DeSoto, kije golfowe marki Ping, zamrażarka marki Coleman i wiele, wiele innych jest moim zdaniem nużące.
Niemniej książka „Szofar zabrzmiał” jest pełna lekcji, jak postępować by żyć w zgodzie z sobą i własnym sumieniem. Mówi też jak ważna jest troska o drugiego człowieka, bez względu na to, czy jest bogaty, czy biedny, stary czy młody. Dlatego tę wartościową lekturę polecam każdemu, bez względu na wiek, płeć czy wyznanie.

"Szofar zabrzmiał" Francine Rivers - za książkę serdecznie dziękuję portalowi nakanapie.pl

"FREAK CITY"

2013-09-20T12:28:00.000+02:00

„Freak City” to książka, która zwróciła moją uwagę intrygującym tytułem. Kiedy okazało się, że mogę ją przeczytać niezwłocznie skorzystałam z okazji wiedziona ciekawością.

„Freak City” opowiada historię piętnastoletniego chłopca, który znajduje się w krytycznej sytuacji życiowej, jaką jest dla niego zerwanie z super laską, niedoścignionym marzeniem wielu jego kolegów. Dla ścisłości dodam, iż inicjatorką rozstania była dziewczyna. Chory z miłości Mika nie mogąc znaleźć sobie miejsca w życiu razem z najlepszymi kumplami podrywa przypadkowo spotkaną na ulicy dziewczynę. Nie przeczuwa nawet, że los zetknie ich raz jeszcze. Będzie to spotkanie obfitujące we wrażenia i skrajne emocje. Ale największą niespodzianką okaże się fakt, że dziewczyna jest głucha. Za to ma piękne zielone oczy, które zapadną Mice głęboko w serce. Chłopiec zaczyna mieć rozterki. Czy zainteresować się na poważnie Leą na przekór wszystkiemu, co ich dzieli, łącznie z barierą dźwiękową, która często wydaje się być nie do przeskoczenia? Czy starać się odzyskać zmysłową Sandrę, która jest rozdrażniona faktem, że jej ex-chłopak tak szybko po rozstaniu znalazł sobie pocieszenie.

Katrin Schrocke – autorka tej poruszającej historii jest cenioną pisarką powieści dla dzieci i młodzieży, opowiadań i sztuk teatralnych. Dla mnie było to pierwsze i bardzo ciekawe spotkanie z nią. Autorka potrafi dość szybko sprawić, że czytelnik zatapia się w jej świecie. Dzięki temu i sporej czcionce książkę czyta się naprawdę szybko. Jedna rzecz tylko trochę mi przeszkadzała. Mianowicie – czy naprawdę piętnastoletni chłopcy myślą tylko o seksie?! Czytając tę książkę odniosłam wrażenie, że tak. Owszem, piętnaście lat to wiek, w którym bardzo ważne są wielkie miłości, kilometrowe esemesy, piosenki przypominające pierwszy wspólny taniec, ale chyba istnieje jeszcze coś poza tym? A może jestem trochę niedzisiejsza i się mylę w tej kwestii? Mam nikłą nadzieję, że nie. Mimo że dobrze czytało mi się „Freak City” i w wielu miejscach uśmiech rozjeżdżał mi się na twarzy, to jednak nie podsunę jeszcze tej książki mojej dwunastoletniej córce. Wydaje mi się, że to lektura dla trochę starszych nastolatków – właśnie przed ten przesyt seksem.

Autorka dobrze przygotowała się do napisania tej powieści. Między innymi poznała pracę z głuchymi dziećmi, dzięki czemu postać Lei jest bardzo prawdziwa i przekonująca. Osoby słyszące nie potrafią sobie wyobrazić, jak to jest nie znać dźwięków. Zakrycie uszu to tylko namiastka tego świata. Ta bariera mocno dzieli świat słyszących od świata głuchych, którzy zdecydowanie lepiej czują się we własnym towarzystwie. Zresztą trudno się im dziwić. Mowa jest dla człowieka podstawowym sposobem komunikowania się. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak szeroko korzystamy z dźwięków tak jest to dla nas naturalne. „Freak City” uświadomiło mi jak cenny jest sprawny narząd słuchu. Ale ważniejsze jednak jest przesłanie, że głusi to tacy sami ludzie jak inni a ich świat jest równie ciekawy, jeśli tylko zechce się go poznać.

