Verhuisperikelen....

Jahaaa... ik ben er wel, maar ik ben gewoon vreselijk druk!
Op zich is daar niks mis mee hoor, soms is dat heel erg goed om "prakkizasies''  te verwerken of een plekje te geven.

In mijn vorige blog liet ik doorschemeren dat ik binnenkort zou gaan verhuizen. Nu, dat is allemaal iets naar voren geschoven.. Ik zou eigenlijk pas 9 januari de sleutel krijgen, maar dat is een maand eerder geworden. Dat is een fijne bijkomstigheid omdat ons huidige huis verkocht is en per 1 februari leeg moet zijn. 
Ik had al hele visioenen dat als ik de sleutel 9/1 pas kreeg, ik de helft van mijn huisraad op het oprit zou plaatsen, gewoon omdat ik dan niet klaar zou zijn!!
Maar nu gaat het als een speer!

Mijn nieuwe huis hoef ik niet heel veel aan te doen, dacht ik... Maar als het leeg is lijkt het altijd anders.. En ja, je wilt toch wel graag je eigen sfeer in het nieuwe huis brengen... Dus besloot ik voor de makkelijkste oplossing: op bijna alle muren zit glasvliesbehang en een paar gewoon van dat stucwerk (ik geloof tenminste dat het zo heet, van dat geruwde cement waar je overheen kunt sausen) om daar dan maar met de verfroller overheen te gaan.....
3 slaapkamers boven en dan beneden de woonkamer met open keuken. Ach, dat moet te doen zijn, toch??

 Dus... zo gezegd zo gedaan; schuren, plinten verven en sausen maar!!!

 Ach ja, op 1 slaapkamer zat een wastafel die ik eigenlijk overbodig en stom vond. Als ik het zelf had moeten doen was ie gewoon blijven zitten, maar er was iemand met bereidwillige handen die dat ding wegsloopte en het muurtje netjes glad (verfklaar) voor mij maakte....

 En dus sausten we vrolijk verder....
Grijs, donkergrijs op een slaapkamer...
Dochterlief gaf aan in de groene sferen te willen gaan wonen...

 Ook dat werd geregeld...
En mijn eigen slaapkamer wordt zilvergrijs.. O, nee, tegenwoordig zeggen ze dat niet meer, het heet nu: aluminium!! Het is maar dat je het weet. Het is dezelfde kleur als vroeger zilvergrijs.....

Nou, ik kan je vertellen, op dit moment kan ik geen verfroller of saus meer zien! 
Er zat zelfs een beetje druk achter, want ik wilde boven klaar zijn met verven voor de vloer er in komt. Direct na Kerst komen ze een PVC-vloer leggen en dan mag ik 2 dagen niet boven komen!
Dat is nog stevig aanpoten hoor! Maar, het is gelukt! Hier en daar nog even een beetje bijwerken, maar dan mag het wat dat betreft wel kerst worden!
Daarna kunnen de bedden er in en zal het een kwestie van dagen zijn voor ik over kan naar mijn nieuwe huis!

En dan maar hopen dat het ook een thuis gaat worden...

Tussen de bedrijven door (als ik uit zat te puffen) heb ik nog een paar kerstdingetjes

gehaakt en van mijn voorraad garen die te voorschijn kwam ben ik bezig met de droomdeken van Het Wolplein.

De kleur is absoluut niet mijn ding, maar het is gewoon een leuke CAL die je zo weghaakt....
Alleen moet je dan niet in slaap vallen zoals ik de laatste keer deed.....

Vakantie

Vakantie is:
* de hele week in de war zijn met de dagen
* een dag naar je zus gaan en veeeeel later thuiskomen dan gepland
* naar de uitverkoop van boeken van Uitgeverij de Banier gaan

waar het supervol was.... en daar ook nog eens iemand spreken die je tas herkent, gewoon omdat ze die op je blog heeft gezien. En waar het bovenste boek gesigneerd werd door de schrijfster
* rommelig eten
* ongeplande dingen doen
* een nieuw ongepland handwerkproject beginnen

*
* 
en zo kan ik nog veel meer dingen opsommen.

Maar vakantie was bij ons ook:
van twee mensen die me heel na staan (1 van 48 en 1 van 33) horen dat de kanker waar ze al een hele tijd tegen strijden en waarvan gezegd was dat het weg was horen dat het NIET weg is. En dan ook nog eens zo dat er waarschijnlijk alleen maar levensverlengend behandeld kan worden.....
Daar ben ik erg verdrietig over...