Za książkę serdecznie dziękuję Marcie z bloga:all you need is book

Liebster Blog Award

2013-08-13T10:44:00.001+02:00

„Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który cię nominował.”

Do Liebster Blog Award dostałam nominację od:

http://ksiazka-od-kuchni.blogspot.com/2013/07/liebster-blog.html

http://valkotukka.blogspot.com/

Dziękuję pięknie! :)

Oto odpowiedzi na pytania Agnieszki:

1. Bez jakiej książki nie wyobrażasz sobie swojego czytelniczego życia?

Pierwszą książką jaka przychodzi mi na myśl jest „Władca pierścieni” Tolkiena. To jedna pierwszych książek fantastycznych, która zauroczyła mnie, zafascynowała i rozkochała w tym gatunku literackim. Często do niej wracam.

2. Używasz zakładek, czy zaginasz rogi?

Nigdy nie zaginałam rogów. Uważam to za swojego rodzaju profanację. Jako dziecko potrafiłam rysować w książkach gdy stwierdziłam, że zbyt mało w nich obrazków, ale teraz bardzo dbam o swoją biblioteczkę i boli mnie każde nawet najmniejsze zniszczenie wizerunku każdego egzemplarza. Używam zakładek choć ich forma może być bardzo różna. Od tych, które dostaję z wydawnictw czy portali internetowych po zużyte bilety komunikacji miejskiej.

3. Co sądzisz o audiobookach?

Jeszcze nie bardzo mogę się do nich przekonać. Zdarza mi się „odlecieć” myślami w nieznane podczas słuchania i w związku z tym zgubić wątek. W wersjach papierowych to się raczej nie zdarza.

4. Ulubiona postać z bajki.

Królowa Śniegu

5. Wzruszasz się, gdy czytasz?

Czasem nawet za bardzo.

6. Czy książki mają jakieś wady?

Niektóre zbyt szybko się kończą. Ale tak naprawdę wszystko zależy od książki i autora.

7. Ulubione miejsce do czytania, to...?

Wygodne łóżko :)

8. O co zapytał(a)byś swojego ulubionego autora?

Skąd bierze pomysły.

9. Książka, która kojarzy Ci się z dzieciństwem.

„Puc, Bursztyn i goście”

10. Jakie masz plany na wakacje?

Moje wakacje już w połowie minęły i ta połowa była na tyle zaskakująca, że nie planuję następnej.

11. Jak wyobrażasz sobie swoje życie za pięć lat?

Jestem osobą, która żyje dniem dzisiejszym. Mam jakieś marzenia ale nie zdradzę, żeby nie zapeszyć :)

A oto odpowiedzi na pytania zadane przez Quinn Margot:

Średniowiecze czy starożytność?
Chyba raczej średniowiecze, choć i starożytność zawsze mnie bardzo interesowała.
Wampir Lestat czy Edward Cullen? Lestat :)
Gra o tron czy Barwy szczęścia?
Zdecydowanie „Gra o tron”!
Woda czy ogień?
Woda
Coca-cola czy Pepsi?
Nie rozróżniam :)
Western czy musical?
Western
Kot czy pies?
Kot
Pociąg czy samochód?
Samochód – większe poczucie wolności :)
Literatura polska czy zagraniczna?
Raczej zagraniczna
Mickiewicz czy Słowacki?
Mickiewicz
Ulubiony film?
W tej chwili „Władca pierścieni”

A oto moje pytania:

Czy książka, którą teraz czytasz spełnia Twoje oczekiwania?
Jaki autor jest Twoim ulubionym?
Preferujesz literaturę polską czy zagraniczną?
Ile książek masz w swojej biblioteczce?
Czy pamiętasz moment, w którym książki zaczęły odgrywać w Twoim życiu ważną rolę?
Czy jest taka książka, którą mógłbyś/mogłabyś odradzić każdemu?
Co robisz po przeczytaniu ostatniej strony świetnej książki?
Jakie miejsce w Twoim życiu zajmują książki?
Czy któraś książka była pomocna w codziennym życiu, dała Ci jakieś cenne wskazówki?
Próbowałaś/eś kiedykolwiek swoich sił w pisaniu?
Co skłoniło Cię do założenia bloga?

Nominuję:

http://czytaniejakoddychanie.blogspot.com/

http://modliszkakulturalnie.blogspot.com/

http://siecslow.blogspot.com/

http://z-ksiazka-w-chmurach.blogspot.com/

http://www.ksiazki-sa-wieczne.blogspot.com/

http://mojswiat-szelestkart.blogspot.com/

http://wstarejksiedze.blogspot.com/

http://palomka89.blogspot.com/

http://norman-czyta.blogspot.com/

http://literozerca.blogspot.com/

Mam nadzieję, że nominowane osoby znajdą przyjemność w odpowiadaniu na pytania w przerwie między jedną fascynującą książką a drugą :)

"MAGNOLIA"

2013-07-08T19:23:00.002+02:00

W życiu nic nie jest nam dane raz na zawsze. To takie prozaiczne stwierdzenie, ale często zbytnio polegamy na tym, co udało nam się w życiu zgromadzić. Zbieramy i dokładamy skrupulatnie nasze dokonania i nie przyjmujemy do wiadomości, że może coś z tego ubyć. Przekonał się o tym dotkliwie bohater powieści „Magnolia” . Pewnego dnia odkrył, że przespał swoje dotychczasowe życie a przebudzenie było gwałtowne i mało przyjemne. Do tej pory wydawało mu się, że ma wszystko czego do szczęścia potrzeba czterdziestopięcioletniemu mężczyźnie. Prestiżową pracę pilota, idealnie urządzony apartament i żonę, która była pierwszą miłością jego życia. Zaczęło się od tego, że żona odeszła znudzona ciągłym czekaniem na powroty męża z pracy. Kiepskie wyniki i zawał, który przeszedł po utracie ukochanej osoby skreśliły definitywnie jego dalszą karierę pilota. Apartament sprzedał. Został mu jedynie samochód, którym wyruszył przed siebie, zostawiając dotychczasowe życie i nie szukając niczego w zamian. Tak zadziałał jego instynkt obronny. Działał dopóki nie skończyła się droga a stało się to w odległym od cywilizacji zakątku Bieszczad. Los chciał, że na opustoszałej stacji kolejowej Filip Spalski dokonał transakcji swojego życia i odkupił pensjonat od podobnego sobie rozbitka życiowego. Tak zaczął się najbardziej surrealistyczny, intensywny w przeżycia i najbogatszy w emocje rok jego nowego życia.

Intrygujący personel, kontrowersyjni goście, z których każdy wiezie do pensjonatu swój bagaż doświadczeń, przeżyć i trosk a także właściciel z depresją tworzą ciekawą mozaikę, która ściele się przed czytelnikiem niczym jesienny dywan kolorowych liści.

Jest to powieść czasem zabawna, czasem smutna, refleksyjna, poruszająca i zdecydowanie wzruszająca.Grażyna Jeromin -Gałuszka wydobyła z mało zaskakującej fabuły niespotykaną głębię. Temat wydaje się z początku trochę wyeksploatowany, bo na rynku co jakiś czas sukcesywnie pojawiają się powieści o podobnym głównym wątku. Ucieczkę bohatera od zgiełku wielkiego miasta i niepowodzeń życiowych w kierunku natury, ciszy, wsi i w poszukiwaniu własnego „ja” już znamy z innych powieści a czasem ich ekranizacji. A jednak po przeczytaniu tej książki potrzebowałam dobrej chwili by się pozbierać i uciszyć wezbrane emocje, które wywołała lektura „Magnolii”.

Akcja powieści toczy się raczej niespiesznie. Rytm wyznaczają tu głównie pory roku i przybycie gości. Wbrew pozorom jednak dużo się dzieje w tej powolności. Magnolia jest swojego rodzaju terapią dla Filipa. Tutaj musi nastąpić jego całkowity upadek. Musi sięgnąć dna, by odbić się i spróbować płynąć w stronę życia. Na szczęście nie jest sam. Kupił pensjonat razem z dobrodziejstwem inwentarza. Tym dobrodziejstwem okazuje się niezawodna Czesia, dzięki której wszystko funkcjonuje jak w zegarku, Marlena ze swoimi tajemnicami skrywanymi za fasadą pewności siebie i bezgranicznie oddana sparaliżowanemu mężowi Olga. Nie można zapomnieć o barwnej, tajemniczej Doris i Tuśce, która niczym promyk słońca wpada do pensjonatu wraz ze swoim zamiłowaniem do niesamowitych historii. Wszystkie te osoby stanowią dla bohatera niezmiernie irytujący łącznik z prawdziwym życiem. Pozbawionym sielskości, wypełnionym trudnościami, problemami ale i drobnymi przyjemnościami i radościami.