Het ongeplande handwerkobject is een opdracht. Leuk om te doen, maar ik heb er 'haast' mee. Het is voor het kleinkind van m'n schoonzus dat in december als het goed is geboren wordt....
Tipje laat ik zien

Heel leuk om te doen, al zijn het niet de kleurtjes die ik zelf gekozen zou hebben voor een babydeken.
Het is ook geen patroon van mezelf..... ergens op het www opgescharreld. Zal als het af is de link er bij plaatsen.

Dus ja, het inbreien moet maar weer even wachten..... ;-)

Winkelen

Winkelen.... of tegenwoordig heet het shoppen...
Persoonlijk is het niet mijn favoriet.
Ik ga de stad in omdat ik kleding moet, maar dat ik nu denk: hippie hoi, ik ga winkelen, nee, sorry.
Hier zal ik wel weer een rare afwijking mee hebben, maar het kan me nu eenmaal niet bekoren.
Voor mezelf niet, maar voor een ander ook niet.
Hoewel......
Ik moet zeggen dat het me deze keer meeviel.
Zal ook wel liggen aan het feit dat we gewoon leuk geslaagd zijn.
Dochterlief, tja... puber.... vindt het wel leuk om met ma te gaan shoppen.
Achterliggende gedachte is waarschijnlijk de wetenschap dat het ma's favoriet niet is en dat ma dus al snel zegt: is goed.

foto van internet

Maar het valt niet mee om als 12-jarige maat 42 van schoenmaat te hebben en dan ook nog eens steunzolen te dragen....
Als je dan laarzen wilt hebben.... zucht..... Zelfs niet als je de portemonnee maar gewoon opentrekt. Ik bedoel dus: als prijs geen rol speelt....
Afgelopen week ben ik dus 'op jacht' geweest met dochterlief....
Het was een ware strooptocht en ik begon de moed al op te geven. Ik was het gewoon zat en aan een lekkere kop koffie mèt toe....
Nog even deze winkel mam!

Er lijkt altijd zo veel keus te zijn.... maar helaas...

En laten ze daar nu net keus uit 1 hebben! Het stond madammeke wel aan, dus met een zucht van verlichting (bij de kassa schrok ik in omgekeerde volgorde, gewoon omdat ik dacht dat de prijs niet goed aangeslagen was; zo goedkoop) gingen we de winkel uit.
Eerst een terrasje....
Oh nee mam, laten we nog even daar naar binnen gaan. Daar hebben ze zulke leuke kleren -zeggen de meiden-...
Moeders zucht inwendig nog maar eens en sjokt achter dochterlief aan....
Maar.... met een gevulde tas en diverse euro's lichter kwamen we een uur (!!!) later de winkel uit.

Moe maar voldaan nu toch echt op zoek naar een terrasje...

Hier waren we dus ECHT aan toe!
Rond etenstijd waren we thuis en moest er nog een snelle maaltijd in elkaar geflanst worden, maar ik kreeg goede hulp; dochter hielp heel goed!
Kijk, daar pep ik dan weer van op.
Hoe vinden jullie het om te winkelen?

Zussen....

Afgelopen week hadden we zussendag!
Dat is voor ons een nieuw fenomeen.
Natuurlijk hadden we als zussen veel contact, maar dat was de afgelopen tijd meer in het kader van 'bespreken hoe alles met mama moet' en aan een gewoon gezellig samenzijn kwamen we gewoon niet toe. 
Komt nog bij dat we meer dan 100 km uit elkaar wonen, dus dan ga je ook niet zo snel even bij elkaar op de koffie.
Nadat onze moeder in december overleden is hadden we veelvuldig contact en zagen we elkaar heel regelmatig tijdens het opruimen en leeghalen van de ouderlijke woning. Maar het voelde meer als soort zakelijk....
Nu alles afgerond is rondom het huis vielen we in een soort gat. We spraken elkaar wel en appten natuurlijk veel, maar toch....
Dus besloten we om zussendag in het leven te roepen!
En jawel, afgelopen week was dan de eerste!
's Morgens was ik al vroeg in de weer om het huis toonbaar te hebben, want ja, als je zo'n dag hebt wil ik niet opgezadeld zitten met allerlei klusjes die nog perse moeten gebeuren. Dan wil ik genieten!
Tussen alle bedrijven door bakte ik nog snel een kruidcake. En precies toen ik hem uit de oven haalde stapte zus over de drempel! Timing!