Historia Filipa Spalskiego toczy się równolegle z romantyczną historią z przeszłości opowiadaną przez Tuśkę. Oba wątki przeplatają się wzajemnie. Dzieje Rudolfa i Luizy wprowadzają baśniowy motyw do tej twardo w rzeczywistości osadzonej fabuły.

„Magnolia” to powieść społeczno-obyczajowa, w której autorka porusza problem zmagania się z życiem, stawania twarzą w twarz z problemami, które przecież nikogo nie omijają. Zapewne chętnie przeczytają ją osoby lubiące ciepłe ale nie przesłodzone historie o zwykłych ludziach.

Mimo, że nie słyszałam wcześniej o autorce okazało się, że Grażyna Jeronim-Gałuszka ma na swoim koncie niemały już dorobek literacki. Choć „Magnolia” zaintrygowała mnie piękną, delikatną okładką i tytułem po kolejne książki tej pisarki sięgnę już z większą premedytacją, mając nadzieję na równie emocjonujące przeżycia.

"Magnolia" Grażyna Jeromin - Gałuszka - za książkę serdecznie dziękuję portalowi nakanapie.pl

"DRUŻYNA. POŚCIG"

2013-06-22T17:54:00.001+02:00

John Flanagan kolejny raz zaprasza na pokład szybkiej i zwinnej „Czapli”. Dołącz do załogi, poczuj chłód morskiej bryzy, usłysz łopot żagli wypełnionych wiatrem, zobacz białą pianę, którą zostawia za sobą na wodzie mknąca po niej łódź i wypełnij płuca słonym powietrzem. Poczuj w sobie moc i chęć przeżycia wspaniałej przygody. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że wszystko to możesz zrobić nie ruszając się z domu. Wystarczy tylko otworzyć książkę, by znaleźć się w fantastycznym i ekscytującym świecie, w którym nie zabraknie akcji, humoru, intryg i wzruszeń.

Do „Drużyny” wraca się niczym do paczki starych, dobrych znajomych. „Pościg” to trzecia część trylogii opowiadającej o przygodach Skandian, którzy zupełnie niedawno weszli w wiek męski okupując to morderczym treningiem. Wyróżnili się wytrzymałością, męstwem, sprytem i rozwagą, które jednak nie uchroniły ich przed hańbą, jaką zgotował im Zavac, kapitan pirackiego statku. Kradnąc Andomal, którego pilnowali sprowadził na nich wstyd i wrogość rodaków. Chcąc odzyskać swoje dobre imię chłopcy postanowili odzyskać klejnot Skandian.

Akcja książki, podobnie jak i poprzednich części toczy się głównie na statku. W tak małej społeczności dochodzi często do zabawnych momentów, w których gra słowna rozbawi czytelnika niejednokrotnie. Ale zdani tylko na siebie żeglarze uczą się też wzajemnego zaufania, szacunku i odpowiedzialności. Szczególnie podkreśla to historia Ingwara. Duży i silny, ale niezgrabny i mało użyteczny przez swój słaby wzrok na początku stanowił w mniemaniu chłopców tylko ciężar. Jednak, kiedy okazało się, że tylko on jest w stanie naciągnąć olbrzymią kuszę – nowoczesną broń skonstruowaną przez Hala, okazał się być niezastąpiony. Kiedy Ingwar został ciężko ranny opiekowali się nim wszyscy na zmianę. Ale już nie tylko dlatego, że tylko on mógł uruchomić Zadymiarza.

Między członkami załogi stworzyła się więź, która połączyła ich nierozerwalnie. Chłopcy znaleźli w drużynie swoje miejsce, i mimo że każdy z osobna nie był w stanie wiele zdziałać, to razem pracowali jak niezawodna maszyneria psująca szyki zaskoczonych piratów.

W poprzedniej części do towarzystwa dołączyła rezolutna i śliczna Lydia. Wbrew pozorom nie jest to delikatne i wrażliwe dziewczę, które szyje i haftuje piękne monogramy. Lydia wręcz nie znosi ręcznych robótek, za to wprawnie tropi, walczy i celnie strzela z atlatlu. I całe szczęście, bowiem te właśnie umiejętności przydadzą się „Czaplom” niejeden raz. Szczególnie, gdy cała ekipa zostanie zamknięta w areszcie na skutek niecnych intryg Zavaca. A robótkami zajmie się zupełnie inny członek załogi...

Księga III podzielona została na dwie części: „Pościg” i „Pojedynek”. Jak można łatwo się domyśleć, to w drugiej części nastąpi decydujące starcie dzielnego skirla i niecnego pirata.

To już ostatni tom. Długa i pełna niebezpieczeństw podróż dobiegła końca. Kto zwycięży, kto zginie? Czy Skandianie odzyskają honor i cześć? Czy Erak zobaczy trójkątny żagiel na horyzoncie? Odpowiedzi na te pytania zawiera trzecia część „Drużyny”.

Cała seria jest pięknie wydana, oprawa graficzna skutecznie przyciąga wzrok i rozbudza wyobraźnię. Ozdobniki na początku każdego rozdziału odpowiednio wprowadzają w klimat a całość napisana jest z rozmachem i fantazją. Książkę czyta się szybko, bowiem akcja gna niczym nurt Dzikiego Bystrza, którego przepłynięcie graniczy z cudem. Polecam każdemu, kto pragnie poczuć dreszcz emocji na swojej skórze.

"Drużyna. Pościg" John Flanagan - za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

"TEMPLARIUSZ" tom I

2013-05-04T19:03:00.000+02:00

Czytanie idzie mi z reguły dużo sprawniej niż pisanie. Skończywszy jedną książkę przeskakuję do następnej obiecując sobie, że parę słów o przeczytanej pozycji napiszę później. A później zazwyczaj dzieje się tak, że wsiąkam w kolejną historię a poprzednie emocje powoli zamazują się i tracą na intensywności na rzecz aktualnie czytanej powieści. W ramach ćwiczenia woli i samozaparcia postanowiłam napisać notkę o naprawdę fajnej książce dla nastoletniego czytelnika, jaką jest "Temlpariusz. Strażnik Graala". Zapraszam do lektury :)

Mógł być całunem, talerzem lub innym naczyniem, lecz najpopularniejsza wersja mówi, że to kielich, z którego Chrystus pił wino podczas ostatniej wieczerzy. Do tego kielicha Józef z Arymatei zebrał krew umierającego Jezusa i tak skutecznie go ukrył, że dotąd nie wiadomo, czy kiedykolwiek komukolwiek udało się go odnaleźć. Istnieje teoria, że był niegdyś w posiadaniu Zakonu Templariuszy. Po tym opisie łatwo domyśleć się, że mowa o Świętym Graalu – najcenniejszej relikwii chrześcijańskiego świata. Relikwii niezwykle pożądanej, gdyż według licznych legend, którymi przez wieki obrósł ów drogocenny przedmiot, ten kto go posiądzie stanie się niezwyciężony.

Choć nie ma namacalnego dowodu, że Graal istniał jego legenda od wieków pobudza wyobraźnię ludzi. O Świętym Graalu napisano już tony książek, a wszystkie są chętnie i z zapałem czytane. Zagadka tego tajemniczego przedmiotu skusiła również Michaela P. Spradlina do stworzenia historii, w której relikwia zajmuje bardzo ważne miejsce i jest przyczyną wielu przygód głównego bohatera. Spradlin to autor licznych książek dla dzieci i młodzieży i kilku pozycji dla starszego czytelnika. Jego trylogia „Templariusz” przeznaczona jest również dla młodzieży, ale zapewniam, że skończywszy wiek młodzieńczy również można znaleźć przyjemność zagłębiając się w Ciemne Wieki widziane oczami tego amerykańskiego pisarza. Jest rok 1191. Tłem całej historii jest wyprawa krzyżowa króla Ryszarda Lwie Serce przeciwko Saracenom, mająca na celu odbicie Akki. W krucjatach brali udział nie tylko rycerze, ale i mieszczanie, drobni kupcy czy nawet chłopi. Na wojnę pchała ich wizja łupów, możliwość zdobycia własnej ziemi a ponadto obietnica zbawienia. Do ochrony pielgrzymów podążających do Ziemi Świętej został powołany Zakon Templariuszy.