Heerlijk kletsen, koffie drinken en in het zonnetje gezeten.

Maar ook, hoe heerlijk is het om een zus te hebben (ja, ik heb er nog een, maar die is helemaal niet binnen handbereik, die woont in Nieuw Zeeland), want we zijn nog heerlijk samen weggeweest. Het aangename met het nuttige verenigd, want ja heus..... de vage plannen beginnen vastere vormen te krijgen: er komt binnen, nou ja wel niet afzienbare tijd, maar toch wel binnen nu en wat zal ik zeggen een half jaar? een nieuwe keuken!
Heerlijk lijkt het me om straks mijn eigen woonkeuken te hebben. We wonen in dit huis nu zo'n 15 jaar en ik doe het nog steeds met de keuken die toen al niet zo heel erg florissant was. Ach, zeiden we toen: we doen wel een keer een nieuwe. Maar ja, dat een keer bleef maar vooruitgeschoven.... Maar nu zeggen we tegen elkaar: het moet er echt van komen. Vandaag of morgen houd ik een deurtje in mijn handen. De koelkast is chronisch ziek, de vaatwasser draait soms twee keer zo lang als eigenlijk moet en nou ja... het is gewoon niks meer eigenlijk. Het enige wat nog goed doet is de oven en de kookplaat. De afzuigkap raast wel, maar je merkt niet dat ie ook echt afzuigt.....
Heerlijk rondgekeken bij een paar 'keukenboeren' en al een beetje idee gevormd wat ik leuk zou vinden.

landelijk....

granieten aanrechtblad....

en zien jullie die mooie rand wel?

Maar ja, nu moet er eerst iemand gecharterd worden die een tekening gaat maken, want we willen dan eigenlijk ook maar gelijk uitbouwen. We hebben de keuken op het noorden, dus best koud. En dan heb ik de buitendeur ook nog eens in die keuken. Dat wil ik dus niet meer, dus zal er iets van een aanbouw moeten komen... Helaas ben ik geen architect dus moeten we iemand zoeken....
Maar.... het vuurtje wordt opgestookt! Zeker nu ik zulke leuke en mooie ideetjes heb opgedaan! 

Zestien.....

Zestien jaar terug kreeg ik zo'n lief klein hummeltje...
Nou ja, krijgen... voor dat hij er was moest ik wel even een aantal uur heel hard werken! Maar zodra hij er was vergat je dat.
Zestien jaar...
Waar zijn ze gebleven?
Voorbij gegleden... voorbij gesneld....
En wat is er in die tijd veel gebeurd!
Zestien jaar terug kwamen mijn ouders en schoonouders vol trots naar hun kleinzoon kijken.
En nu? Nu heb ik alleen nog een schoonmoeder....
Maar er zijn ook mooie momenten om op terug te kijken...
Het eerste lachje...
De eerste stapjes...
De eerste keer op de fiets....
De eerste keer naar peuterzaal....
De eerste ruzietjes....
Dat kunnen jullie op deze foto zien....

Op peuterzaal maakte hij deze voor mijn verjaardag. Het 'lieve' is al eens doorgestreept.... Maar het staat er nog wel! Het hangt altijd nog aan mijn keukenkastje... En op sommige momenten kijk ik met een glimlach naar die krassen door 'lieve'... Ik zou ook iets voor hem kunnen maken en af en toe dat 'lieve' ook wel eens door willen strepen. Maar toch.... het is en blijft een lieve zoon!
De eerste keer naar basisonderwijs....
De eerste vis gevangen...
De eerste keer naar het voortgezet....
Allemaal momenten die je toch stil kunnen zetten bij het leven van je kind.
Want al is het nu een grote lummel die moet bukken als hij een kus van z'n moeder wil hebben, het is en blijft je kind.
Het kind waar je zorgen om hebt... het kind dat verdriet kent... het kind dat probleempjes heeft...
Het kind dat ook tegenslagen heeft.... 
Tenslotte moet hij het examenjaar weer overdoen....
Maar vandaag is het een heerlijke zomerse dag!
Die vieren we.
Want we zijn wel dankbaar voor deze dag.
Hij mag er zijn en gelukkig in goede gezondheid...