Akcja „Templariusza” zaczyna się w Anglii a dokładnie w Opactwie św. Albana, gdzie wychowuje się szesnastoletni chłopiec – Tristan. Główny bohater nie zna swoich rodziców, ani swojego pochodzenia, gdyż jako niemowlę został porzucony na progu klasztoru. Za dobroć, serdeczność i opiekę mnichów, którzy go przygarnęli Tristan odwdzięcza się ciężką pracą i modlitwą. Tak jest do dnia, w którym opactwo odwiedzają Templariusze szukając odpoczynku w drodze do Ziemi Świętej. Spotkanie Tristana z sir Thomasem owocuje wielką zmianą w życiu chłopca. Zostaje giermkiem szlachetnego i podziwianego przez siebie rycerza zakonu Templariuszy i wyrusza wraz z nimi po wielką przygodę i chwałę. Nie wszystkim jednak podoba się faworyzowanie chłopca przez wysoko postawionego w hierarchii zakonu rycerza. Szczególnie przeszkadza to pewnemu wpływowemu komandorowi, który nie darzy sympatią ani Tristana ani sir Thomasa. Postara się on uprzykrzyć życie młodemu chłopcu a przez to dokuczyć jego panu, ale jego głównym celem będzie zdobycie najcenniejszej relikwii, która jak podejrzewa może być powierzona opiece zaufanego giermka sir Thomasa. „Strażnik Graala” to pierwsza część trylogii, więc zakończenie niczego nam nie wyjaśni. Trzeba będzie przeżyć jeszcze wiele przygód z młodym Tristanem i jego towarzyszami podróży, aby przekonać się, czy uda mu się dotrzymać obietnicy danej swemu panu.

Autor nie trzyma się ściśle faktów historycznych, co z pewnością dostrzeże wprawne oko miłośnika tejże części historii, ale też nie jest to książka dokumentalna a przygodowa. „Templariusz” przeznaczony jest dla miłośników średniowiecza, rycerstwa i przygód.
Książkę czyta się szybko dzięki wprawnemu i przyjemnemu stylowi pisarza oraz krótkim rozdziałom, z których każdy wypełniony został prężną akcją. Początek każdego rozdziału ozdabia piękny i stylowy inicjał. Przyciągająca wzrok okładka ze swoimi zdobieniami również nie pozostawia wątpliwości jakich czasów dotyczy treść książki.
„Templariusz” to historia o potędze symboli i o ich wpływie na ludzkie życie. Dają nam nadzieję czy pchają do niecnych czynów aby za wszelką cenę zdobyć to, co da nam przewagę nad innymi?

"Templariusz. Strażnik Graala" - Michael. P. Spradlin

"THORGAL. WYPRAWA DO KRAINY CIENI"

2013-03-02T16:57:00.001+01:00

Pierwsza książka z moich zapasów przeczytana!
Thorgal to legendarny już bohater literacki, którego większość kojarzy z komiksem. Jako niemowlę został znaleziony i wychowany przez wikingów. Nie znając swoich prawdziwych rodziców czuł się wyobcowany a uczucie to dodatkowo pogłębiała niechęć, którą okazywali mu niektórzy członkowie wioski, w której mieszkał. Nie dało się ukryć, że Thorgal był inny. Wśród niebieskookich i jasnowłosych wojowników wyróżniał się nie tylko fizycznie. Uczuciowy, szlachetny, sprawiedliwy i wrażliwy chłopiec nie czuł nigdy pociągu do walki, mordu, zemsty i żądzy łupów, co nie było zupełnie naturalne u prawdziwego wikinga z krwi i kości. Z opisu można by było wyobrazić sobie cherlawego ułomka, któremu w głowie motylki i piękno przyrody. Co to, to nie! Thorgal Aegirsson był gibki, zwinny, umięśniony, silny i co tu dużo ukrywać dość przystojny. Na tyle by w jego czarnych oczach utonęła jego przyjaciółka z dzieciństwa, księżniczka wikingów Aaricia. Chyba nie przesadzę pisząc, ze spora część czytelniczek komiksu skrycie marzyła o takim rycerzu... nie, wikingu...też nie! Po prostu o Thorgalu!

Francuska pisarka, Amelie Sarn pokusiła się o kontynuację "Dziecka z gwiazd", w której przełożyła wersję komiksową na literacką. "Wyprawa do krainy cieni” to powieść, która opisuje dalsze dzieje Thorgala i Aaricii.
Oboje postanowili opuścić krainę wikingów i zacząć spokojne i szczęśliwe życie we dwoje, a wkrótce już we troje, gdyż młoda kobieta spodziewała się dziecka. Los zawiódł ich do wioski, w której życzliwi rolnicy ugościli ich i przyjęli chętnie do swojego grona. Wydawałoby się, że znaleźli swoje miejsce na ziemi. Jednak bogowie nie pozwolą Thorgalowi na zbyt długi odpoczynek od przygód. W życiu szczęśliwej rodziny zawiruje dzięki zazdrosnej i zakochanej w Thorgalu młodziutkiej Shaniah. Odrzucenie jej zalotów będzie go bardzo drogo kosztować. Jak wielka jest siła zemsty dziewczyny przekona się nie tylko Thorgal, ale również Aaricia i cała wioska.

Książka dużo traci jeśli zacznie się ją porównywać do komiksu. To jest trochę tak, jakby ktoś opowiadał obrazki niewidomej osobie. Nie jest to łatwe. Każdy może odczytać obrazek po swojemu i nie wiadomo, jak odebrałaby go ta osoba, gdyby widziała. Może niezupełnie tak samo. Moje wrażenia również trochę chyba różnią się od tego, co z komiksowych obrazków odczytała Amelie Sarn. Dla przykładu podam jedną z sytuacji, gdzie według mnie Thorgal tolerował Shaniah, a według autorki litował się nad nią. To są te drobne zdawałoby się różnice, które mnożąc się wpływają na odbiór całości. Według mnie autorka odczarowała bohatera z rysunków Grzegorza Rosińskiego. Jej Thorgal jest czasem zbyt bierny i bezczynny, co biorąc pod uwagę okoliczności w jakich się znajduje graniczy niemal z głupotą. Podczas gdy otacza go brutalny świat, gdzie zemsta, okrucieństwo i walka o władzę stanowią o losie każdego człowieka on nie czuje ani złości, ani chęci zrewanżowania się za doznane krzywdy, a są one naprawdę dotkliwe. Czasem to trochę irytuje.

Miałam nadzieję, że w kolejnym swoim przekładzie Amelie Sarn zmieni trochę styl pisania. Tu również trochę się zawiodłam, gdyż język, jakim operuje autorka jest wciąż oschły, sztywny i jakby wyprany z emocji. Poszczególne sceny przekazywane są sucho i skrótowo, na co ma wpływ zapewne pierwowzór powieści czyli komiks. Jestem zdania, że książka wiele by zyskała, gdyby rozbudować niektóre sytuacje. Na przykład zdanie mówiące o tym, że bohatera ogarnął głęboki smutek zabarwiony jednak niewypowiedzianą radością jest dla mnie tak ogromnym skrótem, że aż trudnym do wyobrażenia. Można przecież płynnie przejść od smutku do radości, ale nie mieszać wszystkiego naraz. Myślę, że autorka bardzo skorzystała z popularności, jaką cieszy się komiks, inaczej ciężko byłoby jej przebić się ze swoją twórczością.
Mimo tego książkę przeczytałam szybko, w niektórych miejscach trochę co prawda zgrzytając zębami, ale cała historia wymyślona przez Van Hamma jest na tyle dobra, że ratuje tę książkę. Dlatego mogę polecić cały cykl, na który składają się na razie tylko dwie powieści w szczególności tym miłośnikom fantastyki, którzy nie mieli jeszcze do czynienia z komiksem, jako fajną przygodę.
„Wyprawa do krainy cieni” wśród innych książek bardzo dobrze prezentuje się wizualnie. Projektantem okładki jest syn znanego rysownika – Piotr Rosiński, który odpowiada za wizerunek i promocję „Thorgala”.

"Thorgal. Wyprawa do krainy cieni" - Amelie Sarn. Za książkę bardzo dziękuję portalowi nakanapie.pl

Misz-masz książkowy...

2013-02-28T11:11:00.000+01:00

...czyli mój pierwszy stosik :) Zazwyczaj książki czytam na bieżąco i kończąc zawsze martwię się, że nie mam nic na zapas a czasami chciałoby się tak z rozpędu zacząć coś nowego. Natomiast od niedawna jestem w bardzo komfortowej sytuacji posiadania stosiku, którego widok działa na mnie bardzo kojąco. Zdaję sobie sprawę, że nie będzie to stosik wieczny, ale liczę na łaskawy los, który nie pozwoli moim zmysłom zbyt długo czekać na nowe doznania czytelnicze. A zatem, żeby nie przedłużać:

Od góry:

"Thorgal. Wyprawa do krainy cieni" Amelie Sarn - od portalu nakanapie.pl

"Templariusz. Strażnik Graala" Michael P. Spradlin - od portalu granice.pl

"Listy" J. R. R. Tolkien - prezent od siostry :)