Hij mag deze dag nog met zijn familie en vrienden vieren...
Het is toch om dankbaar voor te zijn!
Deze schaal bowl heb ik dan ook met heel veel liefde gemaakt. En bij elk stukje fruit dat versneden werd heb ik aan hem gedacht... De jaren overdacht... en gebeden of het goed mag gaan in zijn verdere leven!

Een beetje van dit en een beetje van dat....

Voor mijn gevoel is het even geleden dat ik een blogje heb geschreven.
Ik zal je eerlijk vertellen: ik heb er ook niet veel zin in. 
Te veel andere dingen...
Te veel gedachten....
Te veel .....
Er gaan dagen voorbij dat ik geen computer aankijk!
Dus mensen: sorry als jullie normaal bijna altijd reactie van me krijgen en nu niet. Het ontbreekt me gewoon aan energie.
Maar omdat jullie altijd massaal meeleven wil ik toch even iets laten 'horen'...

Wat vinden jullie van deze roos? Toen we vorige week bij ons ouderlijk huis waren viel het zo op dat hij zo mooi en uitbundig rondom de pergola bloeide....

Wat zou mama hiervan genoten hebben. Ze kon toch zo genieten van haar tuintje...

Als het maar even kon zocht ze een plekje in de zon op om toch maar even koffie te kunnen drinken....
Het huis is verkocht, dus zijn we nu heel erg druk om de laatste dingen er uit te halen en een plekje te geven.... We hadden er nog een aantal meubels in laten staan maar ja... die moeten er nu wel uit.
En ze moesten ook nog eens een reis van 160 km maken... (een gedeelte dan hoor,)
Nu staat de eethoek met salontafel bij mij... Soms geeft het erg veel emoties, soms kan ik met een glimlach over de meubels heen strijken en denken: mam, als u het wist geloof ik dat u er ook nog blij mee zou zijn dat het hier stond...

Verder zette ik nog wat steekjes op mijn 'proef-DJ'. Het heeft grote vorderingen gemaakt tijdens de voorbereiding herexamen natuurkunde .....

Zo opgevouwen past ze nog precies in het bakje....
Ik denk dat ik er nog 1 rij omheen borduur. Niet omdat dat ik twijfel OF ik aan dit project ga beginnen (alleen twijfel ik nog over WANNEER ik aan dit project ga beginnen) maar gewoon omdat het dan een leuker formaat heeft om er iets mee te doen....

Verder haak ik nog af en toe een paar toeren aan mijn overzeese project.... Maar als ik zie hoe veel draadjes ik straks nog af te hechten heb zou ik het spontaan in de hoek gooien....

Het blijft een lekker patroontje.... 
Ik weet werkelijk niet hoe ik er aan ben gekomen, maar zo ziet het er uit: 
Voor de liefhebbers, maar weest gewaarschuwd: veeeeeeeeeeel draadjes afhechten hoor!

Kringloop

Regelmatig lees ik op blogs dat mensen kringloopgelukjes hebben... Nu hebben wij bij ons een kringloopwinkel waar je echt niets fatsoenlijks kunt vinden. Echt zo rommelig... Eigenlijk zou daar eens iemand goed aan de gang moeten gaan om er iets leuks van te maken. Vandaar ook dat ik een beetje anti kringloop ben geworden.

Hoewel er diverse voetstapjes naar de diverse kringloopwinkels staan... de afgelopen tijd was ik regelmatig bezoekster van deze zaken... Maar dan altijd via de achterdeur om er spullen te brengen! Je wilt niet weten wat er in een ouderlijk huis verzameld kan worden... en hoe vaak je het dilemma hebt: bewaren? weggooien? verkopen? kringloop? Gelukkig hebben we wat dat betreft nu 90% klaar.

Maar een poosje terug bezocht ik een kringloopwinkel 'ergens in de lande' en die was zo mooi en zo netjes! Echt, daar loop je voor je plezier.

En hoewel ik er veel gebracht heb de laatste tijd heb ik deze keer toch iets meegenomen. Ik ben er erg mee in mijn sas!

Kijk maar:

En het ziet er nog zo netjes uit! Kijk, dit is de binnenkant

 Het is echt oud, en ik heb vreselijk gelachen om deze gebreide onderbroek voor dames

 Je snapt niet hoe mensen die vroeger aandeden, om nog maar te zwijgen over het zelf breien van zo'n ding....

Deze omslagdoek daarentegen kan me wel heel erg bekoren....

Zelfs een patroonblad zat er bij!

Of deze kleedjes.....

Het is een heerlijk boek om door te bladeren....

En wie weet maak ik er ooit iets uit.

Ik vind het gewoon leuk om te hebben. En ach, een boek meer of minder maakt op een gegeven moment ook niet meer uit, toch?

En als jullie het blog van Corrie van 'Als ik thuis ben' goed bekijken zien jullie dat Corrie eenzelfde patroon voor haar brocante sjaal gebruikt heeft als ik in dit boek vond. Je ziet er een plaatje van in de rechtermarge van haar blog.

Hoe frappant! Want ik heb er ook nog een aantal vierkantjes van liggen die ik ooit nog eens tot placematjes wil gaan maken. Maar wanneer ik zin, tijd en puf heb om die dingen weer eens voor de draad te halen? I don't know.... Maar leuk vind ik ze nog steeds!

Kijk, en dit noem ik dus wel een kringloopgelukje. Maar dat overkomt me maar eens in de weet ik hoe veel jaar.....

Advertenties, reklames, 'lokkertjes'...

Ja, jullie zien het goed.
Deze keer geen handwerken, geen tuinieren, geen uitjes of iets in die geest...
Ik weet niet hoe het bij jullie gesteld is, maar ik schijn een heel raar mens te zijn wat betreft reklames. De folders die elke week in de brievenbus vallen, al dan niet verpakt in plastic, gaan als het aan mij ligt linea recta naar het oud papier.
Advertenties in kranten sla ik eigenlijk altijd systematisch over. Daardoor mis ik wel eens een leuke tip over uitgaan, een leuk restaurant, een nieuwe winkel, etc. etc. Maar daar kom ik dan later meestal wel achter. En ach, er is nog nooit iets onoverkomelijks gebeurd als ik dat niet had gezien. Dus ga ik in ieder geval op de oude voet verder. 
Tenzij iemand of iets mij kan overtuigen dat het toch echt heel belangrijk is om advertenties, reklamefolders, grote borden langs de weg, of noem maar op te gaan lezen en in mijn brein op te slaan.
Eigenlijk erger ik me meer aan al die grote foto's dan dat ik er meer dan een vage blik op werp....
Kijk ik dan ook nooit wat voor groente er in de reklame is? Jawel, op het moment dat ik de winkel in stap zie ik vanzelf wat er in de reklame is. En op dat moment bedenk ik of ik dat wil kopen of niet.
Knierp... knierp.... ik hoor jullie hersens kraken.... ik zie de ogen veelbetekenend rollen.... ik hoor jullie zuchten.... Wat een SUPER RAAR mens!
Raar of niet, ik kan er heel best mee door het leven!
Maar...... zullen jullie nu zeggen, en terecht hoor, waarom heb je dan op je blog wel reklame staan? Nou, dat kan ik jullie haarfijn uitleggen.
Ervan uitgaande dat ik een uitzondering ben denk ik dat jullie toch wel een blik werpen op die reklame.... En dan hoop ik altijd maar dat ongeveer 1 op de 10 een keer klikt... Want weet je, als jullie op 'mijn' (waar ik zelf dus absoluut geen zeggenschap over heb, dat gaat allemaal via heel ingewikkelde wegen waar ik me niet in wil verdiepen) advertenties klikken, dan word dat 'ergens' geregistreerd en als er zo veel keer geklikt is, resulteert dat in een bepaald bedrag. Dat bedrag wordt een keer in de zo veel tijd, je moet een bepaald minimum hebben voor ze uitbetalen, overgemaakt naar mijn bankrekening. En wanneer ik dan weer een beetje 'inkomsten' heb stort ik het door naar een van de 'goede doelen' die op dat moment mijns inziens best wat geld kunnen gebruiken.
Maar ik merk de laatste tijd dat er niet veel geklikt wordt.... Mijn blog zal wel niet interessant genoeg zijn, of ik blog niet vaak genoeg, daar heb ik geen inzicht in. Wel merk ik dat de 'inkomsten' terug lopen.
Nu overweeg ik of ik die advertenties dan maar helemaal van mijn blog ga schrappen. Want ja... zelf word ik er dus niet beter van, maar op deze manier de liefdadigheidsinstellingen ook niet.
Oepsie.....Ik weet trouwens niet eens of ik reklame mag maken voor mijn eigen blog....


Maar ik wil jullie nog wel even laten meegenieten van mijn rododendron

Ik geniet er telkens weer van als ik er langs kom..... (op weg naar mijn moestuintje...)