"Epic" i "Edda" Conor Kostick - od portalu granice.pl (jak zapewne niektórzy wnikliwi zauważyli do pełni szczęścia brakuje "Sagi" :/)

"Spójrz na mnie" Yrsa Sigurðardóttir - efekt szczęśliwego dla mnie losowania u Magdaleny

"Opowieści z miasta wdów i kroniki z ziemi mężczyzn" James Cañón - wygrana w rozdaniu u Moniki

"Hobbit" J. R. R. Tolkien - kolejny prezent od siostry, która postanowiła pocieszyć mnie po tym, jak mój wygrany w konkursie egzemplarz wysłany przez portal granice.pl zaginął w czarnej dziurze, jaką okazała się Poczta Polska :(

I stabilna podstawa całej konstrukcji, czyli "Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze" Edgara Allana Poe - również od Magdaleny

Różna tematyka, choć z przewagą fantastyki. Nie pozostaje mi nic innego, jak zabrać się do czytania :)

Garść refleksji...

2013-02-27T10:32:00.000+01:00

Niedawno uczestniczyłam razem z moją ośmioletnią córką w zajęciach otwartych w szkole, które dotyczyły historii Polski a dokładniej historii, która zupełnie niedawno przestała być "białą kartą", czyli mordu polskich oficerów na ziemi rosyjskiej. Jeszcze jakiś czas temu byłam osobą, która przyjmowała fakty takimi, jakimi są - ot, stało się... tragedia, ale trzeba żyć dalej. Nie wgłębiałam sie emocjonalnie. Katyń kojarzył mi się z politycznym galimatiasem w sferach rządowych i licznymi nagłówkami gazet w pewnym czasie, nie zapominając o filmie Wajdy, który jednak trochę mnie poruszył. Bo inaczej przeczytać suche fakty a inaczej, jak się zobaczy emocje na twarzach bohaterów i pomyśleć, że mogło to tak naprawdę wyglądać.
Sposób, w jaki nauczycielka przeprowadziła lekcje przyprawił mnie o dreszcze na skórze. Językiem prostym, delikatnie podanymi drastycznymi faktami (bo cała sprawa jest drastyczna - nie da się ukryć), tak aby dzieci zrozumiały, ale nie przeraziły się, wyjaśniła historię, przy której każdemu zaszkliły się oczy. I dorosłym, i niejednemu dziecku. A mnie w szczególności podczas słuchania tej piosenki:
Zostałam poproszona o podsumowanie lekcji. Moje wrażenia opisałam wierszem. Wiem, że nie oddaje on dokładnie moich odczuć, ale dzieci zrozumieją (mam nadzieję).

Historia Polaków jest bardzo burzliwa,
nie szczędził nam los ni wojen, ni krzywd.
Nieprawość i zdrada bolały dotkliwie,
lecz póty Ojczyzna, póki Polak żyw.

Wiedzieli to również i nasi wrogowie,
gdy wspólny pakt podpisali ze sobą.
Znienacka od wschodu najechał nas Sowiet,
i zajął Ojczyznę za niemiecką zgodą.

Kwiat polskiej armii wywieziono na wschód,
niewielu z niewoli cało powróciło.
Żołnierze w wagonach liczyli na cud,
lecz rosyjska ziemia stała się mogiłą.

Niejeden z nich modlił się wtedy żarliwie,
niejeden z nich płakał, niejeden czuł żal,
bo umrzeć tak młodo – czy to sprawiedliwe?
Kto prawo do śmierci oprawcom ich dał?

Czy serce miał człowiek co rozkaz podpisał,
na losie ich pieczęć położył swą ręką?
Co byłoby gdyby ów wcześniej pomyślał,
że śmiercią ich innym zada ból i mękę?

Nie jemu strach pełzał oślizgły po skórze,
Gdy woń świeżej ziemi poczuwszy pomyślał,
jak cudne jest życie, co wiosną się budzi
gdy im przeznaczony jest śmiertelny strzał.

I czas się zatrzymał, i serce zamarło,
Jak cicho, jak ciemno nie czują już nic.
Otulili mundur swój ziemią ciężką, czarną
A bielutkie brzozy to teraz ich krzyż.

Póki polskie serce w naszej piersi bije.
o tych oficerach - sowieckich ofiarach,
pamięć w narodzie na pewno nie zginie,
Popłynie na czasu rozhuśtanych falach.